susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.4k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2560 14:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 25
แบบอักษร

lchapter 25l

#Big

ปึก !  ปึก !  ปึก ! ปึก !

"โอ้ย อะไรวะจะนอน!" ปึก ! ผมโวยวายเสียงดังปัดสิ่งรังควาการนอนที่กำลังป้วนเปี้ยนอยู่เเล้วน่าอก เเต่ดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนผมต้องลืมตาขึ้นมา


เฮือก! ชิบหายละ มนุษย์เมียนั่งหน้าบึ้งตาขวางอยู่ข้างๆ


"ตื่นละออกไปเลย!" ไอ้ดรีมพูดเสียงเเข็งชี้ไปทางประตู แล้วเรื่องอะไรผมจะทำตามล่ะ นี่คนมาง้อนะมาง้อ


"ไม่ครับ จะอยู่กับเมีย" ผมตอบแบบหน้าตาระลื่น ยิ้มหวานส่งไปให้ในเเบบฉบับบิ๊กบิ๊กด้วย


"ยิ้มส้นตีนอะไร! ไม่ให้อยู่" อ่าวไอ่นี่ กูยิ้มเเบบนี้ไม่บ่อยนะโว้ย


"เดี๋ยวดิ๊ๆ เรามาคุยกันก่อนนะมึง กูขอล่ะคุยกันดีๆ" ผมลุกขึ้นนั่ง มองหน้าไอ้ดรีมด้วยสายตาจริงจัง ส่วนไอ้ดรีมเองก็ลังเล สงสัยกลัวกูปล้ำเหมือนเมื่อคืนล่ะมั้ง


"ไม่คุย!" ดรีมมันยังคงปฏิเสธเรื่อยแหละ


"คุยเถอะนะ กูขอล่ะ" ผมนี่แทบจะยกมือไหว้ละเนี่ย


"เฮ้อออออ!" อ่าว เมีย! ถอนหายใจใส่กูแบบนี้โดยไม่พูดอะไรไม่ได้นะ


"ยังไงต่อล่ะ ถอนหายใจทิ้งขว้างเปลืองทรัพยากรธรรมชาตินะมึง มึงต้องสงสารคนรุ่นหลังที่จะเกิดหลังจากวินาทีนี้ด้วย เพราะมันเป็นการเบียดเบียนเข...."


"หยุด!" ไอ้ดรีมยกมือห้านิ้วตรงหน้าผม ส่ายหัวไปมาเเบบเอือมๆ ที่ผมทำมึนใส่มัน มุขเดียวกับปกติที่มันมักจะทำใส่ผมบ่อยๆ


"เอ้า กูจริงจังนะเนี่ย" ผมยังยักคิ้วกวนตีนมันเล่นๆไปอีก นี่ล่ะสันดานผมล่ะนะ

"เออๆ! มีไรพูดมา" หึหึ ดรีมมันจะรู้ตัวไหมว่าทำสายตาน่าหมั่นเขี้ยวขนาดไหน


"กลับมาคบกันนะ ที่ผ่านมากูขอโทษจริงๆ" ผมบอกออกไป ระหว่างนั้นจะเอื้อมมือไปจับมือมันไว้ด้วย เเต่มันทำเนียนๆเอามือหนีไปอีกฝั่งหนึ่ง


"เหอะ ไปจัดการน้องเเพรน้องเเพรวอะไรของมึงก่อนเถอะ" ดรีมมันพูดตอบกลับเเบบไม่มองหน้าผมสักนิด


"กูบอกเลิกน้องเขาไปเเล้ว ตั้งเเต่กูรู้ใจตัวเอง" ผมอธิบาย

"......."

"กูอาจจะรู้สึกตัวช้าไปนิด เเต่กูมั่นใจว่าตอนนี้จริงๆเเล้วกูรักมึง" ผมบอกรักมันด้วยสายตาเเละน้ำเสียง เพราะผมหวังว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยผมได้ ให้มันเชื่อผมสักนิดก็ยังดี


"อย่าใช้คำว่ารักพร่ำเพื่อว่ะ!" ดรีมมันหันมาพูดเเบบนี้ก็แสดงว่ามันไม่เชื่อผมเลยสินะ หึหึ ก็น่าอยู่หรอก


"ยังไม่ต้องเชื่อกูก็ได้ กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำกับมึงมันก็ไม่ได้น่าให้อภัยเท่าไหร่ ตอนนี้ให้กูพิสูจน์ได้ไหมวะ" ผมพยายามจะพูดให้มันได้กลับมาไว้ใจผมสักนิด ผมบอกเเล้วไง ว่าถ้ามันต้องการอะไร อยากได้อะไรผมยอมทุกอย่าง เเค่ให้มันกลับมา


"เเน่ใจหรอว่าทำได้?" ดรีมมันหันมาเลิกคิ้วถามหน้าตาตอนนี้เเบบสงสัยปนอยากเชื่อเเต่ไม่เชื่ออะไรทำนองนั้น เมียใครวะน่ารักน่าฟัดชิบหายเลย


".........." ผมไม่ตอบเเต่พยักหน้าให้มันเเทน


"กูไม่เชื่อหรอก! คนอย่างมึงน่ะ"  พอได้ยินมันพูดเเบบนี้ผมถึงกับถอนหายใจ มันจะไม่มีหวังให้กูได้หวังสักนิดเลยหรอวะ ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยมั้ง


"........." ผมนี่ก้มหน้ารับความจริงเลย เอาจริงๆ ตอนนี้รู้สึกว่ามันปวดหนึบๆที่หัวใจนี่ชิบหาย


"คนอย่างมึงน่ะ ....ต้องพิสูจน์ให้เห็นสิ" พอผมได้ยินผมเงยหน้าขึ้นมายิ้มๆ แต่มันยังไม่ทันให้ผมได้พูดอะไร ดรีมมันก็พูดต่อออกมาเอง "เริ่มจาก... ตอนนี้เลยเเล้วกัน"

​--------------50%--------------

​"อะ อะไรมึง" หลังจากที่ไอ้ดรีมมันบอกว่าจะเริ่มตอนนี้เลย ผมเห็นสายตาเเวบวาบเเวววาวชอบกลของมันแบบชนิดที่รู้ตัวว่าูชิบหายเเน่ๆ


"ป๊อดหรอ เหอะ" ไอ้ดรีมมันยิ้มเยาะเย้ยใส่ผมอีกตางหาก


"ใครบอก บอกเเล้วไงว่าทำให้ได้ทุกอย่าง! ให้กูเอามึงทั้งวันทั้งคืนเป็นเครื่องพิสูจน์ก็ได้นะ ลองไหม กูเเรงดีไม่มีตกมึงก็รู้" ผมสันธยายจะเรียกว่าพรีเซ้นต์ตัวเองก็ว่าได้ เรียกคะเเนนนิดๆหน่อยๆ เพื่อดรีมมันจะติดใจ


"คิดได้เเค่นั้นมึงมาทางไหนก็กลับไปเลย!" ไอ้ดรีมพูดออกมาหน้าเเดง เเต่ก็ใจกล้าไล่ผมอีก ฮ่าๆ


"ล้อเล่นน่า กูอยากให้มึงพูดเยอะๆกับกูเหมือนเมื่อก่อนไง กูคิดถึงน้ำเสียงด้านๆของมึงจริงๆ อ่อๆ เสียงครางไม่ต้อง เมื่อคืนได้ยินเเล้ว" ผมพูดยิ้มๆอย่างอารมณ์ดี โดยที่ไม่ได้ระวังสิ่งที่กำลังลอยมา


ปึก!

"โอ้ย เจ็บนะเเม่ง โยนมาทำเหี้ยไร" ผมใช้มือข้างนึงลูบหัว ส่วนอีกข้างก็หยิบอุปกรณ์ทำร้ายร่างกายที่ไอ้ดรีมันโยนมาเมื่อสักครู่ขึ้นมาดู ไอ้เหี้ยเอ้ยรีโมตทีวีอันเท่าข้อเเขน เสือกปามาได้นะ


"ทีมึงทำกูล่ะ!" ไอ้ดรีมโวยวายขึ้นบ้างเมื่อเห็นผมทำท่าโวยวายเมื่อผมเจ็บ เเต่ผมอยากจะบอกมันว่า ที่กูเจ็บอ่ะ เจ็บจริงๆ


"เเล้วกูทำอะไรมึงล่ะ หืม?!" ผมเองก็ไม่ใช่คนอารมณ์เย็นซะเมื่อไหร่ มันเถียงมา ผมก็เถียงกับ เเถมเดี๋ยวนี้ดรีมมันดูเถียงเก่งกว่าเดิมซะอีกผมว่า


"ก็ที่มึงเอากูเมื่อคืน อุปส์" ห๊ะ ผมได้ยินมันพูดออกมาพร้อมกับท่าทางทำตาโตๆ เเล้วเอามือปิดปากแบบนั้น ผมอยากจะขำเเต่ต้องกลั้นขำไว้ก่อน น่ารักเหี้ยๆ


"เจ็บ เเต่มึงก็ชอบไม่ใช่หรือไง" ได้ทีผมพูดด้วยคารมกวนตีนมันอีก ทีีนี้ไอ้ดรีมมันไม่ได้เเค่จะเอารีโมตเเน่ ผมว่ามันต้องเปลี่ยนเป็นโคมไฟที่หัวเตียงมันเเน่นอน ดูๆเเล้ว ไม่น่าเลยกู


"หิว!" ไอ้ดรีมมันพูดขึ้น เปลี่ยนอารมณ์ง่ายจังวะ เมื่อกี้ทำท่าอย่างกับจะฟาดหัวกู


"จะกินอะไรล่ะ?!" ผมถามไอ้ดรีม เพราะผมรู้ว่าที่มันบอกคือจะใช้ผมไปซื้อเเน่นอน


"สุกี้ทะเล" ไอ้ดรีมบอกออกมา ดีหน่อยไอ้ร้ายที่มันขายสุกี้ทะเลเนี่ยมันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่


"เออ เดี๋ยวกูไปซื้อให้!" ผมบอกออกมาเตรียมลุกไปใส่เสื้อผ้าจะได้ออกไปซื้อให้มันสักหน่อย


"ไม่ต้อง!" พอผมบอกว่าจะไปซื้อให้มันก็รีบปามผมทันที ตกลงเอาไงของมัน


"เเล้วมึงจะเอายังไง หรือมึงจะทำเอง?" ผมถาม

ไอ้ดรีมส่ายหน้าไปมาพร้อมยกยิ้ม "มึงทำตางหาก"


"เฮ้ย มึงตลกหรอ มึงอยากท้องเสียรึไงให้กูทำให้เเดก มึงคงโดนกูเอาจนประสาทกลับละเเหละ" ผมทำอะไรเเดกได้ที่ไหนกันล่ะ บุญหัวเท่าไหร่เเล้วที่ผมต้มมาม่าเป็นเนี่ย


"จะทำไม่ทำ!!!" ไอ้ดรีมตวาดเสียงเเข็งอีก ส่งสายตามากดดันกูอีกเนี่ย เเล้วคิดว่าผมจะยอมมันรึไงล่ะ เหอะ

.

.

.

.

โพล้ง เพล้ง ! เป๊งๆ

"โอ้ยยย หม้อเหี้ยอะไรเยอะเเยะหลายไซด์ขอขนาดเนี่ย ถุงยางไซด์ยังไม่เยอะเท่านี้เลย" เเน่นอน ตอนนี้ผมกำลังเลือกหม้ออยู่ในครัว ไอ้ดรีมทำอาหารเก่ง เเละชอบทำมากด้วย เป็นธรรมดาที่อุปกรณ์ในครัวมันจะเยอะ เเต่ผมไม่คิดว่ามันจะเยอะขนาดนี้ เลือกไม่ถูกเลยกู


"มัวเเต่บ่นเเล้วเมื่อไหร่กูจะได้กิน" เนี่ย เสียงเเมงง้องเเง้งของเมียก็ตามหลอกหลอนผมไม่เลิก


"งั้นมึงก็ให้กูลงไปซื้อสิ" ผมหันไปต่อลอง


"ไม่! รีบๆทำเลย เร็วๆดิ๊ " เออ ไอ้เหี้ยไม่ช่วยเเล้วยังจะสั่งอีก เเถมเดินไปอาบน้ำสบายใจ


สรุปผลสุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนทำเอง พวกวัตถุดิบมีครบเเทบทุกอย่างจากที่ผมเปิดดูวิธีทำในเน็ต เอาล่ะ ผมต้องหั่นเเครอทก่อน เดี๋ยวนะ เเล้วเเครอทนี่มันต้องปลอกเปลือกป่ะวะ ทำไมมันคลุคละชิบหาย เเต่ผมว่าเปลือกมีวิตามิน ไม่ต้องปลอกเปลือกหรอก หั่นเเม่ง  เห้ย เเล้วไอ้หัวผักกาดนี่มันหั่นยังไงวะ ไอ้เหี้ยกูไม่หั่นละ ใส่เเม่งทั้งหัวนี่เเหละ ผักบุ้งนี่กูรู้ๆครับๆ หักสามท่อน ฮิฮิ ตามด้วย กุ้งเลย


"อ่าวมีเเต่กุ้งหรอวะ" ผมรื้อตู้เย็นหาปลาหมึก ไม่เจอ หมูก็ไม่มี สงสัยจะได้ใส่เเค่กุ้งละเเหละ อ่อๆ มีไข่ด้วยนี่หว่า


"เอาล่ะ เดือดเเล้ว ต่อไปก็ปรุง" ผมเดินทางมาถึงครึ่งทางเเล้วเเหละ เอ่อ อะไรทำให้เค็มวะ อ่อๆ น้ำปลาๆ ผมบีบน้ำปลาใส่ด้วย เหลือบไปเห็นเกลือใส่เกลือด้วยดีกว่า ครึ้งช้อนพอไหมวะ ใส่ไปช้อนนึงเลยละกัน น้ำตาลอีก ซีอิ้วนี่ก็ใส่ด้วยจะได้กลมกล่อม "ไม่มีผงชูรสนี่หว่า ...ชั่งมัน" ผมใช้ทัพพีคนๆเเล้วปิดฝา รอให้ที่ปรุงไปมันเข้าไปฝังรสชาติอยู่ในผัก เท่านี้ก็เรียบร้อย 


ตามสัญชาตญาณผมว่าอร่อยเเน่นอน ก็ผมใช้ใจทำด้วยนี่หว่า หึหึ

.

.

.

"เสร็จรึยัง หิวเเล้วโว้ย!" 

--------------------------------

ลงครบ 100%ละจ้ะ ฮ่าๆ เดี๋ยวตอนต่อไปมาดูกันว่ากินได้จริงๆรึเปล่า

ไรท์ว่าน่าจะได้นะ .........ได้ไปเเอดมิดโรงบาลชัวร์น้องดรีมของไรท์อ่ะ 555555

ตอนนี้มาเจอเฮียกลายเป็นสายมึนกันบ้างเนาะ

ชอบก็อย่าลืมกดไลค์ให้กำลังใจกันเยอะๆน้า

#ยังไม่ได้เเก้คำผิดนะค้ะทูกโคนนนนน​

ความคิดเห็น