by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

31/ ตามกาลเวลา (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 31/ ตามกาลเวลา (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 32

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.6k

ความคิดเห็น : 183

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2560 06:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
31/ ตามกาลเวลา (แก้คำผิด)
แบบอักษร

หลงรักP...

"หลวงตาจ๋าเช็ดตัวก่อนนะจ๊ะ พี่ชมพู่สอนหลงแล้วว่าต้องบิดผ้าแบบนี้" หลงสงสารหลวงตา วันที่สวดมนต์ข้ามคืนอยู่ดีๆหลวงตาก็ล้มหลับไปเลยพี่มินบอกว่าหลวงตาไม่สบาย ลุงพจน์เลยพาหลวงตามาหาหมอที่เชียงใหม่หลงก็มาด้วย หลงจำได้ตอนพี่ติณฑ์ตัวเล็กๆพี่มินพาหลงกับพี่ติณฑ์มาเชียงใหม่บ่อยๆ พี่มินบอกว่าหลงไม่สบายพี่มินเลยพามาหาหมอหลงจะได้หายหมอก็ถามอะไรไม่รู้​เยอะแยะ แต่ตอนนี้หลงหายแล้วพี่มินบอกว่าหลงเก่งไม่ต้องให้หมอที่ไหนมารักษาก็จะหายเองแล้วหลงก็หายเองจริงๆด้วย หลงคิดถึงพี่มินกับพี่ติณฑ์จัง

"อ่าวหลงๆ ไอ้หนูหลง! เช็ดตัวให้หลวงตายังไงน้ำหยดแหมะๆใส่เต็มหน้าเต็มจีวรแล้วนั่นน่ะ เดี๋ยวหลวงตาก็ไข้ขึ้นอีกหรอก"

"หลวงตา หลงขอโทษ ฮึก หลวงตาเปียกหมดเลย"

"เจ้าหลงอย่าร้องไห้เรื่องแค่นี้เอง เปียกได้ก็เช็ดให้แห้งได้ เจ้าหลงเองก็เหมือนกันร้องไห้ได้ก็ต้องหยุดร้องด้วยตัวเองให้ได้"

"จ้าหลงจะอดทนจะไม่ร้องไห้ หลงจะอึ๊บไว้เนอะ" หลงอยากให้หลวงตาหายไวๆไม่อยากให้นอนที่นี่อีก หลงรู้ว่าหลวงตาคิดถึงวัดอยากกลับไปวัดแล้ว

ก๊อกๆ "ขออนุญาตนะคะ สวัสดีค่ะหลวงตาวันนี้เป็นยังไงบ้างรู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนรึเปล่าคะ คุณหมอยศท่านแจ้งไว้ว่าอีกสองวันหลวงตาก็กลับไปพักผ่อนที่วัดได้แล้ว ช่วงบ่ายคุณหมอยศจะเข้ามานะคะพอดีตอนนี้คุณหมอท่านติดเคสด่วนอยู่น่ะค่ะ"

"หลวงตาสบายดี ขอบใจมากโยมหมอชมพู่"

"เย้ๆ หลวงตาจะได้กลับวัดแล้วจริงๆเหรอจ๊ะพี่ชมพู่คนสวยของพี่ติณฑ์" หลงดีใจมากๆ พี่ชมพู่เคยบอกว่าถ้าหลวงตากลับไปนอนที่วัดก็หมายความว่าหลวงตาหายป่วยแล้ว

"จ้าลูกหลง แล้วไหนพูดใหม่ซิพี่ชมเคยสอนให้พูดว่ายังไงจำได้มั้ย"

"อ๋อ หลงจำได้ ต้องพูดว่าครับไม่ใช่จ้ะเนอะหลวงตาจ๋า หลงต้องพูดว่าครับใช่มั้ยจ๊ะ" หลงก็พูดครับแบบพี่ชมพู่สอนแล้วนะ แต่หลงไม่รู้ว่าพูดอะไรตลกๆทำไมลุงพจน์กับพี่ชมพู่ถึงหัวเราะก็ไม่รู้ ช่างเถอะหลงกำลังดีใจที่จะได้เจอพี่มินกับพี่ติณฑ์แล้ว คิดถึ๊งคิดถึง

"ปีนี้หมอชมจะไปเที่ยวงานวัดมั้ยล่ะ" คำถามของลุงพจน์ทำให้หลงต้องรีบหันไปหาพี่ชมพู่ หลงอยากให้พี่ชมพู่ไปเที่ยวงานวัดกับหลง ปีที่แล้วพี่ชมพู่ไปยิงลูกโป่งได้ตุ๊กตามาให้หลงกับพี่ติณฑ์เยอะแยะเลย

"คิกๆ ไปสิคะลุงพจน์ ถ้าไม่ไปเดี๋ยวเด็กแถวนี้จะไม่มีตุ๊กตาให้นอนกอดแล้วจะหงอยอีกใช่มั้ยจ๊ะลูกหลง"

"จ้าา ครับ หลงอยากกอดตุ๊กตาของพี่ชมพู่คนสวย" พี่ชมพู่หัวเราะอีกแล้ว เฮ้อ พี่ชมพู่คงจะรักหลงมากอีกคนแน่ๆเพราะพี่ชมพู่ชอบยิ้ม ชอบหัวเราะ ชอบจุ๊บแก้มหลง แต่บางทีหลงก็เจ็บแก้มเพราะพี่ชมพู่ชอบหยิกแก้มหลงแล้วพูดว่าหมั่นเขี้ยวลูกหลง แต่หลงไม่ร้องไห้ไม่ฟ้องหลวงตาด้วย หลงรู้ว่าพี่ชมพู่ไม่ได้แกล้งหลงให้เจ็บบางทีพี่ชมพู่ก็แอบมองหลงแล้วร้องไห้บ่อยๆ เอ..ทำไมนะ?หลงถามดีกว่า หลวงตาบอกว่าอยากรู้ก็ต้องถามอย่าคิดไปเองคนเดียวเดี๋ยวจะมาร้องไห้ฮือๆ

"พี่ชมพู่จ๊ะ ทำไมชอบแอบมองหลงแล้วร้องไห้ล่ะจ๊ะ"

"เอ่อ..ลูกหลงไปกินขนมข้างล่างกับพี่ชมมั้ย" หลงก็อยากกินขนมแต่หลงไม่อยากทิ้งหลวงตา หลงกลัวหลวงตาเสียใจทำยังไงดีนะ ขนม หลวงตา ขนม หลวงตา

"เจ้าหลง หลวงตาอยากกินนมลงไปซื้อนมให้หลวงตาหน่อย อ้อ เจ้าหลงก็แวะไปส่งหมอชมพู่กินขนมด้วยสิ หลวงตาไม่ได้อยู่คนเดียวโยมพจน์ก็อยู่ด้วยไม่ต้องเป็นห่วง" หลงกำลังนับนิ้วยังไม่ถึงสิบเลย เวลาพี่ชมพู่ชวนหลงไปกินขนมทีไรหลวงตาก็จะให้หลงไปซื้อนมมาให้ทุกที รีบไปซื้อนมให้หลวงตาดีกว่าหลวงตาต้องหิวมากแน่ๆถึงให้หลงลงไปซื้อ หลวงตาไม่โกหกหลงหรอกหลงจำได้ หลวงตาบอกว่าเป็นพระโกหกไม่ได้มันบาป

"หลงจะรีบไปซื้อมาให้นะจ๊ะหลวงตา ลุงพจน์หลงจะซื้อหนมมาให้ลุงพจน์ด้วยแต่ลุงพจน์ต้องนั่งตรงนี้ห้ามลุกไปไหนนะ! ลุงพจน์แก่แล้วถ้าหลวงตาเรียก โยมพจน์เอ้ยหลวงตาจะเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวลุงพจน์จะไม่ได้ยินอีก พี่ชมพู่รอหลงแป๊บนึงนะจ๊ะ" หลงกลัวลุงพจน์ดื้อหลงเลยจะหาอะไรมากั้นไว้ก่อน แล้วหลงจะเอาอะไรมากั้นดีล่ะ อ้อ! หลงมีเสื้อผ้าขาวๆของหลงมาด้วยเยอะแยะเลยเอาไปมัดลุงพจน์ไม่ให้ดื้อดีกว่า

"เฮ้ย!ลูกหลงนั่นทำอะไรคะ"

"ไอ้หนูมามัดลุงทำไมวะเนี่ย!"

"พี่ชมพู่รอหลงก่อนนะ ลุงพจน์อย่าดิ้นสิหลงกลัวลุงพจน์หายเลยจะมัดไว้แน่นๆก่อน"

"เจ้าหลงไปมัดโยมพจน์ไว้แบบนั้นแล้วถ้าหลวงตาอยากกินน้ำโยมพจน์จะเอาน้ำมาให้หลวงตาได้ยังไงล่ะ ลงไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วงหลวงตา โยมหมอชมพู่หลวงตาฝากเจ้าหลงด้วย อะไรก็ตามที่ไม่อยากเจอก็ต้องเจอ ไม่อยากพรากก็ต้องจำใจทำ ทุกอย่างมันเป็นผลกรรมที่พวกเขาร่วมสร้างด้วยกันมา แบกก้อนหินว่าหนัก ไม่เท่ากับการแบกที่หนักที่สุดคือการแบกใจ ที่ไม่รู้จักการปล่อยวางนะโยมหมอชมพู่"

"...ค่ะหลวงตา หนูขอตัวพาน้องลงไปข้างล่างก่อนนะคะ" พี่ชมพู่จูงมือหลงพาไปร้านขนมอร่อยๆอีกแล้ว หลงจะซื้อไปฝากลุงพจน์กับหลวงตาด้วยหลงมีเงินเยอะแยะพี่มินให้หลงกับพี่ติณฑ์ตอนที่เอาไส้อั่วไปส่งให้ พี่มินบอกว่าให้ค่าขนมไว้ซื้อขนมกินแต่หลงไม่เคยซื้อกินเองสักทีเพราะพี่ติณฑ์เอาขนมมาให้หลงตอนเย็นทุกวัน มาอยู่โรงพยาบาลพี่ชมพู่ก็ซื้อขนมให้หลงกินทุกวันอีก วันนี้แหละหลงจะต้องเอาค่าขนมของหลงมาซื้อให้หลวงตากับลุงพจน์ให้ได้ แต่เอ..พี่ชมพู่ต้องแบกใจหนักๆอยู่เหรอน่าสงสารจัง หลวงตาบอกว่ามันหนักกว่าก้อนหินด้วย หลงจะช่วยพี่ชมพู่ยังไงดีนะ

​"ลูกหลงวันนี้กินอะไร เค้กช็อกโกแลตหรือไอติมช็อกโกแลตดี แล้วนี่คิดอะไรอยู่พี่ชมเห็นทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตั้งแต่ลงมาแล้ว"

"เอาเค้กช็อกโกแลตดำๆจ้า"

"ไม่เอา ไหนลูกหลงพูดใหม่ซิ"

"อ๋อๆหลงลืมไป เอาเค้กช็อกโกแลตดำๆครับ" พี่ชมพู่สอนให้พูดครับแล้วหลงก็ลืมบ่อยๆเพราะพี่ติณฑ์บอกว่าเวลาหลงพูดจ้าหลงจะน่ารัก หลงก็เลยลืมพูดครับๆไปเลย

"โอเคจ้า น้องๆเอาเค้กช็อกโก้2ชิ้น ช็อกโก้ปั่นเพิ่มวิปครีม2แก้ว ปะลูกหลงเราไปหาที่นั่งกันดีกว่าเดี๋ยวพี่ชมพู่จะเล่านิทานให้ฟัง" หลงไม่อยากฟังนิทานเลยพี่ชมพู่เล่าทีไรแล้วพี่ชมพู่จะร้องไห้ทุกที หลงไม่อยากเห็นตาสวยๆของพี่ชมพู่มีน้ำตาไหลมันเหมือนตาของใครก็ไม่รู้หลงนึกไม่ออกไม่อยากนึกด้วย พอนึกทีไรหลงจะหายใจไม่ออกแล้วหัวใจก็จะเต้นช้าลงทุกที หัวใจ! ใช่แล้ว

หมับ! "เฮ้ย! หลงทำอะไร๊"

"พี่ชมพู่อยู่เฉยๆนะหลงกำลังจะดึงใจออกให้อยู่พี่ชมพู่จะได้ไม่ต้องแบกให้หนัก อึ๊บ! ดึงไม่ออกอ่ะ อื้อ มันนิ่มๆนะแต่ทำไมดึงไม่ออกก็ไม่รู้สงสัยจะหนักเหมือนหลวงตาว่าจริงๆ พี่ชมพู่อยู่เฉยๆหลงจะช่วยพี่ชมพู่เองไม่ต้องกลัวหลงจะไม่ให้พี่ชมพู่แบกใจหนักๆอีกแล้ว อึ๊บ!"

"แก๊! ดูเค้าทำอะไรกัน"

"กรี๊ดด จับนมกันกลางร้านเลย"

"พอแล้วลูกหลงมันดึงไม่ออกหรอก!"

"ไม่ได้! หลงต้องช่วยให้ได้ไม่งั้นพี่ชมพู่จะเหนื่อย จิ๊ ทำไมดึงไม่ออกเนี่ยหลงขอดูหน่อยมันติดอะไรรึเปล่า เอ๊ะ! พี่ชมพู่ไม่สบายเหรอหน้าแด๊งแดงหรือเหนื่อยที่แบกใจไว้อยู่จ๊ะ" พี่ชมพู่เป็นอะไรไม่รู้อยู่ๆก็หน้าแดงแล้วมาแงะมือหลงออกจากใจอีกสงสัยไม่อยากให้หลงเหนื่อยไปด้วยแน่ๆ ไม่ได้หรอกหลงต้องช่วยให้ได้ ตัดทิ้งเลยได้ไหมนะหลงจะได้หากรรไกรมาตัดออก

"หล๊งงง! ที่จับที่บีบอยู่นี่ไม่ใช่หัวใจแต่เป็นหน้าอกเป็นนมค่ะลูก เอามือออกไปเถอะพี่ชมอายคนอื่นเค้า" พี่ชมพู่พูดอะไรเสียงดังว่าหน้าอก นม สักอย่างแต่หลงไม่ได้ตั้งใจฟังหลงกำลังจะดึงใจหนักๆออกมาอยู่ พี่ชมพู่ก็ดิ้นอยู่ได้

"พอก่อนๆพี่ชมไม่ได้หนักอะไรพี่ชมชอบแบบนี้ หลงไปซื้อขนมให้หลวงตาเถอะเดี๋ยวหลวงตาจะหิวแล้วไม่สบายเนอะ" นั่นสินะ หลงมัวแต่จะช่วยพี่ชมพู่เลยลืมเรื่องนมกับขนมของหลวงตาเลย หลงไปซื้อขนมให้หลวงตาก่อนดีกว่า

"อื้อก็ได้ หลงไปซื้อหนมให้หลวงตาก่อนนะหลงซื้อเองหลงมีตังค์ แต่หลงสงสัยว่าใจพี่ชมพู่มันก็นิ่มๆแล้วทำไมถึงแบกจนหนักล่ะ หรือมันหนักเพราะว่ามันใหญ่ก็ไม่รู้เนอะเต็มมือหลงเลย เดี๋ยวเอานมให้หลวงตาแล้วหลงจะดึงออกให้เองนะพี่ชมพู่จะได้ไม่ต้องแบกให้มันหนักอีก"

"เอ่อ..ลูกหลงเอ้ย โอ๊ยอิแม่ปวดหัว! จะไปซื้อขนมก็ไปไป๊พี่ชมนั่งรอที่นี่นะ ฮือๆอยากเอาหัวมุดแผ่นดินหนีชาวโลกจริงๆลูกหลงนะลูกหลง" พี่ชมพู่เป็นอะไรอีกนะนั่งเอาหน้าถูโต๊ะแบบนั้นเดี๋ยวก็เจ็บหน้าหรอกหรือจะง่วงนอน? หลงรีบซื้อขนมดีกว่าพี่ชมพู่จะได้กลับไปนอน เอ..เอาขนมอะไรให้หลวงตาดี

"มีขนมสีเขียวๆมั้ยจ๊ะ เอ้ย ครับ" หลงเกือบลืมว่าพี่ชมพู่ไม่ให้พูดจ๊ะแต่ให้พูดครับ แล้วขนมสีเขียวๆที่หลวงตาชอบกินทำไมไม่มีล่ะก็เมื่อวานพี่ชมพู่บอกว่าซื้อมาจากที่นี่นี่นา

"อะไรสีเขียวๆนะคะ?"

"ขนมปังสีเขียวๆหลงไม่รู้จักชื่อ เดี๋ยวหลงไปถามพี่ชมพู่คนสวยก่อนนะว่ามันเรียกว่าอะไรหลงเรียกไม่ถูก"

"อ่อ ค่ะๆ"

"พี่ชมพู่หาอะไรอยู่หลงจะช่วยหา" หลงจะถามชื่อขนมแต่ไม่รู้ว่าพี่ชมพู่หาอะไรก้มหน้าก้มตาตั้งแต่ที่หลงลุกมาแล้ว หรือทำตังค์หล่นก็ไม่รู้

"เฮ้อ เชิดหน้าเข้าไว้ยัยชม สู้กับขี้ปากชาวโลกเว้ย" หลงนั่งมองพี่ชมพู่พูดคนเดียวเหมือนหลงอีกแล้ว หลงชอบแอบมองตาพี่ชมพู่นะมองแล้วใจมันเต้นช้าๆเร็วๆ หลงจะถามบอสดูว่าหลงเป็นอะไรบอสต้องรู้แน่ๆเพราะบอสฉลาดแสนรู้เหมือนน้องอายเลย น้องอายเป็นน้องหมาที่วัดน้องอายฉลาดน่ารักมากๆหลวงตาบอกว่ายกน้องอายให้หลงดูแล น้องอายเลยเป็นของหลงเหมือนรองเท้าที่เป็นของหลง 

พี่ชมพู่พาหลงไปซื้อขนมให้หลวงตากับลุงพจน์ ซื้อนมไปให้ด้วยเยอะแยะเลย หลงก็อยากนั่งกินขนมต่อนานๆแต่หลงเป็นห่วงหลวงตามากกว่าห่วงขนมนี่นา หลงจะชวนหลวงตามานั่งกินด้วยกันดีกว่า

"พี่ชมพู่ยังไม่ได้บอกหลงเลยว่าทำไมชอบแอบร้องแงๆล่ะจ๊ะ หนักใจที่แบกไว้เหมือนหลวงตาพูดเหรอ แล้วทำไมถึงไม่วางจะได้ไม่ต้องหนัก ถ้าไม่หนักก็จะไม่เจ็บ"

"ก็ลูกหลงน่ารักขนาดนี้แล้วพี่ชมจะปล่อยวางได้ยังไงล่ะหื้ม ขอหยิกแก้มหน่อยเดี๋ยวร้องเพลงให้ฟัง เพลงนี้ลูกหลงต้องชอบมากแน่ๆพี่ชมเอามาจากสมุดนิทานเล่มนี้เลยนะ" ออกมาจากร้านขนมพี่ชมพู่ก็เลิกหน้าแดงแถมจะร้องเพลงให้หลงฟังอีก หลงไม่อยากฟังหรอกกลัวพี่ชมพู่ร้องไห้ไม่ได้ร้องเพลงแล้วหลงก็จะร้องไห้ตาม แต่ถ้าไม่ฟังหลงก็กลัวพี่ชมพู่จะเสียใจ หลงหลับตาฟังก็ได้นึกว่าเป็นตอนเล่นกับน้องอายก็แล้วกัน

"อื้อ ร้องมาสิหลงจะเต้นให้ก็ได้"

คนเคยเหงาเคยรู้สึกเหว่ว้า เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด หลงกำลังจะเต้นตามเพลงแต่มันเป็นเพลงช้าแล้วหลงจะเต้นยังไงล่ะ กลุ้มใจจังเลย

"ฮ่าๆๆ ลูกหลงทำท่าอะไรเนี่ย โอ๊ยพอๆหยุดเลย ฮ่าา"

"ก็หลงเต้นๆให้กำลังใจพี่ชมพู่ไง พี่ติณฑ์บอกว่าตอนพี่ติณฑ์ร้องเพลงให้ฟังหลงต้องเต้นๆด้วยพี่ติณฑ์ถึงจะมีกำลังใจ เวลาพี่มินร้องเพลงหลงกับพี่ติณฑ์ก็จะเต้นให้กำลังใจพี่มินแล้วพี่มินก็จะหัวเราะยิ้มตาปิดส๊วยสวย"

"ฮ่าๆๆ ไอ้ท่ายืนเท้าเอวโก่งตูดส่ายไปมาเนี่ยนะใครเป็นคนสอนท่านี้เนี่ย โอ๊ย พี่ชมรักหนูจังเลยลูกจะทำให้หลงรักไปถึงไหน แล้วชอบเพลงที่พี่ชมร้องให้ฟังมั้ยยังร้องไม่จบเลยมัวแต่อึ้งกับลีลาท่าเต้นของแดนเซอร์ลูกหลงอยู่ เคยฟังเพลงเมื่อกี้มั้ยหรือว่าเคยร้องให้ใครฟังรึเปล่า" เวลาพี่ชมพู่เล่านิทานจากสมุดให้หลงฟังทีไรชอบถามทุกทีว่าหลงเคยทำนั่นเคยไปนี่เหมือนในนิทานไหม แล้วหลงจะเคยทำได้ยังไง๊

"ไม่เคยเลย พี่ชมพู่เดินเร็วๆสิจ๊ะหลงจะรีบไปหาหลวงตาเดี๋ยวหลวงตาหิว" หลงดึงมือพี่ชมพู่เดินเร็วๆหลงจะรีบเอาขนมกับนมไปให้หลวงตาจะถามหลวงตาด้วยว่าจะเอาใจออกให้พี่ชมพู่ยังไง หลงกลัวพี่ชมพู่แบกนานๆแล้วจะไม่สบายเหมือนหลวงตา แต่ใจของพี่ชมพู่มันนิ่มๆมือดีจังเล่าให้หลวงตาฟังดีกว่า 

ตึงๆๆ แกรก "หลวงตาจ๋าหลงกลับมาแล้วจ้ะ หลงมีเรื่องจะเล่าให้ฟังแต่หลวงตาต้องกินนมกับหนมก่อนนะจ๊ะ อันนี้ของลุงพจน์อันนี้ของหลวงตา หลงเอาค่าขนมของหลงซื้อให้เองหลงเก่งมั้ยจ๊ะ"

"ฮ่าๆๆ ขอบใจเว้ยไอ้หนูหลง เก่งๆเอ็งน่ะเก่งที่สุดแล้ว"

"แล้วหลวงตาล่ะจ๊ะว่าหลงเก่งมั้ย หลงอยากให้หลวงตาบอกว่าหลงเก่งหลวงตาจะได้รักหลงเยอะๆ"

"อืม เจ้าหลงรักมันเก่งอยู่แล้ว แล้วคนเก่งต้องทำยังไง"

"ต้องหายใจทุกวันแล้วต้องเดินทุกวันด้วยจ้ะ" หลวงตาบอกว่าหลงต้องเดินทุกวัน จะเดินช้าหรือเดินเร็วก็ห้ามหยุดเดิน ถ้าเหนื่อยก็เดินช้าๆไว้หายเหนื่อยค่อยเดินเร็วๆเอา ตอนอยู่วัดหลงเลยต้องเดินทุกวันตั้งแต่เช้าเดินตามก้นพี่พระพี่เณร แต่บางทีก็เดินเร็วๆตามพี่พระพี่เณรเพราะบ้านลุงมูลเขาเลี้ยงพี่หมาตัวใหญ่มากๆ เวลาพี่พระพี่เณรกับหลงเดินผ่านแล้วพี่หมาชอบวิ่งไล่ทุกวันเลย

"หลวงตาจ๋าหนมอร่อยมั้ยจ๊ะ พี่ชมพู่ตอนอยู่กับหลวงตาหลงขอพูดจ๊ะนะจ๊ะ ขอบคุณจ้ะ หลวงตา ลุงพจน์ หลงมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเมื่อกี้ที่ร้านหนมหลงจะดึงใจออกจากพี่ชมพู่ พี่ชมพู่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบกเหมือนหลวงตาว่า แต่มันดึงไม่ออกหลงก็ดึงแรงๆแล้วนะมันก็ไม่ออกซักทีสงสัยมันใหญ่แน่ๆเลยถึงหนักเนอะพี่ชมพู่ แต่ใจของพี่ชมพู่มันนิ่มมากนะจ๊ะหลวงตา หลงดึงอย่างงี้ๆแล้วก็บีบอย่างงี้ๆมันก็ไม่ออกซักที หลงจะทำยังไงมันถึงจะออกจ๊ะ"

เคร้ง!! "ไอ้หนูเอ็งไปขยำอะไรคุณหมอเค้า!"

"ลูกหลงไม่เอาไม่เล่าลูก!"

"แค่กๆๆ"

"หลวงตากินน้ำๆจะได้ไม่ไอ หนมมันแข็งติดคอหลวงตาเหรอไหนหลงชิมหน่อยนะจ๊ะ อืมม ก็ไม่แข็งนะอร่อยนุ่มๆเหมือนใจพี่ชมพู่เลยเนอะ"

"โอ๊ย! หนูขอลาก่อนนะคะหลวงตา สมองหนูต้องการพาราซักกระปุกยังไงพรุ่งนี้หนูจะเข้ามาอีกครั้งนะคะ ลูกหลงอย่าไปเที่ยวดึงใจใครเขาแบบนี้อีกนะไม่งั้นจะโดนตำรวจจับ โอ๊ย หนูปวดหัวแทนหลวงตาหนูลาแล้วค่ะสวัสดีค่ะ" พี่ชมพู่ต้องไม่สบายเยอะแน่ๆพูดว่าปวดหัวๆตั้งแต่ที่หลงดึงใจออกให้แล้ว มันเป็นเรื่องที่หลงจะต้องช่วยพี่ชมพู่ให้ได้

"เฮ้อ หลวงตาขอพักสายตาก่อน เจ้าหลงก็ไม่ต้องไปที่ไหนล่ะเล่นในห้องนี่แหละ โยมพจน์"

"หลวงตาครับอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยผมขอลงไปสูดหายใจลึกๆข้างล่างดีกว่า ให้ผมอยู่เล่นกับไอ้หนูหลงคงไม่ไหว ผมแก่แล้วความดันผมขึ้นง่ายผมอยากอยู่แบบสงบสุข เดี๋ยวผมขึ้นมานะหลวงตา" ปัง! ลุงพจน์เป็นอะไรอีกคนล่ะเดินเร็วๆเหมือนพี่พระพี่เณรเดินหนีพี่หมาตอนเช้าเลย

"หลวงตาจ๋าหลงว่า"

"เอาโทรศัพท์ของหลวงตาไปโทรเล่นกับเจ้าติณฑ์ไปหลวงตาอนุญาต แต่ต้องคุยในห้องนะนอกระเบียงก็ห้ามไปเจ้าหลงซนเดี๋ยวปีนเล่นแล้วตกลงไปข้างล่างจะไม่ได้เจอหลวงตาอีก หลวงตาจะพักผ่อนซักหน่อย"

"จ้าา ไว้หลวงตาตื่นหลงค่อยเล่าให้ฟังก็ได้เนอะ" หลงยิ้มแฉ่งให้หลวงตาแต่อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหลวงตายิ้มให้หลงแล้วต้องส่ายหน้าด้วย เหมือนพี่มินเวลายิ้มให้พี่ติณฑ์ตอนพี่ติณฑ์มาเล่นกับหลงเลย รอหลวงตาตื่นก่อนหลงค่อยถามดูก็ได้เนอะ


"น้องหลงของพี่ติณฑ์คิดถึงจังเลยยย พี่ติณฑ์คิดถึงท้างวันทำไมน้องหลงน่ารักงี้ๆล่ะ พี่ติณฑ์ขอม๊วฟแก้มหน่อยนะจ๊ะ"

"น้องหลงก็คิดถึงพี่ติณฑ์เหมือนกัน แต่พี่ชมพู่บอกว่าห้ามไม่ให้ใครมาจุ๊บง่ายๆแต่น้องหลงก็อยากให้พี่ติณฑ์จุ๊บนะ" หลงอยากให้พี่ติณฑ์จุ๊บแก้มจริงๆแต่พี่ชมพู่สั่งไว้ว่าห้ามไม่ให้ใครจุ๊บแก้มบ่อยๆ แต่พี่ติณฑ์ไม่ได้ชื่อใครนี่เนอะงั้นหลงให้จุ๊บดีกว่า หลงสงสารพี่ติณฑ์โถๆทำหน้าเหมือนน้องอายตอนโดนหลวงตาดุเลย หูลู่ๆหางตกๆน่าสงสารมากๆ

"น้องหลงให้พี่ติณฑ์จุ๊บก็ได้เพราะตอนน้องหลงอยู่ไกลๆพี่ติณฑ์ได้ยินแต่เสียงไม่ได้จุ๊บน้องหลงเลยเนอะ"

"เย้ๆๆน้องหลงของพี่ติณฑ์น่ารักที่สุดในโลกเล้ย รู้มั้ยพี่ติณฑ์ใจจะขาดพี่ติณฑ์คิดถึงน้องหลงท้างวัน จุ๊บๆๆ ชื่นจายจริงๆแก้มห๊อมหอมนุ่มด้วย" พี่ติณฑ์ทำหน้าแปลกๆอีกแล้ว เวลาหลงให้จุ๊บแก้มที่ไรพี่ติณฑ์ทำหน้าแปลกๆทุกทีบางทีก็น้ำลายไหล แต่ก็น่ารักที่สุดเลยนะ

"น้องหลงพี่ชมพู่ว่ายังไงบ้างครับ แล้วน้องหลงล่ะไปอยู่เชียงใหม่ตั้งหลายวันสบายดีมั้ยซนอะไรรึเปล่า" พี่มินยิ้มสวยๆให้อีกแล้ว ชอบลูบหัวไม่มีผมของหลงด้วยสงสัยจะลื่นมือ หลงก็อยากลูบผมพี่มินบ้างเหมือนกัน

"หื้ม มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมลูบผมพี่มินล่ะ" ก็หลงคิดว่าอยากลูบแต่มือมันยกไปเล่นผมพี่มินเองนะ ผมนิ่มจังแต่นิ่มคนละอย่างกับหัวใจของพี่ชมพู่ หลงอยากดึงหัวใจของพี่ชมพู่ออกให้จริงๆนะพี่ชมพู่จะได้ไม่ต้องแบกให้หนักอีก ดูพี่มินสิพี่มินไม่มีหัวใจเยอะๆแบบพี่ชมพู่ให้ต้องแบกก็เลยไม่หนักอะไร

"พี่มิน หลงสงสารพี่ชมพู่" ยิ่งคิดถึงตอนตาสวยๆของพี่ชมพู่มีน้ำไหลหลงยิ่งสงสาร ชวนพี่มินไปช่วยกันดึงใจของพี่ชมพู่ออกดีกว่า

"หื้ม พี่ชมพู่เป็นอะไรล่ะครับ น้องหลงสงสารพี่ชมพู่เรื่องอะไรไหนเล่าให้พี่มินฟังซิ"

"น้องหลงของพี่ติณฑ์ ใครแกล้งพี่ชมพู่คนสวยของพี่ติณฑ์เหรอจ๊ะ"

"พี่ติณฑ์เป็นเจ้าของพี่ชมพู่เหรอ งั้นก็ไม่ใช่เจ้าของน้องหลงน่ะสิ หลวงตาบอกว่าเราต้องเป็นเจ้าของกับมีเจ้าของคนเดียวนะ ไม่งั้นจะปีนต้นมีหนามมีคนเอาไม้แหลมๆคอยตีให้ปีนต้นหนามด้วย แล้วเลือดก็จะไหลเต็มพื้นหมดเลยเนอะพี่มิน" หลงไม่อยากให้พี่ติณฑ์เลือดออก ถ้าพี่ติณฑ์เป็นเจ้าของพี่ชมพู่หลงจะได้ไม่ให้พี่ติณฑ์เป็นเจ้าของหลง ไม่งั้นพี่ติณฑ์ต้องไปปีนต้นหนาม ตอนอยู่โรงพยาบาลหลวงตาเล่าให้หลงฟังเยอะแยะเลยถ้าไปขโมยของจะถูกน้ำร้อนต้มมือ ลุงพจน์ก็บอกว่ามันน่ากลัวมากๆ

"ฮ่าๆๆ น้องหลงนี่น้าน่ารักจริงๆ ว่าไงหมูแสบตอบพี่หลงไปสิว่าตกลงลูกเป็นเจ้าของใครกันแน่พี่ชมพู่หรือพี่หลง เลือกให้ดีนะแสบ"

"แม่มิน ลูกเป็นของน้องหลงสิจ๊ะ น้องหลงจ๋าพี่ติณฑ์เป็นของน้องหลงคนเดียวนะจ๊ะ แต่พี่ชมพู่พี่ติณฑ์แค่พูดถึงเฉยๆเหมือนน้องหลงบอกว่าน้องอายเป็นของน้องหลงพี่ติณฑ์ก็เป็นของน้องหลงเหมือนกันแบบนี้ไงล่ะ" พี่ติณฑ์ลุกขึ้นยืนเท้าเอวทำหน้าอมลมเหมือนตอนบอกพวกบอยไม่ให้แกล้งหลงเลย ตอนนั้นพี่ติณฑ์เก่งมากๆไล่เตะจนพวกบอยร้องแงๆวิ่งหนีเลย พี่ติณฑ์เป็นคนเก่งที่สุดของหลง

"อ๋อ น้องหลงเข้าใจแล้วพี่ชมพู่เหมือนน้องอายนี่เองงั้นน้องหลงเล่าก็ได้ วันนั้นหลวงตาบอกว่าพี่ชมพู่แบกใจไว้แล้วมันหนัก หลวงตาบอกให้พี่ชมพู่วางใจไว้ด้วยนะ แต่สงสัยพี่ชมพู่จะเอาออกไม่ได้เพราะมันใหญ่มาก ตอนพี่ชมพู่พาหลงไปกินหนมหลงเลยดึงใจออกให้แต่มันดึงไม่ออก หลงดึงแรงๆแล้วนะทั้งบีบทั้งดึงมันก็ไม่ออกซักที หลงว่าพี่ชมพู่ต้องเจ็บมากแน่ๆเพราะหน้าแด๊งแดงแล้วจะร้องแงๆเอาหน้าถูกับโต๊ะเลยนะ เฮ้อ หลงไม่รู้จะช่วยดึงใจพี่ชมพู่ออกมายังไงดี"

"ห๊ะ! แล้วน้องหลงไปช่วยดึงใจยังไงครับ" พี่มินถามหลงเสียงดังจังสงสัยจะสงสารอยากช่วยพี่ชมพู่เหมือนกัน งานวัดนี้หลงกับพี่มินจะช่วยกันดึงใจของพี่ชมพู่ให้ได้!

หมับ! "ก็ดึงแบบนี้แต่ใจของพี่มินมันเล็ก หลงเลยทำให้ดูได้นิดเดียว" หลงจะทำให้ดูแต่ใจของพี่มินมันเล็กนิดเดียวเองหลงเลยเอามือวางแปะไว้แล้วบีบเฉยๆ

"เฮ้ยหลง!!"

"น้องหลงนั่นโนมมม!! โฮฮฮ แม่มินน้องหลงไปจับนมคนอื่น น้องหลงไม่รักลูกแล้ว โฮฮฮ" หลงตกใจหมดเลยอยู่ๆพี่ติณฑ์ก็ร้องแงๆน้ำตาไหลเยอะแยะ พี่ติณฑ์ร้องไห้เพราะหลงเป็นคนไม่ดีอีกแล้ว หลงทำให้พี่ติณฑ์ร้องไห้เหมือนตอนที่เอาถั่วเขียวๆเสียบฟันหลอพี่ติณฑ์เลย

"ฮึก น้องหลงขอโทษ น้องหลงไม่รู้ว่าทำไม่ได้ ฮืออ"

"โอ๊ยปวดหัว! หยุดร้องทั้งคู่เลยถ้าไม่หยุดร้องห้ามเจอกันห้าวันนะครับ"

"ฮึกก" หลงรีบเช็ดน้ำตาให้พี่ติณฑ์ พี่ติณฑ์ดึงหลงนั่งแปะกับพื้นเอามือมาปิดปากหลงไม่ให้หลงร้องไห้ แต่หลงก็อยากร้องอีกเพราะมือพี่ติณฑ์มันเค็มแล้วกางเกงหลงก็เปื้อน หลงจะโดนบอสดุว่าทำกางเกงเปื้อนบอสจะบังคับให้หลงใส่กางเกงสีๆด้วย หลงไม่ใส่ไม่เอาไม่ชอบหลงจะใส่แบบนี้เพราะหลวงตาซื้อให้หลงชอบ

"ฮึกก ลูกกับน้องหลงไม่ร้องแล้วครับแม่มิน เนอะน้องหลงเนอะ"

"อื้อ" พอพี่ติณฑ์เอามือออกหลงก็ดีใจเพราะมือพี่ติณฑ์เค็มไม่งั้นหลงต้องร้องไห้อีกแน่ๆ

"น้องหลงฟังพี่มินนะครับ ต่อไปนี้ห้ามทำแบบนั้นกับใครอีกนะโดยเฉพาะผู้หญิง ตรงนั้นเขาเรียกว่าหน้าอกครับ พี่มินจะบอกยังไงดีเอาเป็นว่าน้องหลงห้ามไปจับหน้าอกผู้หญิงอีกนะไม่งั้นเขาจะให้ตำรวจมาจับน้องหลงแล้วเราก็จะไม่ได้เจอกันอีก"

"อ่าวมันเรียกว่าหัวใจไม่ใช่เหรอพี่มิน หลงเห็นบอสดูโทรทัศน์แล้วเอามือจับตรงนี้แล้วบอกว่าโอ๊ยเจ็บหัวใจจัง" ก็หลงเคยเห็นจริงๆนี่ พี่มินทำหน้าเหมือนหลวงตา ลุงพจน์ พี่ชมพู่ วันนั้นอีกแล้วเดี๋ยวพี่มินต้องหนีหลงอีกคนแน่ๆ

"หัวใจมันอยู่ตรงนี้ต่างหากครับถ้าเราใช้ให้เป็นเราก็จะไม่รู้สึกเจ็บ หลงต้องรักษาหัวใจตัวเองให้ดีอย่าให้ใครมาทำร้ายเข้าใจมั้ย" อ่าว พี่มินบอกว่าหัวใจอยู่ตรงโล้นเหม่งของหลง งั้นถ้าหลงเจ็บเหม่งหลงต้องบอกว่าเจ็บหัวใจงั้นเหรอ ดีล่ะต่อไปนี้ถ้าพี่พระ พี่เณร บอส มาเขกหัวหลงให้เจ็บอีกนะ หลงจะฟ้องหลวงตาเลยว่ามาทำให้หัวใจของหลงเจ็บ

"แล้วหมูแสบล่ะ ลูกรู้ได้ยังไงว่าตรงนั้นคืออะไรแล้วทำไมห้ามทำ หื้ม?"

"ก็พ่อตุลย์บอกลูกว่าเวลาไปโรงเรียนห้ามไปจับนมสาวไม่งั้นจะโดนบังคับให้เป็นแฟน น้องหลงพี่ติณฑ์มีอะไรจะเล่าให้ฟัง พี่ติณฑ์มีพ่อแล้วนะหล่อมากๆเก่งงี้ๆเลย แล้วพี่ติณฑ์จะพาน้องหลงไปหาพ่อของพี่ติณฑ์นะจ๊ะ น้องหลงกางเสื้อออกหน่อยนี่ขนมก้อนดำๆจ้ะพี่ติณฑ์เอามาให้เยอะแยะเลย อันนี้ของขวัญนะจ๊ะพี่ติณฑ์เอามาให้ใช้เวลาเราคุยกันจะได้เห็นหน้ากันไง พี่ติณฑ์จะสอนใช้นะจ๊ะ" พี่ติณฑ์เทกระเป๋ามีขนมก้อนดำๆเยอะแยะเลยมีโทรศัพท์ที่คุยแล้วเห็นหน้ากันเหมือนที่เคยบอกหลงด้วย หลงดีใจเรื่องจะได้คุยแล้วเห็นหน้าพี่ติณฑ์ ดีใจเรื่องขนมก้อนดำๆ แต่เรื่องพ่อของพี่ติณฑ์หลงไม่ค่อยดีใจ หลงกลัวพี่ติณฑ์จะรักพ่อแล้วไม่รักหลงเหมือนเดิม

"เป็นอะไรครับหลง ทำไมหน้าจ๋อยเลยล่ะ" หลงเงยหน้ามองพี่มิน นั่นสินะพี่ติณฑ์มีพ่อ มีพี่มินเป็นแม่ แล้วพี่มินจะรักพ่อของพี่ติณฑ์ไหม แล้วถ้ารักพี่มินจะรักหลงน้อยลงไหมนะ กลัวจังเลย..

"หลงไม่เป็นไรจ้ะ หลงอยากกินหนมก้อนดำๆเฉยๆ"

"พี่มินเคยสอนว่าโกหกไม่ดีมันบาปนะครับจำได้มั้ย"

"น้องหลงตาแดงๆทำไมเจ็บตาเหรอ แม่มินน้องหลงเจ็บตาแน่ๆ" หลงไม่กล้ามองหน้าพี่มินกับพี่ติณฑ์ หลงเป็นคนบาปหลงพูดโกหก ไม่เอาแล้วไม่บาปดีกว่าเดี๋ยวไม่มีใครรัก

"หลงกลัวพี่มินกับพี่ติณฑ์จะรักหลงน้อยลงจ้ะ"

"โอ๊ย น้องหลงของพี่ติณฑ์น่ารักที่สุดเลย น่ารักงี้ๆน่ารักที่สุดในโลก ไม่ต้องกลัวว่าพี่ติณฑ์จะไม่รักนะจ๊ะ โอ๋ๆพี่ติณฑ์จุ๊บเหม่งให้นะจะได้ไม่ตาแดงเนอะ จุ๊บ พี่ติณฑ์รักน้องหลงนะจ๊ะ พี่ติณฑ์จะดูแลน้องหลงเอง"

"หลงครับ หลงเป็นน้องของพี่มินเป็นครอบครัวของเรา ต่อให้มีใครเข้ามาอีกเราก็จะไม่มีวันเลิกรักหรือรักน้องหลงน้อยลงแน่นอนพี่มินสัญญาครับ" หลงเชื่อพี่มินหลงดีใจที่พี่มินกับพี่ติณฑ์รักหลง งั้นหลงก็จะรักพ่อของพี่ติณฑ์ด้วยก็ได้

พี่มินเข้าไปคุยกับหลวงตาหลงเลยนั่งเล่นกับพี่ติณฑ์สองคน พี่ติณฑ์สอนหลงใช้โทรศัพท์ด้วยเก่งมากๆเก่งทุกอย่างเลย หลงตบมือให้พี่ติณฑ์ดังๆพี่ติณฑ์ก็ยิ้มแฉ่งแต่ไม่มีฟันหลอแล้ว หลงคิดถึงฟันหลอของพี่ติณฑ์อยากเอาถั่วเสียบรูฟันหลออีกจังมันน่ารักมากๆ

"น้องหลงจ๊ะพี่ติณฑ์กลับบ้านก่อนนะพรุ่งนี้พี่ติณฑ์จะเอาขนมมาให้อีก คืนนี้พี่ติณฑ์จะโทรหาแล้วเราคุยเห็นหน้ากันนะเหมือนนอนด้วยกันเลยเนอะคิกๆ แต่ก่อนกลับพี่ติณฑ์ขอค่าขนมกับโทรศัพท์หน่อยสิจ๊ะ"

"อะแฮ่ม ได้ข่าวไม่ใช่เงินหมูแสบนี่ลูก"

"แม่มินถึงจะเป็นเงินลุงโปรดแต่ลุงโปรดให้ลูกแล้วมันก็ต้องเป็นของลูกสิครับ น้องหลงมาให้พี่ติณฑ์จุ๊บเหม่งทีนึงก่อนนะ" หลงอยากหัวเราะ ก็ถ้าพี่ติณฑ์จะจุ๊บเหม่งทีไรหลงต้องนั่งลงทุกที แต่ถ้าหัวเราะพี่ติณฑ์ต้องเสียใจอีกแน่ๆหลงจะอึ๊บไว้ไม่ให้หัวเราะก็แล้วกัน

"จุ๊บ แล้วคืนนี้คุยกันนะจ๊ะน้องหลงของพี่ติณฑ์ พี่ติณฑ์จะคิดถึงน้องหลงท้างคืนนะจ๊ะ"

"น้องหลงก็จะคิดถึงพี่ติณฑ์เหมือนกัน บ๊ายบายพี่ติณฑ์พี่มิน" พี่มินพาพี่ติณฑ์กลับไปแล้วหลงหอบขนมไปหาหลวงตาเยอะแยะเลย หลงจะเอาไปให้บอสกินด้วยเพราะหลวงตาไม่ชอบให้หลงกินขนมเยอะๆไม่งั้นแมงจะมากินฟันหลงหมดปาก หลงกลัวแมงกินฟันหลงเลยจะให้บอสกินด้วยเผื่อแมงจะไปกินฟันของบอสแทนฟันหลง

"เจ้าหลงคืนนี้ไปสวดมนต์กับเดินจงกรมเป็นเพื่อนหลวงตาหน่อยนะ ทุกอย่างมันกำลังเป็นไปตามทางของมัน ต่อไปนี้เจ้าหลงต้องสวดมนต์ทุกวันห้ามขี้เกียจเข้าใจมั้ย"

"จ้า หลงจะไม่ขี้เกียจแต่หลวงตากินหนมเป็นเพื่อนหลงหน่อยนะจ๊ะ แล้วหลงจะไปเดินเป็นเพื่อนหลวงตาจ้ะ" หลงเอาขนมในเสื้อไปเทใส่ขันของหลวงตาแล้วมานั่งแกะขนมก้อนดำๆให้หลวงตากิน อ่าา จะมีคนโดนแมงกินฟันเป็นเพื่อนหลงอีกคนแล้วสินะดีใจจัง หลวงตาจ๋า หลงรักหลวงตานะจ๊ะ...



***วิธีลืมเรื่องข้างหลังที่ดีที่สุด คือก้าวไปข้างหน้า"

ขออภัยจริงๆที่ฟางให้รอนานมากๆ ภาระกิจส่งหนังสือเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ ถามหาพิมพ์รอบ2 ก็แค่ตัวแทน มาหลายท่านเหมือนกัน ฟางจะเปิดจอง ก็แค่ตัวแทน รอบ2 เดือนพย.60นะคะ

​น้องหลงฟางจะมาต่อให้ในวันศุกร์จะพยายามมาให้ได้จ้าว คือยังไม่ได้พักร่างเลยสังขารเริ่มไม่ไหวแต่ใจนี่เต็มร้อยมากจ้าว ขอบคุณทุกๆการรอคอย ทุกๆกำลังใจและความเข้าใจ วันศุกร์เจอกันใหม่เน้อ ฟางขอไปอาบน้ำนอนเร็วๆซักวันจ้าวว 

บางท่อนอาจถูกกล่าวใน ก็แค่ตัวแทน ตอน เริ่มต้นความสัมพันธ์ และก้าวสู่ครอบครัว เน้อ

ปล.มีคำผิดรบกวนท้วงเน้อจ้าวฟางรีบมาก พรุ่งนี้อาจมีเด้งอัพเดทนั่นคือฟางมาแก้คำผิดจ้าวว ไปหนาไม่มีแรงเม้ามอยแปะโป้งไว้ก่อน จุ๊บเหม่งถ้วนหน้าจ้าวว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น