ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P4 รักปลอมๆ nc

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2560 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P4 รักปลอมๆ nc
แบบอักษร

​รักปลอมๆ

"อิ่มแล้วเหรอ กลับห้องกัน" ทันทีที่คนร่างบางวางช้อนส่อมลงกับจาน เสือก็ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปง่ายๆ  

"พี่เสือรีบจังครับ อิ่มแล้วเหรอ ไม่เห็นกินอะไรเลย" ปอสังเกตุอาหารในจานของเสือที่แทบจะไม่ได้เเตะเลยสักนิด มีแต่ปอสินะที่กินเอากินเอา 

"กูไม่หิว อยากกลับห้องไปนอนแล้ววว"  

"ก็ได้ครับ งั้นกลับห้องก็ได้"  หลังจากจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จเรียยร้อย เสือพาปอขับรถตรงไปยังโรงแรมระดับห้าดาวที่ตนได้โทรจองไว้ล่วงหน้าก่อนแล้ว จริงๆมันเป็นโรงแรมในเครือของเนย์เพื่อนของเขา เพื่อนตัวแสบทั้งสองคงจัดฉากให้เสือเรียบร้อยแล้วล่ะ 

"พี่เสือ..พี่จำเด็กบ้านนอก...." ปอกลั้นใจถามอีกฝ่ายออกมา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการตอบคำถามแบบไม่ใส่ใจของเสือ 

"เด็กบ้านนอกไรมึง กูเด็กเมืองเว้ย" 

"อ่า งั้นผมคงทักผิดคนครับ" ปอหันหน้าไปข้างทาง นั่งซึมทันทีที่ได้รับรู้คำตอบของอีกฝ่าย 

"มึงนี้เริ่มเพี้ยนนะ" เสือหันมามองปอที่เอาแต่นั่งมองข้างทาง จนตอนนี้รถทั้งคันเริ่มกลับมาเงียบอีกครั้ง และเงียบในที่สุด...เงียบจนถึงโรงแรม 

"ถึงแล้วปอ"  

"ครับ"  เสือเดินเข้าไปแจ้งพนักงาน ทิ้งปอไว้กับกระเป๋าใบโตหลายใบ ปอเองก็เกิดความน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่สนใจ ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนพามาแท้ๆ 

"ฮึก..อยากกลับแล้ว ไม่อยากมาแล้ว" ปอยืนร้องไห้อยู่ที่ท้ายรถคนเดียวอยู่หลายนาที รอเเล้วรอเล่าเสือก็ยังไม่มา 

"เฮ้ย! มึงร้องทำไม"  

"ฮือออออ กลับ..จะกลับบ้านนนน ฮึกๆ" เสือยิ่งตกใจหนักเข้าไปอีก ปอเอาแต่ร้อง ร้อง แล้วก็ร้อง เสือทนไม่ไหวจึงเดินเข้าไปดึงร่างบางมาสวมกอด 


ฟึบ


"ฮึกๆ ทิ้งให้ปอขน ของ ขะ..ขึ้นห้องเอง ฮึก ทำไม ปอขนไม่ไหว ฮือออ" 

"ฮ่าๆๆ มึงเป็นเชี้ยไร กูไปแจ้งพนักงานมาให้ยกของไง"  

"แล้วทำไม..ไม่บอกก่อนเล่า ฮึก" ปอตีมือลงที่แผงอกล่ำของเสือไปเต็มๆแรง ร่างสูงก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะมันเป็นความผิดของเขาจริงๆ 

"เออๆ กูผิดเอง ขอโทษๆ" 

"ฮึก.." 

"ไป ขึ้นห้อง เดี๋ยวพนักงานมายกขึ้นให้ กูไม่ปล่อยให้มึงยกหรอก ตัวแค่นี้ไม่รู้จะยกพ้นขั้นบรรไดรึเปล่า" 

"พี่เสือ!" 


ป้าบบบ

"5555 พอๆ กูจะขึ้นห้อง" 


"ว้าววววว ห้องใหญ่ไปไหมพี่เสือ อยู่กันแค่สองคนเองนะ 

"กูรวย ไม่ต้องคิดมาก ไปอาบบน้ำไป๊" 

"โอเคคราบบบ" ปอเดินเข้าห้องน้ำไปก็เจอกับผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่กับผืนใหญ่มากที่แขวนอยู่ข้างๆกัน มันทำให้หวนนึกถึงเหตุการณ์ของวันนี้ สัมผัสของมือที่เอื้อมมาจับ นึกถึงแล้วก็เอาแต่เขิลจนหน้าาแดงเถือกไปหมด


ปัง! ปัง! ปัง! 

เขิลหน้าแดงอยู่นานจนเสือเคาะประตูเรียกเสียงดัง เพราะเกรงว่าคนร่างบางข้างในจะเป็นอะไรไป ปอสะดุงเฮือก ตกใจเสียงเรียกดังๆของเสือ 

"0_0" 

"ปอ! ไอปอทำไรเงียบๆว่ะ มึงเปิดประตูให้กูดิ เฮ้ย!เปิด"  

"พี่เสือจะเคาะทำไม ปออาบน้ำอยู่นะ" 

"เปิดประตู!"  

"แปปหนึ่งๆ" ปอนุ่งเสื้อคลุมเสร็จก็รีบเปิดประตูให้เสือ 

"..." 

"มีไรก็พูดมาสิครับ ปอหนาวแล้ว" ปอโผล่หัวออกมาจากห้องน้ำนิดเดียว แต่อีกฝ่ายกลับไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องปอหน้าตาเครียด 

"..." 

"พี่เสือ ปอจะอาบน้ำล่ะนะ" ปอทำท่าจะปิดประตูแต่กลับโดนมือใหญ่ผลักประตูห้องน้ำซะก่อน


ผลั๊ก! 

ร่างบางโดนประตูห้องน้ำตีหน้าอย่างจัง หัวเล็กแดงไปเป็นแถบ ปอตกใจกับการกระทำที่รุนแรงของเสือ ตั้งแต่ที่เริ่มคุยกันมาช่วงเรียนมหาลัยใหม่ๆ เสือไม่เคยทำพฤติกรรมแบบนี้กับปอเลยสักครั้ง  

"พะ..พี่เสือ!" เสือเดินหน้าครึม ช่วงบนเปลืยยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆ ยิ่งเพิ่มความงุงงงในใจให้กับปอไปกันใหญ่ 

"พี่เสือ จะ..จะทำอะไร ครับ"  

"..." 

"พี่เสือตอบปอ ฮึก ตอบปอก่อน" เสือไม่ตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น เขาเดินหน้าตรงไปทางปอ ร่างบางของปอเองก็ได้แต่ยืนสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เสื้อคลุมที่สวมก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเย็นของน้ำได้เลย 

"อยากรู้คำตอบเหรอน้องปอ"  

"ฮึก มะ ไม่เอา พี่เสืออย่าทำแบบนี้ ฮึก อย่า" ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นมาเป็นย่อมๆ ปอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไมต้องกลัวคนตัวสูง  

"น้องปออยากรู้อะไรครับ พี่ตอบได้นะ รึว่าเรื่องตอนเด็กของเราสองคนดีล่ะ พี่ก็จำได้นะ" 

"0_0" น้ำเสียง ถ้อยคำที่เสือแสดงออกมา มันช่าวเป็นคนล่ะคนจริงๆ สร้างความกลัวให้ปออย่างยิ่ง  

"หรือจะเรื่องบ้านเด็กกำพร้า พี่ยิ่งจำได้เลยนะ พี่นี้ความจำดีชะมัด เอ้? แล้วเรื่องต่อไปนี้พี่จะจำได้ดีไหมน่า" 


(ปอ) พี่เสือจำได้ เขาจำเรื่องของเราได้! แล้วทำไมเขาต้องแสดงออกว่าจำไม่ได้ด้วย ปอสับสนไปหมดแล้วนะ (ปอ)


"ระ..เรื่องอะไร ครับ"  

"ก็เรื่องแบบนี้ไงล่ะ!!" 

"พี่เสือออ!! ปล่อยปอนะ ฮึก "  

"อยากนักไม่ใช่เหรอ! กูจำมึงได้แล้วนี่ไง ห้ามทำไมล่ะ!!"  

"ฮืออ ไม่ใช่แบบนี้ พะ...พี่เสือ ฮึก อย่าทำปอ" 


ปึก!!

"โอ๊ยยย! ฮึก.." ร่างบางของปอกระแทกไปกับผนังห้องน้ำอย่างแรง ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ปอจึงรับแรงกระแทกไปทั่วร่าง ร่างบางชาไปทั้งตัว อีกทั้งสติสตังก็ยังกลับมาไม่ครบ แถมยังต้องมาเจอกับเหตุการณ์บ้าๆแบบนี้อีก 

"..." 

"พี่เสือ ฮึก..ทำไมต้อง ทะ ทำแบบนี้ดะ"  

"เพราะมึงไง กูอุส่าหนีออกมา มึงนั้นล่ะเสือกตามกูเข้ามา โง่!ตามมาทำไมว่ะ!!!" 

"ปอไม่ได้โง่! ฮืออ ปอรักพี่ ฮึก..ต่างหาก ปอผิดเหรอครับ ฮือออ" ใบหน้าหวานเปื้อน ด้วยหยาดน้ำตา สายตาที่เสือมองมามันช่าวตอกย้ำให้ปอเจ็บที่หัวใจเป็นที่สุด  

"มึงโง่เอง เพราะงั้นนี้จึงเป็นบทลงโทษของคนโง่!!" สายตาเกี้ยวกราดของเสือจ้องลึกเข้าดวงตาใสที่บัดนี้มีน้ำตาเต็มเปี่ยม จนเอ่อล้นไปทั่วใบหน้าหวาน 

"โง่! โง่! ฮึก มึงมันโง่ไอปออ ฮือออ โง่ที่สุด ฮืออออ" 

"..." 

"ฮืออออ" ปอทรุดตัวล้มลงที่พื้นห้องน้ำ ไม่สนสภาพร่างกายของตนเเม้แต่น้อย มีแวบหนึ่งที่สายตาของเสือวูบไหวให้กับภาพเบื้องหน้า  

"ไม่ไป! ปล่อยผม ปล่อยยย ฮึก"  

"มานี้!!!" เสือกระชากเเขนเล็กให้ลุกขึ้นตามตนออกจากห้องน้ำ ปอเองก็รั้งตัวไม่ให้อีกฝ่ายดึงไปได้  

"ปล่อยกู!!"  

"0_0" คำหยาบที่เสือไม้ได้ยินมานานจากปากคนตัวเล็กนี้ สุดท้ายเขาก็ได้ยินมัน 

"ปล่อยยยยย ฮึก" 

"ปอ ทำไมดื้อว่ะ ออกมา!" เสือหมดความอดทน ออกแรงกระชากจนเนื้อตามตัวของปอครูดไปตามพื้นจนถลอก  

"ไม่เอาาาา ฮือออ ปล่อยยย" 

"บอกให้มา! มึงจะดิ้นทำไมว่ะ" ทั้งสองฉุดกระชากลากถูกัน ในที่สุดเสือก็พาร่างบางมาถึงเตียงห้องนอน เสือผลักร่างบางกระแทกล้มลงกับเตียง ปอตัวงอเพราะความจุก น้ำตาไหลนตลอดเวลา แววตาที่มองเสือตอนนี้มีแต่ความกลัว ความผิดหวัง  

"ฮือออ อย่าทำ พี่เสือ ฮึกกกๆ ยะ..อย่าา" 


แควกกกกก 

เสื้อคลุมตัวน้อยถูกฉีกแบบไม่ใยดี เนื้อผ้าที่ถูกฉีกขาด บาดเนื้อขาวๆจองปอจนได้เลือด ปอต้องนอนกัดฟันทนเจ็บ 

"ฮือออออๆๆ ปอเจ็บบบ ฮึก เจ็บ"  

"..." 

"พี่เสือออ...." เสือซุกหน้าลงซอกคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆจากซอกคอขาวยิ่งปลุกให้เสือกระหายขึ้นไปอีก ไม่มีแล้วการยับยั้งชั่งใจ ไม่มีแล้วจิตสำนึกที่ดีของคนๆนั้นในอดีต 

"ถ้ารู้ว่าโตมาแล้วจะน่ารักแบบนี้ พี่จับเราทำเมียตั้งแต่เด็กล่ะ"  

"ไม่! ปอเกลียด ฮือออ เกลียดที่สุดเลย" เสือละจากคอขาวขึ้นมามองหน้าหวาน  

"หึ เกลียดไปเลย กูก็เกลียดมึงเหมือนกัน!" 

"ฮืออออๆๆ ไอพี่เสือ ฮึกๆ นิสัยไม่ดี ไอบ้าปล่อยยยย" เเขนสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว ทำให้ปอไม่สามารถทุบตีคนข้างบนได้ ร่างกายทั้งสองร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เนื้อร้อนสัมผัสกัน สร้างความแปลกใหม่ให้กัยคนไม่เป็นอย่างปอ 

"อื้อออ...." ปากแดงคล้ำบรรจงจูบลงมา แต่ก็ถูกคนร่างบางขัดขืนอยู่ตลอด  

"อยู่นิ่งๆได้ไหม!!"  

"!!!" เสือหมดความอดทน ตวาดใส่ปอไปเต็มเสียง ปอเองก็ตกใจกับเสียงนั้นจนสะดุง  เสือก้มลงไปจูบปากบางอีกครั้งเมื่อเห็นว่าปออยู่นิ่งแล้ว รสชาดปากบางมันช่างถูกใจเสือเป็นที่สุด  

"ฮึกๆ ...อึก" ปอกั้นเสียงสะอื้น เก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมา เขาไม่ชอบใจตัวเองเลย ทั้งๆที่กลัวเสือใจแทบขาดแต่ทำไมถึงได้ยอมให้อีกฝ่ายรังแกได้  แก่นกายขยายใหญ่พร้อมสอดใส่ แต่ช่องทางของอีกคนคงไม่พร้อมรับศึกแน่นอน เสือไม่รอเวลาจับกายร้อยยัดใส่ช่องทางเล็กไปเต็มแรง  

"อื้ออออออ!! เจ็บ! ฮือออออออๆๆ"  เลือดไหลซึมออกมา ช่องทางเล็กฉีกขาดสร้างความเจ็บปวดให้ปอถึงที่สุด แรงบีบรัดจากช่องทางบีบกายร้อนของเสือจนปวดหนึบไปทั่วกายร้อน 

"ขอโทษ พี่ขอโทษ" 

"เจ็บ! เจ็บบบ ฮึกๆ เอาออกไป" สองมือของปอดิ้นหลุดจากการจับกุมของเสือ ปอใช้มือทั้งสองฟาดไปทั่วร่างของเสือ ส่งสัญญาณความเจ็บไปให้อีกคนได้รับรู้ 

"ไม่ พี่เองก็เจ็บ เรามาต่อกันเถอะ" 

"ม่าย ฮือออๆ " ปอได้แค่สายหัวไปมา ปากก็พล่ำบอกให้หยุด แต่เสือกลับไม่ฟัง เขาขยับกายเข้าให้ลึกไปอีกจนมันสุดลำ 

"ซี๊ดด...ปอ อย่ารัดพี่แน่นสิ อ้าาา เสียวไหมครับ"  

"ออกไป ฮึกๆ" เสือไม่สามารถหยุดตัวเองได้ สติไม่อยู่กับตัว ไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่าที่ทำไปมันคือการพนัน หรือมันคือ..ความรัก  ในเมื่อเสือทำกับปอแบบไร้หัวใจ ไร้เยื่อใยที่จะรักษาไว้ ขอให้จำไว้ว่วันหน้าปอ..จะทำกับเสือแบบนี้ไร้เยื่อใยเหมือนกัน 

"จำไว้นะครับ ฮึกก สิ่งที่พี่ทำไว้ ปอจะรอเวลา หะ..ให้มันหวนกลับคืน คืนสู่ใจร้ายๆดวงนี้" เสือไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่ปอพูด เขาไม่สนใจสักนิด ปอหลับตาลงรับรู้ว่านี้คือฝันร้าย พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง 

"อ้าส์~" เสือปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางด้านหลัง จนมันล้นออกมาพร้อมกับเลือดสีแดงสด คนตัวเล็กหมดสติไปแล้ว แต่เสือยังไม่พอกับบร่างกายนี้ เขายังเดินหน้าต่อไปไม่สนใจคนตัวเล็กสักนิดเดียว


(ปอ) ตื่นขึ้นมา..ปอก็ยังรักพี่อยู่นะครับ ถึงแม้พี่จะเกลียดปอแค่ไหน ยืนยันว่าปอจะรักพี่..คนเดียว คนเดียวครับ (ปอ)

___________________________

ตอนนี้เป็นไงบ้างอ่ะ ตัวเองซึ้งไหมอ่ะ 😢 มาต่อให้แล้วเน๊อะ nc นิดเดียวไม่ว่ากันนะ ว่างจากเรียนแล้วจะมาอัพให้นะ ❤ อย่างเพิ่งทิ้งกันไปนะ อยากให้เรื่องนี้เป็นความสุขของนักอ่านทุกคน 😍


ความคิดเห็น