แกมแก้ว

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

แฟนเก่า (ต้น) บัวรู้ว่าพี่ได้ยิน T T

ชื่อตอน : แฟนเก่า (ต้น) บัวรู้ว่าพี่ได้ยิน T T

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 66.7k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
แฟนเก่า (ต้น) บัวรู้ว่าพี่ได้ยิน T T
แบบอักษร

16.แฟนเก่า

หลังสัตตบงกชหลับไปแล้วบุญฤทธิ์ที่ยังนอนไม่หลับก็ลุกขึ้นมาจากเตียง เขาระวังไม่ทำเสียงดังแล้วเดินออกมาให้ไกลจากคนที่...รักเขา

ถูกต้อง คำสารภาพของเธอนั้นเขาได้ยินเต็มสองหู ทว่ากลับบอก กลับแสดงออกไปไม่ได้ว่าเขาได้ยิน

ที่เป็นเช่นนั้น ทำเช่นนั้นก็เพราะ...เขาไม่อาจตอบรับความรักของเธอได้

สัตตบงกชน่ารัก และเข้ากับเขาได้ดี เขาชอบเธอ ชอบมาก แต่ไม่มีวันรัก เขาไม่มีวันรักผู้หญิงคนไหนแล้วทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่สบายใจนักที่เห็นเธอผูกพันกับเขามากถึงกล้าสารภาพออกมาว่ารักเขา

บุญฤทธิ์เดินออกมายังห้องรับแขก มองโซฟาตัวที่เมื่อหัวค่ำเขากับสัตตบงกชใช้เป็นสถานที่มีเซ็กซ์กัน และที่นั่นยังเป็นที่ที่เธอเปิดใจบอกรักเขา

ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนเดินผ่านโซฟานั้นไปยังประตูกระจก เปิดมันออกเพื่อเดินออกไปสูดอากาศด้านนอก โดยไม่รู้เลยว่ามีคนที่หัวใจร้าวรานแอบมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยม่านน้ำตา

- - - - - - - - - -


เช้าวันรุ่งขึ้นบุญฤทธิ์ที่นอนเกือบเช้าก็ต้องตื่นเพราะเสียงอาเจียนของสัตตบงกชอีกแล้ว

วันนี้เขาก็ยังทำเหมือนทุกวัน รีบลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆ คอยลูบหลังลูบไหล่ให้คนที่โก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผิดแต่ว่า...วันนี้สัตตบงกชไม่ได้ร้องไห้อีก เธออาเจียนไปเงียบๆ แล้วเมื่ออาการทุเลาเขาก็อุ้มเธอมานอนพักที่เตียง ยื่นกล่องแครกเกอร์ให้เธอกอดและกินเพื่อบรรเทาอาการ

มือใหญ่ลูบหน้าผาก เอาผมชื้นเหงื่อออกไปจากหน้าผากเธอเหมือนทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้พอเขาลูบไปได้ไม่กี่ที มือที่กอดกล่องแครกเกอร์เอาไว้ก็เลื่อนมาจับมือเขา จับแล้วนำไปวางเอาไว้ที่หัวใจของเธอ

ดวงตาที่บวมเล็กน้อยมองคนซึ่งนั่งอยู่บนเตียงข้างเธอ "บัวรักพี่ พี่รู้แล้วใช่ไหม พี่ได้ยิน"

คนตรงก็เป็นแบบนี้ พูดตรงๆ จนคนฟังอึดอัดและทำหน้าไม่ถูก

เห็นบุญฤทธิ์ทำสีหน้าลำบากใจแบบนั้นแล้วผู้ที่นอนอยู่บนเตียงก็ยิ้มขม "ไม่ต้องห่วง ถึงบัวจะรักพี่แต่ทุกอย่างระหว่างเราก็ยังเหมือนเดิม บัวไม่คิดจะเรียกร้องหรือครอบครองอะไร พี่ไม่ต้องกลัวว่าบัวจะลุกขึ้นมาจับพี่แต่งงานหรือเรียกร้องให้พี่รักบัวตอบ"

"บัว..." บุญฤทธิ์เรียกชื่อเธอเบาๆ ดวงตาเขามองเธออย่างสงสาร

"บัวไม่อยากให้พี่ไม่สบายใจ ไม่อยากให้พี่...ถอยห่างไปจากบัว พี่กลัวบัวรึเปล่า"

"มันไม่ใช่ความกลัวหรอกที่พี่รู้สึก" บุญฤทธิ์ตอบเสียงต่ำ สีหน้าเคร่งเครียด "พี่รู้สึก...ผิด ผิดที่ไม่อาจตอบสนองความรักของบัวได้"

"ถ้าอย่างนั้นพี่ชอบบัวบ้างไหม สักนิด...ชอบบ้างไหม"

ชายหนุ่มพยักหน้า ยิ้มบางๆ "ไม่ได้ชอบสักนิด แต่พี่ชอบบัวมาก"

ได้ยินแบบนี้สัตตบงกชก็ยิ้มแล้วยกมือที่วางแทบหัวใจเธอขึ้นไปจูบเบาๆ "แค่นั้นก็พอแล้ว จากนี้ไปเราก็เหมือนเดิมนะ อย่ากลัวบัว อย่ารังเกียจบัวเลย บัวขอแค่นี้"

หัวใจคนเรารู้สึกขมได้หรือไม่ หัวใจคนอื่นเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่หัวใจของคนสองคนที่เปิดใจคุยกันบนเตียงรู้สึกเช่นนี้...ขม

- - - - - - - - - -


คืนนี้เป็นอีกคืนที่บุญฤทธิ์โทรไปบอกสัตตบงกชว่าเขาจะไม่ไปค้าง ตอนนี้เขาอยู่ที่รีสอร์ตหรูแห่งหนึ่งที่เขาใหญ่ เขามาร่วมงานฉลองวันแซยิดของเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ซึ่งคบค้ากับคุณปู่ของเขามานานปี

ชายหนุ่มมอบเรือสำเภาคริสตัลซึ่งประดับทองแท้ให้เป็นของขวัญวันเกิดเจ้าสัวทรัพย์ ผู้เคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไทย

เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเจ้าสัวทรัพย์ และยังถูกประกบด้วยสาวๆ ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานของท่านเจ้าสัวอีกด้วย

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าท่านเจ้าสัวคงอยากได้เขาเป็นหลานเขยทว่า...การมีหญิงสาวนามสกุลเดียวกันเปลี่ยนหน้ามาคอยประกบ คอยเอาใจ ชวนคุยเพื่อสานสัมพันธ์ค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับเขา

ผู้หญิงชาติตระกูลดี การศึกษาสูง กิริยามารยาทไม่มีที่ติคนไหนๆ ก็เหมือนกัน ไม่เหมือน...

เมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังเปรียบเทียบผู้หญิงพวกนี้กับสัตตบงกชแล้วบุญฤทธิ์ก็โคลงศีรษะ เนื่องจากมันเทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว ต่างกันจนน่าขันเสียด้วยซ้ำ

ทว่าความน่าขัน ความระลึกถึงผู้หญิงซึ่งรอเขาอยู่ที่คอนโดกลับทำให้มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย จนหญิงสาวรายล่าสุดที่ตามประกบเขาหลงคิดว่าเจ้าหล่อนสามารถทำให้เขาให้ความสนใจได้

เสียงโทรศัพท์มือถือดังเข้าหูบุญฤทธิ์เมื่อเขาเดินห่างออกมาจากเวทีกลางสวนแบบอังกฤษซึ่งจัดให้มีการบรรเลงดนตรีสด ขับเน้นบรรยากาศให้ดูเพริศพริ้งหรูหราขึ้นไปอีก

คิ้วเข้มยกสูงขึ้นข้างเดียวเมื่อเห็นชื่อที่โทรมา 'มิสเตอร์ที' เพื่อนรักแบบลับๆ ของเขานั่นเอง

"ว่าไงไอ้เสือ"

"แกไปงานวันเกิดปู่โสมที่เขาใหญ่รึเปล่า"

บุญฤทธิ์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินสพลดนัยเรียกเจ้าสัวทรัพย์ว่าปู่โสม "มาสิ"

ปลายสายนิ่งไปนิดก่อนพูดต่อ "ตะวันก็น่าจะอยู่ในงาน"

ตะวัน...ในชีวิตของบุญฤทธิ์มีเพียงตะวันดวงเดียวเท่านั้น คล้ายตะวัน ผู้หญิงที่หักอกเขาอย่างยับเยิน

แต่ก็แปลก ที่พอวันนี้ได้ยินชื่อที่เมื่อก่อนได้ยินแล้วเป็นต้องเจ็บปวดเขากลับ...เฉยๆ

เวลาคงได้เยียวยาหัวใจเขาให้หายดีแล้วสินะ

"อื้ม ขอบใจที่เตือน แต่ไม่เป็นไร"

"เออ ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้แหละ"

เจ้าเพื่อนใจร้อนโทรมาพูดๆ แล้วก็วางแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทว่าการที่สพลดนัยยอมวางลูกชายลงเพื่อมาเตือนเขาก็นับว่ามันมีน้ำใจแล้ว

บุญฤทธิ์ยิ้มบางๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกง

"บอส"

เสียงคุ้นหูที่เรียกชื่อเล่นเขาอย่างคุ้นเคยทำให้ไหล่ของชายหนุ่มเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนคลายลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

"บังเอิญจังที่เรามาเจอกันที่นี่"

桑心


ทำไมล่ะ บัวไม่น่ารักเหรอ ทำไมพี่ไม่รักบัว ซิกๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น