-Anguish-

ฝากแองกวิชไว้ในอ้อมแขน ฝากตัวละครแสนน่ารักไว้ในหัวใจ ขอแรงสนับสนุนให้เราด้วยนะคะ มีดาวขอดาว มีใจขอใจ ไม่มีอะไร ขอแค่เข้ามาไลค์เข้ามาอ่านก็ยังดี...งุงิ
Incest Secret : ความลับ กับ ความรัก (NC 25+)

ชื่อตอน : Secret 1 : จุดเริ่มต้นของความลับ 100%

คำค้น : นิยายวาย,YAOI,Y,SM,พี่น้อง,โหด,เถื่อน,น่ารัก,วาย,มหาลัย,วิศวะ,ทัพแทน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 212

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2560 20:19 น.

Secret 1 : จุดเริ่มต้นของความลับ 100%

แบบอักษร

Secret 1 :  จุดเริ่มต้นของความลับ 100%



ปัจจุบัน

นักศึกษามากมายกำลังเดินกันควักไขว่ในเย็นวันจันทร์ แทนนั่งมองผู้คนที่ กำลังเดินสวนกันไปมาดูวุ่นวายจนน่าปวดหัวสำหรับคนอย่างแทน แต่จะหนีกลับบ้านก็คงไม่ใช่สิ่งที่ดีเท่าไหร่นัก เพราะวันนี้เป็นวันรับน้องวันแรกของเด็กวิศวะปีหนึ่งอย่างเขา ถ้าเขาหายไปคงโดนรุ่นพี่หมายหัวเป็นแน่

“ทำไรอยู่วะแทน”เสียงเรียกทางด้านหลังเรียกให้แทนหันกลับไปมอง สิ่งแรกที่เห็นก็คือรอยยิ้มกว้างกับตาตี๋ๆของเพื่อนสาวที่เห็นทีไรก็ทำเอายิ้มตามทุกที

“นั่งคิดไรไปเรื่อยน่ะ”แทนตอบพร้อมขยับที่ให้จินนั่ง แม้โต๊ะจะกว้าง แต่จินกลับชอบนั่งเบียดเพื่อนมากกว่า นิสัยนี้คนที่อยู่ด้วยกันมานานอย่าแทนรู้ดี เพราะจินเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม.ปลาย พอเข้ามหาลัยก็ติดที่เดียวกัน แถมยังเป็นคณะวิศวะเหมือนกันอีก

“แล้วทัพไปไหนล่ะเนี่ย ปล่อยให้พี่ชายผู้น่ารักนั่งอยู่คนเดียวได้ไง”จินถามหาใครอีกคน ที่จะคอยอยู่กับแทนเป็นเงาตลอดเวลา แม้จะเป็นพี่น้องที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว แต่ในความคิดของจินที่เป็นเพื่อนสนิทกับทั้งสองคนกลับคิดว่าสองคนนี้ช่างแตกต่าง ถ้าเปรียบให้เข้าใจง่ายๆ แทนก็คงเป็นสีขาว ส่วนทัพนั้นดำสนิทแบบไม่ต้องสงสัย

“เห็นว่าไปซื้อน้ำ”แทนตอบพร้อมหันกลับไปมองเพื่อนสาวที่กำลังคุ้ยหาอะไรในกระเป๋าอยู่  ถ้าถามถึงเรื่องเขากับน้องชายอย่างทัพ ตั้งแต่เรื่องครั้งนั้น ทัพก็ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นกับเขาอีกเลย มากสุดก็แค่ขอกอดและตามเขาติดแจก็แค่นั้น ซึ่งมันถือเป็นเรื่องปกติของพี่น้อง เขาจึงเลิกสนใจและพยามคิดซะว่ามันเป็นเพียงการอยากรู้อยากลองของน้องชายเท่านั้น และแน่นอนว่าคนเป็นพี่ชายอย่างเขาต้องพร้อมให้อภัยอยู่แล้ว

“คุ้ยอะไรอยู่ป้า หาขยะกินหรอ”เสียงทักทำเอาจินรีบเงยหน้าทำตาขวางใส่ คนที่เธอให้คำนิยามว่าเหมือนสีดำ

“ไม่เสือกซิคะทัพไท”จินว่าเสียงเบื่อ พร้อมกลอกตาใส่อีกคน จากนั้นก็หันไปคุ้ยกระเป๋าแสนจะรกของตัวเองต่อ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อหาของที่ต้องการเจอ ส่วนทัพที่โดนว่า ก็ยักไหล่ไม่ใส่ใจแล้วเดินมานั่งข้างแทนอีกฝั่งที่ว่างอยู่

“โต๊ะด้านนู้นก็มี มานั่งเบียดกันทำไมเนี่ย”แทนอดบ่นไม่ได้กับนิสัยของสองคนนี้ที่ชอบมานั่งประกบเขา แต่ก็เหมือนทุกทีที่เสียงของเขาไม่ค่อยจะมีใครรับฟังเท่าไหร่

“อ่ะนี่ สุขสันต์วันเกิดนะแทนไท มีความสุขมากๆ อายุ 19 ปีแล้ว ก็ขอให้แกอยู่กับฉันต่อไปอีกหลายๆปีเลยนะ”จินพูดจบก็ยิ้มกว้าง แล้วยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้เพื่อนตัวเอง แทนยิ้มกว้างแล้วรับของขวัญจากเพื่อนสาว แต่คงไม่แปลกอะไรที่จินจะจำวันเกิดเขาได้ ก็ในเมื่อ...แทนคิดแค่นั้นก็หัวเราะน้อยๆ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้ตัวเองแล้วหยิบบางอย่างออกมา

“อ่ะ สุขสันต์วันเกิดนะครับจิน สวยๆ รวยๆ มีความสุขมากๆนะครับ”ใช่ พวกเขาเกิดวันเดียวกัน แล้วแบบนี้จะไปลืมวันเกิดของอีกคนได้ยังไงล่ะ

“เดี๋ยวนะป้า แล้วของขวัญฉันล่ะ”ทัพถามขึ้นบ้าง จริงๆก็ไม่ได้อยากได้อะไรขนาดนั้น แค่หมั่นไส้ทั้งสองคนที่ทำตัวกระหนุงกระหนิงเหมือนอยู่กันสองคนก็แค่นั้น เพราะถึงจะอายุห่างกันคนละปี แต่เขากับแทนไทก็เกิดวันเดียวกันอีกเช่นกัน หึหึ ถือว่าพ่อแม่ช่างเลือกได้ดีเหลือเกิน

“โอ๊ะ นายเกิดวันนี้หรอเนี่ย ฉันลืมเลย”จินบอกพร้อมอ้าปาก เอามือทาบอกที่ดูก็รู้ว่าแกล้งลืม ทำเอาทัพหมั่นไส้จนต้องยกมือข้ามไหล่แทนไปผลักหัวอีกคนแรงๆซักที ส่วนแทนก็หัวเราะน้อยๆที่สองคนชอบทะเลาะกันเหมือนเด็กตลอดเวลา พอมองย้อนไปตอนม.ปลายก็ขำน้อยๆ เป็นเพราะตอนนั้นอาจารย์ดันให้จับกลุ่มทำรายงานกันตามเดือนเกิด พวกเขาสามคนเลยได้อยู่กลุ่มเดียวกัน แถมพอสืบไปสืบมา ดันเกิดวันเดียวกันอีกซะงั้น คงต้องขอบคุณอาจารย์ประวัติศาสตร์วันนั้น ที่ทำให้เขาได้มีเพื่อนอย่างจินในวันนี้

“เอาของขวัญมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเอาพี่แทนเป็นของขวัญวันเกิดฉัน” ทัพพูดพร้อมใช้มือที่เอื้อมไปผลักจินเมื่อกี้รั้งตัวแทนเข้าหาตัวเอง จงใจเน้นเสียงบางคำเป็นพิเศษทำเอาแทนที่คิดอะไรเพลินๆอยู่ถึงกับสะดุ้งน้อยๆ ต่างกับจินที่เบะปากหมั่นไส้

“เอาของขวัญแกไป เอาแทนของฉันคืนมาได้แล้วย่ะ”จินว่าพลางโยนกล่องแบบเดียวกับที่ให้แทนส่งให้ทัพ แล้วอาศัยจังหวะที่ทัพรับกล่องดึงตัวแทนมาไว้ในอ้อมกอด

“โอ๊เอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะแทน มาอยู่กับฉันดีกว่าน้า”จินว่าพลางใช้มือลูบผมลูบหลังแทนเหมือนแม่ปลอบลูก พลางส่งรอยยิ้มกวนเบื้องล่างอย่างผู้ชนะไปให้ทัพ อยู่กันมานานทำไมจะไม่รู้ว่าทัพเป็นโรคขี้หวงพี่ชายจะตาย เวลาทำแบบนี้ จะสะใจเหมือนได้ชนะมันตลอดเลย

“อื้ออออ ไม่ใช่เด็กแล้วน้า”เสียงอู้อี้ของแทนทำให้ทั้งสองคนที่กำลังจะฆ่ากันหันมามอง จินยอมปล่อยแทนออก แต่ปากก็ยังยกยิ้มอย่างเหนือกว่า แต่จู่ๆสีหน้าโมโหของทัพก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาจินขนลุกไม่น้อย แต่เพียงครู่เดียวรอยยิ้มนั้นก็หายไป

“หึหึ ไปหอประชุมได้แล้ว เดี๋ยวพี่เรียกรวมแล้ววิ่งไม่ทัน”ทัพเปลี่ยนเรื่องแล้วลุกขึ้นยืนคนแรก ทำให้อีกสองคนที่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีรับน้องตกใจไม่น้อย รีบลุกขึ้นแล้วพากันวิ่งไปหอประชุม

*“พี่เป็นของผมคนเดียวพี่แทนไท”*ทัพยิ้มร้ายกาจ อย่างมีแผน เขารอมานานมากแล้ว นานไปด้วยซ้ำในความรู้สึกของเขา แต่หากจะต้องรอไปอีกสักหน่อย เพื่อความหอมหวานที่มากยิ่งกว่าตัวเขาก็จะยอมทน


*********ต่อ*********


ตอนนี้นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาคโยธากำลังนั่งรวมกันอยู่ในห้องประชุม แม้จะมีนักศึกษาเกือบร้อยชีวิต แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา ที่เป็นแบบนี้เพราะด้านหน้ามีคนหน้าตาทะมึนทึงยืนอยู่เกือบสิบคน แถมไม่ยืนป่าว กำลังยืนตะคอกพวกเขามาตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ด้วยเรื่องเดิม

“พวกคุณ!  ทำไมถึงมาช้าครับ!! ผมนัดพวกคุณตั้งแต่กี่โมง!! ไม่มีระเบียบ! ไม่รู้จะเวลา! นี่หรอครับคือคนที่จะมาเป็นรุ่นน้องพวกผม!!”เสียงใหญ่ทุ้มยังคงตะคอกไม่หยุด เด็กผู้หญิงบางคนตกใจกลัวจนอยากจะร้อง ไม่เว้นแม้แต่ร่างบางของแทนที่กำลังนั่งบีบมือตัวเองแน่น ทั้งเกร็ง ทั้งเครียด ตั้งแต่โตมาก็ยังไม่เคยโดนคนอื่นตะคอกใส่แบบนี้ มากสุดก็แค่โดนทัพดุแค่นั้นเอง

 “ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวมันก็จบแล้ว”ทัพเอื้อมมือไปจับไหล่ร่างบางพร้อมบีบเบาๆ ก่อนจะขยับไปกระซิบข้างหูอีกคนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น รู้ดีว่าพี่ชายกลัวแค่ไหน ในใจนึกอยากจะลุกไปซัดหน้าคนที่กล้ามาตะคอกใส่แทน แต่คิดอีกทีถ้ามีเรื่องตั้งแต่วันแรกแบบนี้ คงโดนเล็งและอาจจะทำให้แทนต้องเดือดร้อนไปด้วย

“พวกคุณตรงนั้น! คุยอะไรกันอยู่ครับ!”เสียงรุ่นพี่อีกคนตะคอกทำเอาแทนสะดุ้ง ภาวนาขอให้เป็นคนอื่น แต่พอเงยหน้ามองก็พบว่าสิ่งที่ภาวนาไม่เป็นความจริง เมื่อดวงตากลมสบเข้ากับตาคมของเฮดว้ากปีสาม

“ไร้มารยาท//นี่ไม่เคารพกันเลยใช่มั้ย//บ้าที่สุด”เสียงรุ่นพี่ที่ยืนรวมกันอยู่ด้านหน้าพากันตอกย้ำความผิดของทั้งสอง ทำเอาร่างบางยิ่งรู้สึกผิดทั้งๆที่ยังไม่ทันได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

“คุณสองคน ลุกมาด้านหน้าครับ!”เสียงรุ่นพี่ที่เป็นเฮดว้ากดังกลบเสียงทุกคน ความเงียบเข้าปกคลุมหอประชุมอีกครั้ง ทัพลุกขึ้นยืนก่อนด้วยท่วงท่าสบายๆ ไม่มีความกังวลใดๆปรากฏในดวงตา จนกลายเป็นที่น่าหมั่นไส้ของเหล่ารุ่นพี่ไม่น้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปตรงหน้าพี่ชายที่ยังเอาแต่ก้มหน้าอยู่

แทนเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย ก่อนจะเหล่มองสลับไปด้านหน้า แล้วรีบหลบตาเมื่อปะทะเข้ากับตาคมอีกครั้ง สุดท้ายตัดสินใจยื่นมือให้อีกคนช่วยฉุดลุกขึ้นยืน เพราะตอนนี้เขากลัวจนเบลอ เรี่ยวแรงพาลจะหายไปหมด แต่ทันทีที่มือบางสัมผัสมืออีกคน ความอุ่นซ่านจากมือหนาก็แผ่ไปทั่วร่าง อาจเพราะเป็นสัมพันธ์ของพี่น้อง ถึงได้ให้ความอบอุ่นมากขนาดนี้ ความกลัวในใจแม้จะไม่หายไปหมดแต่กลับทุเลาลงอย่างหน้าประหลาด ทั้งสองก้าวไปด้านหน้าโดยที่ทัพยังคงจับมือเดินนำอีกคนไปเรื่อย หากไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้ รับรองว่าคงมีหลายคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเป็นแน่ เพราะความหล่อเข้มของทัพ กับความน่ารักของแทนที่ดูเคมีเข้ากันสุดๆ มันสะดุดตาจนต้องมองตาม

“บอกชื่อกับรหัสนักศึกษาของพวกคุณมาครับ”เฮดว้ากพูดเสียงเข้ม จ้องมองทั้งสองอย่างเอาเรื่อง ทัพแนะนำตัวด้วยเสียงราบเรียบ ต่างกับอีกคนที่เสียงสั่นยิ่งกว่าอะไร จนพี่ว้ากพากันนึกขำแกมเอ็นดูร่างบาง ถึงกับหลุดมาดเผลอยิ้มออกมา แต่ก็ทำเอาคนที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอดอย่างทัพเริ่มหงุดหงิด

“ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ผมจะยังไม่ลงโทษ! แต่จำไว้ว่า ครั้งต่อไปจะไม่มีการยกโทษให้แบบนี้อีก เข้าใจมั้ยครับ!!”หลังจากจัดการบ่นไปชุดใหญ่ เฮดว้ากก็ตัดสินใจยังไม่ลงโทษ เพราะหน้าตาที่กำลังจะร้องไห้นั่น ทำเอาตัดสินใจลงโทษไม่ลงกันเลยทีเดียว

“ทุกคนรับทราบ!!”เฮดว้ากตะโกนถามอีกครั้งเมื่อเห็นทุกคนยังคงเงียบ

“รับทราบครับ/ค่ะ”ปีหนึ่งพากันรับคำ เสียงดังพร้อมเพรียงทันที

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ!! และผมหวังว่า พรุ่งนี้พวกคุณจะเรียนรู้เรื่องการมาให้ตรงเวลาได้ดีกว่านี้ หากไม่อยากโดนลงโทษกลางสนาม...ส่วนคุณอยู่รอพบผมก่อนครับ”รุ่นพี่ย้ำกับรุ่นน้องอีกครั้งก่อนจะหันมาพูดกับแทนที่ยืนก้มหน้าอยู่ จนเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว

“แล้วผมล่ะครับ”ทัพท้วงพยามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองแข็งจนเกินไป เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่มองแทนด้วยสายตาแบบไหน

“ผมไม่ได้พูดกับคุณ เชิญคุณกลับบ้านได้ครับ”แมน เฮดว้ากปีสามพูดเสียงไม่พอใจเล็กน้อย รู้สึกไม่ถูกชะตากับเด็กคนนี้สุดๆ

“ถ้าแทนอยู่ ผมก็คงต้องอยู่รอ เพราะพวกเราอยู่ด้วยกัน”ทัพพูดเน้นคำหลัง พลางเปลี่ยนจากจับมือเป็นโอบไหล่ร่างบางแทน เรียกเสียงหวีดจากนักศึกษาหญิงบางส่วนที่ยังยืนดูเหตุการณ์อยู่ได้เป็นอย่างดี บางคนถึงกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป

“ไม่เป็นไรทัพ ไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวแทนตามไป”แทนหันไปบอกน้องชายเมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีความไม่พอใจของอีกคน แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ก็ไม่อยากให้อีกคนมามีเรื่องกับรุ่นพี่หรอกนะ

“แต่ว่า...”ทัพพยามจะท้วงอีกครั้ง แต่มีหรือคนที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างแทนจะไม่รู้วิธีจัดการ

“นะ...แทนขอนะ”น้ำเสียงกับแววตาอ้อนๆนั่นทำเอาคนรอบข้าง และใกล้เคียงพากันชะงัก ไม่เคยคิดว่าไอ้ท่าทางแบบนั้น พอผู้ชายทำมันจะน่ารักได้ขนาดนี้

“รู้แล้วน่า หยุดทำหน้าแบบนั้นสักที ให้ห้านาที จะยืนรอตรงนั้น”ทัพว่าเสียงหงุดหงิดกว่าเดิม ชอบอยู่หรอกกับการที่อีกคนมาอ้อน แต่พอคนอื่นมาเห็นแบบนี้มันก็หงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก อยากเก็บไว้ดูคนเดียว คนเดียวเลย ทัพส่ายหัวน้อยๆเมื่อเห็นอีกคนที่ทำเขาหัวเสียยิ้มร่าออกมา เลยเดินไปหาเพื่อนสาวอย่างจินที่หลบมุมอยู่ไม่ไกลแทน....



Talk

มากันอีกตอน เป็นไงบ้างคะ ถูกใจกันบ้างรึเปล่า มันอาจจะงงๆหน่อย ความลับอาจจะเยอะหน่อย แต่รับรอง เรื่องนี้ไม่เน้นดราม่าค่ะ ถ้ามีก็แค่เบาๆให้พอใจบางเท่านั้น ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ 

-Anguish-





ชื่อ
ความคิดเห็น