email-icon

ขอบคุณที่ติดตามจ้า นิยายของไรน์ติดเหรียญและกุญแจนะจ๊ะ ส่วนลด 15% ทั้งเรื่อง 😍😋

ชื่อตอน : นาคา Ep4

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ นิยายวาย ตำนาน เลื่องลี้ลับ NC

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 01:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาคา Ep4
แบบอักษร

บนเทือกเขาวิรูปักษา

"ใกล้จะครบ 1,000 ปี แล้วสินะที่เจ้าจากข้าไป นาคาอรุณราช..." พญาสุบรรณวิรูปักษาเอ่ยพึมพัมกับตนเองถึงคนรักที่ได้จากตนไปเมื่อ 999 ปีก่อน

"นายท่านขอรับ"

"อืม! เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปสืบมา ได้เรื่องอย่างไรบ้างรึ?"

"ขอรับ! ข้าปลอมตัวไปเป็นคนงานตรงที่เขากำลังสร้างเขื่อนอยู่ท้ายหมู่บ้านวลาหค ได้ยินคนเขาเล่ากันว่าอาทิตย์หน้าจะมีนักศึกษามาฝึกงานอยู่ที่นี้ 3 คน แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่านักศึกษาพวกนั้นเป็นใครมาจากที่ใดขอรับ!"

"นักศึกษางั้นรึ งั้นเจ้าก็ไปตามสืบมาให้ข้า ว่านักศึกษาพวกนั้นเป็นใคร มาจากที่ใด"

​"นายท่าน นายท่านสั่งให้พวกข้าออกตามหานาคาอรุณราช เกือบจะครบ 1,000 ปีแล้วนะขอรับ แต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบเลยแม้แต่นิดเดียว"

"ข้ายังไม่สิ้นหวังง่ายๆหรอกนะ ข้าสั่งอะไรไป ก็ไปทำตามที่ข้าสั่งเถิด"

"ขอรับนายท่าน"

หลังจากที่บริวาร ที่พญาสุบรรณวิรูปักษาส่งให้ไปสืบหาเรื่องราวต่างๆมารายงานความคืบหน้ากับตนแล้ว ตนจึงได้สั่งให้ไปตามสืบมาอีกว่านักศึกษาทั้ง 3 คนที่จะมาฝึกงานที่เขื่อนท้ายหมู่บ้านวลาหคนั้น เป็นใครมาจากที่ใด นานนับ 1,000 ปี ตั้งแต่ที่นาคาอรุณราชคนรักของตนได้จากไป พญาสุบรรณวิรูปักษาได้สั่งให้บริวารของตนออกตามหายังสถานที่ต่างๆเกือบจะทุกวัน เพราะหวังว่าจะได้พบ จะได้เจอคนรักของตนอีกครั้ง และเมื่อ 3 เดือนที่ผ่านมาได้มีบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งได้เข้ามาทำสัมปทานสร้างเขื่อนที่ท้ายหมู่บ้านวลาหค ตนจึงได้ส่งบริวารปลอมตัวเข้าไปเป็นคนงานในนั้น

"อีกไม่นานข้าเชื่อว่า ข้าจะได้พบเจ้าอีกครั้ง นานแค่ไหนข้าก็จะรอ...นาคาอรุณราช"

+++ชิน+++

ในที่สุดวันที่ผมรอคอยก็มาถึงเสียที วันนี้เป็นวันแรกที่ผมต้องไปฝึกงานอยู่ต่างจังหวัดกับเพื่อน ซึ่งแน่นอนว่ามีผมไอ้ชิ้นคนหล่อมาดแมนคนนี้ ฮ่าๆๆ แล้วก็เพื่อนผมอีก 2 คน ไอ้บอล กับไอ้บีม ผมตื่นเต้นมากตั้งแต่เมื่อคืนจนนอนแทบไม่หลับ โชคดีที่ผมเก็บกระเป๋าไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ผมตื่นตั้งแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว แล้วหยิบชุดลำลองมาใส่และจ้องมองไปที่กระจก

"ใส่ชุดนี้และหล่อชะมัด!" ผมชมตัวเองในกระจก ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง เพราะใส่ชุดนี้แล้วหล่อจริงๆ กางเกงยีนสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวดูสะอาดตา ผมหมุนรอบตัวเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง แล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่าง

"อ้าว...ชิน ลงมาพอดีเลย แม่กำลังจะขึ้นไปตาม"

"สวัสดีตอนเช้าครับแม่ จุ๊บ!" ผมลงมาข้างล่างก็เห็นแม่ผมพอดีกับที่ท่านกำลังจะขึ้นไปตามผมอยู่ด้านบน ผมเลยจุ๊บ!แก้มแม่ผมไปทีนึง ผมคงต้องคิดถึงแม่แน่ๆเลย ไม่ได้อยู่บ้านตั้ง 2 เดือน

"ทำเล่นเป็นเด็กๆไปได้ ไหนมาให้แม่หอมแก้มคืนสิ!" ฟอด! ฟอด!

"พอแล้วครับแม่ แก้มผมช้ำหมดแล้วครับ ฮ่าๆๆ" แม่หอมแก้มผมซ้ายที ขวาทีสลับกันไปมา

"จ้า มาๆมากินข้าว แม่เตรียมกับข้าวไว้ให้เราแล้วนะ ของชอบเราทั้งนั้นเลย"

"ขอบคุณครับแม่ ผมรักแม่ที่สุดเลยครับ" ผมเดินเข้าไปกอดท่านอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปทานข้าวในครัวกับแม่

"แล้วนี้ ชินจะไปยังไงลูก?"

"ผมจะไปพร้อมเพื่อนครับแม่ มีบอลแล้วก็บีม พ่อบอลจะขับรถไปส่งที่ไซน์งาน นั่งรถจากนี้ไปสัก 5-6 ชั่วโมงก็น่าจะถึงครับ"

"จ้า ห่อข้าวไปกินระหว่างเดินทางมั้ย? เดี๋ยวแม่เตรียมไว้ให้"

"ก็ดีนะครับแม่ ผมชอบอาหารฝีมือแม่ที่สุดเลยครับ ผมไปฝึกงานอยู่ที่นั่น ต้องอดกินอาหารฝีมือแม่ตั้ง 2 เดือนแน่ะ!"

"ลูกก็พูดเวอร์เกินไป แค่ 2 เดือนเอง แปปเดียวก็ฝึกงานเสร็จแล้ว แล้วนี่จะพากันออกเดินทางกี่โมงล่ะ?"

"พวกผมนัดกันไว้ 9.00 น.ครับ บอลบอกให้ผมรออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวจะขับรถมารับ แต่จะออกไปรับบีมก่อนแล้วค่อยแวะมารับผมอีกที"

​"เก็บของครบทุกอย่างแล้วใช่ไหมลูก ตรวจดูดีหรือยัง ไม่ลืมอะไรนะ"

"ครบแล้วครับ ถ้าขาดเหลืออะไรค่อยไปซื้อเอาข้างหน้าก็ได้ครับ"

"จ้า รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะสายนะ"

"ครับผม"

เมื่อถึงเวลาตามที่นัดกันไว้ พ่อของบอลก็ขับรถมารับผมที่บ้าน โดยมีไอ้บอลกับไอ้บีมนั่งมาด้วย เมื่อผมขนของขึ้นรถเสร็จก็ใช้เวลาล่ำลาแม่ผมอยู่นานเหมือนกัน มันรู้สึกใจหายยังไงก็ไม่รู้ ผมเคยไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนบ่อยๆ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะรู้สึกห่างไกลมากเท่านี้มาก่อน 2 เดือนสำหรับผมมันนานมากเลยนะ ผมต้องคิดถึงแม่ คิดถึงบ้านมากแน่ๆเลย

หลังจากที่ขับรถออกจากบ้านมุ้งหน้าไปยังที่หมาย ในระหว่างการเดินทางคุณพ่อของบอลก็เป็นคนขับรถให้ มีจอดรถแวะเข้าห้องน้ำตามปั้มต่างๆบ้าง พักทานข้าวบ้าง ซื้อของใช้ต่างๆที่จำเป็นบ้าง ถนนหนทางค่อนข้างคดเคี้ยวพอสมควร ถ้าหากคนขับรถไม่ชินกับเส้นทางจริงๆก็อาจทำให้เกิดอันตรายได้ เพราะสองข้างทางเป็นเหวลึก และเรียงรายไปด้วยภูเขาสูงมากมายตลอดเส้นทางที่ขับรถผ่าน ภูเขาในระแวกนี้เป็นผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์มาก ป่าไม้ดูร่มรื่นเขียวขจีทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและผ่อนคลายจนเผลอหลับไป

​"ไอ้ชินๆ ไอ้ชินเว้ย!! ตื่นได้แล้วมึงจะนอนอะไรนักหนา"

"อืม! ห้าว..!" เสียงไอ้บีมปลุกผม ผมนี้สะดุ้งตื่นทันทีเลยครับ ตะโกนมาได้หูกูแทบแตก ว่าแต่ผมลืมเลยว่าผมหลับอยู่บนรถ

"ไอ้ห่าชิน หลับลึกจริงๆเลยนะมึงเนี่ย!" เสียงไอ้บอลมันว่าผมครับ เหอะ!!!

"ว่าแต่ที่ปลุกกูอยู่เนี่ย มันถึงแล้วหรอว๊ะ?" ผมถามพวกมันสองตัวด้วยความสงสัย แต่พอผมหันมองออกไปนอกรถก็พอเดาได้ว่ายังไม่ถึง เพราะตอนนี้รถจอดอยู่ที่ปั้มน้ำมันตรงหน้าร้านสะดวกซื้อพอดี

"แหกตาดูสิ ไอ้ห่า! ไป...ลงไปกินข้าวก่อน เที่ยงแล้ว กินเสร็จจะได้ออกเดินทางต่ออีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงที่หมายแล้ว"

"เออๆ เดี๋ยวกูขอตัวไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวกูตามไป" ผมบอกพวกมันสองตัวเสร็จก็รีบเดินลงจากรถตรงไปยังห้องน้ำทันที

เมื่อยชิบหายเลยครับ นั่งรถนานๆนี่ก็ยังไม่ถึงอีก แต่ก็น่าจะเกินครึ่งทางแล้วมั้ง ผมรีบเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็รีบตามพวกนั้นไปที่ศูนย์อาหารก่อนจะสั่งอะไรมากิน หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จพวกเราก็ออกเดินต่อ....ใกล้ถึงแล้ว อีกนิดเดียว...


+++100+++

​ทั้งสองคนใกล้จะได้พบกันอีกครั้งแล้วนะ หลังจากที่พรากจากกันนานนับ 1,000 ปี เรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไรนั้น โปรดติดตามต่อ Ep5

ความคิดเห็น