ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 27

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 157.2k

ความคิดเห็น : 319

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 02:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 27
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 27

Author :   (ยอนิม)



ภูมิชะงักไปนิด เมื่อได้ยินคำพูดของอิฐ เขาทำท่าจะถามกลับว่าอิฐพูดถึงใคร แต่ก็เหลือบเห็นสายตานิ่งๆดุๆของเดย์ที่มองมาเสียก่อน ทำให้เด็กหนุ่มทำได้แค่เม้มปากอย่างเคืองๆ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทางอย่างขุ่นเคืองใจ ที่เห็นเดย์ปกป้องอิฐเสียขนาดนั้น


//เด็กนี่น่าจับไปอยู่กับไอ้กลูต้าเนอะ มันคงตีกันตายแน่ๆ// อิฐพูดกับเดย์ไม่ดังมากนัก เพราะเมื่อเห็นภูมิ อิฐก็นึกถึงจั๊มพ์เปอร์ขึ้นมาทันที


//ปวดหัวตาย// เดย์พูดสั้นๆ อิฐก็หัวเราะคิกคัก เพราะนึกภาพเด็กหนุ่มสองคนมาอยู่ด้วยกันได้


“พี่เดย์คิดว่าภูมิมันจะมาวุ่นวายกับพี่สองคนอีกรึเปล่า” แบงค์ถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะเห็นว่าภูมิเหมือนจะยังอาลัยอาวรณ์เดย์อยู่ไม่น้อย


“ถามมันสิ” เดย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขารู้ว่ามันอาจจะดูใจร้ายไปสักหน่อย แต่เขาก็เลือกที่จะทำให้อิฐสบายใจก่อนเป็นอันดับแรก


“กูว่ามันไม่กล้าหรอก มันรู้ว่าไอ้เดย์เป็นคนยังไง อย่างมากก็แค่เรียกร้องความสนใจแบบเมื่อกี้เท่านั้นเอง” ปอมพูดตามที่คิด อิฐเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเด็กหนุ่มเหมือนกัน เขารู้ดีว่าเดย์ไม่คิดจะจริงจังกับเด็กๆแบบนั้นแน่ๆ ไม่งั้นก็คงคบกับเด็กหนุ่มไปนานแล้ว อิฐขอแค่อย่าล้ำเส้นมากเกินไปเท่านั้นพอ

“เออ ไอ้เดย์ เดี๋ยวช่วงเย็น กูไปเซ็ทผมที่ร้านมึงนะ มึงเซ็ทให้กูหน่อย” ปอมพูดขึ้น เมื่อนึกได้


“ทำเองไม่เป็น?” เดย์เลิกคิ้วถามกลับไปสั้นๆ


“ทำเป็นเว้ย แต่อยากให้มึงทำให้ มีอะไรมั้ย” ปอมตอบกลับไปอย่างกวนๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะพยักหน้ารับ พวกเขานั่งกินนั่งคุยกันอยู่สักพักใหญ่ๆ ก็ถึงเวลารดน้ำสังข์ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว หลังจากนั้น ไผ่ถึงจะมีเวลาเดินมาหาเพื่อน เพื่อนๆของไผ่ที่คุ้นเคยกับเจ้าสาวก็ทักทายกันอย่างเป็นกันเอง ไผ่ก็แนะนำให้อิฐรู้จักกับเจ้าสาวของตัวเองด้วย เจ้าสาวของไผ่มองอิฐกับเดย์สลับไปมา เมื่อรู้ว่าอิฐคือคนรักของเดย์ เนื่องจากเธอรู้เรื่องของเดย์กับภูมิด้วยเช่นเดียวกัน


“เอ่อ..ภูมิมาวุ่นวายอะไรกับพี่เดย์รึเปล่าคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ และหญิงสาวก็อายุน้อยกว่าเดย์ เดย์ส่ายหน้าไปมา


“เออ กูลืมบอกมึงไป ว่าภูมิเป็นญาติกับปิ่น” ไผ่พูดขึ้นเมื่อนึกได้


“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร” เดย์ตอบกลับ ทำเอาหญิงสาวยิ้มเจื่อนๆ เพราะค่อนข้างแกร็งๆกับเดย์พอสมควร


“ไอ้เดย์ มึงมางานเค้า แต่มาทำให้เจ้าสาวของไอ้ไผ่กดดันเนี่ยนะ” ปอมแกล้งว่าอย่างขำๆ


“เปล่าค่ะ ไม่ได้กดดันอะไร” หญิงสาวรีบพูดแก้ตัวทันที เพื่อนๆของเดย์ก็ยิ้มออกมาอย่างขำๆ

“ก่อนเดินมา เห็นเพื่อนๆของปิ่นบอกว่า สนใจคุณอิฐอยู่ นี่ถ้ารู้ว่าคุณอิฐเป็นแฟนกับพี่เดย์ คงอึ้งกันแน่ล่ะค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นมายิ้มๆ  เพราะเพื่อนๆของเธอยังไม่รู้ว่าอิฐเป็นคนรักของเดย์  เพราะหญิงสาวเองก็เพิ่งรู้ตอนที่ไผ่แนะนำ อิฐยิ้มรับน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ


“นี่มึงจะไปบ้านกูก่อนมั้ย” ไผ่ถามขึ้น เพราะเดี๋ยวต้องพาเจ้าสาวไปทำพิธีอีกนิดที่บ้านของเขาด้วย


“กูกลับร้านก่อน เดี๋ยวไปที่งานตอนเย็นอีกที” เดย์บอกกลับไป ไผ่พยักหน้ารับ พอได้พูดคุยอีกสักพัก เดย์ก็พาอิฐกลับร้าน ส่วนแบงค์ก็กลับไปพร้อมกับปอม

“อิฐ ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอนพักก่อนไป” เดย์พูดขึ้นเมื่อมาถึงร้าน เพราะรู้ว่าอิฐยังคงเพลียอยู่


“แล้วมึงล่ะ” อิฐถามกลับไป


“กูจะคุยกับพนักงานในร้านหน่อย” เดย์ตอบกลับ ซึ่งอิฐรู้ดีว่าที่เดย์บอกว่าคุย นั่นหมายถึงเรียกคุยทีละคน เพื่อสอบถามเรื่องราวในร้าน เรื่องการทำงาน ปกติเดย์จะเรียกคุยทุกเดือน เพื่อดูปัญหาภายในร้าน แต่พักหลังๆ เดย์ไม่ได้กลับมา เขาเลยไม่ค่อยได้คุยกับพนักงานตัวเองสักเท่าไร


“อืม” อิฐตอบรับ แล้วแยกตัวขึ้นไปนอนบนห้อง ส่วนเดย์ก็เรียกพนักงานที่ไม่ได้ดูแลลูกค้า เข้ามาคุยก่อนทีละคน อิฐล้มตัวลงบนเตียงได้ก็ผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกกอดจากทางด้านหลัง

“คุยเสร็จแล้วเหรอ” อิฐถามเสียงงัวเงีย เพราะรู้ว่าคนที่กอดตนเองคือเดย์


“อืม” เสียงของเดย์ตอบกลับในลำคอ


“เป็นไงบ้าง มีปัญหาอะไรรึเปล่า” อิฐถามกลับไปอีก


“ไม่มี” เดย์ตอบกลับมาสั้นๆ อิฐก็ตอบรับในลำคอแผ่วๆ

“ที่นี่ไม่มี แต่ที่ชลฯ มีแน่” เดย์บอกออกมา ทำให้อิฐลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะพลิกตัวไปหาคนรัก


“ร้านที่ชลฯมีปัญหาอะไร” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้ จากตอนแรกที่ว่าจะหลับต่อ ก็กลายเป็นหลับไม่ลง


“กูยังไม่แน่ใจ ว่าปัญหามันใหญ่แค่ไหน ถึงต้องไปดูก่อนนี่ไง ถ้ากูไปที่ชลฯ มึงช่วยป๊าดูแลร้านที่กรุงเทพฯดีๆล่ะ” เดย์บอกออกมา เพราะตอนที่เขาคุยกับพนักงานในร้านทำผมของเขา ก็มีสายจากบางคนที่ชลบุรี ซึ่งเดย์ไว้ใจให้คอยสอดส่องคนภายในร้านโทรมาแจ้งเรื่องบางอย่าง


“มึงไม่ให้กูไปด้วยเหรอ” อิฐถามขึ้นทันที


“กูอยากให้มึงช่วยป๊าอยู่ทางกรุงเทพฯมากกว่า แล้วจะได้ช่วยประสานงานกับกูด้วย” เดย์ตอบกลับไป อิฐเม้มปากนิดๆอย่างลังเลใจ เพราะเขาอยากไปกับเดย์


“ก็ได้” อิฐตอบรับ เดย์เลยจูบหน้าผากอิฐเบาๆ แล้วกดหัวของอิฐให้ซบอกตนเอง


ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นขัดจังหวะ

“พี่เบลมาเคาะประตูรึเปล่าเดย์” อิฐถามขึ้น เดย์ถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะลุกจากเตียงไปเปิด ก็พบว่าเป็นเบลจริงๆ


“อย่าเพิ่งทำหน้าดุพี่สิ พอดีว่า แบงค์กับปอมมาที่ร้านน่ะ พาอิงฟ้ามาด้วย” เบลพูดขึ้นยิ้มๆ อิฐเองก็ลุกนั่ง


“อิงฟ้ามาด้วยเหรอครับ” อิฐถามกลับเพื่อความแน่ใจ


“ใช่ ตอนแรกว่าจะขึ้นมากับพี่ด้วย แต่พี่กลัวว่าจะมาเห็นภาพติดเรท ก็เลยอาสาขึ้นมาเรียกให้ก่อน” เบลพูดแซวออกมา


“ภาพติดเรทอะไรเล่าพี่เบล แค่นอนพักเฉยๆ” อิฐเถียงกลับเสียงอ้อมแอ้ม


“บอกมันให้รอแป๊บหนึ่งนะครับ” เดย์บอกออกมา เบลพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินลงไป อิฐก็ไปล้างหน้า ส่วนเดย์ก็รอลงไปพร้อมกับอิฐ พบว่าปอม แบง๕ และอิงฟ้า นั่งรออยู่ที่โซฟาภายในร้าน


“ทำอะไรอยู่วะ ลงมาช้าจัง” ปอมถามขึ้นอย่างแซวๆ ส่วนอิฐก็เดินเลี่ยงไปหาอิงฟ้า


โป๊ก!

“โอ๊ย โยนหวีใส่หัวกูทำไมวะไอ้เดย์” ปอมร้องออกมาไม่ดังมากนัก เมื่อเดย์หยิบหวีไดร์ที่รถเข็นโยนใส่หัวของปอมได้ตรงพอดิบพอดี

“อ่อ หงุดหงิดที่กูมาขัดจังหวะ ว่างั้นเหอะ” ปอมพูดออกมาต่อ มือก็ลูบหัวตัวเองไปด้วย


“รู้ตัวก็ดี แล้วนี่มาทำอะไร” เดย์ถามกลับไปเสียงเรียบนิ่ง


“ก็บอกแล้วไง ว่าจะมาเซ็ทผม ไอ้แบงค์มันเลยมาด้วย อิงฟ้าก็อยากให้มึงทำผมให้ เนอะ อิงฟ้าเนอะ” ปอมหันมาแนวร่วมอย่างหลานสาว อิงฟ้าก็พยักหน้ารับหงึกหงัก


“ลุงอิฐทำผมให้อิงฟ้าหน่อยนะคะ เอาสวยๆที่สุดเลย” เด็กหญิงตัวน้อย ที่ตอนนี้นั่งอยู่บนตักของอิฐ หันมาอ้อนอิฐให้ทำผมให้ตนเอง อิฐยิ้มแหยๆ


“ลุงทำไม่เป็นอ่ะ” อิฐตอบกลับเสียงอ่อยๆ


“เดี๋ยวกูสอนให้ มึงพาอิงฟ้าไปที่เตียงสระก่อนไป อิงฟ้า ไปสระผมก่อนนะครับ” เดย์พูดกับอิฐและหันไปพูดกับหลานสาวอีกที อิฐทำหน้างง ว่าเดย์จะสอนตนเองยังไง เขาเลยพาอิงฟ้าเดินไปที่เตียงสระผมก่อน


“มึงสองคน ให้พี่เบลกับปอสระให้ละกัน” เดย์บอกออกมา เบลกับปอเลยพาปอมกับแบงค์ไปที่เตียงสระอีกด้าน อิฐพาอิงฟ้าขึ้นไปนอนบนเตียงสระ เดย์ก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมา

“ไปเอายาสระผมเด็กบนชั้นหลังเคาน์เตอร์มาที” เดย์บอกกับอิฐ อิฐก็รีบเดินไปเอามาให้

“ก่อนอื่น มึงเอาผ้าขนหนูรองคอก่อน แล้วเอาผ้ายางรองอีกรอบแล้วติดอย่าให้แน่นเกินไปนัก  เดี๋ยวกูจะสระให้ดู ขืนให้มึงสระให้อิงฟ้าตอนนี้ มีหวังน้ำเข้าหูหลานแน่ๆ” เดย์บอกออกมา อิฐก็ยืนฟังยืนดูเดย์สระผมให้อิงฟ้าพร้อมอธิบายไปด้วย ว่าควรทำยังไง จนสระเสร็จ เดย์ก็ประคองให้อิงฟ้าลุกนั่ง

“เดี๋ยวมึงเป่าผมให้หลานนะ เป่าเป็นไม่ใช่เหรอ” เดย์พูดขึ้น อิฐพยักหน้ารับ เพราแค่เป่าผมให้แห้ง เขาทำเป็นอยู่แล้ว อิฐพาอิงฟ้าไปที่เก้าอี้นั่งทำผมสำหรับเด็ก ที่เดย์มีไว้ให้เด็กโดยเฉพาะ ส่วนปอมกับแบงค์ที่สระผมเสร็จแล้วก็นั่งอีกด้านให้เบลกับปอเป่าผมเช่นเดียวกัน อิฐเปิดไดร์เป่าผม เป่าให้กับอิงฟ้า พร้อมกับใช้มือสะบัดผมของอิงฟ้าอย่างเบามือ ลูกค้ามีเข้าร้านมาเรื่อยๆ มีหลายคนมองอิฐด้วยความสนใจ


//พี่เบล พนักงานใหม่เหรอคะ// หญิงสาวเรียกเบลที่เป่าผมให้ปอมเสร็จแล้วมาถามเสียงไม่ดังมากนัก เพราะบางคนก็ไม่เคยเห็นอิฐมาก่อน เบลยิ้มนิดๆ


“ทำไมเหรอจ๊ะ สนใจเหรอ” เบลแกล้งถามกลับไป


“ไมได้สนใจทำนองนั้นนะคะ แบบว่า พี่เค้าน่ารักอ่ะค่ะ” หญิงสาวบอกอย่างเขินๆ เพราะไม่ได้คิดสนใจเชิงชู้สาวจริงๆ แค่รู้สึกปลื้มกับความน่ารักของอิฐเท่านั้น


“คนนี้ดูได้แต่ตา มืออย่าต้องนะจ๊ะ เพราะเจ้าของหวงมาก” เบลพูดพร้อมกับชี้ไปที่เดย์ ทำให้หญิงสาวกับเพื่อนอีกคนตาโตก่อนจะดีดดิ้นไปมา


“อร๊ายยย จริงเหรอคะพี่เบล พี่เค้าเป็นแฟนกันใช่มั้ย” หญิงสาวถามเพื่อความแน่ใจ เบลพยักหน้ารับ ยิ่งทำให้หญิงสาวสองคนทำหน้าฟินเข้าไปใหญ่

“โอ๊ยยย พวกหนูชอบอ่ะพี่เบล หนูฟิน หนูนิพพาน” หญิงสาวพูดพร้อมกับยกมือสองข้างมากุมเข้าหากันแล้วทำหน้าเคลิ้ม


“เดี๋ยวๆ ใจเย็นค่ะลูก  หนูไม่เสียดายเหรอคะ ที่ผู้ชายเค้าหันมากินกันเองน่ะ” เบลถามขึ้นอย่างขำๆ


“ไม่เสียดายหรอกค่ะ คติของพวกหนู สนับสนุนให้ชายไทยหันมากินกันเอง เพื่อลดปัญหาประชากรล้นโลก ซึ่งเป็นที่มาของภาวะโลกร้อน แล้วก็..” หญิงสาวทำท่าจะพูดต่อ จนเบลต้องรีบยกมือห้าม


“พอค่ะ เชิญหนูฟินกันได้ตามสบายเลยค่ะ ว่าแต่ใครจะทำอะไรบ้างคะ บอกสิ” เบลรีบห้ามแล้วถามเรื่องทำผมต่อทันที


“มีอะไรเหรอครับพี่เบล” อิฐหันมาถาม เมื่อเบลเดินมาหยิบของใกล้ๆอิฐ เนื่องจากอิฐได้ยินไม่ชัด แต่เห็นท่าทางดีดดิ้นของหญิงสาวก็เลยสงสัย


“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก พอดีชะนีไทย เค้าช่วยโลกอยู่” เบลพูดอย่างขำๆ อิฐก็มองอย่างงงๆ แต่ก็เป่าผมให้อิงฟ้าต่อ


“ถ้าร้อนบอกลุงนะครับ” อิฐพูดกับอิงฟ้า เด็กหญิงตัวน้อยก็ยิ้มกว้างรับ


//ถามจริง มึงปล่อยให้เมียมึงกระดิกตัวไปไหนมาไหน โดยไม่มีมึงบ้างรึเปล่าวะ เห็นแบบนี้ เสน่ห์แรงใช่ย่อย// ปอมถามเดย์ที่กำลังยืนเซ็ทผมให้ เสียงไม่ดังมากนัก เพราะพวกเขาได้ยินที่หญิงสาวคุยกับเบล


//เมื่อก่อนไม่// เดย์ตอบกลับสั้นๆ


//งั้นแปลว่าเดี๋ยวนี้ยอมปล่อยแล้วเหรอวะ// ปอมถามต่อ เดย์มองหน้าปอมผ่านกระจก


//มึงอยากรู้เรื่องเมียกูทำไม// เดย์ถามกลับไม่จริงจังนัก


//กูก็แค่อยากรู้ ไอ้นี่ ถามนิดถามหน่อยทำเป็นหวง// ปอมว่ากลับอย่างขำๆ

//กูล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าเมียมึงแอบนอกใจ มึงจะทำยังไง// ปอมพูดเล่นไปอย่างนั้นเอง


//อิฐมันไปจากกูไม่ได้หรอก// เดย์พูดขึ้น มือก็แต่งผมให้ปอมไปด้วย


//ทำไม มึงจะบอกว่าเมียมึงรักมึงมาก ขาดมึงไม่ได้ว่างั้นเหอะ// ปอมถามกลับยิ้มๆ


//มันไปจากกูไม่ได้ เพราะกูไม่ให้มันไป// เดย์บอกกลับ พร้อมกับมองอิฐที่กำลังเป่าผมให้อิงฟ้าผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า

//ส่วนมึง หุบปาก เลิกถาม นั่งเงียบๆ ถ้าไม่อยากให้กูไถผมมึงจนหมดหัว// เดย์ขู่เพื่อนตนเองให้หยุดถามมากเสียที ปอมรีบเอามือปิดปาก แต่ก็หัวเราะขำในลำคอ แล้วปอมก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก จนอิฐเป่าผมให้อิงฟ้าเสร็จ ก็เดินมาหาเดย์


“เดย์ ทำอะไรต่อวะ” อิฐถามขึ้น


“ถักผมให้หลานเป็นมั้ย” เดย์ถามกลับ ตอนนี้เขาขยับมาทำผมให้แบงค์บ้าง ส่วนปอมก็ส่องกระจกเช็คความเรียบร้อย


“ไม่เป็นว่ะ” อิฐตอบกลับ


“งั้นรอแป๊บ” เดย์บอกออกมา เขาทำผมให้แบงค์ในเวลาอันรวดเร็ว แล้วเดินไปหาอิฐที่หวีผมให้อิงฟ้าไปเรื่อยๆ เดย์จับผมของอิงฟ้าแบ่งเป็นช่อ 3 ช่อ ตรงด้านหน้า แล้วจัดการถักเปียทั้งสามช่อ ก่อนจะปัดข้ามมาทางด้านหลังพร้อมกับรวบไปพร้อมกับผมที่เหลือ เอียงมาด้านข้างเล็กน้อย  เดย์หยิบที่ม้วนผม มาม้วนลอนให้กับพวงเส้นผมของอิงฟ้าอีกนิดหน่อย แล้วเอาโบว์มาติดให้ อิฐยืนมองเดย์อย่างอึ้งๆ ใครจะไปคิด ว่าชายหนุ่มหน้านิ่งที่แสนจะเย็นชาและโหดโคตรๆอย่างเดย์ จะมายืนถักเปีย ทำผมให้กับเด็กหญิงตัวน้อยๆได้


“เสร็จแล้ว” เดย์พูดขึ้น เขาไม่ได้ทำทรงยากอะไร อาศัยทำทรงที่ไม่เสียเวลามากนัก

ตัวอย่างทรงผมที่เดย์ทำให้อิงฟ้า


“ชอบมั้ยอิงฟ้า” อิฐถามอิงฟ้าทันที


“ชอบค่ะ ลุงเดย์ทำสวยกว่าพ่อแบงค์อีก พ่อแบงค์ทำไม่สวยเลย ชอบทำผมอิงฟ้าเจ็บด้วย” อิงฟ้าจับหัวตัวเองแล้วฟ้องเดย์ทันที แบงค์ยิ้มขำ


“ขอโทษครับลูกสาว เอาไว้พ่อจะหัดทำละกันนะ” แบงค์บอกออกมายิ้มๆ


“เท่าไรวะ รวมของไอ้แบงค์กับอิงฟ้าไปด้วย” ปอมถามขึ้น เพราะทั้งสามคนทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“ไม่ต้อง” เดย์บอกกลับ


“โอเค กูรู้ว่ามึงไม่คิดเงินหรอก กูถามไปตามมารยาทอย่างนั้นแหละ” ปอมพูดขึ้นอย่างหยอกๆ ก่อนที่จะแยกตัวกลับไป เดย์ก็ชวนอิฐขึ้นไปบนห้อง เพื่ออาบน้ำเตรียมตัวบ้าง


“เดย์ เอาไว้สอนกูทำผมบ้างสิ” อิฐพูดขึ้น ขณะแต่งตัว


“จะไปทำให้ใคร” เดย์ถามกลับเสียงเรียบนิ่ง


“ก็อยากลองทำเป็นบ้าง เผื่อไปทำให้ม๊า ให้พลอยบ้างไง กูว่ามันเจ๋งดีว่ะ” อิฐพูดขึ้นอย่างที่ใจคิด เพราะเวลามองมือของเดย์ทำผมให้กับอิงฟ้า อิฐรู้สึกว่าเดย์ดูเท่ห์ไม่น้อย คนอื่นจะมองภาพช่างทำผมผู้ชายเป็นยังไง อิฐไม่รู้ แต่สำหรับอิฐ เขามองว่ามันเท่ห์ เขาไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมมือและนิ้วของเดย์ถึงได้พลิ้วนัก เวลาสัมผัสร่างกายของอิฐ เพราะเวลาเห็นมือของเดย์จับหวี จับกรรไกร จับเส้นผม เดย์คล่องแคล่วเป็นอย่างมาก


“เป็นอะไรหน้าแดง คิดเรื่องทะลึ่งอยู่รึไง” เดย์ถามขึ้น เมื่อจู่ๆอิฐก็หน้าแดงขึ้นมา


“บ้า ใครคิดเรื่องทะลึ่ง มึงนั่นแหละ” อิฐรีบเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อน ว่าที่เขาหน้าแดง จริงๆแล้วเพราะคิดถึงเรื่องมือของเดย์ยามสัมผัสร่างกายของเขา เดย์กับอิฐแต่งตัว เพื่อไปร่วมงานเลี้ยงแต่งงานของไผ่



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“กลับวันนี้ใช่มั้ยเดย์” อิฐถามขึ้นในสายๆของวันใหม่ เมื่อคืนเดย์กับอิฐไปร่วมงานแต่งของไผ่จนดึก แล้วก็ลากลับ เดย์บอกไผ่ ว่าวันรุ่งขึ้นจะกลับกรุงเทพฯ คงไม่ได้เข้าไปหาที่บ้าน ไผ่ก็ตอบรับ และพูดคุยกันอีกสักพัก ถึงจะได้แยกกลับมา


“อืม เก็บของให้ครบล่ะ” เดย์บอกกลับ อิฐก็จัดแจงเก็บกระเป๋าจนเรียบร้อย แล้วขนไปไว้ชั้นล่างก่อน เดย์คุยกับเบลเรื่องร้านและเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ก่อนจะเรียกอิฐให้ขึ้นรถเพื่อกลับกรุงเทพฯ อิฐอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง เพราะอยากให้เดย์ได้นั่งพักสบายๆบ้าง เดย์ก็ไม่ว่าอะไร ยอมให้อิฐเป็นคนขับ ซึ่งอิฐก็เริ่มขับเร็วขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ไม่ได้ขับช้าเหมือนเต่าคลานแบบทุกที ทำให้เดย์รู้ว่าอิฐเริ่มจะลดความกลัวเรื่องความเร็วของรถลงมาได้บ้างแล้ว


“เดย์ แล้วมึงจะไปร้านที่ชลฯวันไหน” อิฐถามขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่เดย์บอกขึ้นมาได้


“ว่าจะไปพรุ่งนี้” เดย์ตอบกลับ สายตาก็มองไปที่ถนนข้างหน้า


“พรุ่งนี้เลยเหรอ แล้วต้องไปค้างรึเปล่า” อิฐถามต่อ


“ยังไม่แน่ใจ แต่ก็กะจะเอาเสื้อผ้าติดไปด้วย” เดย์บอกออกมาตรงๆ อิฐนิ่งเงียบไปนิด เพราะรู้ว่าเดย์ไม่ให้เขาไปด้วยแน่นอน

“เดี๋ยวโทรให้ไนท์กลับมาอยู่เป็นเพื่อน หรือว่ามึงจะกลับไปนอนบ้านป๊ากับม๊า” เดย์ถามกลับไป


“กูอยู่คนเดียวได้” อิฐตอบกลับเสียงแผ่วลง


“แน่ใจ อยู่บ้านคนเดียวกลางคืน ไม่กลัวแน่นะ” เดย์ถามกลับ อิฐเงียบไปนิด


“โทรให้ไนท์มาอยู่เป็นเพื่อนก็ได้” อิฐเปลี่ยนใจในเวลาอันรวดเร็ว เดย์ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย


“กูไม่อยู่ จะไปไหนก็โทรบอกด้วยละกัน กูไม่ห้าม แต่ขอให้บอกก่อน เข้าใจมั้ย” เดย์พูดขึ้นเสียงจริงจัง


“ถ้ากูจะไปเที่ยวกลางคืน ไปแข่งรถก็ไม่ห้ามเหรอ” อิฐแกล้งถาม


“หึ เรื่องเที่ยวกลางคืน ไม่เท่าไรหรอก แต่เรื่องแข่งรถ มึงแน่ใจเหรอ ว่ามึงจะลงแข่งได้ ขับรถตอนนี้ให้ถึง 80 ก่อนเถอะ” เดย์ว่าออกมาไม่จริงจังนัก


“เออ ไว้กูหายกลัวเมื่อไร กูจะลงแข่งให้ดู” อิฐเถียงกลับมา เดย์ก็แค่ยกยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ อิฐขับรถคนเดียวยาวมาถึงบ้าน เมื่อเข้าบ้านได้แล้ว ทั้งสองก็นั่งพักอยู่ที่ห้องรับแขก



Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น

“ใครโทรมาวะ เหมือนจะรู้ว่ากลับถึงบ้านแล้ว” อิฐพูดขึ้น ก่อนจะลุกไปหยิบมือถือของเดย์ ที่วางไว้หลังตู้หนังสือมาดู

“เดย์ นายโทรมาว่ะ” อิฐพูดขึ้น ก่อนจะส่งมือถือให้เดย์ เดย์จึงรับมากดรับสาย


“ครับนาย.....กลับมาถึงสักพักแล้วครับ......ครับ...ได้ครับ.....งั้นรบกวนนายซื้ออะไรเข้ามาทีเดียวเลยนะครับ...ผมขี้เกียจทำ...ครับ ครับ” เดย์คุยกับกมลอยู่สักพักก็วางสายไป


“ขี้เกียจอะไรวะ นายโทรมาทำไมอ่ะ” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้


“นายกับพี่คม จะเข้ามาหาที่บ้านเย็นนี้ จะมาคุยธุระแล้วกินเหล้าที่นี่ด้วย กูขี้เกียจทำกับแกล้ม ให้เค้าซื้อเข้ามากันเลย” เดย์ตอบกลับ


“มึงนี่นะ กล้าสั่งให้มาเฟียซื้อกับแกล้มเข้ามาเองได้ไงวะ” อิฐแกล้งถามอย่างขำๆ


“นายเค้าเลิกเป็นมาเฟียแล้ว” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ


“นายเลิกทำธุรกิจไม่ดีก็จริง แต่รวมๆเค้าก็ยังเหมือนมาเฟียอยู่ดีนั่นแหละ” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เพราะกมลยังต้องมีคนติดตามอยู่เสมอ เพราะการที่หันมาทำงานเกี่ยวกับที่ดินและอสังหาฯ ก็มีศัตรูเหมือนกัน

“แล้วพี่คิมจะมาด้วยรึเปล่า” อิฐถามถึงคิมขึ้นมาบ้าง


“คงมาด้วยกันนั่นแหละ” เดย์ตอบกลับอิฐพยักหน้ารับ แล้วก็นั่งดูทีวีกับเดย์ไปเรื่อยๆ ทั้งสองพักผ่อนกันอยู่สองคนจนถึงช่วงเย็น เดย์จึงชวนอิฐไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน โดยที่เดย์ก็นั่งพรวนดินทำโน่นทำนี่ไปด้วย สักพักรถของกมลก็มาจอดที่หน้าบ้าน เดย์จึงเดินไปเปิดประตูรั้วให้รถเข้ามาจอดด้านใน อิฐก็เดินมาต้อนรับด้วยอีกคน ก่อนที่คน 4 คน จะลงมาจากรถ โดยที่คมเป็นคนขับรถมา กมลนั่งด้านหลังคู่กับคิม ส่วนคนที่นั่งด้านหน้าข้างคมก็คือใบบุญ


“สวัสดีครับนาย พี่คม พี่คิม” อิฐยกมือไหว้ชายทั้งสามคน ใบบุญเองก็ยกมือไหว้อิฐกับเดย์เช่นเดียวกัน


“สบายดีมั้ยอิฐ” กมลถามขึ้น


“ก็ดีครับ” อิฐตอบกลับไป


“ดีจริงเหรออิฐ แล้วทำไมไอ้เดย์ต้องไปขอพาเสือไปเที่ยวเล่นล่ะ” คมแกล้งแซวขึ้นมา อิฐหัวเราะแหะๆ


“เข้าไปในบ้านดีกว่าครับ” เดย์เชิญทั้งสี่คนเข้าไปในบ้าน อิฐรีบไปช่วยคมขนของจากรถเข้าไปในบ้าน และหาน้ำมาให้ทุกคนดื่มก่อน

“ผมขอโทษทีนะครับนาย ที่ไม่ได้เข้าไปหาหลังจากที่ให้ไอ้นันไปส่งคลีโมแล้ว” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบนิ่ง


“ไม่เป็นไร ชั้นไม่ถือหรอกน่า เจ้าสองตัวนั่น ก็เหมือนลูกรักของแกนั่นแหละ แกจะพาลูกแกไปเที่ยวเล่น ออกกำลังกายบ้าง ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก” กมลพูดขึ้นยิ้มๆ


“คิม ที่กูให้ไป มึงทำเสร็จแล้วใช่มั้ย” เดย์หันไปถามคิมขึ้นมาบ้าง คิมพยักหน้ารับ ก่อนจะเอาซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าถือของตนเอง อิฐมองอย่างงงๆ


“กูสรุปมาให้แล้ว แต่คงต้องไปดูย้อนหลังให้ละเอียดอีกหน่อย กูถึงจะสรุปแบบชัวร์ๆให้มึงได้อีกที” คิมพูดบอกออกมา


“พรุ่งนี้มึงว่างไปกับกูมั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับ คิมหันไปมองกมลอย่างขอคำตอบ


“ไปเถอะ ชั้นไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกน่า” กมลพูดขึ้นยิ้มๆ


“แน่ใจนะครับ” คิมถามย้ำกลับไป


“แน่ใจสิ เพราะคนที่นายไปด้วย คือไอ้เดย์ ชั้นมั่นใจว่าถ่านไฟเก่าไม่คุขึ้นมาแน่นอน” กมลบอกออกมาอย่างไว้ใจ


“เดี๋ยวๆนะครับ ใครจะไปไหนกัน” อิฐถามอย่างงงๆ เดย์เลยหันมาหาอิฐ


“พอดีกูส่งรายงานบัญชีบางส่วนของร้านที่ชลฯ ไปให้คิมมันช่วยตรวจสอบอีกรอบ ว่ามันตรงอย่างที่กูสงสัยรึเปล่า พรุ่งนี้ก็เลยจะพามันไปดูเอกสารที่ร้านให้ละเอียดอีกที” เดย์บอกให้อิฐรับรู้


“ไม่เห็นมึงบอกกูเลย” อิฐถามกลับไม่เต็มเสียงนัก


“ก็กะจะคุยก่อน ว่ามันเป็นยังไง แล้วถึงจะบอก”เดย์ตอบกลับไป เขาตั้งใจจะรอฟังผลจากคิมอยู่เหมือนกัน แล้วค่อยบอกอิฐอีกที อิฐนิ่งไปนิด จริงอยู่ที่อิฐเชื่อใจทั้งเดย์และคิม แต่มันก็อดที่จะแอบน้อยใจนิดๆไม่ได้ ที่เดย์ติดต่อเรื่องงานในร้านกับคิม แต่ก็ไม่ได้บอกเขาก่อนบ้าง


“อืม” อิฐตอบรับออกมาในที่สุด แต่เดย์ก็ยังจ้องหน้าของเขาอยู่

“กูไม่ได้คิดอะไรหรอกน่า” อิฐบอกกลับไป ก่อนจะส่งยิ้มให้คิมด้วย เพราะไม่อยากให้คิมคิดมากอีกคน


“งั้นพรุ่งนี้มึงไปรับกูที่บ้านด้วยละกัน” คิมบอกออกมาเมื่อเห็นว่าทั้งอิฐและกมล ไม่ได้คัดค้านอะไร ที่เดย์กับคิมจะไปด้วยกัน


“อืม สัก 7 โมง เตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ” เดย์นัดเรื่องเวลากลับไป


“โอเค คุยเรื่องงานเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย จะดื่มกันได้รึยัง” คมที่นั่งคุยกับใบบุญเบาๆ ถามขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าคุยธุระเรื่องงานเรียบร้อยแล้ว


“พี่คมห่วงแต่ดื่มเหล้า” ใบบุญพูดออกมาเสียงติดงอนเล็กน้อย


“ใช่มั้ยใบบุญ ดื่มหนักกันทั้งคู่เลย เมื่อวานก็เมากลับมา ถ้าวันนี้เมาอีก ผมจะให้นอนนอกห้องนะครับ” คิมหันไปคาดโทษกมล


“เพราะแกเลยไอ้คม ชั้นพลอยโดนเมียดุไปด้วย” กมลหันไปว่าลูกน้องตนเองไม่จริงจังนัก อิฐยังคงนั่งเงียบอยู่


“พี่คม ผมวานพี่เตรียมของก่อนนะ ผมขอพาอิฐขึ้นไปบนห้องแป๊บหนึ่ง” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะดึงแขนอิฐไม่แรงมากนัก เพื่อพาขึ้นไปคุยบนห้องนอน อิฐก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี


“มีอะไรเหรอเดย์” อิฐถามขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้ว


“คิดมากอะไร” เดย์ถามขึ้นเสียงนิ่ง อิฐรู้ดี ว่าเดย์หมายถึงเรื่องอะไร


“ไม่ได้คิดมาก แค่คิดว่า ทำไมมึงไม่เห็นบอกกูบ้างเลย เรื่องที่เอาบัญชีไปให้พี่คิมตรวจสอบน่ะ” อิฐบอกกลับไปตรงๆ


“ระแวง? ไม่ไว้ใจ? ไม่เชื่อใจ? กลัว?” เดย์ถามสั้นๆเป็นชุด อิฐนั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ


“ไม่ได้ระแวง หรือไม่เชื่อใจอะไรหรอก กูเชื่อใจมึงกับพี่คิมทุกอย่างแหละ แต่มันมีบางอารมณ์ที่แบบว่า กูอิจฉาพี่คิมอ่ะ พี่คิมออกจะน่ารักซะขนาดนั้น เวลาเขายืนข้างมึง แล้วมันดูเหมาะสมกันดีอ่ะ” อิฐบอกออกมาตรงๆตามที่คิด



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพแล้วค่ะ ตอนนี้ก็เรื่อยๆนะ 

ภาคนี้ ตัวละครเยอะดี 

 อ่านกันให้งงกันไป ฮ่าๆๆ 

ระลึกย้อนหลังกันบ้างอ่ะนะ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น