LuciferNight

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 3 Heart Attack

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2560 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 Heart Attack
แบบอักษร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…

หนึ่งอาทิตย์แล้วที่นิคอาศัยอยู่กับผมที่คอนโด ทางตำรวจก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลยสักครั้ง…ยังไม่มีญาติมาติดต่อเลยน่ะสิ

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่พื้นหน้าโซฟา มือกำลังขยับเขียนแบบเสื้อผ้าอยู่ซึ่งไปรับงานมาจากบรัษัทที่ผมมักจะเอาแบบไปขายให้อยู่บ่อยๆ อืม…กะว่าจะเซ็นสัญญาทำงานกับบริษัทนี้แล้วล่ะ เพราะเจ้าของบริษัทได้ทาบทามมาหลายครั้งแล้ว

นิคนั่งอยู่ข้างผม กำลังมองแบบที่ผมวาดอยู่

“นิค รอฟ้าหน่อยนะ เดี๋ยวฟ้าพาไปข้างนอกนะ” ผมหันไปพูดกับเขาและยิ้มบางๆส่งไปให้ ตั้งแต่รับงานมา ผมก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย วันๆนั่งเขียนแบบอยู่แต่ในห้อง บางทีก็ลืมกินข้าวจนนิคต้องมางอแงใส่ ผมถึงจะนึกได้

“ฮือ..” ร่างสูงครางฮืออยู่ในลำคอ เขาหันมามองหน้าผมครู่หนึ่งและเอาหัวมาไถๆที่ไหล่ผมไปมาเหมือนออดอ้อน ก็แน่ล่ะ ผมอยู่แต่ในห้องและนิคเองก็ได้แต่อยู่ในห้องเหมือนกับผม สงสารก็สงสารแต่งานมันเยอะนี่นา

“เดี๋ยวเย็นนี้ฟ้าพาออกไปข้างนอกจริงๆ อะ สัญญาๆ” ผมพูดและยื่นนิ้วก้อนแบบเกี่ยวก้อยสัญญาไปให้เขา ร่างหนามองแป็ปหนึ่งแล้วค่อยยื่นนิ้วก้อยตัวเองมาเกี่ยวที่นิ้วก้อยผม ถึงหน้าจะยังงออยู่นิดๆก็ตาม

หลังจากนั้นผมก็หันมาสนใจงานตรงหน้าตามเดิม นิคก็ยังไม่ไปไหน ยังนั่งอยู่ข้างๆแต่ก็คอยงุ้งงิ้งงอแงใส่ตลอด อีกประมาณสองชั่วโมง ผมถึงจะออกไปข้างนอกเพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

“นิค ปะ ฟ้าเสร็จแล้ว” ผมที่ทำงานเสร็จแล้วและเดินมาในห้องนอนตะโกนไม่ดังมากเพื่อบอกคนที่อยู่ในครัวซึ่งกำลังดื่มน้ำอยู่

“เย้ๆ!!” นิครีบวิ่งเข้ามาในห้องนอนและมายืนข้างผมที่กำลังหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าเงินอยู่ แล้วหลังจากนั้นเราก็ออกจากห้องกัน

ผมพานิคมาเดินที่สวนสาธารณะเพราะเป็นที่ที่ใกล้ที่สุดและสามารถช่วยให้ผ่อนคลายขึ้นได้ คนตัวใหญ่ที่เดินอยู่ข้างผมก็ไม่ได้งอแงอะไรเลยเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆ

พอมาถึงจุดที่ผมได้เจอกับนิคแล้วก็หยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ผมไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายดี สำหรับผม การเจอกับนิคและได้อยู่กับเขามันคือความโชคดีล่ะมั้ง เพราะผมไม่เคยรู้สึกเสียใจสักครั้งที่เขามาอยู่กับผม แต่สำหรับนิคมันคงเป็นโชคร้ายที่ต้องมาอยู่กับคนอื่น แทนที่จะเป็นครอบครัวของตัวเอง

“ฟ้า” ผมคงหยุดยืนนานไป นิคเลยเรียกผมและเอียงคอมามองอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอก ปะ เดินต่อ” ผมพูดแค่นั้นและกำลังจะเดินต่อ แต่นิคยื่นมือมาจับมือผมไว้อย่างแนบแน่นจนผมชะงัก พอหันมามองนิคก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้และเป็นฝ่ายจูงมือให้ผมเดินตามแทน

 …มันรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจแปลกๆ ยังไงไม่รู้สิ…

เราเดินจับมือกันตลอดจนถึงหกโมงกว่าๆแล้วจึงพาเขาไปกินข้าวที่ร้านอาหารไม่ไกลจากคอนโด เดินไม่นานก็ถึง ผมเลือกโต๊ะในสุดเพราะไม่อยากเห็นสายตาหลายๆคู่ที่กำลังมองมาทางเรา ตอนนี้ผมไม่รู้จริงๆว่าคนเหล่านั้นมองอะไร มองผม มองนิค หรือมองเพราะเราจับมือกัน

ผมเลือกที่จะเลิกสนใจคนอื่นและสั่งข้าวไปทั้งของผมและนิค พอพนักงานรับออร์เดอร์และเดินไปแล้ว คนร่างสูงตรงหน้าผมก็ดึงมือผมให้เข้าไปใกล้และฟุบหน้าเข้ากับมือของเราที่จับกัน

“นิค ไม่เอาครับ เงยหน้าเร็ว” ผมรีบบอกเขาเพราะการกระทำพวกนี้มันอย่างกับ..คนเป็นแฟนกัน และอีกอย่างหนึ่งคือ…ผมเขินมาก

“….” นิคเงยหน้ามองผมแต่คางยังวางไว้บนมือเราทั้งสองอยู่ น่าตีจริงๆเลย

“นั่งดีๆเร็ว เดี๋ยวคนอื่นมอง” ผมก็พูดไป แต่มันไม่มีผลเลย

“…” เพราะนิคก้มหน้าซบมือเหมือนเดิม ผมเลยพยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่หลุด

“นิค เงยหน้าเร็วซี” ในเมื่อไม้แข็งไม่สำเร็จก็ต้องไม้อ่อน โดยการพูดเสียงหวานๆและดูออดอ้อน

“…กอด...กอด” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดแบบนั้น ผมเองก็ไม่เข้าใจ

“หืม?”

“กอด..กอด” คราวนี้นิคไม่พูดเปล่า ยกมืออีกข้างขึ้นมาบนโต๊ะ ยืดแขนเหยียดตรงมาหาผมเหมือนเด็กที่อ้อนให้พ่อแม่กอด…อ๋อ ผมเข้าใจแล้ว

“ด..เดี๋ยวกลับห้องแล้วให้กอด แต่ตอนนี้ต้องนั่งดีๆก่อน” ผมยื่นข้อเสนอและทำท่านั่งหลังตรงให้เขาดู ร่างสูงเหมือนจะเข้าใจและยอมทำตามแต่โดยดี ผมใช้โอกาสนี้ดึงมือให้จากการจับกุม นิคก็ทำหน้าหงอยไปนิดหน่อยแต่ก็คงไม่ได้คิดอะไรมากหรอก

หลังจากนั้นข้าวก็มาเสิร์ฟ ผมกับนิคเลยต่างฝ่ายต่างกินไม่ได้คุยอะไรกัน พอกินเสร็จจ่ายเงินเรียบร้อยก็กลับคอนโดเลย ตลอดทางกลับเราแค่เดินข้างกัน ไม่ได้จับมือเหมือนตอนไปเพราะผมไม่ให้จับ

บางคนอาจสงสัยว่าทำไมนิคถึงได้ขอกอด ไม่ใช่ว่าเรากอดกันบ่อยๆแต่เราไม่เคยกอดกันเลยต่างหาก อย่างมากที่เราทำคือจับมือกัน ไม่เคยมีอะไรมากกว่านั้นเลย ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมนิคถึงอยากกอดผมหรอก แต่เพราะไปบอกไว้แล้วว่าจะให้กอด ก็คงต้องยอมนั่นแหละ

เมื่อมาถึงห้อง ผมก็พยายามเลี่ยงเรื่องกอดโดยการเดินเอาโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินไปเก็บบ้างล่ะ เดินไปกินน้ำหาขนมกินบ้างล่ะ แต่นิคก็ยังคงไม่ลืมและเดินตามผมต้อยๆไม่ห่างเลย

ผมเลี่ยงอย่างสุดความสามารถด้วยการเสื้อผ้าเตรียมเข้าห้องน้ำอย่างว่องไวแต่นิคก็ไวไม่แพ้กัน ร่างหนารีบตรงมาจับข้อมือผมไว้

“ฟ..ฟ้าขออาบน้ำก่อนนะ แป็ปเดียว เดี๋ยวให้กอดจริงๆ..นะ” ผมขอเขา นิคก็มองหน้าผมนิ่งๆและคลายมือออก ผมจึงรีบเข้าห้องน้ำและล็อคทันที

ที่ผมต้องเลี่ยงการกอดขนาดนี้น่ะเป็นเพราะว่า…ผมกลัวหัวใจจะวายน่ะสิ ขนาดแค่จับมือผมยังใจเต้นแรงเลยแล้วถ้าเป็นกอดนะ ใจผม.. และยิ่งเป็นนิคด้วยแล้ว ผมรู้เลยว่าเขาจะต้องไม่ยอมปล่อยง่ายๆแน่ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกินเลยจากนั้นหรือเปล่าด้วย

วันนี้จะเป็นวันที่ผมอาบน้ำนานที่สุดเลย ผมใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงอยู่ในนั้น อาบน้ำจริงๆแค่สิบห้านาทีแต่ใช้เวลาทำใจไปอีกสิบห้านาที แต่สุดท้ายก็ยอมใจกล้าออกมาจนได้

เดินออกมาก็เห็นนิคนั่งอยู่ที่ปลายเตียง พอเห็นผมเดินออกมาก็ยิ้มแฉ่งและเดินเข้ามาหาผม ร่างสูงโน้มตัวมาเตรียมจะกอด ผมก็รีบดันอกเขาไว้ก่อน

“น..นิค ไปอาบน้ำก่อนซี” ผมบอกแต่นิคทำหน้างอและส่ายหน้าไปมา

“กอด..กอด” นิคพูดย้ำเพราะรู้ว่าผมกำลังเบี่ยงไปเรื่อยๆ

“ก..ก็อาบน้ำก่อนไง” นิคก็ยังส่ายหัว

“กอด” ทำไมดื้ออย่างนี้เนี่ย…เอาวะ กอดแล้วต้องปล่อยด้วยละกัน!!

“ก็ดะ…” ผมยังพูดไม่ทันจบ นิคก็ดึงผมเข้าไปกอดแนบอกทันที โดยโน้มตัวเอาคางวางไว้ที่ไหล่ผม

อ้อมกอดของนิค..มันอุ่นมาก อุ่นทั้งกายทั้งใจเลย แขนทั้งสองข้างของร่างหนาโอบกอดรอบเอวผม ผมจึงยกแขนขึ้นกอดลำตัวเขาเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆถึงแม้ว่าตอนนี้หัวใจผมจะวายอยู่แล้วก็ตาม

กอดไปได้สักพัก ผมก็ได้สติและออกแรงดันนิคออกแต่นิคก็ไม่ยอม ขืนตัวไว้ไม่ยอมปล่อย…เห็นมั้ย ผมพูดไม่ผิดเลย

“นิค ปล่อยก่อน ไปอาบน้ำก่อน” ผมพูดทั้งที่ยังโดนกอดอยู่ นิคตัวสูงเลยต้องโน้มตัวลงมากอด..ไม่เมื่อยหรือไง

“…” นิคไม่พูดแต่ก็ไม่ขยับไปไหนเหมือนกัน

“นิค ได้ยินไหม ไปอาบน้ำก่อน”

“…” เงียบ..

“ถ้าไม่ไปอาบ ฟ้าไม่ให้กอดแล้วนะ!!” ผมยื่นคำขาด นิครีบดีดตัวออกทันทีแต่ก็ทำหน้าหงอยๆอยู่เหมือนกัน

“ฮือ” นิคทำเสียงแบบนี้อีกแล้ว และเดินไปหยิบชุดนอนมาเดินเข้าห้องน้ำไปแบบนิ่งๆ อ่า..เหมือนเด็กชะมัด

หลังจากนิคเข้าห้องน้ำไป ผมก็เดินไปทำธุระที่โต๊ะเครื่องแป้งเหมือนๆกับทุกวัน คนในห้องน้ำใช้เวลาอาบเป็นปกติคือประมาณสิบห้านาที พอออกมาแล้วเห็นผมนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก็เดินเข้ามาหา

“นิค มาทาแป้งมา” ผมเป็นฝ่ายพูดก่อน และทาแป้งให้เขาแบบที่ทำบ่อยๆ

“ฟ้า..กอด” นี่ไง พอมีครั้งแรก มันก็จะมีครั้งต่อๆมา

“ไม่เอา ไปนอนเลยไป” ผมตอบเสียงเบาเพราะความจริงแล้วผมก็อยากกอดเขาเหมือนกัน แต่เพราะกลัวจะเสพติดซะเองเลยห้ามไว้ดีกว่า

“….” นิคไม่พูดอะไรกลับมาแต่ก็ไม่ได้มีท่าทางเหมือนงอน เขาเดินไปที่เตียงและนอนลงอย่างปกติ

ผมเดินมาที่เตียงและล้มตัวลงนอนบ้าง ช่วงนี้ผมไม่มีเวลาให้เขาเลย จะเหงามากมั้ยนะ

“นิค ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้เลย” ผมพลิกตัวมาคุยกับเขา

“…” นิคไม่พูดอะไรแต่มองหน้าผมเหมือนกำลังรอว่าผมจะพูดอะไรต่อ

“ถ้างานฟ้าเสร็จเมื่อไหร่ ฟ้าจะพาไปเที่ยว ดีมั้ย” ผมถาม เขาก็ทำตาโตเมื่อได้ยินคำว่าไปเที่ยว

“..เที่ยว?”

“ใช่ เที่ยวแต่ต้องหลังจากงานเสร็จ”

“….” นิคพยักหน้าเข้าใจ แค่นี้ผมก็สบายใจขึ้นมาหน่อยแล้ว

“งั้นนอนได้แล้วนะ” ผมบอก

“…ฝัน..ดี” นิคเป็นคนพูดก่อนผมซะแล้วสิ

“อื้ม ฝันดีนะนิค” ผมพูดและหลับตาลง

ผ่านไปซักพักผมก็ใกล้เข้าสู่นิทราอย่างแท้จริงแต่รู้สึกได้ว่ามีอะไรมายุกยิกที่หน้าเลยลืมตาขึ้นมาแล้วก็เห็นว่าตัวการนั้นก็คือมือของนิค มือใหญ่ที่กำลังไล้แก้มผมชะงักค้าง ตาเบิกกว้างเล็กน้อย

“หื้ม ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ” ผมพูดเสียงงัวเงีย นิคก็เอามือออกจากหน้าผมอย่างเนียนๆ

“…” นิคไม่ตอบ ผมเงยหน้ามองร่างสูง สีหน้าเขาดูไม่ง่วงเลยสักนิด

“ไม่ง่วงหรอ ทำไมล่ะเนี่ย” ปกติก็นอนเวลานี้ตลอดนี่ ทำไมวันนี้กลับไม่ยอมนอนล่ะเนี่ย

“กอด..” เห้อ..รู้ละ

“ไม่เอาซี นอนไปเลยนะ” ผมบ่ายเบี่ยง

“ไม่..กอด..กอด” ไม่พูดเปล่า เพราะแขนใหญ่ยกขึ้นมาพาดที่เอวผมแล้ว ผมหน้าเห่อร้อนไปหมด

“ม..ไม่ เอามือออกไปเลยนะ!!” ผมพยายามแงะมือของเขาออกแต่ก็ไม่สำเร็จ มือใหญ่อีกข้างที่ว่างยกขึ้นมาลูบแก้มผมแผ่วเบา นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกร้อนที่ใบหน้ามากกว่าเดิมเสียอีก

“..แดง” รู้แล้ว!! ไม่ต้องมาล้อ

“หึ้ย!! เพราะนิคนั่นแหละ ปล่อยเลยน..” ผมยังพูดไม่จบ นิคก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดเอาใบหน้าซุกกับอกผมเหมือนเด็กเล็กซบอกแม่ยังไงยังงั้น และแล้วความรู้สึกอบอุ่นก็แล่นมาที่หัวใจผมอีกครั้ง

เหมือนผมลุ่มหลงเกินกว่าจะดันเขาออกอย่างที่ได้คาดหมายไว้ ความอบอุ่นนี้เป็นสิ่งที่ผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผมต้องการมันแค่ไหนเพราะผมต้องการมันมากๆเหมือนมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป ที่ไม่มีใครสามารถมาทดแทนได้ อ่า..เห็นมั้ย ผมกลับเป็นฝ่ายไม่อยากผละออกซะเอง

ผมยกมือขึ้นลูบผมหนาไปมาเบาๆเหมือนกล่อมเด็ก ผมของนิคดำสนิทแต่นัยน์ตากลับเป็นสีฟ้าออกหม่นที่ชี้ชัดว่าเป็นคนต่างประเทศ ผมหลงใหลนัยน์ตาเขาเหลือเกิน

ผ่านไปซักพักเสียงลมหายใจเข้าออกของคนตัวใหญ่ก็สม่ำเสมอนั่นแสดงว่าเขาได้หลับลงแล้ว และเหมือนมีบางอย่างที่ทำให้ผมก้มหน้าลงไปหานิคช้าๆและ..

จุ๊บ

แนบริมฝีปากลงที่หน้าผากของเขา…ผมทำอะไรลงไปเนี่ย!!

“บ้าไปแล้วกู” ผมพึมพำออกมาเบาๆแล้วก็สลัดความคิดออกจากหัว หลับตาลงและหลับไป..



“หาววว” ผมตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก เอามือปิดปากหาววอด แขนก็ยืดและบิดไปมาเพื่อคลายความเมื่อยตามร่างกาย

“อื้ม” คนตัวสูงที่ตอนนี้กอดผมจากด้านหลังส่งเสียงขึ้นมาอย่างขัดใจคงเพราะผมบิดตัวไปมาเลยทำให้เขาตื่นมาด้วย

“นิค นอนต่อก็ได้นะ” ผมพูดแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปเลย

อาบน้ำเสร็จก็ออกมาและเห็นว่านิคตื่นแล้ว กำลังนั่งรออยู่ที่ปลายเตียง พอเขาเห็นผมออกมาก็เดินเข้าไปอาบต่อด้วยท่าทางมึนๆเหมือนยังไม่ตื่นดี

ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้า ไม่นานนิคก็เดินเข้ามาในห้องครัวซึ่งพอดีกับที่ผมทำอาหารเสร็จ เราก็นั่งกินข้าวกันปกติ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ พอกินเสร็จผมก็มานั่งวาดแบบต่อ ร่างสูงก็มานั่งข้างๆอย่างทุกวัน

“ฟ้า” นิคเรียก

“หืม มีอะไรหรอ” ผมถามแต่ก็ไม่ได้หันไปมอง ตาและมือยังจดจ่ออยู่กับแบบตรงหน้า

“…” นิคเงียบ แต่แล้วผมก็รู้สึกหนักๆที่หน้าตัก พอก้มลงมองก็เห็นว่านิคกำลังนอนเอาหัวหนุนตักผมอยู่ ไอบ้า..มันเขินนะ!!

“นิค ไม่เอาสิ ไปนอนดีๆ” ผมพูดและพยายามดันหัวให้เขาลุกขึ้นแต่ก็ไม่สำเร็จ แถมยังหันข้างเอาใบหน้าแนบลงกับหน้าท้องผมอีก

“หอม” ร่างหนาพึมพำออกมาเบาๆ เล่นเอาผมไปไม่ถูกหน้าแดงถึงหูแล้วละมั้ง

“จะนอนก็ลุกไปนอนดีๆสิ” ผมพูดแต่ไม่ได้ดันหัวเขาแล้ว

“…” นิคไม่พูดแต่ส่ายหัวไปมาแทน นั่นทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังฟัดท้องผมอยู่

ผมไม่รู้ว่าทำยังไงเลยปล่อยให้เขานอนต่อไป ส่วนผมก็นั่งเขียนแบบไปทั้งอย่างนั้น

การที่นิคอยู่ข้างๆผมแบบนี้ตลอดมันก็ดีนะ เพราะเวลาผมเหนื่อย ผมก็หยุดมือและก้มลงมองใบหน้าคมที่หลับตาพริ้มหนุนตักอยู่ เท่านั้นผมก็หายเหนื่อยและมีกำลังใจแล้วล่ะ

…เขามีอิทธิพลต่อใจของผมมากจริงๆ

​-------------------------------------------

มาแล้วจ้าาาาาาา สั้นไปนิดนะ55555

คือไรท์อยากอัพบ่อยกว่านี้นะแต่ว่าไรท์ยังเรียนอยู่เลยไม่ค่อยว่าง ต้องขอโทษจริงๆ จะพยายามหาเวลาแต่นะคะ

ขอบคุณที่คอยเม้นท์นะคะ ขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}