เคย์จิ

เรื่องนี้ไม่ติดเหรียญน้าาา -v- ถ้าชอบกดไลค์ให้ด้วยนะคะ ให้กำลังใจกันๆ ^^

บทสรุป (สรุปจริงๆ!!)

ชื่อตอน : บทสรุป (สรุปจริงๆ!!)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2560 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทสรุป (สรุปจริงๆ!!)
แบบอักษร

หลังจากที่กวินเลิกยุ่งกับอลินดาแล้ว ด่านต่อไปก็คือการเข้าหาผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย ซึ่งเหมันต์เองก็ต้องอดทนอย่างหนักกับคำดูถูกและเหยียดหยามจากบิดาบังเกิดเกล้าของตน รวมถึงอลินดาเองก็โดนไม่ใช่น้อยเช่นกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มไม่เห็นฝั่ง ทำให้นางแบบสาวตัดสินใจจะหนีไปอยู่กับคนรักที่ฝรั่งเศสแทน ทว่าฮันนี่กลับไม่เห็นด้วย อดทน แสดงความจริงใจทุกทางออกมาให้ท่านเห็น สุดท้ายแล้วก็สำเร็จ แต่มีเงื่อนไขเดียวที่เธอทั้งสองจำต้องยอมรับไว้คือ ฮันนี่ต้องสวมใส่ชุดเจ้าบ่าวในการแต่งงาน และหากต้องการมีลูก ก็ต้องแต่งชายเท่านั้น สวมใส่หน้ากากที่ไม่ใช่ตัวตนของฮันนี่ไปตลอดชีวิต คือนายเหมันต์ อัครจินดา

“ฉันอยากใส่ชุดเจ้าสาวสวย ๆ แกเข้าใจใช่มั้ย ทำไมพ่อไม่เข้าใจฉันบ้าง” ตาคู่คมจ้องกระดาษเขม็ง มือก็เสก็ตช์ภาพชุดเจ้าบ่าวของตัวเองลงบนกระดาษด้วยความเซ็งจัด

“นั่นสิ หอมว่าที่รักใส่ชุดเจ้าสาวจะต้องสวยมากแน่ ๆ เลย” อลินดาย่อกายกอดว่าที่เจ้าบ่าวจากด้านหลัง คางวางบนไหล่มนแล้วมองข้ามไปยังแบบชุดเจ้าสาวที่เหมันต์ดีไซน์ออกมาได้รู้ใจเธอเป็นที่สุด

“ใช่มะ” ฮันนี่ยิ้มกริ่ม มือก็วางปากกาลงแล้วยกไปลูบศีรษะมนอย่างแสนรัก “แกใส่ชุดเจ้าบ่าวก็คงเท่ห์กระชากใจไม่เบานะ หึๆๆ”

“...ถ้างั้นแกก็ใส่ชุดเจ้าสาวไปนะ แล้วหอมจะใส่ชุดเจ้าบ่าวให้” อลินดาหอมแก้มคนรักฟอดใหญ่ พูดเอาใจ “ตอนเช้าไม่ต้องเชิญคนนอกมาก็ได้ หมั้นกันเองในครอบครัว หอมใส่ชุดเจ้าบ่าว ที่รักก็ใส่ชุดเจ้าสาว ส่วนงานกลางคืน ก็ใส่ไปตามที่พ่อแม่เขาต้องการ ดีมั้ย”

“แล้วท่านจะยอมเหรอ”

“แหม ข่าวกระจายไปทั่วแล้ว พวกท่านคงไม่ยอมเสียหน้าง่าย ๆ หรอกน่า” อลินดาทำหน้าเจ้าเล่ห์ “ก่อนออกแบบการ์ดค่อยบอกท่านก็ได้ จะห้ามก็คงไม่ทันแล้ว ยังไงก็ควรใช้ชีวิตของฮันนี่ให้เต็มที่สุด ๆ ไปก่อนไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงอย่างเรา ได้สวมชุดเจ้าสาวสักครั้งในชีวิตก็คือความฝันแล้ว”

“หอม” เหมันต์หันมามองคนรักตาหวานฉ่ำ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแน่น “ฉันรักแกที่สุดเลย ขอบใจนะที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาจนเรามีวันนี้”

“...ฉันสิต้องขอโทษ” อลินดาเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “ที่รักอุตส่าห์ลุกขึ้นมาเป็นตัวของตัวเองได้อยู่แล้ว แต่เพราะฉัน ทำให้พ่อเขาจับแกยัดลงไปขังไว้ในร่างของผู้ชายอีก .... เพราะฉัน”

“ไม่เป็นไรน่าหอม” ฮันนี่ตบหลังคนรักเบา ๆ แม้ลึก ๆ ในใจจะนึกเสียใจที่ตนเองอ่อนแอเกินไป ไม่กล้าแข็งข้อกับพ่อของตนก็ตามแต่ “ฉันจะเป็นยังไงก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่มีแกอยู่ข้าง ๆ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“ไว้ลูกเราโตพอที่จะเข้าใจ ที่รักค่อยกลับไปเป็นสาวอีกครั้งก็ได้นะ ดีมั้ย”

“ระหว่างนั้นฉันก็คงต้องแอบแต่งชุดสวย ๆ กับแกในห้องแค่สองคนล่ะนะ”

“หึๆ เอาสิ หอมจะทั้งถอดทั้งใส่ให้เองกับมือเลย” อลินดาตาเป็นประกาย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนที่จะถูกนิ้วเรียวของอีกฝ่ายแตะลงบนกลีบปากนุ่มเบา ๆ แล้วเบี่ยงตัวออกทำหน้าทะเล้นใส่

“หื่นอีกละ”

“อ้าว”

อลินดาผิดหวังเล็กน้อยแต่ก่อนจะทันได้ต่อว่าอะไร อีกฝ่ายก็ดึงร่างเธอลงไปนั่งด้วยกันบนเก้าอี้ ก่อนจะดันเธอลงไปบนโต๊ะ ตามด้วยเรียวปากร้อนระอุที่ป้อนความหวานละมุนให้เธออย่างดูดดื่ม หญิงสาวครางในลำคออย่างพึงพอใจ สองมือโอบรัดรอบคอระหงไว้แน่นหวังให้เขามอบสัมผัสแสนพิเศษให้เธอมากกว่านี้ ทว่าสาวผิวแทนกลับถอนจูบออกมาเสียก่อน

“เป็นไง เผ็ชมั้ย”

“แซ่บมากค่ะที่รัก ขออีก เอาอีก นาน ๆ เลย เค้าชอบบบบ”

“ไม่ได้นะยัยหอม” ฮันนี่ขึ้นเสียงสูงก่อนจะ จุ๊บหน้าผากกว้างขอคนสวยอย่างหยอกล้อ “ที่ไปตรวจร่างกายมาก็รู้แล้วนี่ว่าฉันเป็นพ่อพันธุ์ที่แข็งแรงใช้ได้ เพราะฉะนั้น ท้องก่อนแต่งจะใส่ชุดไม่สวยนะจ๊ะ”

“โธ่ หัวโบราณอะ” อลินดาบ่นอุบ แต่ก็ต้องกัดปากแน่นเมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างในลิ้นชัก ขึ้นมาโชว์

“รออีกแปบนะคะชะนี ฉันมีนี่...ทาดา!!”

“เดี๋ยวนี้มีถุงยางด้วยเหรอ” อลินดากระเซ้า กัดฉีกซองจากมือของฮันนี่ตามสายตาเชิญชวน แล้วเคลื่อนกายลงต่ำไปปลดกางเกงให้สาวผิวแทนอย่างเต็มใจ

“มีแฟนหื่นก็ต้องรู้จักเซฟไว้บ้างสิ จริงมั้ย หืม” ฮันนี่สูดปาก ก่อนจะกดศีรษะมนลงต่ำ “จากนี้ไปต้องฝึกบ่อย ๆ ไม่ได้ใช้งานนาน เดี๋ยวลีลาไม่เด็ด ไม่เผ็ด ไม่อร่อย”

“บ้า” อลินดาหน้าแดงจัดตีมือนุ่มที่ลูบแก้มเธออยู่ ด้วยความเขินอาย

“ขนาดนี้ไม่ต้องอายแล้ว” ฮันนี่ล้อคนรักเสียงหวาน ก่อนจะหวีดร้องอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่ายเข้าจู่โจมเธออย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เก้าอี้ที่นั่งอยู่ไถลไปด้านหลัง แล้วเกือบหงายตกพื้น

“ร้องดัง ๆ แบบนี้ล่ะดี ฉันชอบ”

อลินดากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะจัดการกลืนกินร่างนุ่มน่าฟัดตรงหน้าอย่างเมามัน ไม่สนใจทั้งสิ้นว่าอีกฝ่ายจะประท้วงอย่างไร จะให้ทำไงได้ ก็เธอชอบเป็นฝ่ายรุกนี่นา ... แบบนี้ก็มีความสุขกันดีทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว จริงไหมล่ะ

.

.

“โอ๊ย โยกเบาๆ ชะนี! เดี๋ยวหัก!”

“รอบหน้าหอมให้ที่รักทำเองล่ะน่า! กระแทกให้แรงกว่านี้ก็ได้! ฉันยอมมม อ่าส์”














5555 จบแล้วนะคะ สำหรับเรื่องนี้ ขอโทษที่ตอนสั้น ๆ แค่นี้หายไปนานนนนนมากกกก ความจริงอยากเขียนยาวกว่านี้ค่ะ แต่ไม่ไหวแล้ว เปิดเทอมแล้ว เห็นเนื้อหาแล้วร้องหนักมาก จากนี้ไปมันสำคัญกับเรามาก ถ้าอ่านแค่ให้สอบผ่านมันก็ได้ แต่สำหรับปีนี้ เนื้อหามันจำเป็นสำหรับวิชาชีพของเรามาก หากฐานเราไม่มั่นคงพอ ในอนาคตมันก็อาจล้มครืนลงมาได้ ง่าย ๆ

ขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่แต่งให้ไม่เต็มที่ แต่ก็จบแบบไม่ค้างคาแล้วนะคะ ^^

อ่อ อีกอย่าง ไอดี้ไม่ได้คู่กับใครทั้งนั้นค่า นางไม่ชอบทั้งพี่ทั้งน้องเลย5555

ขอบคุณสำหรับนักอ่านที่ทนตามอ่านเรามาจนจบนะคะ รักคนอ่านทุกคนเลยยย จุฟฟ์ (ใครที่คิดว่าภายในสองปีนี้จะไม่ค่อยเข้าธัญ/เช็คหน้าหลัก ทิ้งเมลล์ไว้ได้นะคะ) ไม่ได้อะไร เผื่อมีอะไรอยากให้เราจะติดต่อไปภายหลังค่ะ 555

ความคิดเห็น