ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 28 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 28 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 171.8k

ความคิดเห็น : 463

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2560 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 28 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 28

Author :   (ยอนิม)


“เหมาะสมงั้นเหรอ?” เดย์พูดทวน

“แล้วมึงเคยไปถามไอ้คิมมั้ย ว่าเวลาที่มึงยืนอยู่ข้างกู มันคิดยังไง” เดย์ถามกลับ อิฐนิ่งไปนิด

“ใครเป็นคนกำหนดวะ ว่าคนอย่างไอ้คิม ต้องเหมาะสมกับคนอย่างกู ความเหมาะสม มันไม่เกี่ยวกับฐานะ หน้าตา หรือมันสมอง หรอกนะ มันไม่เกี่ยวกับสายตาคนอื่นด้วย มันอยู่ที่คนสองคนนี่แหละ ว่ารักกันจริงรึเปล่า เข้าใจกันทุกเรื่องรึเปล่า ถ้าเกิดมีคนมาบอกว่ามึงไม่เหมาะสมกับกู มึงก็จะเลิกกับกูง่ายๆ เพราะคำว่าไม่เหมาะสมมั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับไปเสียงจริงจัง อิฐส่ายหน้าไปมาทันที

“ก็ใช่ไง การที่มึงอยู่กับกูได้ กูอยู่กับมึงได้ เราใช้ชีวิตคู่ด้วยกันได้ ก็พอแล้ว มึงกับกูเหมาะสมกันหรือไม่ อยู่ที่ใจของมึงคิดเอง คนนอกไม่มีใครมารู้หรอก ว่าชีวิตเราสองคน เหมาะสมกันแค่ไหน เพราะฉะนั้นเลิกคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ได้แล้ว ส่วนเรื่องบัญชีที่กูไม่ได้บอกมึงน่ะ กูขอโทษ แต่กูอยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนก่อน ถึงจะบอกมึงทีหลัง ขนาดป๊ายังไม่รู้เรื่องที่กูให้ไอ้คิมมันตรวจสอบบัญชีเลย ถ้ากูทำให้มึงน้อยใจในเรื่องนี้ กูขอโทษก็ได้ แต่เรื่องความเหมาะสม เลิกคิดได้เลย” เดย์บอกออกมาอีก การที่เดย์พูดอะไรยาวๆแบบนี้ออกมา ทำให้อิฐรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้มากเหมือนกัน เพราะการที่เดย์พูดยาวๆ นั่นหมายความว่าเดย์ห่วงและแคร์ความรู้สึกของอิฐ มันไม่ใช่การแก้ตัวเหมือนที่ใครหลายคนทำ แต่มันเป็นเหตุผล และความคิดของเดย์จริงๆ


“อืม กูเข้าใจแล้ว” อิฐพูดออกมา เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ


“เข้าใจว่า?” เดย์ถามกลับ


“เข้าใจว่า ไม่มีใครเหมาะสมกับมึงได้เท่ากูอีกแล้วไง” อิฐบอกออกไปยิ้มๆ ทำให้เดย์ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาได้ ก่อนจะยกมือไปขยี้หัวอิฐไปมา


“หายดราม่าก็ลงไปข้างล่างได้แล้ว” เดย์ว่าออกมา ก่อนจะพาอิฐลงไปสมทบกับกมล ที่ตอนนี้เริ่มจะนั่งดื่มกันในห้องรับแขกบ้านของเดย์ล่วงหน้าไปแล้ว


“ไง ปรับความเข้าใจกันได้แล้วเหรอ” คมแกล้งแซวขึ้นมา อิฐยิ้มนิดๆ แต่ไม่พูดอะไร ก่อนจะนั่งลงข้างๆเดย์ คมชงเหล้าให้เดย์กับอิฐ แล้วนั่งดื่ม นั่งคุยกันเรื่องงานเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ


“มะรืนนี้ อีวานจะมาที่บ้านชั้น แกจะไปเจอเค้าสักหน่อยมั้ยล่ะ” กมลถามเดย์ขึ้นมา เดย์เลิกคิ้วนิดๆ


“มาทำไมครับ” เดย์ถามกลับ


“คุณดานิลเค้าจะมาเที่ยวน่ะ เห็นว่าเพื่อนของคุณอีวานเค้ามาทำธุระที่ไทย ก็เลยจะมาเที่ยวพักผ่อนกันด้วย” คิมเป็นคนตอบแทนให้


“ไม่ดีกว่าครับนาย” เดย์ปฏิเสธกลับไป


“หึหึ รำคาญเค้าเวลาชวนแกไปทำงานด้วยล่ะสิ” คมแซวออกมายิ้มๆ เพราะพอจะรู้เหตุผลว่าทำไมเดย์ถึงไม่อยากไปเจอกับอีวานผู้ซึ่งเคยเป็นนายใหญ่ของกมลอีกที เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“อีวาน กับ ดานิล คือใครอ่ะเดย์” อิฐถามขึ้น เขาคุ้นชื่อแต่จำไม่ได้


“อีวานคือคนที่ทำให้ชั้นได้มีวันนี้ไงล่ะ” กมลตอบกลับยิ้มๆ

“เค้าเคยขอเจ้าเดย์ไปทำงานด้วยกัน แต่เดย์มันไม่ไป ทั้งๆที่ชั้นก็ไม่ห้ามนะ ถ้ามันจะไปช่วยงานเค้า เพราะถ้าเดย์มันไป มันอาจจะไปได้ไกลกว่าชั้นก็ได้” กมลพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ เพราะเดย์กับคม คือคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด


“ตอนนั้นไอ้เดย์มันติดน้อง มันไม่ทิ้งน้องมันไปไหนหรอก” คมบอกออกมาอีกคน อิฐพยักหน้ารับรู้


“อิฐมีขนมบ้างมั้ย พี่ลืมซื้อเข้ามาน่ะ จะให้ใบบุญกินสักหน่อย” คมพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่เด็กหนุ่มซึ่งกำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ข้างๆเขา


“ไม่เป็นไรครับ” ใบบุญรีบพูดขึ้นมาอย่างเกรงใจ


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เอามาให้นะ” อิฐบอกกลับยิ้มๆ ก่อนจะลุกไปในครัว


“เดี๋ยวผมไปช่วยอิฐดีกว่า” คิมพูดขึ้นบ้าง ก่อนจะเดินตามอิฐเข้าไปในครัว ใบบุญทำท่าจะลุกตาม แต่คมดึงเอาไว้ก่อน เพราะพอจะมองออกว่าคิมคงมีเรื่องอยากจะคุยกับอิฐ เพราะเห็นว่านั่งมองอิฐมาตั้งแต่ลงจากห้องแล้ว


“มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ยอิฐ” เสียงของคิมถามขึ้น ทำให้อิฐหันไปมอง ก่อนจะส่งยิ้มให้


“ไม่มีหรอกครับ พี่คิมจะเอาน้ำอะไรเพิ่มมั้ย ผมจะได้ยกไปให้” อิฐถามขึ้น คิมส่ายหน้าไปมา ก่อนจะพิงเคาน์เตอร์ทำอาหารแล้วมองอิฐไปด้วย อิฐหันมามองคิมพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ


“อยากรู้มั้ย ว่าคุณดานิลเป็นใคร” คิมถามขึ้น อิฐงงเล็กน้อยที่อยู่ๆ คิมก็พูดถึงคนที่ชื่อดานิลขึ้นมา แต่อิฐก็พยักหน้ารับ คิมยิ้มน้อยๆ

“คุณดานิล เป็นน้องชายของคุณอีวาน แล้วก็เป็นคู่นอนเก่าของคุณกมล” คิมบอกออกมาอีก ทำให้อิฐชะงักไปนิด พลางมองหน้าคิมไปด้วย ว่าคิมแสดงความรู้สึกหรืออาการอะไรออกมาหรือไม่ เมื่อพูดถึงคู่นอนเก่าของกมล

“พี่รู้นะ ว่าอิฐยังคงรู้สึกไม่ค่อยดี เวลาที่นึกได้ว่า พี่เคยเป็นคู่นอนของเดย์มันมาก่อน” คิมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐนิ่งไปนิด ที่คิมพูดเหมือนรู้ความในใจของอิฐก่อนหน้านี้

“เพราะพี่เองก็ยังเคยรู้สึกเฟลเลย เวลาเจอหน้าคุณดานิล มันเป็นความรู้สึกลึกๆข้างในว่า ตัวพี่เองหรือคุณดานิลกันแน่ ที่เหมาะสมกับคุณกมล” คิมพูดออกมาเรื่อยๆ


“ทำไมพี่คิมถึงมาพูดเรื่องนี้กับผมเหรอครับ” อิฐถามกลับ คิมยิ้มน้อยๆ


“พี่แค่อยากเล่าให้ฟัง ว่าพี่เอง ก็เคยรู้สึกแบบที่อิฐรู้สึกในตอนนี้ แต่พี่อยากให้อิฐรู้ไว้นะ ว่าตราบใดที่คนของเรา เค้าเลือกที่จะใช้ชีวิตคู่กับเรา  นั่นหมายความว่าเราคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเค้าแล้ว” คิมพูดออกมา เป็นการให้กำลังใจอิฐไปด้วย

“ถ้าอิฐเจอคุณดานิล อิฐก็คงจะตกใจเลยล่ะ เพราะคุณดานิลน่ะ ดูดีกว่าพี่เยอะ ตาสีฟ้า หน้าตาน่ารัก แต่ร้ายไปหน่อย” คิมพูดออกมาอย่างขำๆ

“ต่อให้น่ารักแค่ไหน ดูดีแค่ไหน หรือเพอร์เฟคแค่ไหน แต่คนที่คุณกมลเลือกคือพี่ พี่ก็ไม่คิดมากอะไรแล้วล่ะ อิฐเองก็เหมือนกัน หยุดคิดเรื่องพี่ได้แล้ว มันผ่านมากี่ปีแล้วล่ะ อิฐก็อยู่กับเดย์มาหลายปีแล้วนี่นา เดย์มันรักอิฐมาก เห็นมันดุ มันว่าอิฐ แต่ลองมองดีๆ มันยอมอิฐทุกอย่างเลยนะ ถึงจะดุ จะว่ายังไง แต่สุดท้ายมันก็ยอมอิฐอยู่ดี ขนาดตอนมันความจำเสื่อม มันก็ยังห่วงอิฐ คิดถึงอิฐ จิตใต้สำนึกของมัน มีแต่อิฐ เพราะฉะนั้นอิฐมั่นใจในตัวเองได้แล้ว ว่าคนที่เหมาะสมที่จะยืนข้างๆเดย์น่ะ คืออิฐคนเดียวนะ” คิมพูดออกมายิ้มๆ ทำให้อิฐยิ้มรับออกมาอย่างสบายใจมากขึ้น


“เหมือนกับที่พี่คิมมั่นใจ ว่าพี่คือคนที่เหมาะสมกับคุณกมลที่สุดใช่มั้ยครับ” อิฐถามกลับ คิมพยักหน้ารับ


“แน่นอนสิ” คิมบอกออกมาพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ


“คุยอะไรกัน” เสียงทุ้มของเดย์ดังขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาในครัว อิฐกับคิมหันไปมองทันที


“คุยเรื่องทั่วไปน่ะ ทำไมเหรอ” คิมถามกลับ เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ


“กูเห็นเข้ามานาน เลยมาดู น้องรอขนมอยู่ ทำไมช้านักอิฐ” เดย์พูดว่าไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินไปหยิบขนมในตู้ออกมา เพราะอิฐกำลังเตรียมน้ำอยู่ แต่หยุดคุยกับคิมเสียก่อน


“อยู่ในบ้านตัวเองแท้ๆ มึงกลัวว่าใครจะเข้ามาทำอะไรอิฐรึไง” คิมแกล้งถามกลับไป แล้วมองหน้าอิฐยิ้มๆ


“มึงเองก็ออกไปหานายได้ละ เค้าก็นั่งมองหามึงอยู่เหมือนกัน” เดย์บอกกลับไปบ้าง คิมยักไหล่นิดๆ ก่อนจะเดินเฉียดอิฐแล้วกระซิบเบาๆ


//ดูเอาเองล่ะกัน ว่ามันห่วงอิฐแค่ไหน// คิมพูดยิ้มๆ อิฐก็ยิ้มรับ ก่อนที่คิมจะเดินออกไป อิฐก็หันมามองเดย์พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่


“ยิ้มอะไรของมึง” เดย์ถามกลับเสียงนิ่ง อิฐเดินเข้าไปกอดเดย์เอาไว้ เดย์ก็กอดอิฐกลับทันทีเช่นกัน


“ไม่มีใครเหมาะสมกับมึงเท่ากูแล้วเนอะ เนอะ” อิฐพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ เดย์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย ที่อยู่ๆคนรักก็พูดเรื่องนี้ แล้วอิฐก็ยื่นหน้าไปจูบคางของเดย์แล้วผละออกมา เดย์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเป็นฝ่ายประกบจูบคนรักอย่างรวดเร็ว อิฐที่ผงะไปนิดก็จูบตอบเดย์กลับไปทันทีเช่นเดียวกัน อิฐยกแขนขึ้นไปโอบรอบคอของเดย์ เดย์เองก็โอบเอวของอิฐ รั้งเข้ามาแนบชิดกับร่างกายตนเอง ลิ้นร้อนของทั้งสองเกี่ยวพันกันไปมา เดย์ดูดดึงปลายลิ้นของอิฐ จนอิฐสั่นสะท้าน

“อืมมม” อิฐครางเสียงแผ่วในลำคอ ด้วยความพอใจกับบทจูบของคนรัก ความเร่งเร้าเอาแต่ใจในการจูบของเดย์ ทำให้อิฐร้อนวูบวาบในร่างกายไม่น้อย ก่อนที่เดย์จะผละออกมาช้าๆ พร้อมกับกดเม้มริมฝีปากล่างของอิฐเบาๆอย่างหยอกล้อ ดวงตาของทั้งสองคนประสานกันไปมา อิฐเม้มปากนิดๆ รสสัมผัสของเดย์ยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา


“อย่ายั่วนัก เดี๋ยวคืนนี้มึงจะเจ็บตัว” เดย์พูดเสียงพร่า


“ใครยั่วมึง กูไม่ได้ยั่วสักหน่อย กูเอาขนมไปให้ใบบุญดีกว่า” อิฐบอกกลับเพราะรู้สึกเขินกับสายตาเร่าร้อนของเดย์ไม่น้อย ก่อนจะรีบผละออกมาจากเดย์ เพื่อเอาน้ำกับขนมไปให้ใบบุญ เดย์ก็ยอมปล่อยอิฐแต่โดยดี เพราะถ้าไม่ติดว่ามีแขก เขาคงแบกอิฐขึ้นห้องนอนไปแล้ว


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ตกลงว่าต้องนอนค้างรึเปล่า” อิฐถามเดย์ในช่วงเช้าของวันใหม่ เมื่อคืนกว่ากมลจะกลับก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนนิดๆ อิฐกับเดย์ช่วยกันเก็บของเสร็จก็ขึ้นมาอาบน้ำ อิฐนึกว่าเดย์จะรีบนอนเพราะต้องเดินทางไปชลบุรีแต่เช้า แต่กลายเป็นว่าอิฐโดนเดย์จัดหนักไปสองรอบ และตอนนี้อิฐยังคงนอนอยู่บนเตียง ในขณะที่เดย์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“เดี๋ยวโทรบอกอีกที” เดย์บอกกลับ


“มึงสลับให้พี่คิมขับรถบ้างก็ได้นะเดย์ มึงนอนไปไม่กี่ชั่วโมงเอง” อิฐบอกออกมาอย่างเป็นห่วง เพราะเขากับเดย์กว่าจะนอนก็ปาไปเกือบตีสาม แล้วเดย์ก็ตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้า


“อืม ไม่ต้องห่วง ถ้าไม่ไหวจะให้มันขับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆอิฐที่นอนอยู่

“มึงเองก็นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ แล้วค่อยตื่นไปที่ร้าน ถ้าเกิดกูต้องค้างจริงๆ กูจะโทรให้ไนท์มาอยู่เป็นเพื่อน” เดย์บอกออกมาเสียงเรียบนิ่งตามแบบฉบับของเดย์


“ไปถึงแล้วโทรหากูด้วยนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นในร้าน มึงต้องบอกกูนะเดย์” อิฐกำชับคนรัก เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะก้มลงไปจุ๊บริมฝีปากของอิฐเบาๆแล้วผละออกมา


“นอนซะ เดี๋ยวกูปิดบ้าน ปิดรั้วเอง” เดย์ตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับ ความจริงเขาอยากลงไปส่งเดย์ที่รถ แต่เขาก็เมื่อยตัวและง่วงอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เมื่อพูดกับอิฐแล้ว เดย์ก็ออกจากห้อง ลงไปที่รถ เขาปิดบ้านให้อิฐเรียบร้อย ก็ขับรถไปรับคิมที่บ้านของกมลในทันที

..

..

..

อิฐตื่นขึ้นมาอีกทีก็สายมากแล้ว เขาหยิบมือถือมาดู ก็เห็นว่าเดย์ส่งข้อความมาเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว ว่าถึงร้านแล้ว และถ้าอิฐตื่นให้โทรกลับไปหา อิฐจึงกดสายโทรไปหาคนรักทันที อิฐรอสายอยู่สักพัก

(“เพิ่งตื่นรึไง”)เสียงนิ่งของเดย์ดังขึ้น


“อืม เห็นข้อความมึงเลยโทรมาหาก่อน ทำอะไรอยู่” อิฐถามกลับไป


(“กำลังนั่งตรวจงานอยู่ ส่วนไอ้คิม ก็นั่งดูบัญชี”) เดย์พูดถึงคิมไปด้วย เพราะรู้ว่าอิฐต้องถาม


“กูอยากเก่งได้อย่างพี่คิมบ้างว่ะ จะได้ช่วยงานมึงได้บ้าง” อิฐบอกกลับไปโดยไม่ได้คิดน้อยใจอะไรอีกแล้ว


(“ไอ้คิม อิฐมันบอกว่า มันอยากเก่งแบบมึงบ้าง จะได้ช่วยงานกู”) เสียงเดย์หันไปพูดกับคิม ทำเอาอิฐเหวอไปนิด


(“//พี่ก็อยากเก่งเรื่องแต่งรถ ให้ได้อย่างอิฐเหมือนกันนะ//”) เสียงของคิมดังรอดเข้ามาให้ได้ยิน อิฐยิ้มขำนิดๆ เพราะเข้าใจความหมายที่คิมบอกออกมาดี


“มึงก็ไปบอกพี่คิมทำไมก็ไม่รู้” อิฐว่าเดย์ไม่จริงจังนัก


(“ก็มึงชอบจะดึงเข้าดราม่า กูก็ต้องดักไว้ก่อน”) เดย์บอกกลับ อิฐก็หัวเราะขำเบาๆ อิฐรู้สึกได้ว่า ตนเองไม่คิดอะไร หรือน้อยใจอะไรแล้ว ที่เดย์ไปกับคิมสองคนแบบนี้



++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“เออๆ กูไม่กวนละ มึงทำงานต่อเหอะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าก็โทรมาบอกกันบ้างนะ” อิฐกำชับคนรัก


(“อืม แล้วนี่จะเข้าไปที่ร้านรึเปล่า”) เดย์ถามกลับไปเมื่อนึกได้


“เข้าสิ มึงไม่อยู่กูก็ต้องเข้าไปดูงานแทนสิ” อิฐตอบกลับ ทำให้เดย์ที่อยู่ปลายสายรู้สึกพอใจไม่น้อย


(“ขับรถดีๆ ถึงร้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยละกัน”) เดย์ตอบกลับ อิฐรับคำก่อนจะวางสายไป แล้วอิฐก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเข้าไปที่ร้านของตัวเองเพื่อดูแลทุกอย่างแทนเดย์

..

..

แกร๊ก..

เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้น อิฐที่เข้ามานั่งพักหลังจากช่วยงานในอู่ ก็หันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง

“ไง ไอ้นิค ทำไมมาร้านกูได้วะ ไอ้นีลไปไหนล่ะ” อิฐถามเพื่อนตนเองที่เดินหน้าบูดหน้าบึ้งเข้ามาในร้าน


“อยู่อู่” นิคบอกพร้อมกับกระแทกตัวลงนั่งที่โซฟาด้วยท่าทีฮึดฮัด


“เป็นบ้าอะไรของมึงวะ ไปกัดกับหมาที่ไหนมา” อิฐถามกลับไปอย่างขำๆ เพราะท่าทางของเพื่อนรัก ไม่ได้บ่งบอกว่าโกรธจัดแต่อย่างไร ออกจะงอนเสียมากกว่า


“ก็อยากกัดกับหมาเหมือนกันแหละ แต่ผัวไม่ยอม” นิคตอบกลับ อิฐทำหน้างงเล็กน้อย

“ก็กูอยากเลี้ยงหมา มึงก็รู้ใช่มั้ยอ่ะ นี่กูทั้งพูด ทั้งอ้อน ทั้งให้มันนาบไม่รู้กี่รอบ มันก็ไม่ยอมตามใจกูสักที แม่ง บ่นเรื่องความรับผิดชอบอยู่นั่นแหละ” นิคบ่นออกมาอีก ทำให้อิฐรู้แล้วว่าเพื่อนตนเองหงุดหงิดเรื่องอะไร


“มึงก็หักคอซื้อมาเลยสิ มันจะห้ามก็ห้ามไม่ได้แล้ว เพราะซื้อมาแล้ว” อิฐเสนอขึ้นยิ้มๆ


“หึ มันพูดดักคอกูไว้ก่อนแล้วล่ะสิ บอกว่าถ้ากูซื้อมาโดยไม่บอกไม่ปรึกษามัน มันจะเอาหมาไปให้คนอื่นเลี้ยง ขนาดไอ้พี่นนท์บอกว่าเดี๋ยวซื้อให้ มันก็ยังไม่ยอมเลย ทำไมวะ กูดูเหมือนคนที่ไม่มีความรับผิดชอบขนาดนั้นเลยเหรอวะ” นิคถามอิฐขึ้นมาอย่างสงสัย อิฐเองก็ไม่รู้จะตอบว่าอะไร

“โอ๊ย กูเบื่อ กูเซ็ง นี่มันก็ไล่ให้กูกลับบ้าน บอกว่าอยู่อู่แล้วไม่ช่วยให้กลับบ้านไป กูเลยเรียกแท็กซี่ออกมาหามึงแม่งเลย หึ คืนนี้กูขอไปนอนบ้านมึงนะ” นิคพูดขอเพื่อนตนเองเสียงอ่อนลง


“แหม่ ไอ้นิค จะหนีหน้าผัวทั้งที หนีมาบ้านกูเนี่ยนะ ไกลกันเหลือเกิน” อิฐว่าออกมาอย่างขำๆ นิคนั่งกอดอกหน้าเชิด


“เอ้า หนีไปไกลเกินมันจะตามง้อกูถูกได้ไง มึงนี่พูดโง่ๆว่ะ” นิคว่ากลับมา ทำเอาอิฐหน้าเหวอไปนิด


“สัด กูนึกว่าจะงอนไอ้นีลจริงจัง ที่แท้ก็อยากให้เค้าง้อ เออ อยากมานอนก็มานอน พอดีเลย เผื่อเดย์มันไม่ได้กลับบ้าน กูจะได้มีเพื่อน” อิฐบอกออกมาอย่างนึกได้


“อ่าว แล้วไอ้เดย์ไปไหนล่ะ กูว่าจะถามเหมือนกัน ว่ามันหายไปไหน” นิคพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ


“มันไปร้านที่ชลฯ พาพี่คิมไปตรวจดูเรื่องบัญชี ยังไม่แน่ใจว่าจะนอนค้างรึเปล่า” อิฐตอบกลับ


“ไปกับพี่คิม แล้วมึงไม่ระแวงเหรอวะ” นิคถามกลับด้วยความสงสัย


“ถ้ามึงมาพูดก่อนหน้านี้ กูคงระแวง แต่ตอนนี้ไม่แล้วว่ะ” อิฐพูดยิ้มๆ นิคก็ยิ้มล้อเพื่อนกลับไป


“เออ ไหนๆไอ้เดย์ก็ไม่อยู่ละ คืนนี้เราไปเที่ยวกันดีกว่าชวนไอ้เกียร์กับไอ้โฟร์ไปด้วย แต่ไม่ให้พวกมันพาเมียมานะ พวกเราจะไปแบบคนโสดๆ” นิคเสนอขึ้น


“เหอะ คนโสดๆ ถามผัวมึงยัง” อิฐแกล้งว่ากลับไป


“มึงอย่าพูดถึงมันได้มั้ย กูอยากไประลึกความหลังเหมือนสมัยเรียนไง ไปร้านประจำตอนนั้นกัน มึงคงเลิกกลัวผีแล้วใช่มั้ยวะ” นิคถามอย่างขำๆ เพราะช่วงหลังๆ พวกเขาไม่ได้ไปร้านประจำสมัยมหาวิทยาลัยกันสักเท่าไร ตั้งแต่ที่อิฐโดนผีหลอกในวันฮาโลวีน


“ป่านนี้น้องมันไปเกิดแล้วมั้ง มึงโทรไปชวนไอ้เกียร์กับไอ้โฟร์ให้ได้ก่อนเหอะ ส่วนกู เดี๋ยวขอดูอีกทีช่วงเย็น ถ้าเดย์มันนอนค้าง กูจะได้ขอมันอีกที” อิฐพูดขึ้น นิคเลยจัดแจงโทรหาเกียร์กับโฟร์ ทั้งสองขอคุยกับคนรักของตัวเองอยู่สักพักก็โทรกลับมาว่าไปได้


“ทีนี้ก็เหลือมึงละ ขอไอ้เดย์ด้วยล่ะ” นิคบอกย้ำกับเพื่อน


“มึงเองนั่นแหละ บอกไอ้นีลรึยัง ไปๆมาๆไม่ใช่ว่าผัวมาง้อแล้วยกเลิกพวกกูล่ะ” อิฐแกล้งว่ากลับไป


“ไม่มีทาง วันนี้กูจะไปเที่ยวแบบโสดๆเว้ย” นิคยืนยันคำเดิม อิฐส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้นิคนั่งเล่นอยู่ในห้องทำงาน ส่วนเขาก็ไปช่วยงานในอู่ต่อ

..

..

..

“ที่มึงสงสัย เป็นเรื่องจริงว่ะ” คิมพูดขึ้น ในช่วงเย็นของวัน หลังจากที่ตรวจเช็คบัญชีร้านของเดย์อย่างละเอียดแล้ว


“อืม ขอบใจมึงมาก” เดย์ตอบกลับเสียงนิ่ง


“มึงพลาดได้ไงวะ ปกติ มึงจะไม่พลาดเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เหรอวะ” คิมถามขึ้นอย่างแปลกใจ


“เพราะความไว้ใจไงล่ะ อีกอย่าง กูไม่ค่อยมีเวลามาเช็คทุกอย่างที่ร้าน แต่หลังจากนี้ไป คงต้องเปลี่ยนระบบใหม่” เดย์พูดเสียงเรียบนิ่งเช่นเคย แต่คิมรู้ดีว่าเดย์หงุดหงิดอยู่ไม่น้อย


“แล้วนี่มึงจะกลับกรุงเทพฯเลยหรือว่าจะต้องอยู่เช็คอะไรต่อ” คิมถามขึ้นมาอีก วันนี้ทั้งวัน เขากับเดย์พูดกันแทบจะนับคำได้ เพราะคิมเองก็ง่วนอยู่กับการตรวจสอบบัญชีให้เดย์ เดย์ก็นั่งทำงานในส่วนของตัวเอง มีออกไปทานข้าวกลางวันแล้วก็กลับเข้ามาอีก พนักงานในร้านไม่มีใครรู้ว่าคิมมาตรวจสอบบัญชี เพราะเดย์บอกว่าคิมเป็นเพื่อนมาเที่ยวเฉยๆ จนคิมอดที่จะขำในใจไม่ได้ว่า มาเที่ยวบ้าอะไรอยู่แต่ในห้องทำงาน จะมีอีกคนในร้านที่รู้ เพราะเป็นสายให้กับเดย์อยู่


“ว่าจะอยู่เช็คต่อ มึงกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวนายมารับไม่ใช่รึไง” เดย์ถามกลับ เพระกมลโทรมาหาเขาแล้วว่าจะมารับคิมกลับบ้านช่วงเย็น


“อืม อีกสักพักก็คงถึง” คิมตอบกลับ

“ถ้ามีอะไรให้กูช่วยอีกก็โทรไปละกัน แล้วก็ระวังตัวด้วย” คิมบอกออกมาด้วยความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ


“จะตัดสินใจทำอะไรก็คิดดีๆ คิดถึงอิฐด้วย กูรู้ว่ามึงหงุดหงิดกับเรื่องนี้” คิมเตือนสติเดย์อีกคน


“กูรู้หรอกน่า” เดย์ตอบกลับไปอีก เพราะเขารู้สึกหงุดหงิดเหมือนที่คิมบอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เดย์จะค่อนข้างละเอียด และมองคนขาดเกือบจะทุกเรื่อง พักหลังๆมา ยิ่งช่วงที่เขาประสบอุบัติเหตุรถคว่ำจนความจำเสื่อม ทำให้เขาพลาดเรื่องการดูแลร้านและตรวจสอบทุกอย่างในร้านไปอยู่ช่วงหนึ่ง ไหนจะวุ่นเรื่องร้านที่กรุงเทพฯ เรื่องของอิฐ และด้วยความที่ไว้ใจก็เลยทำให้เกิดปัญหาขึ้น เดย์กับคิม นั่งคุยกันเรื่องบัญชีอีกสักพักใหญ่ๆ กมลก็โทรเข้ามาหา บอกว่าใกล้จะถึงร้านแล้ว เดย์เลยเดินออกมาส่งคิมที่ด้านหน้าร้าน พนักงานหลายคนไม่กล้าสบตาเดย์สักเท่าไร เพราะไม่รู้ว่าเดย์อารมณ์เสียหรือไม่ ไม่นานนักรถของกมลก็มาจอดที่หน้าร้าน คิมจึงเดินไปขึ้นรถ เดย์ก็เดินไปหากลเช่นเดียวกัน


“สวัสดีครับเฮีย” ลพที่ทำหน้าที่ขับรถให้กมลยกมือไหว้เดย์ทันที เดย์พยักหน้ารับ


“โทษทีนะครับ ที่ทำให้นายต้องลำบากมาถึงนี่” เดย์ยืนคุยอยู่นอกรถ


“ไม่เป็นไร แล้วนี่เรียบร้อยรึยังล่ะ” กมลถามกลับ


“ในส่วนของไอ้คิมเรียบร้อยแล้วครับ ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการต่อเอง” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“อืม มีอะไรให้ช่วยก็บอก ชั้นไปก่อนละ ดูแลตัวเองด้วย” กมลบอกทิ้งท้าย ก่อนที่จะให้ลพขับรถออกไป เดย์ก็เดินกลับเข้าไปในร้าน พอดีกับที่ได้ยินเสียงมือถือของเขาดังขึ้น เดย์จึงหยิบขึ้นมากดรับสาย

“ว่าไง” เดย์รับสายของอิฐที่โทรเข้ามา


(“โทรหาสามรอบละ ทำอะไรอยู่วะ”) อิฐถามกลับมา


“อยู่หน้าร้าน กูเอามือถือไว้ในห้องทำงาน” เดย์ตอบกลับ  เพราะตอนที่เดินออกไปส่งคิม เขาไม่ได้หยิบมือถือออกไปด้วย


(“เออๆ แล้วตกลงว่าวันนี้กลับบ้านรึเปล่า”) อิฐถามออกมาต่อ


“คงไม่ได้กลับ มีอะไรรึเปล่า” เดย์ถามกลับไปบ้าง


(“แล้วพี่คิมล่ะ”) อิฐถามกลับมา แต่ไม่ได้คิดมากอะไร แค่ถามถึงเฉยๆ


“นายมารับกลับไปแล้ว แล้วมีอะไรรึเปล่า จะไปไหน” เดย์ถามขึ้น เพราะความรู้สึกของเขามันบอกว่าอิฐมีเรื่องอยากจะขอเขา


(“//รู้ดีจังวะ//”) เสียงพึมพำของอิฐดังขึ้น เลยทำให้เดย์รู้ว่าเขาคิดถูก


“จะไปไหน” เดย์ถามกลับไปต่อ


(“ก็ไอ้นิคน่ะสิ มันมาชวนไปเที่ยวร้านพี่วุฒิ ไอ้เกียร์กับไอ้โฟร์ก็ไป”) อิฐรีบบอกคนรักทันที เดย์เงียบไปนิด เพราะอารมณ์ของเขามันยังไม่คงที่ เขายังมีความหงุดหงิดเรื่องร้านอยู่ พออิฐมาขอไปเที่ยว มันก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น แต่ก็ต้องระงับอารมณ์ตัวเองไว้ เพราะตนเองพูดไว้แล้วว่าจะให้อิสระกับอิฐบ้าง

(“แต่ถ้ามึงไม่อยากให้ไป กูไม่ไปก็ได้นะ เดี๋ยวเลิกงานกูกลับบ้านเลย หรือมึงจะให้กูนอนค้างบ้านป๊าล่ะ”) อิฐรีบบอกออกมา เมื่อเห็นว่าคนรักเงียบไปนิด


“กูไม่ได้ว่าอะไร ถ้ามึงอยากไปก็ไป แต่อย่าดื่มให้เมามากนัก เข้าใจใช่มั้ย” เดย์พูดกลับไป


(“มึงให้ไปแน่นะ ไม่โกรธกูนะที่พอมึงไม่อยู่กูก็ไปเที่ยวน่ะ”) อิฐบอกออกมาเสียงอ่อยๆ


“ไม่โกรธ กูบอกมึงแล้วไง ว่ากูอยากให้มึงได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง แล้วมึงก็ไปกับพวกไอ้เกียร์ด้วย” เดย์บอกกลับไปให้อิฐสบายใจ เขาไม่อยากผิดคำพูดตัวเองสักเท่าไร


(“ก็มึงเงียบ”) อิฐพูดกลับมาอีก


“กูแค่คิดเรื่องงานอยู่ มึงไปเที่ยวเถอะ แล้วให้ไอ้นีลกับไอ้นิคมานอนเป็นเพื่อนด้วยละกัน” เดย์พูดขึ้น อย่างน้อยอิฐก็มีเพื่อนที่เขาไว้ใจได้คอยอยู่ด้วย


(“แต่วันนี้ไอ้นีลไม่ได้ไปด้วยนะ แบบว่า...ไอ้นิคอยากให้ไปแบบโสดๆน่ะ แต่ไม่ใช่ว่าจะไปจีบใครนะมึง แค่แบบไม่ต้องมีแฟนไปด้วยเท่านั้นเอง”) อิฐรีบอธิบายให้เดย์เข้าใจ เพราะกลัวว่าเดย์จะเข้าใจผิด เดย์นิ่งไปนิด


“อืม ยังไงก็ให้มันมานอนที่บ้านเป็นเพื่อนด้วยล่ะ มีอะไรก็โทรมา อย่าให้กูต้องย้ำมาก ว่าเมื่อกูปล่อยให้มึงเที่ยวแล้ว มึงต้องทำตัวยังไง ดูแลตัวเองยังไง” เดย์พูดเตือนกลับไป เพราะถึงแม้จะปล่อยอิฐให้เที่ยวบ้าง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ห่วงเลย


(“รู้แล้วครับ จำได้จนขึ้นใจแล้ว”) อิฐพยายามพูดหยอกกลับมาเพื่อให้เดย์อารมณ์ดี เพราะอิฐเองก็พอจะจับน้ำเสียงของเดย์ได้ ว่าเดย์กำลังหงุดหงิดอยู่


“แล้วกล้าไปร้านพี่วุฒิแล้วเหรอ” เดย์ถามกลับเมื่อนึกได้


(“มึงนี่ถามเหมือนไอ้นิคเลยนะ เรื่องมันหลายปีแล้ว มันคงไม่มีอะไรแล้วล่ะมั้ง”) อิฐตอบกลับมาเอง แต่ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไร เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ

(“แล้วร้านเป็นไงบ้าง”) อิฐถามถึงร้านบ้าง


“เดี๋ยวกลับไป กูค่อยเล่าให้ฟังอีกที เล่าตอนนี้มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไร” เดย์ตอบกลับ อิฐก็รับคำ แล้วพูดคุยกับเดย์อีกสักพัก ก่อนจะวางสายไป เดย์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับหลับตาแล้วเอานิ้วมานวดระหว่างคิ้วของตัวเอง

“เฮ้ออออ” เดย์ถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยๆ จากที่หงุดหงิดเรื่องร้าน ก็เพิ่มเรื่องที่อิฐไปเที่ยวกลางคืนมาอีกเรื่อง จริงอยู่ที่เดย์ยอมให้อิฐไป แต่ใจของเขารู้ดีที่สุด ว่าเขาหวงและห่วงมากแค่ไหน

“มึงต้องทำได้สิวะ” เดย์บ่นและเตือนตัวเอง



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2   Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันก็จะเรื่อยๆ เป็นแค่ชีวิตประจำวันของคนสองคน


ต่างคน ต่างก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง เล็กน้อยก็ยังดี


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น