ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

ชื่อตอน : EP.34 Do-r​aemon

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 106.4k

ความคิดเห็น : 580

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
EP.34 Do-r​aemon
แบบอักษร

EP.34 Do-raemon


หลายวันผ่านไป

เติ๊ดและอั่งเปายังคงใช้ชีวิตปกติอย่างเช่นทุกวัน ตอนนี้อั่งเปาอยู่ที่มหา'ลัย เด็กหนุ่มนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารของคณะ


"เพื่อนไปไหนหมดเนี่ย" อาจารย์ที่รู้จักคนนึงเดินมานั่งตรงข้ามกัน อั่งเปาเงยหน้าขึ้นมองก่อน เขาชื่ออาจารย์ธาม อายุเพิ่งจะสามสิบกว่าๆเอง


"ลงเรียนไม่เหมือนกันครับ" เด็กหนุ่มตอบ


"อาจารย์มีอะไรป่ะครับ" เมื่อเห็นอาจารย์ธามมองหน้าอยู่นาน อั่งเปาก็ถามขึ้นบ้าง


"ผมเห็นฝีมือการถ่ายรูปคุณแล้วผมว่าสวยในระดับนึงเลยนะ สนใจงานประกวดภาพถ่ายไหม เงินรางวัลสูงอยู่นะ" อาจารย์ธามเสนอขึ้นมา


"ไม่ดีกว่าครับอาจารย์ ผมไม่เก่งขนาดนั้น" อั่งเปาตอบแทบจะทันที เด็กหนุ่มไม่สนใจพวกงานประกวดอะไรแบบนี้เลย ไม่คิดจะลองด้วยซ้ำ


"เอาน่า ผมเทรนให้ ยังมีเวลาอีกนาน มีเพื่อนอีก2คนร่วมทีมด้วยนะ ผมจะสอนพร้อมกันแต่งานที่ประกวดเป็นของใครของมัน" อาจารย์ธามพยักหน้าชวนอีก อั่งเปาจะปฏิเสธอีกก็เกรงใจอาจารย์เหลือเกิน เด็กหนุ่มเลยเงียบดีกว่า


"เอางี้ คุณคิดก่อนก็ได้ นี่นามบัตรผม ถ้าเปลี่ยนใจแล้วโทรมาได้ตลอดนะ" อาจารย์ธามยื่นนามบัตรให้


"ครับ" อั่งเปารับมาเป็นมารยาท เด็กหนุ่มเก็บใส่กระเป๋าสะพายไว้แล้วกินข้าวต่อ


"ฝีมือคุณดีกว่าที่คุณคิดนะ" อาจารย์ธามบอกยิ้มๆ อั่งเปารีบกลืนข้าวแล้วยิ้มรับ


"ขอบคุณครับ" เด็กหนุ่มพูดขอบคุณ อาจารย์ธามยิ้มให้อีกเล็กน้อยก็ลุกกลับไป อั่งเปาก็กินข้าวต่อเพราะบ่ายมีเรียนอีก


ช่วงเย็น

พอเลิกเรียนอั่งเปาก็กลับหอเลย เด็กหนุ่มขึ้นมาบนห้องพลางอ่านหนังสือเตรียมสอบ


ปกติเติ๊ดจะกลับจากร้านช่วงทุ่มนิดๆตลอด เขาจะซื้อข้าวขึ้นมาเลย อั่งเปาเลยยังไม่ลงไปกินก่อนแต่อย่างใด เด็กหนุ่มอ่านหนังสือเรื่อยๆจนลืมดูเวลาเลย


21.20 น.

พออ่านหนังสือเสร็จอั่งเปาก็หยิบมือถือมาดูเวลา เด็กหนุ่มกำลังจะกดโทรหาเติ๊ด แต่เติ๊ดก็เปิดประตูเข้ามาก่อน


แกร่ก~

"กลับดึกจังวะ" อั่งเปาถามทันที เติ๊ดปิดล๊อกประตูไว้ก่อน เขาถือถุงข้าวขึ้นมาจริงๆ


"วันนี้ลูกค้าเยอะ ปวดแขนชิบหาย" เติ๊ดบ่นทันทีเช่นกัน เขาเดินมาถึงเตียงก็นอนแผ่ลงเลยทั้งที่มือถือถุงข้าวอยู่


"ไม่ได้เมาใช่ไหม" อั่งเปาก้มลงดมที่ปากเติ๊ดเพื่อพิสูจน์ แต่เติ๊ดก็ผงกหัวขึ้นมาน้อยๆเพื่อขโมยจุ๊บซะเลย


"สัด!" อั่งเปาผละออกมาด่าทันที อั่งเปาเป็นพวกเขินแล้วด่า(?)ประจำอยู่แล้ว


"เมาเชี่ยไรล่ะ ข้าวเช้ากูยังไม่ได้แดกเลย เหนื่อยเหี้ยๆ" คราวนี้เติ๊ดลุกขึ้นมาบ่นอีก อั่งเปามองคนรักนิ่งๆ เติ๊ดขยันขึ้นมากจริงๆ ส่วนหนึ่งก็เพราะต้องทั้งเลี้ยงอั่งเปาทั้งผ่อนรถและจ่ายค่าน้ำค่าไฟที่ร้านด้วย ยิ่งเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหน หน้าที่รับผิดชอบก็มากขึ้นเท่านั้น และเติ๊ดก็ทำมันได้ดีในระดับนึงเลย


"กินข้าวกันเหอะมา" เติ๊ดลงไปเตรียมความพร้อมก่อน อั่งเปาก็ตามลงมานั่งด้วยกัน กับข้าวก็ธรรมดาๆเหมือนทุกวัน แต่มันก็อร่อยมากๆถ้ากินด้วยกันแบบนี้


"เดี๋ยวจ่ายค่างวดรถคราวหน้าแล้วไปกินหมูกระทะกันป่ะ" อั่งเปาพูดชวนยิ้มๆขณะแย่งเต้าหู้ในจานเติ๊ดมากินเอง เติ๊ดก็พยักหน้ารับ


"เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง" อั่งเปาพูดต่อยิ้มๆ


"50/50" เติ๊ดตอบกลับ อั่งเปาทำมือโอเคทันที เด็กหนุ่มนั่งกินข้าวกับเติ๊ดต่อ แต่ตอนกินก็สังเกตไปด้วย เติ๊ดคงหิวจริงๆนั่นแหละ กินเยอะเลยปล้นอีก แถมเหมือนจะยืดแขนบ่อยๆเพื่อคลายเมื่อยด้วย


"มึง" อั่งเปาเรียกขึ้น เติ๊ดก็เงยหน้ามาเลิกคิ้วรอฟัง


"เปล่า" อั่งเปาเปลี่ยนใจไม่บอกดีกว่า เมื่อกี้เด็กหนุ่มตั้งใจจะขอความเห็นเรื่องประกวดถ่ายภาพ แต่ก็เปลี่ยนใจเพราะเติ๊ดก็คงไม่ให้ลงประกวดเหมือนกัน เติ๊ดสปอยล์อั่งเปามาก สปอยล์จนอั่งเปาไม่เคยจะต้องทำอะไรด้วยตัวเองแล้ว


"กวนตีน!"


"ด่ากูหรอ!" อั่งเปาหรี่ตาถามไม่จริงนัก เติ๊ดชะงักนิดๆพร้อมตอบออกมาในทันที


"ขอโทษจ้ะ"

...

หลังจากกินข้าวอิ่มเติ๊ดก็ไปอาบน้ำ อั่งเปาเดินมาหยิบนามบัตรอาจารย์ธามในกระเป๋าสะพาย จากที่ไม่เคยคิดทำอะไรแบบนี้ อั่งเปาก็อยากทำอะไรบ้างเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระคนรัก จริงๆมันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรแถมอั่งเปาอยากเซอร์ไพรซ์เติ๊ดด้วย ถ้าชนะขึ้นมาพี่มันต้องไม่เชื่อแน่ๆ


เด็กหนุ่มกดเบอร์ใส่มือถือแล้วโทรออกทันที


"สวัสดีครับอาจารย์ เรื่องประกวดภาพถ่าย อาจารย์สะดวกตอนไหนหรอครับ...."


วันต่อมา

"พี่เติ๊ด กูไปมอนะ มึงอย่าลืมล๊อกห้องเน้อ" อั่งเปาสะพายกระเป๋าสะพายพร้อมกล้องแล้วเดินมาบอกคนรักที่นอนหลับอยู่เลย


"หือ" เติ๊ดปรือตาขึ้นมาตอบรับงงๆ


"กูไปมอ มึงอย่าลืมล๊อกห้องด้วย" อั่งเปาพูดย้ำ เติ๊ดขมวดคิ้วทันที


"วันนี้มึงไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ" เติ๊ดถามหน้าเครียด อั่งเปาชะงักเล็กน้อย


"มีสิ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็ออกจากห้องไปเลยเพราะกลัวเติ๊ดถามอีก เติ๊ดลุกขึ้นนั่งทันทีเช่นกัน


....ทำไมต้องมีพิรุธขนาดนั้น....


และมันก็เป็นแบบนี้บ่อยๆ อั่งเปาไปมหา'ลัยทุกวัน เสาร์-อาทิตย์ก็ไป กลับมามืดๆค่ำๆทุกที เติ๊ดทำงานเยอะ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่สังเกต 

​​

เขาโคตรคิดมากเลยแหละ แต่ไม่อยากทะเลาะกัน เขาเลยได้แต่นอยด์ๆอยู่เป็นอาทิตย์แล้ว


"นึกไงชวนพวกกูมาแดกที่ห้องเนี่ย" ดังพูดถามขณะถือพวกเหล้าและกับแกล้มเข้ามาในห้อง เติ๊ดนั่งกอดเข่า พิงเตียงอยู่เหม่อๆ สองทุ่มแล้วอั่งเปายังไม่กลับห้องเลย โทรก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบ แถมข้อความก็แพงชิบหายในความคิดเติ๊ด


"ไอ้เติ๊ด!" โจ้เรียกบ้างเพราะเติ๊ดยังดูซึมๆอยู่เลย


"กูได้ยินแล้ว" เติ๊ดเอาขาลงแล้วนั่งดีๆ เขาถอนหายใจซะเฮือกใหญ่


"มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย" ดังถามต่อ


"อั่งเปามันไม่รับสาย" เติ๊ดพูดตอบ ดังกับโจ้นั่งลงก่อน วันนี้พวกเขามากินเหล้ากันที่ห้องอั่งเปา จะชวนกินที่ร้านแต่เติ๊ดกลัวอั่งเปาโมโห เขาเลยชวนเพื่อนมากินที่นี่เลย แต่จนตอนนี้อั่งเปาก็ยังไม่กลับ


"เมื่อกี้ตอนไปซื้อโซดา กูเล่นเฟสยังเห็นมันออนอยู่เลย" ยิ่งดังพูดย้ำ เติ๊ดก็ยิ่งนอยด์ไปกว่าเดิมอีก


"แถมโพสต์รูปอาหารด้วยเนี่ย นี่ๆ15นาทีที่แล้ว" ดังโชว์หน้าจอให้ดู เติ๊ดหยิบมือถือมาเลื่อนๆดู เขาอุตส่าทำกับข้าวไว้ให้ 


"หัดเล่นบ้างโซเชี่ยลเนี่ย ระวังเมียจะมีชู้" ดังพูดขำๆแล้วแย่งมือถือคืนมา เติ๊ดยกขาขึ้นมากอดเข่าอีกรอบ เขานั่งคิดโน่นคิดนี่อยู่สักพัก จนกระทั่ง...


"กูลงไปซื้อบุหรี่นะ" เติ๊ดลุกไปหยิบกระเป๋าสตางค์และถือโทรศัพท์ลงมาข้างล่าง เขาจะโทรหาอั่งเปาอีกครั้ง แต่ถ้าโทรข้างบนจะโดนพวกนั้นด่าว่าบ้าบอเกินไป มันเรื่องแค่นี้ก็จริงๆ แต่สำหรับคนที่มันรักมากๆ ห่วงมากๆ แค่นี้ก็ใจคอไม่ดีจนความแข็งแกร่งที่มีมันพ่ายแพ้ความอ่อนแอแล้ว


ตื๊ดดด ตื๊ดดด

เติ๊ดถือโทรศัพท์แนบหูขณะเดินมาข้างๆเซเว่น ปลายสายยังไม่มีคนรับเช่นเคย จนกระทั่ง


("ฮัลโหล") อั่งเปารับสายในที่สุด


"มึงอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับห้อง" เติ๊ดถามทันที


("กลับแล้ว มึงจะโทรทำไมเยอะแยะเนี่ย กูทำงานอยู่") อั่งเปาตอบกลับ เติ๊ดมองไปที่หน้าหอ มันบังเอิญหรืออะไรไม่รู้ที่มีรถคึนนึงมาจอดเทียบ และอั่งเปาก็เปิดประตูลงมาจากรถคันนั้น


"มึงถึงไหนแล้ว" เติ๊ดถามทันที เขาพยายามทำเสียงนิ่งๆทั้งที่ไม่โอเคเลย


("ถึงแล้วกำลังจะขึ้นไป แค่นี้ก่อน") อั่งเปาพูดแค่นั้นก็วางสายไป เติ๊ดยังยืนมองอยู่ที่เดิมจนมีผู้ชายคนนึงเปิดประตูฝั่งคนขับลงมาคุยกับอั่งเปาหน้าหอ


ตอนอั่งเปายิ้มให้เขา เติ๊ดก็ไม่ทนอีกต่อไป


พลั้วะ!!

"เชี่ย!! พี่เติ๊ด" อั่งเปาตกใจทันทีที่เติ๊ดมาต่อยอาจารย์ธามเต็มๆ และก็ไม่ใช่หมัดเดียวด้วย


พลั้วะ!!

"พี่เติ๊ด มึงทำเหี้ยไรเนี่ย!" เติ๊ดกำลังจะต่อยหมัดที่3แต่อั่งเปามาดึงออกและขวางไว้ก่อน


"เป็นไรของมึง!" อั่งเปาถามเสียงดัง อาจารย์ธามค่อยได้ตั้งตัวหน่อย แรงหมัดเติ๊ดทำเขามึนไปเหมือนกัน


"แล้วมึงล่ะเปา!" เติ๊ดตวาดเสียงดัง เขาโมโหแค่ไหนก็ไม่แตะหรือทำร้ายอั่งเปาเลย


"กูทำไม!" อั่งเปาถามกลับ เด็กหนุ่มผลักอกแกร่งแรงๆจนคนตรงหน้าถอยเซเล็กน้อย


"มึงไม่รู้จริงๆหรอ"


"เออกูไม่รู้! อยู่ดีๆมึงก็มาต่อยครูกูเนี่ย มึงเป็นบ้าอะไรของมึง!!" อั่งเปาผลักอกเติ๊ดอีกรอบ เติ๊ดไม่สู้เลยจริงๆแม้จะโมโหแค่ไหนก็ตาม


"มีอะไรกันรึเปล่าครับ"


"นั่นสิคะ"

นักศึกษาอีกสองคนเปิดประตูลงมาจากรถบ้าง อั่งเปาโมโหเติ๊ดมากตอนนี้


"ผมขอโทษนะครับ ไม่มีอะไรหรอกเดี๋ยวเคลียร์เอง" อั่งเปาไหว้ขอโทษธาม ก่อนจะบอกเพื่อนที่ไปประกวดด้วยกันอีกสองคน


"ให้ผมช่วยคุยไหม"


"ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ขอโทษอีกครั้งนะครับ" อั่งเปาพูดบอก ธามก็พยักหน้ารับ เขาพยักหน้าชวนลูกศิษย์อีกสองคนให้ขึ้นรถเพราะต้องรีบไปส่งอีก เขาอยากอยู่ช่วยอั่งเปา แต่ดูเหมือนอั่งเปาอยากเคลียร์เองมากกว่า


"ผัวใหม่มึงหรอ" เติ๊ดพูดถามหลังจากรถเคลื่อนออกไปแล้ว อั่งเปาหันสบตาคนรักอีกรอบ


"มึงคิดได้แค่นี้หรอ" อั่งเปาถามเสียงสั่น เด็กหนุ่มกำซองผลประกวดไว้แน่น


"เออ! จากการกระทำมึง กูแม่งก็คิดได้เหี้ยๆแค่นี้แหละ" เติ๊ดตวาดเสียงดัง อั่งเปาขอบตาร้อนผ่าวทันที


"เขาเป็นครูที่ส่งพวกกูประกวดภาพถ่าย และไม่ว่ามึงหมายถึงการกระทำของกูตรงไหน ทั้งหมดมันอยู่นี่ กูไปมอทุกวันก็เพราะเรื่องนี้" อั่งเปาเอาซองนั้นกระแทกใส่อกเติ๊ด และเพราะเติ๊ดไม่รับมันเลยล่วงพื้นไป


"ส่วนนี่เงินรางวัลที่กูจะเอามาช่วยมึงผ่อนรถ" อั่งเปาน้ำตาไหลพร้อมๆหยิบเงินจำนวนหนึ่งยัดใส่มือเติ๊ดไว้ เติ๊ดพอจะเข้าใจอะไรแล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้จะต้องทำยังไงและเขาก็ยังหงุดหงิด


"กูไม่โกรธที่มึงโมโหหรือคิดมากเลย แต่กูเจ็บที่มึงดูถูกกู ดูถูกความรักกู..." อั่งเปาพูดเสียงสั่นทั้งที่น้ำตาไหลลงมาอีก


"เราเลิกกันเหอะ" อั่งเปาพูดมาต่อ เติ๊ดน้ำตาไหลช้าๆโดยที่กลั้นมันไว้ไม่อยู่ เลิก เลิกหรอ??


"เลิกหรอเปา..." เติ๊ดถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง


"มึงบอกเลิกกูทั้งที่บอกอย่าดูถูกความรักมึงเนี่ยนะ" เติ๊ดถามต่อ อั่งเปาไม่ตอบอะไร มันคงด้วยความน้อยใจ ด้วยอะไรหลายๆอย่างถึงพูดไปแบบนั้น


"แล้วทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยกันวะ ห้ะเปา! ตอบกูสิ!" เติ๊ดขยับมาใกล้แต่อั่งเปาก็ถอยหนี


"ที่กูให้ทุกอย่าง ทำทุกอย่างมันไม่พอใช่ไหม" เติ๊ดถามเสียงสั่น


"ต้องการอะไรอีกก็บอกมาสิ กูจะหามาให้" เติ๊ดถามซ้ำอีก อั่งเปาส่ายหน้าไปมา 


"บอกกูมา!" 


"ไม่ พี่เติ๊ดมึงอย่าเป็นแบบนี้" อั่งเปาถอยหลังอีก แต่ก็....


พรึบ!

เติ๊ดไม่ได้ทำอะไรแต่กอดอั่งเปาไว้แน่นๆ แน่นมาก มากจนอั่งเปายังชะงัก


"อย่าทิ้งกูเปา กูขอร้อง...." เติ๊ดทั้งขอร้องและอ้อนวอน ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าใครผิดอะไรตรงไหนบ้าง แต่เขาเลิกกับอั่งเปาไม่ได้จริงๆ เขารักมันมากกว่านั้น


"มึงจะให้กูทำยังไงมึงบอกกูมาเปา..." เติ๊ดยังคงเสียงสั่น อั่งเปาเม้มปากทันที อั่งเปาแค่น้อยใจตอนเติ๊ดดูถูกเท่านั้นเอง มันไม่เกี่ยวกับต้องการอะไรเลยสักนิด 


"กูรักมึงนะ~" เติ๊ดกระชับกอดแน่นขึ้นอีกหลังจากบอกรัก อั่งเปากัดปากตัวเองเบาๆ


"หิวข้าวแล้ว" อั่งเปาผละออกมาเช็ดน้ำตาน้อยๆ เด็กหนุ่มเองก็ไม่พร้อมจะเลิกหรือตั้งใจจะเลิกจริงๆ ไม่รู้จะต้องขอโทษหรือด่าหรืออะไรต่อเช่นกัน คงมีแค่คำนี้ล่ะมั้งที่จะช่วยให้หยุดทะเลาะกันได้


"ไม่เลิกนะ" เติ๊ดถามขึ้นอีกรอบ อั่งเปายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เติ๊ดพร้อมพยักหน้ารับ


*****************************

พี่เติ๊ดผู้อ่อนไหว พี่แกดราม่านานไม่ได้ค่ะ #ใจบางมาก

ความคิดเห็น