ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 01 วันซวย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2560 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01 วันซวย
แบบอักษร

'แค่มึงโกหกกู มันก็แสดงว่า​มึงไม่จริงใจแล้วละ คนที่เค้ารักกันเค้าไม่ทำกันแบบนี้หรอก'


ย้อนกลับไปเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว

สวัสดีครับ ผมกัน อรรถพันธ์ ผมเป็นดารานักแสดงชื่อดัง เรียกว่าในเมืองไทยไม่มีใครไม่รู้จักผมแน่ๆ ผมเป็นที่รักของแฟนคลับและทุกๆคน ผมมีความสุขที่ได้ทำอาชีพที่ผมรัก เรียกได้ว่ามันอาจจะเป็นความสุขเดียวของผมก็ได้ เพราะในชีวิตจริง ผมมันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ผมชอบทุกครั้งที่ผมทำให้คนอื่นยิ้มได้ เพราะรอยยิ้มของแฟนคลับคือกำลังใจของผม

'น้องกัน พร้อมยัง'

เสียงพี่กวางผู้จัดการส่วนตัวของผมดังขึ้น ผมกำลังจะต้องออกไปโชว์ตัวในงานอีเว้นท์

'ครับ พี่กวาง'

แล้วผมก็ออกไปทำงานที่ผมรัก แต่ใช่ว่าทุกคนจะไม่มีข้อเสีย ผมยอมรบว่าการที่ผมมาอยู่บนจุดสูงสุดแบบนี้ ผมก็เป็นคนขี้หงุดหงิดขี้เหวี่ยงคนหนึ่งเลย ถึงผมจะรักงานที่ผมทำ แต่มันก็ดูดพลังผมไม่น้อยเลยนะการที่ต้องอยู่ในวงการแบบนี้ ทุกคนต้องตีหน้าใส่กัน หลายคนเข้ามาหา เพราะหวังผลประะโยชน์จากผม ทำไมผมจะดูไม่ออก ก็คงมีแต่พี่กวางทที่จริงใจกับผมจริงๆ เพราะเราเริ่มต้นมาจากศูนย์ด้วยกัน

'น้องกันค่ะ น้ำค่ะ'

หนึ่งในทีมงานเอาน้ำมาให้ผม แต่คนอย่างผมกินอต่น้ำแร่ไง เอาน้ำอะไรไม่รู้มาได้ยังไง

'กันดื่มแต่น้ำแร่ครับ'

'เออ พอดีมันหมดอะค่ะ'

'งั้นกันก็ไม่กิน'

'ใจเย็นก่อนสิน้องกัน' พี่กวางรีบห้ามผมที่กำลังจะเดินออกจากห้อง

'พี่กวาง กันเหนื่อย แค่น้ำ ทำไมกันถึงดื่มน้ำแร่ไม่ได้ กันเหนื่อย'

'พี่รู้ว่ากันเหนื่อย แต่นึกถึงรอยยิ้มของแฟนคลับที่มอบให้กันดิ เค้ามีความสุขแค่ไหนที่ได้เห็นกัน'

ใช่ครับ กำลังใจของผมก็คือแฟนคลับนั้นแหละ

'กันรู้ กันถึงยังอยู่ตรงนี้ต่อไง'

มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอยู่ในวงการนี้ ความจริงผมเคยอยากเลิกทำงานนี้มาสักพักแล้ว ถึงผมจะรักมันมาก แต่ผมก็เหนื่อยที่จะมาต้องตีสองหน้า คนที่เค้ามาหาผมไม่มีใครจริงจังสักคนเลย มันเหนื่อยจริงๆนะ 

'งั้นตอนนี้ดื่มน้ำนี้ไปก่อนนะ'

'อือ'

ผมรับน้ำมาจากพี่กวาง ก่อนที่จะไปทำอีกงานต่อ ผมเป็นดาราที่คิวทองมากๆ ใน 7 วัน ผมทำงานทุกวัน ไม่มีวันไหนที่ผมจะได้หยุดพักเลย ผมเริ่มทำงานตั้งแต่เช้าจนดึกทุกวัน

'เดี๋ยวน้องกันจะต้องไปร่วมเปิดงานการกุศลต่อนะ แล้วหลังจากนั้นจะต้องไปงานเดินแบบ เสร็จแล้วกันจะต้องไปคุยงานเรื่องเปิดซีรีย์ใหม่กับบอสนะ'

ผมนั่งหลับตาฟังพี่กวางบอกตารางงานไปแบบนั้น บอกแล้วงานผมมันเยอะ 

'กันจะได้กลับห้องกลับไปพักเมื่อไร'

ผมถามคำถามที่ผมอยากกลับไปทำตอนนี้ที่สุด

'พี่ว่าไม่น่าเกินสามทุ่มนะ งานน้องกันจะเสร็จทั้งหมด'

'โอเค ถึงคิวต่อไปปลุกกันด้วยนะ กันขอหลับสักแปป'

แล้วผมก็ทิ้งตัวลงนอนแบบนั้น อาชีพของผมมันอาจจะดูสบาย แต่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลยนะ ที่เราจะต้องทำให้ทุกคนมีความสุข มันต้องทุ่มเททั้งตัวและกายใจ แม่บอกมาเสมอถ้าเราให้ใจใครก่อน สักวันเราก็จะได้ใจเค้ากลับมา นี่คือหน่งในเคล็ดลับที่ทำให้ผมประสบความสำเร็จในทุกวันนี้ แต่น่าเสียดายที่แม่ไม่ได้เห็นความสำเร็จของผมในวันนี้

22.00 น.

สุดท้ายก็เลยสามทุ่มอยู่ดี กว่าผมจะทำงานเสร็จทั้งหมด ตอนนี้พี่กวางก็มาส่งผมที่คอนโดหรูใจกลางเมือง 

'ถึงแล้วน้องกัน แล้วก็อย่าแอบหนีเที่ยวนะ เดี๋ยวเป็นข่าว'

'ครับ กันรู้แล้ว'

แล้วผมก็เดินลงจากรถ แต่ใครว่าผมจะเชื่อพี่กวาง ผมชอบแอบออกไปเที่ยวเพราะมันทำให้ผมได้พักผ่อน ผมชอบแอบปลอมตัวออกไปเดินตามที่เที่ยวต่างๆ มันทำให้ผมเห็นอะไรหลายอย่างเลย การที่คนไม่รู้ว่าผมเป็นใคร มันก็ทำให้ผมเห็นอะไรหลายอย่างเหมือนเหรียญสองด้าน ผมก็อยากลองเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครตาม ไม่มีใครสนใจเหมือนกัน อยากให้มีคนสนใจที่ผมเป็นผม ไม่ใช่เพราะหน้าตา เงินทอง หรืออะไรทั้งสิน


- Off part -

ในชิวิตสถาปนิกหนุ่มอย่างผม สิ่งเดียวที่ผมทุ่มเทกายและใจให้ก็คืองานนั้นเอง งานนี้มันกินเวลาผมไปเกือยทั้งชีวิต ผมชอบนะ การที่ได้ออกแบบบ้านให้คนอื่น เพราะบ้านมันคือที่อยู่อาศัพ ที่พักพิงของคนเรา ผมมีความสุขที่ผมได้ออกแบบบ้านให้คนอื่น แล้วเห็นเค้าชอบในสิ่งที่ผมทำ 

ชีวิตผมมันก็มีแค่ แม่ พี่สาว ไอ่เต แล้วก็ลูกค้า วันจันทร์ถึงศุกร์ ผมก็จะทำงาน ส่วนวันเสาร์ผมจะกลับไปหาแม่ วันอาทิตย์ก็เป็นวันพักผ่อนของผม ผมชอบออกไปเที่ยวข้างนอก เพราะมันเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบของผม การที่จะทำงานดีด้เราต้องเห็นโลกให้กว้างก่อน แต่ผมเป็นคนไม่ชอบดูทีวีหรือเล่นโซเชี่ยลมีเดียอะไไรนะ มันเสียเวลา ไปออกสำรวจโลกด้วยตัวเองดีกว่าเยอะเลย

'พี่ออฟค่ะ วันนี้ว่างมั้ยค่ะ เอยอยากชวนพี่ไปดูหนังอ่ะค่ะ'

น้องเอยเป็นหนึ่งในเพื่อนลูกค้าที่มาตามจีบผม แต่เรื่องความรัก ผมไม่สนใจไง 

'พี่ไม่ว่าง'

'งั้นพรุ่งนี้ละคะ'

'ก็ไม่ว่าง'

'งั้น...'

'จะวันไหนพี่ก็ไม่ว่างแหละ'

แล้วผมก็เดินออกจากห้องไปทันที ความจริงผมก็ไม่อยากเป็นคนแบบนี้นะ แต่ผมไม่ชอบจะให้ทำไงว่ะ

'ไอ่ออฟ'

เสียงเพื่อนรักของผมอย่างไอ่เต ตะวันดังขึ้น

'อะไรมึง'

'น้องเอยมาชวนมึงอีกแล้วเหรอว่ะ ทำไมมึงไม่ลองไปว่ะ อาจจะดีก็ได้ นี่น้องเค้าก็มาหามึง 2-3เดือนแล้วนะเว่ย กูสงสาร'

'ไม่อ่ะ กูไม่ชอบ มึงชอบก็ไปเองดิ'

'ไอ่นี้'

'เออๆ ไปหาข้าวแดกดีกว่า กูหิวละ'

'ที่อย่างนี้อ่ะไป'

'ก็มึงเพื่อนสนิทกูไง หรืออยากให้กูเมินมึงอีกคนด้วย'

'เออๆ อย่าเลย แค่นี้มึงก็ไม่มีใครเค้าจะคุยด้วยอยู่ละ'

ผมเดินกอดคอไอ่เตไป

'ไม่ใช่ไม่มีคนคุยด้วย กูแค่เลือกคบ กูไม่ชอบคบคนที่ไม่จริงใจ ถ้าเริ่มต้นมาแบบนั้น ความสัมพันธ์มันก็ไม่มีทางดีได้หรอก'

'จ้ะ ไอ่เพื่อนคนใจแข็ง'

แล้วผมก็ออกไปกินข้าวกลางวันกับไอ่เต มีคนมากมายอยากมาคุย อยากรู้จักผมมากมาย แต่ผมว่าเดี๋ยวนี้มันหาคนจริงใจยาก ผมเลยมีแค่ไอ่ต แม่ พี่สาวและคนไม่กี่คนในชีวิตผมเท่านั้น 

แล้วผมก็นั่งทำงานที่ออฟฟิศผมไปแบบนั้น ผมคงลืมบอกไปผมเปิดบริษัทของตัวเองครับ เพราะเจ้านายที่ผมเคยทำงานด้วยมีทัศนคติไม่ตรงกับผม ผมเลยออกมาเปิดบริษัทเองเลย ทำงานบริษัทของตัวเองก็ดีนะ ผมไม่ต้องแคร์ใคร 

ผมทำงานของผมไปเรื่อยๆ รู็ตัวอีกทีก็ 22.30น. ละ

'ไอ่ออฟ กลับเหอะ กูง่วงแล้ว'

เสียงไอ่เตดังขึ้นมา

'เออ มึงกลับก่อนเลย'

'งั้นกูไปก่อนนะ'

ผมคงทำงานเพลินไปจริงๆ ตอนนี้ลูกน้องในออฟฟิศกลับไปหมดแล้ว เหลือแต่ผมเพียงคนเดียว ไอ่เตก็กลับไปอีกคน ผมทำงานจนถึง 5 ทุ่ม ผมจึงเก็บของกลับบ้านบ้าง แต่ท้องตัวดี มันดันหิวสะก่อน ผมเลยไปหาอะไรกินแถวเยาวราชดีกว่า ได้เห็นผู้คนมากมายอาจจะมาเป็นแรงบันดาลใจในการทำงานก็ได้ ว่าแล้วผมก็ขี่มอไซค์คันเก่งของผมออกไปที่เยาวราชทันที

'เห่ย'

ผมขี่ไปโดนน้ำข้างถนน ทำให้มันกระเด็นใส่ผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่ใส่แว่นกันแดดกับผ้าปิดปากและหมวก บ้าป่ะว่ะใส่แว่นตอนกลางคืน คนอะไร ไอ่นั้นถอดแว่นออกมา มองหน้าตาหาเรื่องผม

'พี่ขอโทษๆ'

'ขอโทษละหายเปียกป่ะ อึยยย'

มันทำท่าทางรังเกียจ

'แล้วจะให้ทำไง ก็ขอโทษแล้วไง'

'เออ ช่างเหอะ ถือว่าฟาดเคราะห์'

แล้วมันก็เดินดุ้ยๆๆไป ความจริงผมก็ผิดแหละ แต่ปากผมมันเป็นแบบนี้ หรือจะเรียกว่าปากหมาก็ได้ ช่างเหอะ ผมจัดการจอดรถก่อนจะเดินตามท้องถนนที่ไม่เคยหลับไหลเส้นนี้ 


- Gun part -

นี้มันวันซวยอะไรของผมว่ะ โดนน้ำสาดเฉย ไอ่มอเตอร์ไซค์คันนั้นแม่ง ทำเค้าสกปรกยังปากแบบนั้นอีก ผมละไม่ไหวจริงๆ แต่ช่างมัน ผมจะเป็นข่าวไม่ได้ ท่องไว้ ใจเย็น ใจเย็น กัน ผมเลยเลือกที่จะเดินออกมาเลย ผมเดินไปตามท่องถนนซื้อนั้นซื้อนี่ แต่ผมก็กินไม่ได้เยอะหรอก เพราะร่างกายเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับอาชีพอย่างผม ผมได้แต่มองคนอื่นที่เค้าได้กินอย่างมีความสุข แต่ผมก็กินได้นิดๆหน่อยๆ ให้พอหายอยากเท่านั้นแหละ

แล้วสายตาผมก็ไปหยุดอยู่ที่น้ำส้มขวดนึง น่ากินว่ะ ผมรีบเดินตรงไปที่ร้านนั้นทันที แล้วคว้าน้ำส้มขึ้นมาแต่มันดันมีอีกมือนึงคว้าไปก่อน

'เห่ย/เห่ย'

'นี่มึงอีกแล้วหรอ'

ไอ่คนขี่มอไซค์คนนั้นพูดขึ้น นี่เราสนิทกันขนาดพูดกูมึงแล้วเหรอว่ะ ไม่เคนมีคนพูดกับผมแบบนี้

'ผมเห็นก่อน ขวดนี้เป็นของผม' 

ผมดึงน้ำส้มมาไว้ในมือ

'แต่กูหยิบก่อน'

'รบกวนพูดสุภาพกับผมด้วย เรายังไม่สนิทกัน'

'ป้าครับ ขวดนี้เท่าไร'

'20 จ้ะ'

ไอ่หน้าตี๋ไม่ได้สนใจที่ผมพูดเลยสักนิด มันจ่ายตังไปแล้วมันดึงขวดน้ำส้มมาก่อนจะเปิดฝา

'เห่ย นี่ฟังกันป่ะเนี่ย ผมบอกผมเห็นก่อนไง'

'....'

เงียบครับ มันหยิบหลอดใส่เค้าไปในขวด

'นี่รู้ป่ะว่ะผมเป็นใคร ทำไมคุณมาทำกับผมแบบนี้'

ผมถอดหน้ากากออกมา มันจะได้รู้บ้างว่ามันคุยกับดาราชื่อดัง แล้วมันคงจะตกใจยอมให้น้ำส้มผม ผมไม่ชอบแพ้ใคร ผมต้องได้น้ำส้มขวดนี้ มันมองหน้าผมงงๆ

'หึ  ที่นี้จะเอาน้ำส้มคืนมาได้ยัง'

ผมถอดแว่นออกให้มันเห็นชัดขึ้น

แต่มันไม่ได้มีทีท่าว่าจะตกใจหรืออะไรเลย มันดูดน้ำส้มเข้าไปในปากจนหมดขวด

'เห่ย'

'กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเป็นใคร'

'นี่ไม่รู้จักกันจริงๆหรอ'

'ทำไมต้องรู้จักด้วยอ่ะ เป็นนายกหรอ'

ห้ะ นี่มีคนไม่รู้จักผมด้วยเหรอ ทำไมมันไม่รู้จักผมว่ะ ตอนนี้ผมดังมากๆเลยนะ ไม่ว่าชายหญิงใครๆก็รู้จักผมหมด ผมอยู่ตามป้าโฆษณา ทีวีโทรทัศน์ทุกช่อง นี้บ้านน้ำไฟเข้าไม่ถึงเหรอว่ะ หน้าตาก็ดูมีเงินนะ

หันไปอีกที ไอ่ตี๋นั้นก็หายไปละ 

'เห่ย นั้นกันป่ะว่ะ'

ผมคนเริ่มหันมามองผมเยอะขึ้น ผมเลยรีบใส่ผ้าปิดปากไว้ตามเดิม คิดแล้วมันก็โมโหไอ่หน้าตี๋นั้น มันมาแย่งน้ำส้มผมแถมยังทำผมเปียกปอนแบบนี้อีก อย่าให้เจอคราวหน้านะ

ผมเดินไปเรื่อยๆ หาของกินต่อไป มองนั้นนี้ไปเรื่อยๆ ถึงผมจะเหนื่อจากการทำงาน แต่ออกมาเดินเล่นแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะ

แล้วอยู่ดีๆไอ่ตี๋นั้นก็โผล่มากอีกรอบ มาหยุดอยู่ตรงหน้าผม

'อะไรอีก'

ผมพูดออกไป มันยื่นน้ำส้มออกมาขวดนึง

'ร้านนี้อร่อยกว่า'

มันจับน้ำส้มยัดเข้ามาไว้ในมือผมก่อนจะเดินออกไป

'ขอโทษที่ทำตัวเปียก'

แล้วมันก็คร่อมมอไซค์ออกไปทันที นี้มันอะไรกันว่ะ สรุปไอ่นั้นมันเป็นคนแบบไหน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ดาราอย่างผมยังตามอารมณ์มันไม่ทันเลย ผมเปิดน้ำส้มก่อนจะลองดูดไป เห่ย มันอร่อยจริงด้วยว่ะ แต่ถ้าจะบ้านะ ซื้อมาทำไมตั้งเยอะ มันซื้อมาให้ผมตั้ง5ขวด แต่ช่างเหอะ ผมเลยขึ้นไปรถของตัวเองก่อนจะขับกลับไปที่คอนโดของผมตามเดิมแล้วไปนอนพักผ่อนสักที พรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องลุยงานต่ออีกเยอะเลย


'น้องกัน น้องกันตื่น'

พี่กวางมาปลุกผมแต่เช้า พี่กวางเข้ามาห้องผมได้ตลอดครับ เพราะพี่เค้ามีรหัสห้องผม

'มีอะไรพี่'

'น้องกันต้องย้ายคอนโดแล้วนะ เร็ว ก่อนที่นักข่าวจะมา เดี๋ยวพี่จะมาเก็บของให้'

'อะไรกันพี่'

'เด่วพี่ค่อยอธิบายให้ฟังนะ ตอนนี้ไปกันก่อนเถอะ'

แล้วพี่กวางก็รีบฉุดผมออกจากเตียง ผมหยิบของที่จำเป็นไปบางส่วนก่อนที่จะแอบลงทางด้านหลังตึกแล้วมุ่งหน้าไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยทันที คอนโดหรูอีกที่หนึ่งใจกลางเมือง

นี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมต้องย้ายห้องด้วยว่ะ...


- จบตอน -

@pxxyogj 

#ออฟกันxความลับ

ไม่รู้ว่ามันจะงงกันมั้ย พยายามเขียนให้เคลียร์ที่สุดแย้วเด้อ ถ้าผิดพลาดตรงไหน ขอโทษด้วยนะ ติชมได้เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว