ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 4 *รีไรท์

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 4 *รีไรท์

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2561 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 4 *รีไรท์
แบบอักษร

​​

มาเฟียไร้รัก 4

****“วีรภาพ ปล่อยได้แล้ว ฉันเดินเองได้” วิระพยายามแกะมือของวีรภาพออกจากเอว เมื่อตอนนี้มาถึงเกาะของตระกูลหยางที่ซื้อไว้ วีรภาพไม่ปล่อยให้วิระได้เดินดีๆ แขนแกร่งรั้งเอวของวิระให้เดินไม่ห่างกาย พอวิระจะเอามือของวีรภาพออก วีรภาพก็ยิ่งรั้งเอวแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนวิระต้องยอมปล่อยเลยตามเลย

**“เลิกดื้อสักที อยู่ที่นี่เฉยๆ อย่าคิดหนีไม่งั้นเจอดีแน่” วีรภาพบอกเมื่อเดินเข้ามาในบ้านพักหลังใหญ่ก็จับวิระเข้าไปอยู่ในห้องนอน ส่วนตัวเองก็ต้องเข้าไปจัดการอะไรอีกเล็กน้อย แต่ก่อนจะออกไปวีรภาพก็หันมองวิระแล้วยืนนิ่งเพียงครู่เดียว ก่อนจะเดินไปหยิบโซ่ออกมาจากกระเป๋าที่เตรียมมาแล้วเอาไปคล้องที่ขาของวิระและอีกส่วนก็ล็อคติดกับขาเตียงไว้

**“วีรภาพ เอาออก!!”

**“ไม่… ฉันต้องป้องกันวิระ ถ้านายหนีขึ้นมาอีก ฉันขี้เกียจตามจับ”

**“ฉันไม่หนีแล้ว ขอร้องเอาออกเถอะ” วิระอ้อนวอน แต่วีรภาพไม่ตอบรับคำอ้อนวอนของวิระ เมื่อล็อคเสร็จเรียบร้อยก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป แต่ก็ไม่ลืมล็อคประตูด้วยอีกชั้น วีรภาพเปิดช่องว่างให้วิระหนีไปไม่ได้จริงๆ มาที่เกาะครั้งนี้ไม่ใช่มาแค่พักผ่อนแต่มันมีอะไรมากกว่านั้น

**“พาฉันไปดูซิ ว่าใครมันกล้าบุกเข้ามาในเกาะจะทำคาสิโน” วีรภาพที่ออกมาจากบ้านพักแล้วหันไปสั่งลูกน้อง ก่อนจะเดินไปยังรถที่ใช้ขับในเกาะ และขับออกไปอีกฝั่งของเกาะ ที่เพียงไม่นานก็มีโครงสร้างของตึกที่กำลังจะก่อสร้างเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ซึ่งก็เรียกความหงุดหงิดให้วีรภาพไม่มากก็น้อย ใครมันกล้าหยามหน้าตระกูลหยางแบบนี้!!

**“ไปจัดการลากพวกมันมาให้หมด แล้วส่งคนมาทำลายทิ้งซะ อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก”

**“ครับนาย!”

**ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนงานก่อสร้างและหัวหน้าคนงานก็ถูกจับมัดมารวมกัน โดยที่มีวีรภาพนั่งบนเก้าอี้คอยมองอยู่ สายตาเรียบนิ่งของวีรภาพจ้องไปยังพวกคนที่โดนมัดก่อนจะถามออกมา

**“ใครเป็นของสั่งให้พวกแกมาสร้างคาสิโนที่ของตระกูลหยาง”

**“ตระกูลหยางไงที่สั่งมา”

**“ตระกูลหยางไม่ทำเรื่องแบบนี้ ฉันจะให้แกพูดอีกครั้งใครสั่งมา แล้วฉันจะปรานีแก”

**“ตระกูลหยางจริงๆครับ อั่ก!!!!” ลูกน้องของวีรภาพจัดการใช้เท้ายันตามสายตาที่เจ้านายสั่ง และเริ่มจัดการหนักขึ้นเรื่อยๆ จนใบหน้าของหัวหน้าคนงานบอบช้ำและมีเลือดไหลออกมาข้างๆมุมปาก แล้วสุดท้ายกระบอกปืนก็จ่อไปที่หัว

**“ครั้งสุดท้าย ใครสั่งแกมา”

**“คุณหานครับสั่งมา!!!!”

**“หาน?”

**“ครับ เค้าบอกว่าให้มาเริ่มสร้างคาสิโนที่เกาะนี้ได้เลย อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมรู้แค่นี้จริงๆ”

**“เอาพวกมันไปปล่อยที่ท่าเรือ ให้คนพามันกลับไปให้หมด และสั่งให้คนของเรารีบมาทำลายทิ้งซะ”

**“ครับนาย!!!”

**ถ้าเรื่องมันจบง่ายแค่นี้ก็ดี แต่วีรภาพไม่คิดแบบนั้น คนชื่อหานมันเป็นใคร กล้าดียังไงถึงกล้าท้าทายตระกูลหยาง สงสัยต้องทักทายกลับไปสักหน่อยหึ!!!

****วิระมองไปนอกบานประตูระเบียงแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ความน่าเบื่อเกิดขึ้นเรื่อยๆ อยู่บนเกาะแท้ๆ วีรภาพยังไม่คิดจะปล่อย เกาะนี้จะออกไปได้ ต้องนั่งเรือออกไป ไม่มีชาวบ้าน มีเพียงลูกน้องคอยเฝ้าดูเท่านั้น ถ้าหากวิระจะหนีไปก็คงต้องว่ายน้ำกลับไปเท่านั้น ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้สักนิด!!!

**“กินข้าวได้แล้ววิระ” วีรภาพเดินเปิดประตูเข้ามาเรียก และเห็นวิระนั่งอยู่บนเตียงกำลังมองออกไปนอกประตูระเบียงอยู่

**“ไม่กิน”

**“อย่าดื้อ มันจะทำให้นายเจ็บตัว”

**“แล้วจะให้เดินไปยังไง ก็นายล่ามโซ่ฉันอยู่” วิระบอกติดเสียงเหวี่ยงเล็กน้อย ทั้งๆที่ไม่เคยทำเสียงแบบนี้เลยสักครั้ง จนวีรภาพอดแปลกใจไม่ได้ แต่คนหน้าดุก็ยังใช้ความดุสยบ

**“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่เอาออกให้นะ เลิกทำตัวประชดประชันสักที ถ้าไม่อยากโดนดี” วีรภาพบอกจะเข้าไปปลดล็อคโซ่ให้ และกระชากแขนวิระให้เดินตามลงมาชั้นล่าง ที่ให้แม่บ้านจัดเตรียมอาหารไว้รอ แต่วิระไม่ได้มีอารมณ์ที่จะกินเลยสักนิด การที่จะต้องมานั่งทานข้าวกับคนไร้เหตุผลเป็นอะไรที่วิระไม่มีความอยากทำเลย

**“หยุดทำหน้าตาแบบนั้นซะวิระ เห็นแล้วทานข้าวไม่ลง”

**“ก็ไม่ต้องกินสิ”

**“วิระ”

**วีรภาพพูดเสียงเข้มเมื่อโดนวิระกวนประสาท ทั้งๆที่อารมณ์กำลังดี แต่วิระกลับยั่วยุอารมณ์หงุดหงิดให้แก่วีรภาพสะงั้น แต่วีรภาพจะยอมปล่อยผ่านไปก่อนแล้วกันครั้งนี้...

**ส่วนวิระที่กวนอารมณ์วีรภาพเสร็จก็นั่งทานข้าวไปเรื่อยๆ บนโต๊ะมีแต่ของโปรดของวิระ คงจะเป็นวีรภาพที่จัดการให้แม่ครัวทำ แต่วิระก็ไม่เห็นว่าคนไม่ฟังใครอย่างวีรภาพจะดีขึ้นหรอก…….

**“วิระ กินอิ่มอย่าเพิ่งนอน นั่งไปก่อน” สั่งวิระที่เตรียมตัวนะนอนเอนตัวไปกับโซฟาดุๆ หลังทานอาหารเสร็จ เพราะตนเองต้องไปคุยโทรศัพท์กับเฟย

**“เรื่องของฉัน นายจะไปไหนก็ไป”

**“วิระ!!!”

**“ครับ คุณวีรภาพ จะว่าอะไรผมอีก”

**“ช่างเถอะ เอาที่นายสบายใจ แค่อย่าหนีก็พอ!!” วีรภาพบอกก่อนจะเดินออกมาอย่างหงุดหงิด ทำไมวิระดูกวนประสาทเสียเหลือเกิน ทั้งที่ปกติจะนิ่งเป็นท่อนไม้เวลาอยู่กับตนเอง แต่มาวันนี้กลับกวนประสาทตลอดเวลา เหอะ!!!

**“ได้เรื่องรึยังเฟย มันเป็นใคร” วีรภาพกดสายโทรถามเฟย เมื่อออกมาจากห้องนั่งเล่นแล้ว

**/ครับนาย หาน หรือเสี่ยวหาน คือมาเฟียใหม่ที่เพิ่งย้ายกลับมาที่ฮ่องกง หมอนี่อยากได้เกาะของตระกูลเรามาก เพื่อจะนำมาสร้างคาสิโนผิดกฎหมาย แต่ว่านายใหญ่ไม่ยอมครับ มันเลยสร้างเรื่องกวนประสาทอย่างที่นายเห็น/

**“ไปทักทายกลับมันหน่อยสิ เล็กๆน้อยๆจากฉัน ให้มันรู้ว่าอย่ามาทำอวดเบ่งกับตระกูลหยาง”

**/ครับนาย ผมจะจัดการให้เรียบร้อย/

**วีรภาพวางสายจากเฟยแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง เห็นวิระนอนหลับสนิทไปแล้ว วิระอาจจะเพลียทั้งจากการเดินทางและวีรภาพที่ร่วมรักด้วยทุกคืน วีรภาพอยากให้วิระท้อง เพราะลูกอาจจะเป็นสิ่งฉุดรั้งไม่ให้วิระไปจากตนเองได้อีก มันอาจจะดูเลวที่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือ แต่คนอย่างวิระคงไม่ยอมทิ้งลูกแน่ๆ วีรภาพมั่นใจ

**วิระที่ตื่นมาอีกทีในช่วงเย็น ก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงในห้องนอน แถมไม่มีโซ่ล่ามขาแล้ว ก็เลยยิ้มบางๆออกมาเล็กน้อยด้วยความพอใจ แต่พอมองไปข้างตัวก็เห็นวีรภาพนอนหลับอยู่โดยที่มือหนาก็กอดเอวของวิระอยู่ด้วย วิระค่อยๆยกแขนของวีรภาพออกจากเอวของตนเองเบาๆ ก่อนจะลุกและเดินออกมาจากห้องนอน ลงมายังชั้นล่างและเดินออกมาที่ชายหาดที่พระอาทิตย์กำลังตกอยู่พอดี วิระเลยเดินมองพระอาทิตย์ไปเรื่อยๆ เท้าก็เดินจุ่มน้ำทะเลอย่างสบายอารมณ์ เพราะนานมากแล้วที่วิระไม่มีเวลาพักผ่อน ไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะวิระไม่รู้จะหยุดทำไม พอหยุดแล้วอยู่กับตัวเองก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย แต่ใช่ว่าตอนนี้วิระจะไม่ฟุ้งซ่านเพราะการที่วีรภาพทำแบบนี้ วิระแยกไม่ออกระหว่างรักหรืออยากแก้แค้นกันแน่

**“มะพร้าวงั้นเหรอ” เดินไปสักพักก็เห็นต้นมะพร้าวที่ลูกมะพร้าวอยู่เต็มไปหมด และวิระก็รู้สึกอยากกินเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ไม่มีไม้ที่จะใช้สอยได้ รอบข้างก็ไม่มีอะไรที่จะใช้ได้เลย วิระเลยตัดสินใจถอดรองเท้าและปีนต้นมะพร้าวเพื่อเก็บลูกทันที

**“อีกนิดเดียวจะถึงแล้วแท้ๆ” เอือมมือไปสุดแขนแต่ก็ยังไม่ถึง จนวิระปีนขึ้นไปอีกเล็กน้อย ก่อนจะดึงลูกมะพร้าวและโยนลงไปด้านล่าง แล้วก็มีเสียงดุๆดังขึ้นมา

**“ทำอะไรวิระ!!!”

**“เฮ้ย!!!”

**ตุบ!!!

**ด้วยความตกใจทำให้วิระเผลอปล่อยมือออกจากต้นมะพร้าว จนหล่นลงมา วิระหลับตาสนิทเพราะกลัวเจ็บแต่ก็รู้สึกถึงอะไรนุ่มนิ่มแทนที่จะรู้สึกเจ็บจนปวดร้าวไปทั้งตัว

**“ลุกขึ้นสักทีวิระ ทำไมต้องมาปีนต้นไม้ห๊ะ!!” น้ำเสียงดุๆของวีรภาพดังขึ้น ก่อนจะฉุดให้วิระลุกขึ้นยืน ถ้าเมื่อกี้ตนเองมารับวิระไว้ไม่ทันจะเป็นยังไง ทำไมทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้!!!

**“เจ็บ…”

**“ก็ทำให้เจ็บ คิดยังไงถึงไปปีนต้นไม้ห๊ะ!!”

**“ไม่ได้คิด ปล่อยแขนสักที เจ็บ..”

**“เลิกต่อปากต่อคำสักทีวิระ ถ้าไม่ล่ามโซ่ไว้ชอบก่อเรื่องวุ่นวายตลอดเลยนะ ต่อไปนี้ห้ามออกจากห้อง!!!”

**“วีร์!!! ปล่อยก่อน” วิระพยายามกระชากแขนตนเองออกจากการเกาะกุมของวีรภาพเลยเรียกชื่อเล่นออกมาแทน พอสะบัดหลุดก็เดินไปหยิบลูกมะพร้าวที่ตนเองปีนขึ้นไปเก็บมาถือไว้แล้วเดินนำหน้าวีรภาพกลับไปทางบ้านพัก โดยไม่รอวีรภาพที่กำลังอารมณ์เสียเลย วิระสนใจแค่จะกินมะพร้าวลูกนี้เท่านั้น

**“วิระ เลิกทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้นะ!!” วิระกระชากแขนวิระที่กำลังจะเข้าไปในตัวบ้านอีกครั้งอย่างโมโหที่โดนเมิน คำขอบคุณสักคำก็ไม่มี ทั้งๆที่วีรภาพช่วยไว้แท้ๆ

**“นายก็หงุดหงิดตลอดเวลาอยู่แล้ววีร์ ปล่อยสักที ฉันจะเข้าบ้าน”

**“นายกำลังจะทำให้ฉันหงุดหงิดจริงๆนะ”

**“วีร์!! แค่เอามาขังที่เกาะยังไม่พอใจรึไง นายต้องการอะไร ฉันไม่ใช่หมูใช่หมานะที่นายจะขังอยู่แต่ในกรง ฉันแค่เดินเล่น ไม่ได้หนี เลิกหาเรื่องสักทีฉันเหนื่อย!!” วิระโวยออกมาก่อนจะเดินหนีเข้าไปในบ้าน แค่หงุดหงิดมากไปหน่อยที่โดนกระชากแขนทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ทั้งๆที่ปกติตนเองจะนิ่งกว่านี้มากแท้ๆ แต่ตอนนี้วิระหงุดหงิดไปทุกอย่างเลย ให้ตายเถอะ!!

**ส่วนวีรภาพก็ยิ่งหงุดหงิดที่วิระตวาดใส่ แค่อยากได้ยินคำว่าขอบคุณเท่านั้น แต่วิระกลับเมินเฉย แถมยังมาพูดแบบนี้อีก ไม่รู้รึไงว่าวีรภาพตกใจแค่ไหนกับการที่เห็นวิระหายไปจากเตียงและวิ่งตามหา ไปเจอกำลังปีนต้นไม้ แถมยังตกลงมาอีก ถ้าหากตนเองรับไว้ไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น วีรภาพใจหายแค่ไหนวิระไม่เคยรู้หรอก และการที่หวงจนตวาดใส่กลับกลายเป็นว่าวีรภาพเหมือนคนผิดซะงั้น เหอะ!!!!

**“เอามานี่จะปลอกให้” เมื่อสงบสติอารมณ์แล้วสักพัก วีรภาพก็เดินเข้ามาในห้องครัวที่วิระกำลังถือมีดด้ามใหญ่จะปลอกมะพร้าว เลยดึงมีดออกมาหวังจะปลอกให้เอง ทั้งๆที่ลูกน้องก็มี แต่ถ้าวิระอยากจะปลอกเอง วีรภาพขอเป็นคนปลอกให้เองดีกว่า เผื่อผดพลาดขึ้นมาวิระจะเจ็บตัวอีก

**“ไม่ต้องมายุ่งสักเรื่องได้มั้ยวีร์”

**“ฉันอยากยุ่ง จะทำไม”

**“………”

**“หึ!!” เมื่อวิระไม่ตอบวีรภาพเลยจัดการปลอกมะพร้าวและเปิดให้ดื่มน้ำโดยเดินไปหยิบหลอดมาเสียบให้ก่อนจะส่งยื่นให้วิระที่ยืนมองอยู่ พอได้มะพร้าวกินสมใจ วิระก็เดินออกมาจากห้องและก็ยังไม่มีคำว่าขอบคุณเหมือนเดิม แค่รู้สึกไม่อยากมองหน้าคนอย่างวีรภาพเท่านั้น วิระรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องมองหน้าคนๆนี้ อย่างบอกไม่ถูก แต่วีรภาพกลับเดินตามออกมาไม่ห่าง ไม่ว่าวิระจะไปทางไหนของตัวบ้าน วีรภาพก็เดินตามติดๆ วิระก็ตวัดสายตามองเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนี พอกินมะพร้าวเสร็จวิระก็ลุกขึ้นเดินหนีกลับเข้าห้องนอนบนเตียงและคลุมผ้าห่มจนมิด เพราะไม่อยากมองวีรภาพที่เดิมตามมา

**กริ๊ก!!!

**“วีร์!! ล่ามทำไม” แต่วีรภาพก็ต้องขึ้นเสียงอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงอะไรเย็นๆที่ข้อขาก่อนจะมีเสียงเหมือนอะไรล็อคดังขึ้น

**“กันนายหนีเที่ยว จะนอนก็นอนไป ฉันจะไปทำงานแล้ว นายจะได้เลิกทำหน้าหงุดหงิดสักที”

**“จะไปไหนก็ไปเถอะ!!”

**“กลับมาหวังว่านายคงเลิกหงุดหงิดนะ เพราะฉันไม่ชอบนิสัยแบบนี้ของนายเท่าไร”

**“…………”

**“ฉันไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะให้แม่บ้านเอาอาหารเย็นมาให้” วีรภาพบอกแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้วิระที่นอนฟังเงียบๆไม่พูดอะไรอยู่ในห้องคนเดียว พออยู่คนเดียววิระก็ลุกขึ้นมองโซ่ที่ล่ามอยู่ที่ขาอย่างหงุดหงิดก่อนจะล้มตัวลงนอนและหลับไป ต้องมีสักทางแหละที่วิระจะหลุดออกไปจากวังวนนี่สักที!!

.......................................................................................**************************************************************************************************************************************************



นานๆอัพที เดี๋ยวลม กับไฟจบแล้วจะอัพบ่อยขึ้นนะคะ


ปล.ยังไม่เช็คคำผิด



ความคิดเห็น