อ้วนกลมดุ๊กดิ๊ก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องเล่าบทที่_7 ครึ่งหลัง

ชื่อตอน : เรื่องเล่าบทที่_7 ครึ่งหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2560 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเล่าบทที่_7 ครึ่งหลัง
แบบอักษร


เพี๊ยะ!!!!


"บ้า อีกรอบอะไรกันละ สะโพกครากพอดีอะแค่นี้ก็ปวดจะตายแล้วเนี้ย ปวดไปหมดเลยอะ เอวก็ปวด ก้นก็ปวด ตรงนั้นก็ปวดมาก แสบมากๆเลยอะ "



ร่างบางที่ออดอ้อนร่างสูงพลางเอาหน้าถูไถอกแกร่งไปมาเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆก่อนจะส่งสายตาปริบๆให้ร่างสูงเห็นใจ แต่เหมือนจะยิ่งไปยั่วร่างสูงให้ขย้ำแมวน้อยตัวนี้มากกว่าซะอีก


"โอเคๆไม่ทำก็ไม่ทำ แต่ถ้าหายเมื่อไหร่รับรองไม่พลาดแน่ เตรียมก้นไว้รอเลย ฟอดดดดดดด"


"หื่นที่สุด!!!! "


"แล้วชอบไมละ ??????"


"แล้วบอกตอนไหนว่าไม่ชอบอะ หู้ววววว"


"หึ แล้วไม่ต้องไปสอนหนังสือรึไงอะ"


"เจ็บขนาดนี้แค่เดินยังลำบากเลยอะ พาเขาไปส่งที่บ้านหน่อยสิ"


"เวลานี้เนี้ยนะ "


หงึกๆ


"ใช่สิ ไปอยู่บ้านเขากันนะ ไม่มีใครอยู่ ไหนก็เห็นแอบเข้ามาบ่อยอยู่แล้วนิ ไปนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไปอยู่บ้านเขากัน จะได้นอนกอดกันทุกคืน"


"ไม่ได้หรอก"


พอสิ้นเสียงของร่างสูงร่างเล็กที่นั่งหังก็เริ่มเบะปากทันทีก่อนที่น้ำตาจะคอเบาๆที่หางตาแล้วหันหน้านี้ร่างสูงทันที


"ฟังก่อนสิ อย่าพึ่งเข้าใจผิด"


เพี๊ยะ!!!


"ไม่ต้องมาจับ ฮึก ไม่อยากอยู่ก็ไม่ต้องมาอยู่ เขาอยู่คนเดียวก็ได้อะ ไม่เห็นเป็นไร ก็แค่เหงามากๆ ลำบากมากๆ อันตรายมากๆเวลาไปไหนมาไหน ทางกลับบ้านก็มืดโจรก็เยอะ ปล้นฆ่าก็เยอะแยะ ไม่เป็นไรหรอก โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นสักนิด โฮๆๆๆๆ"


"นี้ไม่เป็นไรแน่นะ ?????"


"โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ"


"โอ๋ๆๆๆๆๆ ที่บอกว่าไปไม่ได้เพราะข้าจะเป็นมนุษย์แค่วันที่พระจันทร์เต็มดวงเท่านั้นถึงจะไปหาเจ้าได้ ปีกข้าก็ใหญ่ขนาดนี้กางนิดเดียวก็คลุมบ้านเจ้าหมดแล้วละ อีกอย่างข้าก็มีหน้าที่ของข้าจะให้ไปตามเจ้าทุกสันก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่นี้ข้าก็พยายามไปหาเจ้าตลอดแล้วนะ อย่าร้องเลยเมียรัก จุ๊บ เดี๋ยวข้าจะแวะไปหาบ่อยๆ เป็นอาจารย์สอนหนังสือแม้ๆร้องไม่อายเด็กเลยนะ"


"ก็เพราะเจ้านะแหละ เชอะ"


"เอาหน่า เข้าใจข้าหน่อยสิ"


"หึ ก็ได้!!!!! แต่ห้ามหายหน้าเกิน 1 วันเข้าใจไหมไม่งั้นตาย!!!!"


"😐😐😐😐😐😐😐😐😐"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น