ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02 บังเอิญ หรือพรหมลิขิต

ชื่อตอน : 02 บังเอิญ หรือพรหมลิขิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2560 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 บังเอิญ หรือพรหมลิขิต
แบบอักษร

'นี่จะเป็นห้องใหม่ของกันนะ'

ห้อมใหม่ของผมอยู่บนชั้นเพ้นท์เฮาส์มีแค่ 2 ห้องเท่านั้นในชั้นที่ผมอยู่ ที่นี้ดูเป็นส่วนตัวและดูดีมากๆเลยครับ

'ว่าแต่ ทำไมพี่กวางต้องให้กันย้ายมาอยู่ที่นี้เนี่ย ห้องเก่ากันมันก็โอเคไม่ใช่เหรอ แล้วเรื่องนักข่าวมันทำไมกัน'

ผมถามอย่างสงสัย เพราะวันนี้ผมยังไม่ได้เช็คอะไรเลย

'กัน ฟังพี่ดีๆนะ'

พี่กวางเดินมาจับไหล่ผมแล้วกดผมนั่งลง แล้วทิ้งตัวลงข้างๆ

'คือตอนนี้มีคนปล่อยข่าวว่ากันกับมายอยู่คอนโดเดียวกัน'

'แล้วจะแคร์ทำไมอ่ะ ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วกันก็ไม่ได้สนิทอะไรกับมายด้วย แค่เคยเจอกันในงานครั้งเดียวเอง'

มายเป็นนักแสดงหญิงที่กำลังฮอตในขนาดนี้เลยครับ แต่ผมไม่เคยคุยสักเท่าไรหรอกนะ แค่เจอผ่านๆ แต่ผมก็พอจะดูออกว่ามายสนใจผมไม่น้อย เธอพยายามจะมาตีสนิทผม

'นั้นแหละ ถึงกันจะไม่แคร์ แต่กันไว้ก่อนก็ดีกว่าไม่ใช่หรอ ยัยมายอะไรนั้นมันย้ายมาอยู่ห้องข้างกัน สายพี่บอกมา กันรู้ใช่มั้ยว่าไม่ควรเป็นข่าวกับมาย'

มายเป็นนักแสดงที่ฮอดก็จริง เพราะเธอชอบสร้างข่าวฉาว และเกาะกระแสของดาราผู้ชาย พี่กวางเลยไม่อยากให้ผมไปยุ่งด้วย ผมก็เหมือนกัน

'แล้วผมก็เลยต้องย้ายออกมาเนี่ยนะ'

'หรือกันอยากอยู่ข้างห้องยัยนั้นให้มันจับเอา...แล้วที่พี่รู้มาอีกคือนักข่าวตอนนี้ไปอยู่หน้าคอนโดนั้นรอทำข่าวเต็มไปหมดแล้ว'

แล้วพี่กวางก็เปิดทีวีให้ผมดู เป็นข่าวบันเทิง ไปถ่ายที่คอนโดเก่าผม นักข่าวเพียบเลยครับ โครตน่ากลัวแต่ที่สำคัญคือมายออกมาให้สัมภาษณ์นะสิ​

'คุณมายกับคุณกันเป็นอะไรกันหรอค่ะ แล้วที่บอกว่าอยู่กินด้วยกันจริงมั้ยค่ะ'

'เออ ใจเย็นๆก่อนนะคะ พี่ๆ มายจะตอบทุกคำถามนะคะ'

'คุณสองคนเป็นอะไรกันค่ะ'

มายทำท่าทีเขินอาย

'มายเป็นผู้หญิงเนอะ จะให้มายตอบก็ดูยังไงไมู่็ ไปถามฝ่ายชายดีกว่าค่ะ แต่พี่กันก็เป็นคนที่สนิทที่สุดนะคะ'

สนิทอะไรว่ะ ผมไม่เคยสนิทกับยัยนั้นเลยนะ 

'แล้วอยู่ห้องเดียวกันจริงมั้ยค่ะ'

'บ้านะพี่ มายเป็นผู้หญิงเนอะ ถ้าจะอยู่ห้องเดียวกันก็ต้องเป็นแฟนหรือจะแต่งงานกันก่อนสิ'

'หรือว่าน้องมายกับน้องกันจะมีข่าวดีค่ะ'

'เอาเป็ว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันนะ'

เสียงผู้จัดการมายออกมาตอบ แล้วมายก็ยิ้มเขินๆก่อนจะเดินออกไป

พี่วางปิดทีวีแล้วหันมาหาผม

'เห็นรึยังละ ว่าทำไมต้องย้าย ถ้ากันออกมาจากคอนโดพร้อมมาย กันเสร็จมันแน่ๆ'

'โอ่ยยย ทำไมมันต้องวุ่นวายแบบนี้เนี่ย กันไม่ชอบเลย'

ผมไม่ชอบเป็นข่าวฉาวแบบนี้ที่สุด มันน่ารำคาญ

'แล้วงี้กันจะทำไงอ่ะพี่'

'ถ้าเจอนักข่าวเราก็ค่อยตอบตามความจริง แต่ถ้ามายตอบมาแบบนี้ กันอาจจะหักหน้าเค้ามากไม่ได้'

'แล้วจะให้กันโกหกเหรอว่ากันสนิทอ่ะ'

'กันใจเย็นๆนะ พี่รู้กันไม่ชอบเป็นข่าวเรื่องแบบนี้ พี่ว่ากันก็ตอบไปว่าแค่น้องในวงการ'

ตั้งแต่ผมเป็นดารามา ผมไม่เคยคิดจะดังทางลัดโดยเกาะกระแสใครแบบนี้เลย มันทุเรศ

'กันก็อยู่ที่นี้ไปก่อนนะ วันนี้พี่ให้กันหยุด แล้วก็ทำตัวเงียบๆอย่าไปทำให้ใครรู้ว่าเราอยู่ที่นี้'

พี่กวางหันมาบอกผมก่อนจะลุกขึ้น

'เดี๋ยวพี่จะไปย้ายของออกมาให้ ต่อไปนี้ที่นี้จะเป็นบ้านใหม่ของกันนะ ที่นี้เงีบยและส่วนตัวกับที่นั้นเยอะ เห็นเจ้าของที่นี้บอกว่าห้องข้างๆกัน เป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เพราะฉะนั้นกันก็ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วลิฟต์ที่นี้ก็ส่วนตัวมีแค่กันกับคนห้องข้างๆกันใช้'

'ครับพี่'

'งั้นพี่ไปละ ดูแลตัวเองดีๆนะ'

แล้วพี่กวางก็ออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องใหญ่ๆคนเดียว ผมเดินสำรวจห้องเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ ทะลุถึง walkin closet มีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ตรงกลาง มีครัวแบบฝรั่ง และมองเห็นวิวทั้งกรุงเทพ 

ห้องใหญ่ขนาดนี้ มีทุกอย่างพร้อมแบบนี้ แต่ทำไมมันเหงาแบบนี้ว่ะ พอผมไม่ได้ออกไปทำงาน ผมก็ไม่รู้จะทำอะไร เห้อออ ผมเบื่อ ถ้าผมแอบออกไปข้างนอกสักหน่อย มันก็คงไม่แย่ใช่มั้ย 

'ขอโทษนะพี่กวาง'

ทำไมผมต้องมาเก็บตัวในเรื่องที่ผมไม่ได้ทำผิดด้วย ผมหยิบกุญแจรถก่อนจะใส่หมวกและผ้าปิดปาก เดินออกจากห้องไปทันที

สักพักไม่นานผมก็มาถึงห้างใหญ่ นานๆทีผมจะได้มีโอกาสมาเดินเล่น ช้อปปิ้งแบบนี้ รู้สึกดีๆจริงเวลาได้มีเวลาให้ตัวเอง ถึึงมันจะเกิดจากเรื่องที่ผมไม่ชอบสักเท่าไรก็ตาม ช่างมันเถอะ ผมเดินในห้างไปเรื่อยๆ ซื้อนั้นนี้ไป

'แก นั้นมันกันป่ะว่ะ'

'นั้นดิ เหมือนมากเลยนะ'

ผมรีบหันหลังกลับไป ปรากฎว่าผ้าปิดปากผมหายไปไหนไม่รู้ ซวยแล้ว จะมาเห็นผมที่นี้ไม่ได้นะ ผมรีบเดินออกมา

'หรือว่าเค้าจะมารับมายว่ะ เห็นเป็นข่าวกัน'

'เสียดายอ่ะ ไม่น่าเป็นแฟนกันเลย ผู้หญิงโคตรมัว พี่กันของฉัน'

'นี่ ฉันได้ยินมาว่าวันนี้มายมารับงานที่นี้ ต้องมาด้วยกันแน่ๆเลย'

นี้มันวันซวยอะไรของผมว่ะ นี้ผมดันมาเดินห้างเดียวกับที่ยัยมายรับงานเหรอเนี่ย ถ้าข่าวหลุดออกไปคนต้องเชื่อแน่ๆ ผมรีบเดินหลบไป

ปลั้ก

แล้วผมก็เดินชนกับใครไม่รู้ 

'โอ่ยย'

'ขอโทษครับ'

ผมรีบพยุงเค้าขึ้น ผมผิดจริงที่ไม่เดินมองทางเลย

'เดินอะไรว่ะ ไม่มองทางเลยนี้มันที่สาธารณะนะเว่ย ไม่ใช่สนามเด็กเล่น'

ผมก้มลงเก็บของที่พื้น ของกระจายเต็มไปหมด แต่ทำไมต้องปากหมาแบบนี้ว่ะ ผมก็ขอโทษแล้วนะเว่ย

'ก็ขอโทษแล้วไง ไม่ได้ตั้งใจป่ะ....เห่ย'

ไอ้หน้าตี๋คนนั้นี่หว่า

'เห่ย นี่มึงอีกแล้วเหรอ'

'คุณนั้นแหละ'

ผมหยิบของที่พื้นที่ผมชนกับไอ่นั้น ยื่นให้มัน

'ครั้งนี้ผมผิดเอง ผมขอโทษ'

'แล้วงานกูยับแบบนี้อ่ะ ใครจะรีบผิดชอบ'

'แล้วจะให้ทำยังไง'

'เออ ช่างมันเถอะ ถือว่าหายกันกับครั้งที่แล้ว'

ไอ่ตี๋มองหน้ผมกวนๆก่อนจะเดินออกไป

'แก นั้นกันแน่ๆเลย'

'ตัวจริงโคตรหล่อเลยว่ะ'

'ไปขอถ่ายรูปดีมั้ยว่ะ'

ผู้หญิงกลุ่มใหญ่เริ่มชี้มาที่ผม ผมเพิ่งสังเกตว่าหมวกผมหล่นไปที่พื้นคงเป็นตอนที่ชนไอ่นั้นแน่ๆ ผมโคตรซวยเลย ถ้าพี่กวางรู้ ผมโดนเละแน่ๆ ผมรีบใส่หมวกก่อนจะรีบทำเป็นเดินตามไอ่ตี๋นั้น ขอยืมตัวหน่อยว่ะ อย่างน้อยเดินหลายคนยังไม่เด่นเท่าคนเดียว

'นี่ทำไร ตามกูมาหรอ'

'ใครตาม ผมเดินตามทางของผม'

'หรอ กูคงเชื่อมากเลยนะ มึงต้องการอะไร'

ไอ่ตี๋จับข้อมือของผมเอาไว้ แล้วผมก็เห็นนักข่าวบันเทิงคนนึงกำลังมองมาที่ผมอยู่ ผมรีบหลบอยู่ต้องหน้าไอ่ตี๋ ยืมตัวหน่อยว่ะ

'มึงทำไร'

ผมตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้ามัน หัวผมอยู่ที่อกมันพอดี ลมหายใจของมันอยู่บนหัวผม ด้วยความสูงที่ต่างกันของเรา

'อยู่นิ่งๆ ช่วยผมหน่อย'

'อะไรของมึงเนี่ย'

พี่มันจะผลักผมออกจากตัว ผมรีบดึงมันเอาไว้ทำให้ผมจับไปที่เอวของมัน

'บอกให้อยู่นิ่งๆไง'

'ทำไมก็ต้องทำตาม'

'ขอหลบหน่อย แปปเดียว'

'หลบใคร'

มันยอมหยุดอยู่นิ่งๆ 

'ก็...'

จะให้ผมตอบว่าไงว่ะ ในเมื่อมันก็ไม่รู้ว่าผมเป็นใคร

'เออ ไม่อยากรู้แล้ว'

 แล้วมองหน้าผมจะว่าไปมันก็หน้าตาดีเหมือนกันนะ เสียดายที่ปากเสียไปหน่อย

'มองความหล่อกูจนเคลิ้มเหรอ'

หน่ะ มีหน้ามาหลงตัวเอง

'ป่าว แค่ไม่คิดว่าพี่จะมีพุ่ง'

'ไอ่นี่ คนอุส่าช่วย'

ผมปล่อยตัวออกจากมัน เพราะนักข่าวหายไปละ

'ขอบคุณที่ช่วยละกัน'

แล้วผมก็เดินเลี่ยงไปที่จอดรถ ทำไมชีวิตต้องวุ่นวายแบบนี้ว่ะ จะทำอะไรก็มีคนแต่จับจ้องไปหมด เบื่อโว้ยยยย แล้วผมก็รีบขับรถมุ่งหน้าไปสู่คอนโดทันที


- Off part -

นี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมเจอไอ่เด็กกวนๆตัวเล็กๆคนนั้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันมาเดินชนผมเองนะ มันทำแบบผมหล่นเต็มพื้นไปหมด โคตรเซงเลย งานผม แต่ช่างมันเถอะ ถือว่าหายกับที่ผมเคยทำมันเปียก.. แต่ไอ่นี้สิ ดันเดินตามผมมา แถมยังมาเกาะเอวผมอีก ผมก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกถูกชะตากับมันจัง มันเป็นคนแปลกหน้าคนแรกที่ผมยอมคุยด้วยนานขนาดนี้ ไม่รู้เหมือนกันทำไมผมถึงยอมยืนเฉยให้มันหลบอยู่แบบนั้น ทั้งๆที มันไม่ใช่นิสัยผมเลย อาจเป็นเพราะสายตาของมันก็ได้ มันดูเป็นคนน่าสงสารยังไงไม่รู้ เห็นแล้วผมคิดถึง...ช่างเถอะ

แล้วสักพักมันก็รีบเดินออกไป แต่ไม่ลืมที่จะขอบคุณผม ทั้งๆที่เราเจอกันบ่อยแบบนี้ ผมยังไม่รู้จักชื่อมันเลย แล้วทำไมผมต้องสนใจด้วยละ ก็แค่คนที่บังเอิญผ่านมา


- Gun part -

ผมมาถึงที่คอนโดเรียบร้อยแล้วครับ ผมรีบเช็คทันทีว่ามีข่าวของตัวเองหลุดไปบ้างมั้ย แต่โชคดีที่ไม่มีครับ มีแต่ข่าวที่บอกว่ามายกับผมสนิทกัน ค่อยยังชั่ว 

ผมจัดการเก็บของเข้าห้องตามที่ต่างๆทันที รู้ตัวอีกทีก็ปาไปหกโมงเย็นแล้วครับ ผมว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกสักหน่อย เพราะผมทำอาหารไม่เป็นเลย ปกติผมจะซื้อของมาแช่แล้วอุ่นเอา แต่นี่ผมเพิ่งย้ายมานี้ 

ผมไปมินิมาร์ทที่ใกล้ที่สุดก่อนจะโกยอาหารแช่แข็งไปเกือบทั้งหมด ผมคงใช้ชีวิตแบบนี้ในห้องได้สบายๆเลยแหละ พอผมซื้อของเสร็จ ผมก็รีบกดลิฟต์ขึ้นห้องตามเดิม ดีนะเป็นลิฟต์ส่วนตัว ผมก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือแลัฟังเพลงต่อ

จู่ๆก็มีมือมาขวางลิฟต์เอาไว้

'เห่ย พี่อีกแล้วอ่อ/ เห่ย มึงอีกแล้วเหรอว่ะ'

เราสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน ทำไมโลกแม่งกลมแบบนี้ว่ะ

'กูตะโกนเรียกตั้งนานว่าให้รอด้วย ไม่ได้ยินหรือไงว่ะ'

'ก็ฟังเพลงอยู่'

ผมชี้ไปที่หูฟัง มันส่ายหน้าเบาๆ

'คนสมัยนี้นะ'

'บ่นเป็นตาแก่ว่ะ'

'นี้กูสนิทกับมึงหรอ ถึงมาพูดแบบนี้อ่ะ'

'ละพี่สนิทกับผมรึไง มาพูดมึงกูเนี่ย'

มันมองหน้าผมกวนๆ ทำไมกวนได้ขนาดนี้ว่ะ

'โอเค จบ ละไปชั้นไหน'

ผมทำท่าจะกดลิฟต์ให้

'นี่เพิ่งมาอยู่รึไง นี่มันลิฟต์ส่วนตัวเว่ยไอ่น้อง'

เออว่ะ ลิฟต์ส่วนตัว แปลว่าไอ่เพื่อนข้างบ้านที่ไม่ชอบสุงสิงกับใครก็คือไอ่ตี๋ปากหมานี้เหรอว่ะ...ช้อคครับ

'ทำหน้าเอ๋อทำไม หรือมึงคือเพื่อนข้างห้องคนใหม่ของกู'

ผมพยักหน้าหงึกๆ นี้มันอะไรกันเนี่ย 


ถ้าพี่มันเป็นผู้หญิง ผมคิดว่านี้คงเป็นพรหมลิขิตแน่ๆ เจอกันครั้งแรกก็คิดว่าเป็นอุบัติเหติุ ครั้งที่สองคงเป็นเรื่องบังเอิญ แต่สามครั้งมันคงเป็นพรหมลิขิตชัดๆ 


ผมรีบสะบับความคิดนี้ออกจากหัว ผมคงเป็นนักแสดงมากเกินไปเลยอินกับอะไรแบบนี้ มันก็แค่เรื่องบังเอิญเว่ย

'นี่เป็นไร มองหน้ากูจัง'

'ป่าว มองป้ายข้างหลัง'

'ป้ายไอ่นี้เนี่ยนะ5555'

มันชี้ไปที่แผ่นโฆษณาฝากครรภ์ ทำไมผมตอบไปแบบนั้นเนี่ย อายฉิบหาย

'ไอ่พี่บ้า...'

'อ่ะ อ่ะ ไม่ต้องอายกูไม่บอกใครหรอก แล้วดูจากท่าทางมึงน่าจะเด็กกว่ากู กูชื่อออฟนะ ไม่ได้ชื่อบ้า ให้เกียรติกูด้วยนะไอ่เตี้ย'

แล้วผมควรจะบอกชื่อพี่มันมั้ยว่ะ

'ใครเตี้ย ผมแค่ตัวเล็กเว่ย'

มันมาด่าว่าผมเตี้ยได้ไง ผมแค่ตัวเล็กเฉยๆ แต่ถึงจะตัวเล็กแต่ผู้หญิงก็จีบผมเต็มเลยนะ อาจจะมีผู้ชายบ้างแต่ไม่ใช่แนวจริงๆ

'อย่างนี้นะเหรอตัวเล็ก'

แล้วพี่มันก็เอาศอกมาเท้าหัวผมก่อนจะยิ้มให้ผม มันดูโคตรอบอุ่นเลยว่ะ นี้ผมคิดอะไรของผมว่ะ

'พอเลย ผมชื่อกันเว่ย'

'ยินดีที่ได้รู้จักนะกันเว่ย'

'กันเฉยๆ'

'อ่าว สรุปชื่อกันเฉยๆเหรอ ไม่กันเว่ยละนะ'

'ไอ่พี่ออฟ'

มันมองหน้าผมกวนตีน ก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ไปหน้าตาเฉย ผมได้แต่เดินตามันไปเรื่อยๆ

'เดินตามขนาดนี้จะเข้าห้องกูเลยมั้ย'

'อะไรของพี่ ผมเดินมาห้องตัวเองเว่ย'

'ห้องมึงเลยมาแล้วครับเตี้ย'

ผมเงยหน้าขึ้นมา จริงด้วยห้องผมเลยมาแล้ว โคตรน่าอายเลย

'เพิ่งมาอยู่ไง ไม่ชิน'

'มีใครเคยบอกมั้ยเวลามึงแสดงเนี่ย ไม่เนียนเลยนะ'

ใครว่าผมแสดงไม่เนียน ผมกวาดมาหมดแล้วนะทุกรางวัล แต่เวลาอยู่กับพี่มัน มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ แบบที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน 

'ผมไปแล้ว'

แล้วผมก็รีบวิ่งไปที่ห้องของตัวเองทันที

'อ่าว อ่าว ระวังนะ เดี๋ยวสะดุดขาตัวเองล้มนะ ขายิ่งสั้นๆอยู่ 55555'

'ไอ่พี่ออฟ'

ผมรีบวิ่งเข้าห้องแล้วปิดประตูทันที 

นี้เป็นครั้งแรกที่ผมเผลอยิ้มออกมา แล้วยิ้มครั้งนี้ก็ไม่ได้มาจากอาชีพที่ผมรัก หรือแฟนคลับของผม ผมรู้สึกว่าเวลาที่อยู่กับพี่ออฟ พี่มันกวนดี เวลาอยู่ด้วยแล้วมันสนุก


- Off part -

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมเจอไอ่เด็กนี่บ่อยจัง แล้วทำไมผมถึงชอบกวนตีนมัน ไม่สิ ผมก็กวนตีนทุกคนแหละ แต่ผมชอบมองสีหน้ามัน คนอะไรมีสีหน้าเยอะแยะไปหมด แต่โลกมันโคตรกลมเลยที่ไอ่เด็กนั้นมาเป็นเพื่อนบ้านผม แถมผมยังดันไปแนะนำตัวให้มันรู้จักอีก.....สงสัยมันคงมีอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนน้องชายของผม น้องชายผมเสียไปแล้วหน่ะครับ ผมเลยรู้สึกสนุกที่ได้คุยกับมัน มันเป็นคนแรกที่ทำให้ผมหลุดยิ้มออกมากับคนแปลกหน้าได้ ไอ่เด็กนี้มันตลกดี ยิ่งตอนมันวิ่งยิ่งขำ หวังว่ามึงจะเป็นคนดีนะ ไอ่กันเว่ย ไอ่กันเฉยๆ

แพล้งงงง

เสียงเหมือนแก้วหรือกระจกแตกดังขึ้น เกิดอะไรขึ้นว่ะ


- จบตอน -

@pxxyogj 

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว