email-icon

ขอบคุณที่ติดตามจ้า นิยายของไรน์ติดเหรียญและกุญแจนะจ๊ะ ส่วนลด 15% ทั้งเรื่อง 😍😋

ชื่อตอน : นาคา Ep5

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ นิยายวาย ตำนาน เรื่องลี้ลับ NC

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 01:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาคา Ep5
แบบอักษร

หลังจากที่ใช้เวลาในการเดินทางยาวนานกว่า 6 ชั่วโมง

ตอนนี้ก็เวลาประมาณบ่ายสามโมงกว่าๆ​ พวกเราก็ได้เดินทางมาถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นั่นก็คือ"หมู่บ้านวลาหค" ซึ่งการจะเดินทางเข้าออกหมู่บ้านวลาหคนั้น เราจะต้องนั่งแพข้ามฟากเข้าไปข้างในหมู่บ้าน ซึ่งอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำที่ทอดยาวแห่งนี้ บริเวณล้อมรอบหมู่บ้านวลาหคเต็มไปด้วยป่าเขาลำเนาไพรที่ร่มรื่นเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชพันธุ์ไม้หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งไม้ยืนต้น ไม้ดอก และพืชพันธุ์ไม้หายากต่างๆเต็มไปหมด

เมื่อพ่อของบอลขับรถมาส่งพวกผมทั้ง 3 คนจนถึงที่หมาย หลังจากรอพวกผมขึ้นแพเพื่อข้ามฟากไปฝั่งหมู่บ้านวลาหคแล้ว พ่อของบอลก็เดินทางกลับ ตอนนี้พวกผมนั่งอยู่บนแพไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่ชาวบ้านใช้ข้ามฟากสัญจรผ่านไปมา

ที่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ผมมองเห็นพวกชาวบ้านกำลังยืนรออยู่อีกฝั่ง เมื่อพวกผม 3 คนนั่งแพไม้ไผ่มาจนถึงหมู่บ้านวลาหค ก็มีชาวบ้านมาช่วยยกของลงจากแพให้พวกผม

"สวัสดีครับ" เมื่อลงจากแพพวกผมก็ยกมือไหว้ผู้คนที่มายืนรอพวกผมอยู่

"สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้างนั่งรถมาหลายชั่วโมง คงจะเหนื่อยสินะ" คนที่ถามประโยคนี้พวกผม ดูแล้วไม่น่าจะใช่ชาวบ้านที่นี่ เพราะลักษณะการแต่งตัว คำพูดจาแตกต่างจากชาวบ้านทั่วไป

"เหนื่อยครับ กว่าจะนั่งรถมาถึงก็ใช้เวลานานเหมือนกัน แต่บรรยากาศที่นี่ดูร่มรื่นดีนะครับ" ผมตอบชายคนนั้นกลับไป จริงอย่างที่ผมพูด บรรยากาศที่หมู่บ้านวลาหคดูร่มรื่นดีจริงๆ แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยที่นี่ คุ้นเคยกับสถานที่เหล่านี้ก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยมาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อืม! ผมชื่ออดิศร เป็นนายช่างใหญ่ผู้ควบคุมงานสัมปทานที่ท้ายหมู่บ้านวลาหคแห่งนี้ หรือจะเรียกหัวหน้าศรตามที่คนงานเรียกก็ได้ ตามที่พวกคุณสะดวก ตลอดระยะเวลาฝึกงาน 2 เดือน ของพวกคุณทั้ง 3 คน ผมจะเป็นคนดูแลและรับผิดชอบพวกคุณโดยตรง มีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาผมได้"

"ขอบคุณครับ ผมชื่อชิน ส่วนไอ้ตัวสูงๆนี้ชื่อบอล และอีกคนชื่อบีม พวกผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

​"ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านวลาหคเด้อ ผมเป็นพ่อผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านวลาหคแห่งนี้ ถ้าพวกคุณขาดเหลืออีหยังก็มาบอกข่อยได้ ส่วนบ้านพักของพวกคุณผมให้คนทำความสะอาดไว้ให้พวกคุณทั้ง 3 คนแล้ว"

"ข่อยขอเตือนอีกอย่าง เทือกเขาอยู่ท้ายหมู่บ้านห้ามพวกคุณเข้าไปเด็ดขาด เทือกเขาวิรูปักษาเป็นเทือกเขาต้องห้าม ถ้ามีคนหลงเข้าไป สิบ่ได้กลับออกมาอีกเลย หวังว่าพวกคุณทั้ง 3 คน คงสิเข้าใจในสิ่งที่ผมบอก"

"ครับพ่อผู้ใหญ่" เทือกเขาต้องห้าม ฟังดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้สิ!

"บักทิศ มึงพาพวกคุณทั้ง 3คน ไปบ้านพักไป คุณเพิ่นสิได้พักผ่อน ส่วนของสัมภาระของพวกคุณเดี๋ยวผมสิให้คนขนไปให้อยู่บ้านพัก"

"ได้ครับพ่อผู้ใหญ่ เชิญพวกคุณทั้ง 3 คน ตามผมมาเลยครับ เดี๋ยวผมพาไปบ้านพัก"

"ขอบคุณครับ!!!"

"เดี๋ยวตอนเย็นผมสิให้คนไปตามมากินข้าวอยู่บ้านผมเด้อ ผมสิให้คนเตรียมอาหารไว้ถ่า ไปๆพากันไปพักผ่อนเอาแรงก่อน"

"ครับผม"

หลังจากนั้นพวกผมก็เดินทางมาบ้านพักที่พ่อผู้ใหญ่ได้เตรียมไว้ให้ บ้านพักหลังนี้อยู่ติดกับธารน้ำตรงด้านท้ายหมู่บ้านใกล้ๆกับเทือกเขาต้องห้ามที่พ่อผู้ใหญ่บอกพวกผมว่าห้ามเข้าไป เพราะถ้าเข้าไปจะไม่ได้กลับออกมาอีก เทือกเขาวิรูปักษาแค่ชื่อก็ฟังดูน่ากลัวแล้ว เป็นเทือกเขาที่สูงใหญ่ที่สุดในระแวกนี้ มีพืชพันธุ์ไม้แปลกๆอยู่เยอะแยะมากมาย

"เดี๋ยวพวกคุณทั้ง 3 คน พักกันอยู่ที่นี้เด้อ ส่วนของสัมภาระเดี๋ยวก็มีคนเอาตามมาให้ทีหลัง ข่อยขอตัวไปเฮ็ดธุระของข่อยก่อน ข่อยซื่อทิศ มีหยังบอกข่อยได้ ห่างจากบ้านพักพวกคุณประมาณ 100 เมตร ก็ถึงบ้านข่อยแล้ว"

"ขอบคุณมากครับ"

​พวกผมมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศที่นี้ดีจริงๆ ไอ้บอลกับไอ้บีมอยู่ข้างในสงสัยพวกมันสองตัวคงหลับไปแล้วมั้ง นี้ก็พึ่งบ่าย 4 โมงเย็นเอง แต่ผมยังไม่ง่วงนอนหรอกนะ สงสัยจะนอนบนรถมาจนอิ่มแล้ว ฮ่าๆๆ ออกไปเดินสำรวจรอบๆแถวนี้ดูดีกว่า...

ผมเดินสำรวจรอบๆบ้านพักก่อนเป็นอันดับแรก บ้านพักหลังนี้มีขนาดไม่ค่อยใหญ่เป็นบ้านไม้หนึ่งชั้นที่อยู่ติดกับธารน้ำ รอบๆบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และดอกไม้ป่าที่ส่งกินหอมรอบๆบริเวณบ้าน ส่วนด้านหลังบ้านพักมีธารน้ำสายย่อยที่ไหลแยกออกมาจากแม่น้ำสายหลักไหลผ่านเข้าไปในหมู่บ้านวลาหค น้ำในลำธารใสสะอาด ใสจนเห็นตัวปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในธารน้ำ

ผมค่อยๆเดินลัดเลาะไปตามลำธารเรื่อยๆ จนมาถึงบริเวณตีนเขาของเทือกเขาวิรูปักษา ที่ตอนนี้เทือกเขาต้องห้ามที่ว่ากำลังตั้งเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้าผมซะแล้ว มันดูน่ากลัวและดูลึกลับ ต้นไม้ข้างในมีขนาดใหญ่มาก มีดอกไม้สีสันสดใสที่กำลังบานสะพรั้งและส่งกลิ่นหอม ส่วนด้านข้างติดกับเทือกเขาวิรูปักษา มีน้ำตกที่มีน้ำไหลลงมาจากเทือกเขาสูง มันสวยมาก สวยจริงๆ

แต่เอ๊ะ!!! นั้นใครอยู่ตรงนั้น....

​ผมอุทานออกมาด้วยความสงสัย ใครกันที่กล้าไปเล่นน้ำในสถานที่ต้องห้ามนั่น ข้างหน้าผมตอนนี้มีชายหนุ่มรูปร่างกำยำสมส่วน สูงใหญ่ ผิวสีแทน กำลังเล่นน้ำอยู่ที่น้ำตกในเขตเทือกเขาวิรูปักษา ห่างจากตรงที่ผมยืนอยู่ประมาณ 10-15 เมตร ผมค่อยๆเดินย่องเข้าไปใกล้ๆชายคนนั้นเรื่อยๆ แต่ยังแอบอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ข้างธารน้ำตก เพื่อไม่ให้ชายคนนั้นรู้ตัว ยิ่งเข้าใกล้หัวใจผมก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นๆเหมือนมันกำลังจะทะลุออกมานอกอก ทั้งรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกกลัวไปพร้อมกัน

"อ้าว! หายไปไหนเสียแล้ว?" ในระหว่างที่ผมกำลังหาที่หลบซ่อนเพื่อที่จะได้เข้าไปใกล้ๆชายคนนั้นมากขึ้นกว่าเดิม ผมเผลอแค่แปปเดียวเอง พอผมหันมองกลับไปที่ธารน้ำตกตรงที่มีชายคนนั้นเล่นน้ำอยู่เมื่อสักครู่กลับไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้นแล้ว หายไปไหนว๊ะ เร็วจริงๆเลย หรือว่าเขาจะจมน้ำไปเสียแล้ว คงไม่หรอกมั้ง...

หมับ...!



+++100%+++

โปรดติดตามต่อในตอนถัดไป ขอบคุณสำหรับการติดตาม

1 เม้นส์ = 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น