ตังตังเม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : บ้านใหม่,พายอาร์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2562 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4

สวัสดีครับผม ผมยูเคนะครับ ตอนนี้ผมกำลังจะขึ้นเครื่องเพื่อไปประเทศไทย นั่งเครื่องก็หลายชั่วโมง ตอนนี้เครื่องกำลังจะออกแล้ว ผมต้องไปอยู่กับตาครับ ก็นะ ที่ผมได้ไปเนี่ยไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็แค่ดัดนิสัยอันดีงามของผมให้ดีกว่านี้ครับ ต้องอยู่ในระเบียบ แต่ผมเป็นคนที่ชอบแหกกฏครับ แหกจนขาดหมดละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า งั้นผมหลับดีกว่าครับ กว่าจะถึงก็อีกนาน ปลุกผมด้วยนะครับ

2 ชั่งโมงผ่านไป

ฮ้าาา ถึงแล้วครับ พวกนั้นจะมารึยังนะมันบอกว่าจะรอตรงไหนวะ ย้อนกลับไปก่อนมา 1 วัน

Line

U.K : พวกมึง กูจะขึ้นเครื่องพรุ่งนี้นะ อย่าลืมมารับกูล่ะครับ

C.T. : กูไม่ว่างอ่ะ

Poyly : ฉันก็ไม่ว่างเหมือนกัน ให้บัตเตอร์ไปรับดิ ไอ้ห่านิก็อ่านเฉยๆแล้วไม่ตอบ

U.K : ตกลงว่าไง ใครจะไปรับกูคร้าบบบ

Butter : มึงมีขาอยู่นิ น่าจะมาเองได้นะ รึขามึงเดินไม่ได้ ต้องให้เพื่ิอนไปรับ

อ้าวไอ้นี่ ผมพึ่งกลับมาน่ะครับน่าจะมารับกันหน่อย งอนครับงอน

U.K : กูพึ่งกลับมานะเว้ยย ทางก็ไม่คุ้นเคย แค่นี้ก็มารับกูไม่ได้

C.T : ไม่ว่างจริงๆครับ กูต้องไปทำธุให้พ่ออ่ะ

Poyly : ฉันก็ไม่ว่างอ่ะ บัตเตอร์ ไปรับมันหน่อยสิ ยิ่งสำอางอยู่ด้วย เดี๋ยวก็ไปมีเรื่องหรอก

Butter : เออๆ ไปรับก็ได้

U.K : ดีครับเพื่อน รีบๆมารับล่ะ

Butter : งั้น รอฉันที่ หน้าทางออกแล้วกันน่ะ

U.K : โอเคครับเพื่อน

แต่ว่าตอนนี้มันนานแล้วนะครับเมื่อไหร่มันจะมาซะที ผมมองไปรอบๆทำไมคนเยอะอย่างนี้เนี่ย เหนื่อยครับ แต่ส่วนมากก็มีแต่คนมองผมทั้งนั้น ผมก็หล่อนะครับไม่ได้อวยตัวเองครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผู้หญิงก็มองซะผมกลัวเลยครับ เหมือนจะกลืนกินผมยังไงอย่างงั้นเลย ส่วนผู้ชายก็มองผมเหมือนว่าเราเคยเป็นคู่อริกัน ผมรู้ตัวครับว่าผมหล่อ และก็มีผู้หญิงเดินผ่านไปกลุ่มหนึ่ง ทีแรกว่าจะไม่สนใจล่ะ แต่ในบทสนทนานั้นมีผมอยู่ด้วย

"นี่แกๆ ผู้ชายคนนั้นหล่ออ่ะ ตรงสเปกฉันเลยอ่ะ กรี๊ดด" ผู้หญิงคนที่ 1

"ใช่ด้วยแก หล่ออ่ะ ฉันอยากได้อ่ะแก "คนที่2 มองผมตาเป็นมันเลย ผมว่างๆอ่ะ ก็เลยส่งยิ้มไปให้

"แกๆเขายิ้มให้ฉันด้วยอ่ะแก อร๊ายยยย " คนที่3พูด แล้วพวกเธอก็เถียงกัน ผมนี่น่าสงสารเนาะทำให้ผู้หญิงต้องทะเลาะกันเพราะผม ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ผมก็ต้องหยุดความคิดนั้น เมื่อพวกเธอจะเข้ามาหาผม ตายแน่ผมยิ่งไม่ชอบให้ใครมาโดนตัว ผมหนิหลับตาเลยครับ อีกนิดเดียวครับก็โดนตัวผมละ เพื่อนเธออีกคนช่วยผมครับ โดยการเรียกเพื่อนตัวเองให้ไปหา เกือบไปแล้ว แมร่งขนลุกยังไมหายเลย ว่าแต่ว่าเมื่อไหร่มันจะมาเนี้ย

บัตเตอร์

สวัสดีครับ ผมบัตเตอร์น่ะครับ ผมนายวีลแชร์ เดนซ์ ผมเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกันครับ ผมอายุ 18 ปี ส่วนสู่ง 185เซนติเมตร น้ำหนัก 76 กิโล ผมเป็นเพื่อนกับพวกนั้นนานแล้วครับ ครอบครัวของพวกผมรู้จักกันตอนไปทำธุรกิจ วันนี้ผมต้องไปรับไอ้คุณชายสำอางครับ คุยกันไว้เมื่อวาน ทีแรกว่าจะไม่ไปแล้วนะครับ พวกนั้นยังคะยั้นคะยอให้ผมไปรับ มันมาเองได้ครับ แค่มันขี้เกียจเฉยๆครับ ไม่รู้ว่ามันจะสำอางอะไรขนาดนั้น แต่ก็ยังดีนะครับ ที่มันไม่สำอางกับเพื่อน และก็ครอบครัวมันครอบครัวพวกผมด้วย คนอื่นนะครับ จับไม่ได้สิ่งต้องห้ามเลยล่ะครับ ตอนนี้รถติดไฟแดงอยู่ครับ ผมมารับไอ้ยูเคกับคุณหญิงปอยครับ ในไลน์บอกว่าไม่ว่างๆแต่ที่จริงแล้วมันว่างครับ ถ้ามันบอกว่าว่างผมก็จะไม่มารับไอ้ยูเค และก็มันขี้เกียจขับรถ นี่แหละเป็นเหตุผลที่ผมไม่อยากออกไปไหน รถติดมาก อากาศเมืองไทยก็ร้อน คือผมอยากไปจากตรงนี้มากครับจนผมขับรถตัดหน้ารถคันหนึ่งครับเป็น Ferrary สีแดง แป๊ดมากครับ

"เฮ้ย ไอ้บัตเตอร์ ขับตัดหน้าเขาทำไม เดี๋ยวเขาก็ลงมาด่าหรอก" พูดยังไม่ขาดคำ แล้วผมก็ต้องจอดเมื่อเขาบีบแตรไล่แล้วก็ขับมาตัดหน้าผมคืน

ก็อก ก็อก ก็อก

มาเคาะกระจกรถละ จะโดนด่าไหมกู แล้วผมก็เลื่อนกระจกลงเพื่อคุยกับเธอ

"นี่นาย ขับรถยังไงเนี่ย อยากตายมากใช่ไหม ถึงมาขับตัดหน้าฉันได้เนี่ย แล้วก็จะรีบอะไรขนาดนั้น" อยากจะบอกว่าสวยครับ เป็นผู้ญิงที่สวยมากเลย ปากนี่....หืม เธอน่ารักด้วยนะครับ ผมเลยตอบเธอไปว่า

"ใช่ รีบ" ผมเป็นคนใจเย็นในระดับหนึ่งครับไม่วู้วาม ก็ผมผิดจริงนี่ครับ ผมเลยไม่อยากจะเถียง ถ้าเถียงแล้วก็แพ้อยู่ดี ฮ่ะๆคุณหญิงนั่งเงียบเลยครับ

"แล้วนายคิดว่าตัวเองรีบอยู่คนเดียวหรอ คนอื่นเขาก็รีบเหมือนกันนะ" เออครับ เธอพูดถูก

"ก็ผมรีบจริงๆนี่ครับ"

"ไอ้บ้าบัตเตอร์ ตอบเขาดีหน่อยสิ" ยัยคุณหญิงเข้ามากระซิบผม และก็นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ให้ผมปะทะกับยัยนั่นแค่สองคน

"เอ๊ะ นายนี่ นายรู้ไหมว่านายทำให้ฉันสายมากเลยนะ ฉันจะต้องไปรับเพื่อนฉัน แต่นายต้องทำให้ฉันเสียเวลามาด่านาย เนี่ย ไอ้บ้าเอ้ยย" อ้าว ด่าไปด่ามา มาว่าผมบ้าซะงั้น ผมเลยตอกกลับไป

"ใครกันแน่ที่บ้า ถ้าเธอไม่มายืนด่าฉันฉอดๆอย่างนี้นะถึงที่นัดนานแล้วแม่คุณ"

"ไอ้บ้านี่ ไอ้เฮงซ.."เกือบด่าผมอีกละถ้าเพื่อนเธอไม่เรียกซะก่อน

"นี่ยัยเมย์ มาได้ละ มันสายมากแล้วนะ เดี๋ยวยังพายก็รอนานหรอก และก็ต้องขอโทษแทนด้วยละกันที่ทำให้คุณเสียเวลา" เธอมาเรียกเพื่อนเธอกลับและก็ขอโทษผม ผมก็พยักหน้าตอบรับ แต่เธอคนนั้นยังไม่วายมาว่าผมอีก

"ไปขอโทษไอ้บ้านั้นทำไม มันทำให้เราสายนะ" เหอะๆเป็นผู้หญิงที่ปากร้ายมาเลยครับ แต่ว่าเธอชื่ออะไรน่ะ เออใช่เธอชื่อเมย์ เดี๋ยวเราได้เจอกันน่ะครับ เมย์ ตอนนี้ผมก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดเรียบร้อยแล้ว ผมก็ต้องไปหาไอ้คุณหนูสำอาง

"เฮ้ๆ ไอ้คุณหะน.. เอ่อๆ ไอ้ยูเค ทางนี้เว้ย " เกือบไปล่ะครับ มันไม่ชอบให้พวกผมเรียกแบบนี้น่ะครับ ไม่งั้นพวกผมโดนเล่นแน่

"ทำไมมันนานยังงี้ล่ะ รู้ไหมฉันรอนานแล้วนะ ยืนจนเมื่อยไปหมดแล้วเนี่ยมัวทำอะไรอยู่"

"อ้าว คุณหญิงไหนว่าไม่ว่างไงครับ ทำไมถึงโผล่มาได้ล่ะเนี่ย" แหม มาเป็นชุดเลยนะครับใครจะฟังทัน

"พูดช้าๆหน่อยไม่ได้หรอ "

"ไอ้บ้ายูเค อุส่าฉันมารับแล้วแกยังจะปากมากอีกหรอ เดะก็ให้กลับเองเลยหนิ และก็เวลาจะถามหนะให้มันช้าๆชัดๆ หน่อยได้มะ"

"ไม่ได้มึงรู้ไหม ว่าฉันเกือบโดนยัยพวกผู้หญิิงมาจับกูหนะ บรึ่ยยย ยังขนลุกไม่หายเลย" ฮ่า ฮ่า ฮ่า หน้าตามันตลกมากครับตอนที่มันพูดถึงผู้หญิงเมื่อกี่หน่ะ

"สมน้ำหน้า"คุณหญิงตอกเข้าให้ "เขามากันกี่คนล่ะ"ถามไปงั้นแหละครับ

"แม่งมาตั้งสามคน ถ้าเพื่อนอีกคนที่พวกนั้นมารับไม่เรียกซะก่อน กูคงดิ้นตายตรงนี้แหละ" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตลกอีกแล้ว

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นไงล่ะ มีเสน่ห์เยอะ "

"มึงสองคนไม่ต้องมาหัวเราะเลยน่ะ" ก็มันตลกจริงๆนี่ครับ

"แล้วทำไมมึงถึงมาช้าล่ะ" มันไม่โกรธผมหรอกครับที่มาช้า ผมรู้

"ก็รถติดอ่ะมึง และก็ไปตัดหน้ารถคันอื่นมาด้วย เลยมีปากเสียกันนิดหน่อย" จริงๆน่ะครับนิดหน่อย

"อย่าไปเชื่อมัน ไม่นิดหน่อยหรอก โดนด่าจนหูชาละเนี่ย ฉันอยู่ดีๆนะยังเกือบโดนด่าด้วยเลย" แหมๆยัยนี่พอได้พูดหน่อยน่ะพูดซะจะไม่มีคำให้พูดล่ะ พอโดนเขาด่ามานะนั่งนิ่งเชียว ไม่อยากจะพูดเลยครับ

"ตอบโต้อยู่นะ ไม่เหมือนใครบางคน นั่งนิ่งเป็นหินเชียว" พูดจริงครับ

"เออ จะยังไงก็ช่าง พวกมึงต้องพากูกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ตอนนี้กูง่วง"

"เออๆ"

"ก็ไปดิ จะยืนโง่ทำไมล่ะ ไป" อ้าว ไอ้ยูเคโดนด่าซะละ รีบดีกว่า เดี๋ยวโดนอีกคน

********************************

จบไปอีกตอนแล้วนะคะ

ความคิดเห็น