ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 03 ตีเนียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2560 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03 ตีเนียน
แบบอักษร

เพล้งงง 

เสียงอะไรดังขึ้นว่ะ ถ้าไม่ใช่ห้องผมก็ต้องเป็นห้องไอ้เตี้ยนั้นดิ ผมควรจะออกไปดูในฐานะเพื่อนร่วมโลกมั้ย แต่ผมจะไปสนใจทำไม ไม่ได้รู้จักอะไรสัหน่อย แต่ว่ามันก็รู้จักชื่อผมแล้วนะ ผมก็รู้จักชื่อมันด้วย....ช่างแม่งเหอะ เดี๋ยวมันมีอะไรอยากให้ช่วยก็มาบอกเอง ปกติผมไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอครับ ผมรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะไปอาบน้ำให้คลายร้อน 

'โอ่ยย กูออกไปดูมึงก็ได้ว่ะ'

สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหว ผมไม่อยากเจอผีเตี้ยๆแบบมัน ผมรีบอาบน้ำจนเสร็จก่อจะใส่บ้อกเซอร์กับเสื้อยืดชิวๆที่ไว้นอนออกไปนอกห้อง


- Gun part -

หลังจากที่ผมต่อปากต่อกรกับพี่มันเสร็จ ผมก็เข้ามาในครัว เตรียมจะอุ่นอาหารกิน

'นี่มึงยิ้มอะไรของมึง ไอ่กัน' 

ผมละถึงกับงงจริงๆ อาจเป็นเพราะมันเป็นครั้งแรกไงที่มีคนกล้ากวนผมขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าผมเป็นใครทุกคนก็จะเกรงใจผมหมด ​บางทีผมก็อยากเป็นคนธรรมดาบ้างนะ 

ผมจัดการอุ่นอาหารอย่างทุลักทุเล นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้ เห็นผมเป็นคนสมบูรณ์แบบแบบนี้ แต่ความจริงผมหยิบจับอะไรในครัวไม่ได้เลยครับ ดีสุดก็แค่อุ่นอาหารนั้นแหละ ขนาดตอนนั้นเข้าควรกับแม่ ผมยังทำขวดน้ำปลาแตกเลย จากนั้นผมก็ไม่เคยทำอะไรอีก 

'กี่นาทีว่ะเนี่ย ถ้าอุ่นใน 7 ให้กดเบอร์1 หรือหมายถึง 1นาทีว่ะ'

ผมจัดการอุ่นอาหารแช่แข็งทันที แล้วก็หันไปเตรียมแก้วน้ำ แต่มือผมนี่สิมันดันลื่น เผลอปัดแก้วตก ถ้าแก้วตกปกติก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่มือผมนี่สิไม่รู้คิดอะไรอยู่ผมเอามือเข้าไปรับแก้วนั้นไหว แต่มันดันกระแทกกับขอบโต๊ะ 

เพล้งงง

นั้นไงคับ ดาราแสนเก่งของคุณก็เป็นแบบนี้แหละครับ ผมแม่งโคตรซุ่มซามเลย แก้วแตกคามือสิ 

'โอ่ยยย'

เลือดแดงเต็มไปหมดเลยครับ เอาไงดีว่ะ พี่กวาง ใช่พี่กวาง 

'เชี่ยแบตหมด นี่มันวันซวยอะไรว่ะ' 

ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ตอนนั้นผมเคยเล่นบทหมอ เราต้องห้ามเลือด ใช่ห้ามเลือด ผมปล่อยแก้วที่แตกคามือก่อน จะเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันเอาไว้ แต่ผมคงทำแผลเองไม่ได้ 

ใช่ ผมต้องไปหาหมอ มือผมมันสำคัญจะเป็นแผลอะไรแบบนี้ไม่ได้นะ ผมไม่ลืมที่จะคว้าหมวกกับผ้าปิดปากไปด้วย ก่อนจะหยิบกุญแจรถออกจากห้องไป

'เห้ย พี่ออฟ'

ผมเปิดประตูออกมาเจอพี่ออฟที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์อยู่ ในชุดโคตรชิวเลย อะไรว่ะ เสื้อยืดคอย้วย กับบ้อกเซอร์เนี่ยนะ

'ทำไม กูเอง'

มันหันมามองผมกวนๆ

'เออ ไม่มีไร'

แล้วมันก็นิ่งไปสักพัก

'แล้วนี้เป็นไร' 

มันมองมาที่มือผม

'อุบัติเหตุนิดหน่อย'

ใครจะกล้าบอกว่า ว่าคนอย่างผมเนี่ยไปคว้าแก้วให้มาแตกในมือ น่าอายจะตาย

'ละนี้จะไปไหน'

'โรงบาลดิถามได้'

ผมตอบไปส่งๆ ยุ่งอะไรนักหนาเนี่ย แล้วลิฟต์ก็มาพอดี ผมรีบก้าวเข้าไปในลิฟต์ทันที ไอ่พี่ออฟก็เดินตามเข้ามา

'เหมือนกัน กูก็กำลังจะไปโรงบาลเหมือนกัน'

ผมหันไปมองหน้ามันงงๆ ไปโรงบาลสภาพนี้เนี่ยนะ เอาจริงหรอว่ะ นี้มันชุดนอนชัดๆ

'สภาพนี้เนี่ยนะ'

'ทำไม มึงไปโรงบาลยังทำตัวเหมือนโจรเลย ถามจริงเป็นไร ทำไมต้อวใส่หมวกตลอดเวลา ผ้าปิดปากอีก'

ผมรีบกระชับหมวกโดยอัตโนมัติ ก็นี้มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากจะทำอะไรก็ทำได้นี่

'เนี่ย เป็นไร ใส่หมวกอยู่นั้นอ่ะ'

'เรื่องของผมหน่า'

แล้วลิฟต์ก็เปิดออกพอดี ผมรีบเดินออกไปทันที

'นี่ไอ่เตี้ย มึงจะขับรถได้หรอ มันเจ็บแขนมือซ้ายนะ จะเปลี่ยนเกียร์ไง'

ผมหันมามองที่มือตัวเอง เออว่ะ ไอ่พี่ออฟนี้ก็ช่างสังเกตเหมือนกันนะ

'แล้วรู้อ่อ โรงบาลอยู่ไหน เพิ่งย้ายมานี่'

ก็จริงของมัน ผมไม่รู้ว่าโรงพยาบาลอยู่ที่ไหน

'ไปกับกูมั้ย'

'ก้ได้'

'เอากุญแจรถมา' พี่ออฟยื่นมือออกมา

'อ่าวรถพี่อ่ะ'

'กูลืมไว้บนห้อง'

อะไรของพี่มัน ดูเป็นคนช่างสังเกตและรอบคอบ มันไม่น่าลืมกุญแจรถได้เลยนะ แต่ช่างเถอะเดี๋ยวเลือดผมจะหมดตัวก่อน ผมยื่นกุญแจรถของผมออกไปให้

'รถมึงไปทางไหน'

ผมชี้ไปที่รถของตัวเอง ก่อนที่พี่มันจะตรงไปที่รถทันที นี่ผมไว้ใจไปกับมันได้จริงๆใช่มั้ย โทรศัพท์ก็แบตหมดด้วย

'นี่เตี้ย กูไม่ทำไรมึงหรอกหน่า ไปขึ้นรถ'

นี่สีหน้าผมมันเห็นชัดแบบนี้เลยหรอวะ ผมก้าวขึ้นรถไปทันที

'อ่าว พี่เปิดgoogle map ทำไมอ่ะ'

ไหนมันบอกมันรู้ทางไง

'เออหน่า จะได้ไม่หลงไง'

'พี่ไม่ได้จะไปโรงพยาบาลอยู่แล้วหรอ'

'ถามมากจริง กดแผลมึงไหวเหอะ เก็บปากไว้ร้องกับหมอตอนเย็บดีกว่า'

'พี่รู้ได้ไงว่าต้องเย็บ'

'ก็มึงทำอะไรสักอย่างแตกใช่มั้ย'

เห้ย มันรู้ได้ไงว่ะ ชักน่ากลัวแล้วว่ะ

'นี่ มันดังมาถึงห้องกู กูไม่ใช่โรคจิต'

'งี้ที่ออกมา คือเป็นห่วงกันว่างั้น'

'เพ้อเจ้อละมึงอ่ะ แล้วสรุปทำไมเป็นแผลแบบนี้ว่ะ'

ผมก็เลยยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้มันฟัง นั้นเป็นครั้งแรกเลยครับที่ผมเห็นอีพี่ออฟปากหมามันขำ

'เชี่ยขำว่ะ ขำจนท้องจะแข็ง'

'พอเลยพี่ นี้กันอุส่าเล่าให้ฟังละนะ'

'กันหรอ'

นี่ผมแทนตัวเองว่ากันเหรอ ผมจะแทนตัวเองแบบนี้เฉพาะคนที่ผมสนิท นี่พี่เป็นคนแรกเลยนะที่ผมแทนตัวว่ากันเร็วขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมถึงไว้ใจมันว่ะ

'ขับรถไปเว่ย'

'แต่มึงแม่งเป็นคนตลกว่า คิดยังไงไปเอามือรับแก้ว'

'พอเลยพี่ ก็คนมันตกใจป่ะ'

'หัดมีสติบ้างนะมึงอ่ะ'

แล้วพี่เค้าก็ขับรถจนมาถึงที่โรงพยาบาลก่อนจะไปส่งผมก่อน

'อ่าวลงไป เดี๋ยวตามไป'

'ไม่เอาอ่ะ ไปพร้อมกัน'

'นี่กูไม่ขโมยรถมึงหรอกน่า บ้านกูมึงก็รู้ว่าอยู่ไหน กลัวไรว่ะ'

ผมบอกไป มันต้องขำผมแน่ๆ ผมกลัวโรงพยาบาลนี่ครับ ตอนเด็กๆผมเคยต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วหมอใจร้ายทำให้มันฝังใจมาถึงทุกวันนี้ แต่ไม่ค่อยมีคนรู็ความลับของผมหรอก ขนาดผมได้รับบทเป็นหมอ คนในกองยังไม่รู้เลย มีพี่กวางคนเดียวที่รู้จักผมดีที่สุด

'เออหน่า'

'หรือมึงกลัวโรงพยาบาล'

เชี่ยรู้ได้ไงว่ะ

'หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปได้ เออๆเดี๋ยวลงไปพร้อมกู ไอ่เด็กน้อย'

แล้วพี่มันก็ขับรถไปจอดทันที

'นี่มึงอายุเท่าไรอ่ะ'

'23'

'อายุสมอง'

แล้วมันก็ยิ้มแสนกวนมาให้ผม

'ไอ่พี่ออฟ'

'5555 หายเครียดละช้ะ'

เออว่ะ พี่มันทำให้ผมลืมไปว่าตอนนี้ผมก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลแล้ว

'มึงลืมหมวก'

แล้วพี่มันก็สวมหมวกมาไว้บนหัวผมทันที ก่อนที่มันจะเดินนำผมเข้าไปห้องฉุกเฉิน

'เห้ย รอด้วยดิ'

แล้วผมก็รีบวิ่งตามมันไปติดๆ โชคดีที่ตอนนี้ดึกแล้วคนในโรงพยาบาลเลยไม่เยอะ แล้วตอนนี้ผมก็มานอนรอเย็บแผลอยู่บนเตียงแล้วครับ แต่พอผมเจอหมอผมก็พูดๆไม่รู้เรื่องเฉยเลย ไม่รู้ทำไมตอนนี้ร่างนักแสดงของผมมันถึงไม่ออกมา ปกติผมไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน มันเลยกลายเป็นว่าพี่ออฟเป็นคนอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้หมอฟังทั้งหมด พี่เค้าดูนิ่งผิดกับมาดกวนๆเมื่อกี้เลย แกดูมีหลักการและเป็นผู้ใหญ่มาก 

'งั้นเดี๋ยวหมอจะดึงเศษแก้วออกให้นะครับ โชคดีมากที่ไม่โดนพวกเส้นเอ็น ก็เดี๋ยวพอเย็บเสร็จก็อย่าให้แผลโดนน้ำสองสามวันแล้วก็กินยาให้ครบจนหมดด้วยนะครับ ที่สำคัญต้องล้างแผลด้วยนะครับ'

'เออ เดี๋ยวรบกวนญาติคนไข้ไปกรอกประวัติด้วยนะครับ'

'เออคือ ผมไม่ใช่ญาติครับ'

พี่ออฟพูดขึ้นแบบนั้น ตอนนี้ผมยังไม่ได้ถอดผ้าปิดปากพยาบาลเลยเห็นผมไม่ชัด 

'งั้นรบกวนรอด้านนอกนะคะ'

พยาบาลเชิญพี่ออฟออกไปด้านนอก แต่อีกสิ่งที่ผมกลัวก็คือเข็มไงครับ พี่ออฟทำท่าจะเดินออกไป ผมรีบคว้ามือพี่เค้าเอาไว้

'อย่าไปได้มั้ย'

ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมผมถึงกล้าแสดงความอ่อนแอของผมออกมาขนาดนี้ พี่ออฟแอบยิ้มออกมา แต่พี่แกกูยอมอยู่ในห้องต่อ

'พอดีน้องผมมันขี้กลัวนะคับ ผมขออยู่ด้วยละกันนะคับ'

คุณหมอพยักหน้าให้ก่อนจะเริ่มฉีดยาชาเข้าไป

'อึกกก' 

ผมเผลอร้องออกมา แล้วพี่ออฟก็จับหน้าผมให้หันมาอีกทาง

'กลัวก็อย่าหันไปมอง'

มันทำให้ผมหันไปมองหน้าพี่เค้าแทน จะว่าไปไอ่พี่ออฟมันก็หน้าตาดีนะ ขาวๆ อาจจะอ้วนๆไปหน่อย แต่ก็โดยรวมยังจัดว่าดูดี

'อ่ะเสร็จแล้วครับ'

ห้ะ นี้มันเสร็จตั้งแต่เมื่อไรว่ะ ผมไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย

'ปล่อยมือกูได้ยัง กูไม่ชอบให้คนจับมือ'

'อยากจับตายแหละ'

ผมรีบปล่อยมือไอ่ปากหมานี่เลย ทำไมต้องล้อด้วยว่ะ ก็คนมันก็กลัวเข็มป่ะ

'แม้ปากบอกว่าไม่อยากจับ แต่มือนี่กำกูแน่นเลยนะ'

'พอเลย จะไปจ่ายตังแล้ว'

แล้วผมก็รีบแยกออกมากรอกข้อมูลพร้อมจ่าายตัง ก่อนจะเดินออกมาหาไอ่อ้วนที่นั่งรออยู่

'ละพี่มาทำไรที่โรงพยาบาลอ่ะ เดี๋ยวกันรอ'

ไหนๆมันยังยอมอยู่เป็นเพื่อนผม รอมันสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก ถือว่าตอบแทนบุญคุณ

'อ่อ กูมาซื้อกาแฟ ร้านนี้แม่งโคตรอร่อย'

มันชี้ไปที่ร้านกาแฟ ซึ่งอีร้านนี้แม่งใต้คอนโดก็มีมันบ้าป่ะว่ะ

'ร้านนี้เนี่ยนะ'

'เออ ทำไม'

'ก็ร้านนี้ใต้คอนโดก็มี'

'อ่าวเหรอ ไม่เห็นเลยว่ะ' 

แล้วมันก็ตีหน้ากวนก่อนจะเดินไปซื้อโกโก้หนึ่งแก้ว

'ไหนบอกกาแฟอร่อย'

'อ่าว คืนนี้มึงจะไม่ให้กูนอนหรอ ดื่มกาแฟตอนนี้ คิดหน่อยๆๆ'

มันพูดแล้วเดินอกไปทันที อ้าว ไม่รอผมอีกละ เดินตามไม่ทันนะเว่ย ก้าวสั้นๆหน่อยดิ

'รอด้วยเว่ย'

'ก็ก้าวให้ยาวๆดิ'

แล้วเราก็มาถึงที่รถกันแหละ

'กลับเลยนะ'

'อื้ออ'


- Off part -

หลังจากที่ผมตัดสินใจจะออกมาดูไอ่เตี้ยนั้น ผมก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องมันแล้ว แต่จะให้ผมเคาะประตูมันก็ไม่ใช่ป่ะว่ะ ผมเดินวนๆแถวหน้าห้อง เอาว่ะ ถ้าเป็นหนักมันคงออกมาเองละมั้ง ผมเลยไปเดินกดลิฟต์แก้เก้อ หรือมันไม่ได้เป็นอะไรมากว่ะ เอาไงดีว่ะ หรือเคาะประตูไปเลยว่ะ

แกร้ก

แล้วไอ่กันก็เดินออกมาผมงงๆ ผมเลยแก้เด๋อไปว่าผมจะไปโรงพยาบาลอยู่แล้วแต่มันคงไม่เชื่อหรอกคนบ้าอะไรแต่งตัวแบบนี้ไป ทำไมผมไม่แต่งให้มันดีกว่านี้ว่ะ ช่างแม่ง ผมว่าผมเนียน ผมเลยจะอาสาพามันไปเอง มันขับไม่ได้หรอกเลือดซึมเลย ผมเลยจะขับพามันไป ผมก็ใช้วาจาการพรีเซนต์งานของสถาปนิกอย่างผมจนมันยอมให้ผมพาไป ถึงมันจะทำท่าทีกลัวว่าผมจะเอาไปขายก็เถอะ ผมไม่ใช่โรคจิตนะเว่ย แล้วผมก็ขับพามันมาโรงบาลตาม Google map แหละครับ ตั้งแต่อยู่ที่นี้มาผมก็ยังไม่เคยไปโรงบาลด้วย แล้วยิ่งผมรู้ว่ามันทำตัวเองแบบนี้เจ็บได้ไง ผมยิ่งขำ คนบ้าอะไรเอามือรับแก้วว่ะ ตลกฉิบหาย เด็กน้อยมากๆ แถมยังกลัวหมอ กลัวโรงพยาบาลอีก นี้มันใช่ชีวิตมายังไง ถึงปากมันก็อวดดี แต่สุดท้ายมันก็ทนไม่ไหวต้องคว้ามือผมเอาไว้อยู่ดี ตอนแรกผมก็อยากจะแกะมือมันออกนะ แต่เห็นหน้าตาเศร้าๆและกลัวของมัน ผมเลยยอมอยู่นิ่งๆให้มันจับแบบนั้น สรุปแล้วไอ่เตี้ยนี่มันก็คือเด็กน้อยดีๆนี่เอง

แล้วตอนนี้ผมก็กำลังจะพาไอ่เตี้ยนี้กลับบ้าน

โคร่กกก

เสียงไรว่ะ ดังงอย่างกับเครื่องซักผ้า

'รถมึงเป็นไรป่ะว่ะ'

ผมหันไปมองหน้ามัน ก่อนที่มันจะยิ้มแห้งๆมา

'ท้องกันเอง'

'ห้ะ นี่ท้องมึงร้องเหรอ 555555'

ผมบอกแล้วไงว่าไอ่นี้มันเด็ก ท้องร้องดังฉิบหาย

'อย่าขำดิ รีบกลับไปเลย จะไปกินอาหารที่อุ่นไว้ เห่ยยย กันลืมไปได้ไงว่ะ'

มันตีหัวตัวเองเบาๆ มองยังไงมันก็คนเด๋อๆคนนึง

'กลับไปก็จืดชืดหมดแล้ว'

'งั้นเดี๋ยวกันอุ่นใหม่' 

มันพูดยิ้มๆออกมา

'ไม่ต้อง กูมีวิธีที่ดีกว่านั้น'

'วิธีอะไรอ่ะ'

มันหันมามองหน้าผมงงๆ

ผมยิ้มให้มันก่อน หึหึหึ เดี๋ยวมึงกูรู้ ไอ่เตี้ย


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ปล.เดี๋ยวจะรีบมาต่อให้นะ ไปเที่ยว3-4วัน อาจจะไม่ได้มาลงทุกวันน้า ซอรี่เด้อ....


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว