ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P3 สนิท?

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2560 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P3 สนิท?
แบบอักษร

สนิท?


 2 อาทิตย์ผ่านไป


 เสือใช้เวลาว่างเข้าหาปอ ไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไป ทั้งคู่ดูเหมือนสนิทกันมากขึ้น แต่คงมีแค่ปอเท่านั้นที่คิดว่าพวกเขาสนิทกันเเล้ว ผิดกับอีกคน   

"ปอ วันหยุดนี้มึงว่างไหม" เสือเข้ามาทักปอช่วงพักกลางวัน กระเเสฮิตตอนนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องของเสือกับปอ ตอนนี้ไม่ว่าใครๆต่างก็จับตาดูคู่นี้อยู่ เสือเองก็ใช่ย่อยเขาเปลี่ยนคนควงไม่เว้นวัน แต่ช่วงนี้คู่ควงที่คบนานสุดก็คงไม่พ้นปอเเน่ๆ 

 "อ่อ..ว่างครับ พี่เสือมีไรรึเปล่าครับ"  

 "งั้นมึงเก็บผ้ารอกูที่หน้าหอมึงเลยนะ เดี๋ยวกูไปรับ"  

 "เก็บผ้า? ไปไหนครับ" ปอยังทำหน้ามึนอยู่ ในขณะที่ในใจนั้นร้อนรนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว  "ไปนอนบ้านกูมั้ง ถามได้"  

"0_0"  

"ไอเอ๋อ ไปเรียนไป๊" เสือเดินหนีออกมาก่อน ทิ้งให้ปอยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ตรงนั้น 


9.25 นาฬิกา 

วันหยุดที่มาถึง (เร็วมา)

  ปอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสร็จก็มานั่งรอเสืออยู่ใต้หอพัก ใช้เวลารอไม่นานเสือก็ขับรถคู่ใจมารับ 

"โห มึงจะขนไปทั้งบ้านเหรอ ไปแค่เสาร์อาทิตย์เว้ย" 

"เอ้า? ก็พี่ไม่บอกว่าไปไหน ปอจะเอาเสื้อผ้าแบบไหนไป จะไปรู้ได้ไงเล่า" 

"เดี๋ยวนี้เก่งน่ะ เลิกเถียงได้ล่ะ ขนของเองเน๊อะ" 

"ไอพี่เสือบ้า" เสือแกล้งปอให้ขนของขึ้นรถเอง เด็กปีหนึ่งตัวเล็กต้องมาขนกระเป๋าเสื้อผ้าเอง สภาพคงดูไม่ได้ 

"เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหรอคราบบบ" 

"ไม่ต้องเลยพี่เสือ บอกปอมาเลยว่าจะพาไปไหน" 

 "อ่ะๆ ยังจ้าาา"  

"ชิ" 

ตลอดการเดินทาง ในรถมีแต่เสียงคุยเจื้อเเจ้วของปอคนเดียว เสือเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะชอบซะมากกว่าที่อีกคนเอาแต่พูดมาก พอนั่งไปนานๆ เสียงพูดก็เริ่มเบาลง เสือจึงได้หันกลับไปดูคนตัวเล็กข้างๆตัว  

"หลับจนได้ พูดมากไม่เปลี่ยนเลยนะปอ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมา ใบหน้าที่คิ้วขมวดก็เริ่มคลายลงเมื่อเห็นใบหน้าคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ข้างๆ    

เสือขับรถมุ่งตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่ที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะถึงจุดสิ้นสุด สถานที่ที่พวกเขาทั้งสองคนจะต้องทนรับต่อชะตากรรมที่พวกเขาจะต้องเจอ ชะตากรรมที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล...


11.49 นาฬิกา 


ซ่าาาา ...ซ่าาาา


"ปอ ถึงแล้ว" 

"..." 

"ขนของเว้ย เห้ย! ถึงแล้วววว" 

"..." 

"ให้ตาย หลับลึกไปนะ" เสือนั่งบ่นอยู่คนเดียวบนเบาะฝั่งคนขับ เขาจึงปล่อยให้ปอได้นอนพักอีกสักหน่อย  

"มึงยังเด็กอยู่เหมือนเดิมนะ กูอุส่าพาตัวเองออกมาให้ห่างจากมึงแล้ว ยังจะเสือกตามกูเข้ามาในเมืองอีก" เสือพ่นคำพูดที่อยากจะบอกออกมาแต่พูดออกมาไม่ได้ เขาหลับตาลงพักสายตาตามอีกคนไป


"อื้อออ อยู่หนายเนี่ย" ปอตื่นขึ้นมาพูดเสียง งังเงีย หันซ้านหันขวาก็มีแต่ตึกสูง 

"พี่เสือออ ตื่นยังห๊ะ" ปอหันไปเขย่าตัวเสือ แต่กลับต้องชะงักกับภาพใบหน้าตอนหลับของเสือ ภาพในตอนเด็กค่อยๆโพล่ขึ้นมาทีละตอน ไม่ว่าปอจะเล่นเปื้อนเเค่ไหน เสือก็จะเป็นคนรับผิดกับแม่ที่บ้านเด็กกำพร้าของปอตลอด ความทรงจำสมัยเด็กของพวกเขาทั้งสองมันช่างเต็มไปด้วยความสุข เเต่เมื่อเติบโตขึ้นมาทำไมความสุขเหล่านั้นถึงได้จางหายไป  

"เมื่อไรพี่เสือจะจำปอได้สักที ปอคิดถึงพี่เสือคนนั้นที่สุด" ปอนั่งดูหน้าเสืออยู่นานแสนนาน นานจนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกตัวตื่น 

"อ้าว ตื่นตั้งแต่เมื่อไร แล้วไมไม่ปลุกว่ะ"  

"เพิ่งตื่นเมื่อกี้ครับพี่ แล้วนี้พี่พาปอมาที่ไหนครับ มีแต่ตึกเต็มไปหมด" เสือสังเกตุเห็นดวงตาของปอ มันมีน้ำใสๆคลออยู่ เเต่สักพักปอก็ปรับสีหน้าให้ดูสดใสขึ้น 

"มึงนิไม่รุ้อะไรซะแล้ววว ลงมาๆ" สองคนพากันเดินลงรถไป ส่วนของใช้ก็เอาไว้บนรถก่อน  

"เดินช้าว่ะ เอามือมานิ" 

"ครับ?"  

"มือมึงอ่ะ ยื่นมา"  

"..." ปอส่งมือให้เสือแบบงงงวง เสือเองก็เอื้อมไปจับมือเล็กนั้น หัวใจของทั้งคู่เต้นดังโครมคราม สนั่นหวั่นไหว จนปอเองต้องแอบเอามืออีกข้างมาทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง กลัวว่าหัวใจดวงน้อยนิดจะหลุดออกจากร่าง ไม่ต่างกับร่างสูงของเสือที่ตอนนี้หัวใจได้ลอยล่องออกไปถึงนอกโลกแล้ว ปล่อยให้หัวใจเป็นตัวนำพาร่างกายก้าวไปข้างหน้า


เสียงน้ำซัดเข้าฝั่งดังกระทบกันไปทั่วบริเวณ สีขาวของทรายตัดกับสีฟ้าอมส้มของน้ำทะเลในยามเย็น มันช่างเป็นภาพที่สร้างความสุขให้กับคนทั้งสองคน ตอนนี้พวกเขากำลังกินอาหารเย็นที่หาดทรายขาว มีเสียงคลื่น มีลมทะเลเป็นตัวสร้างบรรยากาศชั้นดีให้กับลูกค้าที่มาใช้บริการร้านอาหารแห่งนี้  

"พี่เสือออ ร้านข้างทางมันจะถูกกว่านะ"  

"อะไรของมึง กินเข้าไปเถอะ"  

"ก็มันแพงนิ๊ เข้าใจคนจนหน่อย" 

"กูเลี้ยง จบไหม?"  

"พูดมาตั้งแต่เเรกก็จบล่ะ ปอจะได้ไม่ต้องเครียด"  

"เอานี้ไปกินซะ พูดมากว่ะ" เสื้อตักอาหารใส่ถ้วยของปอจนมันพูลเต็มจาน 

"มันล้นแล้วววว ดูบ้างสิครับพี่เสือ"

"เออออออ กินๆไปเลย ตัวแม่งจะปลิวไปตามลมทะเลล่ะ" 

"เกินไปแล้วววว ปอหนักตั้ง49เลยนะ" 

"ตั้ง49!! กูควรจะยินดีใช่ไหม" 

เสียงบทสนทนาของคนทั้งคู่ดังไปเจื้อเเจ่วทั่วหาด น้ำเสียงสดใสของปอยังคงเข้าไปถึงทรวงในของเสือเสมอมา ถึงแม้จะต้องมีบางอย่างเข้ามาทำให้พวกเขาทั้งสองต้องบาดหมางกันก็เถอะ 



____________________________________________

ขอโทษนะที่หายไปนาน เรียนเยอะมากๆ 

รักนะ😚😚

มาต่อให้จบตอนเเล้วนะตัวเอง อย่าเพิ่งทอ้งกันไปนะ งื้อๆ จะรับกลับมาต่อให้นะ😀 ตารางเรียนเเน้นเเน่น ว่างแค่พุธบ่ายเองอ่ะ เสาร์-อาทิตย์ก็ไม่ได้กลับบ้าน งานเยอะตลอด 😯

เป็นกำลังใจให้กันไปเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณในการติดตามอ่านนิยายนะ 😍😍

ความคิดเห็น