ฝากกดติดตามและช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ นิยายเรื่องนี้ลงวันเว้นวันนะคร้าาาา <3

#2 ทำอะไรก็ผิดไปหมด NC+Re

ชื่อตอน : #2 ทำอะไรก็ผิดไปหมด NC+Re

คำค้น : มาร์คแบม,รักโครตๆไอโหดอย่างมึง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#2 ทำอะไรก็ผิดไปหมด NC+Re
แบบอักษร



AT CLASSROOM  วิศวกรรมศาสตร์  ปี 2


"ไอแบมมมม  มึงหายดีแล้วหรอวะ  ถึงมาเนี่ย" นิคเพื่อนสนิทเขาทักขึ้นเมื่อเห็นแบมแบมเดินตรงเข้ามา ร่างบางหย่อนตัวลงนั่งช้าๆใบหน้าหวานดูซีดลงไม่แจ่มใสเหมือนเมื่อก่อน หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเขาก็ไม่สบายไปหลายวันโชคดีที่มีนิคคอยส่งข้าวส่งน้ำให้ ส่วนมาร์คหลังจากวันนั้นร่างสูงก็หายไปเลย  เห็นแจ๊คสันบอกว่าพ่อเรียกตัวไปฝรั่งเศษด่วน แบมแบมรู้ดีว่าคงไม่พ้นเรื่องธุรกิจเกี่ยวกับรถยนต์ เพราะมาร์คมักจะถูกเรียกตัวไปเสมอ


"ถ้าไอมาร์คอยู่มันคงตามไปเฝ้ามึงละ" แจ๊คสันพูดออกมาโดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่ใบหน้าหวานกลับดูหม่นลงเขาจะมองหน้าเพื่อนตัวเองยังไง กลัวจะปิดความรู้สึกตัวเองไม่อยู่ กลัวมาร์คจะรู้ว่าเขาคิดเกินกว่าเพื่อนมาโดยตลอด


"ปากมึงว่างหรอฮะ กูจะได้หาส้นตีนยัดให้" นิคว่าออกมาเคืองๆ นอกจากมาร์คที่แบมสนิทก็มีนิคนี่ล่ะที่คอยเป็นที่ปรึกษาทุกเรื่อง แม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่เรื่องมาร์ค 


"ไอแบมมมหายดีแล้วหรอ"  เสียงทุ้มตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง จินเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่สนิทกันแม้จะไม่มากเท่ามาร์คกับนิค  


"กูไม่ตายง่ายๆหรอก" คนตัวเล็กยิ้มบางๆ แต่มันกลับแฝงด้วยความทุกใจอยู่ลึกๆ


"ไอมาร์คมายัง กูเห็นมันโทรมาบอกว่าเพิ่งลงเครื่องมาเมื่อคืนนี่หว่า" จินหันมาถามทุกคน


"ตายยากชิบหาย หึๆ" แจ๊คสันพูด เพื่อนในกลุ่มทุกคนหันไปมองตามสายตาของเพื่อนก็เห็นมาร์คเดินควงมากับ'เจน' คู่ควงที่กำลังจะถูกเขี่ยทิ้งในไม่ช้า มีคนเดียวที่นั่งหันหลังอยู่อย่างนั้นคือ แบมแบม  ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ ไม่รู้จะเริ่มต้นด้วยประโยคไหนดี คนตัวเล็กทำได้เพียงนั่งเงียบๆฟังแจ๊คสันคุยกับมาร์คไปเรื่อยๆ มาร์คเดินมานั่งรวมกลุ่มด้วย ร่างสูงชายตามองคนตัวเล็กแค่เสี้ยวเดียวก่อนจะหันไปคุยกับคนอื่นตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น




AT CANTEEN


แบมแบมยังลงมากินข้าวกับเพื่อนเขาตามปกติ มีสิ่งเดียวที่ไม่ปกติคือทั้งวันนี้เขายังไม่ได้คุยกับมาร์คสักประโยคเดียว


"เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำให้นะ" คนตัวเล็กอาสาเดินไปซื้อน้ำ แบมแบมมองมาที่มาร์คดูว่าคนตัวสูงจะมีปฎิกิริยายังไง เพราะปกติมาร์คจะไปกับเขาตลอด  คนตัวสูงนั่งนิ่งทำเป็นคุยกับจินต่อไป นิคที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่จึงขออาสาไปแทน


"มึงไม่ต้องเครียดนะเว้ย ถ้ามันทำเป็นไม่สนใจ มึงก็ไม่ต้องสนใจมัน" นิคตบไหล่แบมแบมพอเห็นเพื่อนตัวเองทำหน้าเศร้าเขาก็อดเครียดตามไม่ได้ทุกที


ตุบ!!!!!!


ซ่า!!!!!!!!!!!!!


เพราะแบมแบมมัวแต่มองหน้านิคจนไม่ได้มองข้างหน้าว่าใครยืนอยู่ เป๊ปซี่ในมือของอีกคนเทหกราดใส่เสื้อนักศึกษาของคนตัวเล็กจนเปียกโชก


"เดินยังไงไม่ดูทางห้ะ ตาบอดรึยังไง" เสียงแหลมปรี๊ดว่าฉุนๆ ยิ่งหญิงสาวรู้ว่าคนที่ตนเองเดินชนคือ แบมแบมเพื่อนสนิทของมาร์คแฟนเขา หล่อนยิ่งโมโห เพราะรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่ครั้งแรก


"แล้วเธอจะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไมล่ะ คณะตัวเองก็มี ยังเผือกมาอยู่คณะคนอื่นเขา ไม่มีที่จะสิงสถิตรึไง" นิคตอบกลับไปอย่างฉุนๆแทนเพื่อน เจนหันขวับไปมองตาขวางหญิงสาวอยากจะด่าให้ไฟแลบไปแล้วถ้าไม่ติดว่ามาร์คเดินเข้ามาก่อน


"มาร์คขาาาา ดูสิ เจนตัวเลอะหมดเลยอ่ะ เพื่อนมาร์คต้องแกล้งเจนแน่เลย" หญิงสาวได้ทีเข้าไปออดออเซาะร่างสูง หน้าอกหน้าใจที่ล้นเกินตัวบดเบียดกับแขนชายหนุ่มอย่างออดอ้อน แบมแบมเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า ทุกครั้งที่เห็นภาพแบบนี้เขามักจะเจ็บในใจทุกครั้งแต่ก็พูดอะไรไม่ได้อยู่ดี


"ขอโทษละกันที่เดินมาชน ไม่ได้ตั้งใจ" คนตัวเล็กพูดเสียงเรียบพยายามเก็บความรู้สึกในใจไว้ไห้ลึกที่สุดแล้วเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำเพื่อล้างคราบเหนียวนี้ออกไป  แบมแบมเดินผ่ากลางโรงอาหารเพื่อตรงไปยังห้องน้ำไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่เริ่มมองเขามากขึ้นเพราะน้ำที่เปียกทำให้เสื้อแนบไปกับลำตัวเห็นสัดส่วนของร่างบางชัดเจน ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากเดินไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องน้ำซะก่อน


แบมแบมถอดเสื้อออกเพื่อใช้ชุบน้ำได้สะดวก เนื้อตัวเขาเหนียวไปด้วยน้ำเป๊ปซี่ ร่างเล็กชะงักไปเมื่อเห็นคนที่อยู่ในห้องน้ำเดินออกมา


"อ่าว พี่เอ็ม"คนตัวเล็กยิ้มบางๆให้นี่คือพี่เทคที่เป็นสายรหัสของเขาเอง ชายหนุ่มที่ถูกเรียกตกใจเมื่อเห็นแบมแบมตัวเปียกไปทั้งช่วงบน


"ไปทำอะไรมาห้ะเรา เปียกขนาดนี้" ปากถามแแต่สายตาก็อดจะมองผิวขาวๆสีน้ำนมนั่นไม่ได้ ใครจะไปอดใจไม่มองไหว ในเมื่อรูปร่างของน้องเทคเขาเหมือนผู้หญิงซะขนาดนี้ แบมแบมไม่ตอบคำถามแค่ยิ้มแหยะๆกลับไป เอ็มส่ายหัวเบาๆเพราะรู้ว่าน้องชายเขาคนนี้ซุ่มซ่ามขนาดไหน แต่ก้ได้แค่น้องชายล่ะนะ เพราะแบมแบมไม่เคยแม้แต่จะแลตามองเขาเลย


"มาพี่ช่วย" เอ็มหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาจุ่มน้ำแล้วช่วยเช็ดแขนที่มีคราบเหนียวๆติดอยู่แต่เช็ดไปได้ไม่นานนัก


ผลั่ก!!!!!


แรงกระชากอย่างแรงจนเอ็มเกือบผงะหงายหลังไป เอ็มรู้ดีว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมาร์คเพื่อนสนิทแบมแบมที่ชอบกันท่าเขาออกจากคนตัวเล็กทุกครั้ง


"พี่ทำไรวะ " เสียงเข้มกดต่ำลงอย่างน่ากลัว ดวงตาคมตวัดมองเอ็มอย่างไม่พอใจ เมื่อเขาเข้ามาเห็นว่าเอ็มกำลังอยู่ใกล้ร่างขาวๆนั่นโดยที่เปลือยท่อนบนอยู่


"มึงนั่นล่ะ ทำอะไร พี่เขาแค่ช่วยกูเช็ดคราบเหนียวๆที่แฟนมึงทำไว้ไงล่ะ"แบมแบมเถียงแทนเอ็ม ดวงตากลมจ้องมองมาร์คไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น


"เช็ดถึงไหนแล้วล่ะ" มาร์คยิ้มเหยียดๆ แต่มันไม่เจ็บเท่าสายตาดูถูกที่สื่อออกมาให้ร่างเล็กรับรู้ แบมแบมเม้มปากแน่นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้แต่ความน้อยใจมันมีมากกว่า


"ก็เกือบจะเสร็จแล้วล่ะ ถ้ามึงไม่เข้ามา" คนตัวเล็กพูดประชดไปด้วยความน้อยใจยิ่งทำให้มาร์คโกรธมากกว่าเก่า มือหนากระชากแขนเล็กให้ไปตามแรงเขาโดยที่ไม่สนใจเอ็มที่ยืนไม่มีบทสนทนาเลยสักนิด   ร่างสูงยังคงลากกึ่งกระชากแบมแบมให้เดินตามเขามา


"มาร์ค กูเจ็บนะไอสัด ปล่อยสิวะ" คนตัวเล็กพยายามสะบัดแขนออกแต่เพราะแรงเขาน้อยกว่ามันจึงไม่หลุดซักทีแถมยังเพิ่มความเจ็บให้มากขึ้นกว่าเดิม แขนขาวๆเริ่มเป็นรอยนิ้วช้ำแดงๆรอบแขน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเพราะถูกมาร์คลากออกมาไกลมาก คนตัวสูงกระชากร่างเล็กขึ้นไปบนดาดฟ้าสุด ซึ่งเป็นที่ส่วนตัวของกลุ่มเขาที่มักจะมามั่วสุมที่นี่ประจำ ร่างสูงปิดประตูดาดฟ้าเสียงดังพร้อมกับล็อคกุญแจไว้เรียบร้อย


"มึงทำเหี้ยไรเนี่ย!!!"


"หึ.....กูก็จะเอามึงไง"




..................................................70%...........................................



ร่างสูงเข้าจู่โจมปากบางก่อนที่จะขบลงแรงๆจนอีกคนต้องเผยอปากให้ล่วงล้ำด้วยความไม่เต็มใจ อวัยวะร้อนชื้นที่เข้าทักทายทำการกวาดทุกอย่างด้วยความตะกระกามอย่างกับขาดจากเรื่องอย่างว่ามานานปี 


“อื้อ!!...อื้อ!!” ริมฝีปากหยักที่บดเบียดลงมาอย่างหิวกระหายทำเอาร่างเล็กถึงกับเจ็บปากต้องครางประท้วงหาความอ่อนโยน แต่เหมือนแรงทุบจะกลายเป็นการกระตุ้นให้ชายหนุ่มยิ่งคลั่ง มือหนาขย้ำลงไปตามลำตัวและสีข้างอย่างระบายความใคร่ก่อนจะฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตตัวงามจนกระดุมหลุดทั้งแผง


“อื้อ!....ไอมาร์ค...อ้ะ!...เจ็บนะ!” ทันทีที่ได้อิสระปากบางก็ต่อว่าทันทีแต่ก็ต้องสะดุ้งโหย่งเพราะฟันคมของอีกฝ่ายกัดเข้าที่ซอกคอจนแสบจี้ดและไม่ต้องเดาให้ยากว่ามันคงเกิดเลือดซึมแน่ๆ มือเรียวยกขึ้นพยายามดันแผงอกของอีกฝ่ายด้วยแรงที่มีแต่อีกฝ่ายเหมือนเป็นกำแพงยักษ์ทำยังไงก็ไม่ขยับเขยื้อน และเป็นเขาเองที่ต้องผวาเมื่อกางเกงตัวเท่ถูกมือหนาปลดตะขอมันอย่างรวดเร็ว


“...หยุดนะ!...มึงจะทำแบบนี้กับเพื่อนมึงหรอ!!”แบมแบมตะคอกใส่ใบหน้าคมอย่างเหลืออด แต่ก็ต้องหายใจสะดุดเมื่อมาร์คพูดถ้อยคำที่เขากลัวที่สุดออกมา


“หึ…….มึงมากกว่ามั้งที่คิดกับกูเกินกว่าคำว่าเพื่อน”


 “มะ...ไม่ใช่!!..”  คนตัวเล็กส่ายหน้าทั้งน้ำตา  มันไม่จริง  เขารู้ได้ยังไง


“อย่าปฏิเสทเลยน่ะ ไหนๆมึงก็รักกูแล้วให้กูเอาหน่อยจะเป็นไรไป มึงน่าจะชอบนะ แบมแบม ”ร่างสูงแสยะยิ้มร้ายใบหน้าคมเลื่อนเข้าไกล้กับร่างเล็กจนได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน แววตาดูถูกและสมเพชของมาร์คทำให้แบมแบมรู้สึกได้


“อื้อ!!!” ร่างบางกัดปากแน่นวีดร้องในลำคอเมื่อแก่นกายร้อนสอดเข้ามาอย่างไม่เบิกทาง


“อ้า....ยังแน่นเหมือนเดิมนิ.....นึกว่าหลวมซะละ” ร่างสูงครางอยากพึงพอใจที่ช่องทางร้อนนั้น บีบรัดแน่น เขากดแก่นกายเข้าไปในตัวของอีกฝ่ายหนักๆราวกลับกำลังสั่งสอนพร้อมกับก้มลงกัดเม็ดพลอยคู่นั้นอย่างหมันเขี้ยวอย่างแรงจนร่างโปร่งสะดุ้งบิดตัว


มือหนาประคองสะโพกนิ่มให้รับตัวตนของเขามากขึ้นจนสุดลำแล้วถอนออกอย่างรวดเร็วและสอดเข้าไปช้าๆให้อีกฝ่ายเหมือนจะขาดใจเล่นๆ แบมแบมเกาะขอบกำแพงดาดฟ้าจนปลายนิ้วซีดเกร็งหน้าท้องเพราะความจุก ยิ่งอีกฝ่ายเข้าออกช้าๆมันเหมือนทำเขาแทบขาดใจ


“ฮื้อ..อึก...มะ..มึงมันคนเลว กูไม่มีวันรักคนแบบมึงหรอก...” แม้ปากจะยังประชดปรชะนแต่แววตากลับสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด


“อ้ะ...อืออือ” ร่างบางร้องครางแทบไม่เป็นภาษาเกร็งตัวหนักกว่าเดิมเพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็เปลี่ยนจังหวะซอยเข้ามาไม่ยั้งอย่างปืนกลจนเส้นผมทุกเส้นสั่นสะท้าน มือหนาก็ไม่อยู่นิ่งทั้งบีบทั้งคั้นก้อนนิ่มอย่างไม่ออมมือ แบมแบมกัดฟันแน่นอย่างเสียวซ่านไปทั้งร่าง


ปึก    ปึก


เสียงของหน้าขาที่กระทบกันเสียงดังทำให้เดาได้ไม่ยากว่าไม่นานช่องทางนั้นคงบวมช้ำและอักเสบเป็นแน่ มาร์คไล่จูบไปทั่วลำคอขาวก่อนร่นเสื้อเชิ้ตลงไปกองที่บั้นท้ายงอนแล้วจะกัดเข้าที่ไหล่ลาดแรงๆจนเป็นรอยหลุม ไล่ฝากรอยรักรอยเกลียดไปทั่วแผ่นหลังบางราวกับสัตว์ป่าจนแผ่นหลังที่เคยขาวใส่เต็มไปด้วยรอยมือ รอยฟัน และรอยจูบ นิ้วเรียวเลื่อนเข้าไปสะกิดเม็ดพลอยเบาๆจนเจ้าตัวสะดุ้งแล้วบดเบียดให้ร่างนั้นบิดเร้าจนเผลออ้าปากครางระรัวอย่างกลั้นไม่อยู่


“อ้า...อ้า...อื้อ” มาร์คกลั้วหัวเราะในลำคออย่างสะใจแล้วก้มลงงับใบหูอีกคนเล่นเรียกเสียงอันแหบพร่าออกมาไม่ขาดปาก ประคองสะโพกมนให้สูงขึ้นเพื่อเข้าหล่อหลอมได้แนบชิดยิ่งขึ้นและเพื่อรอรับปลายทางที่มันกำลังใกล้เข้ามา


“ใกล้ละ...ตอดอีกสิ...รัดให้มากกว่านี้สิ...หลวมแล้วรึไง” เขาเอ่ยกระเซ้าเย้ายุอีกฝ่ายอย่างขบขัน แบมแบมแทบอยากจะบ้าเพราะอีกฝ่ายเล่นกดหัวแม่มือลงบนปลายยอดของเขาทำเอาสวรรค์ชะงัก และยังกลั้นแกล้งด้วยการกระแทกเข้าจุดสวาทให้ดิ้นพล่านเพราะอยากปลดปล่อย ตอนนี้สมองของเขาเริ่มประมวลผลได้แล้วและพยายามที่จะเอามือไปปัดมืออีกฝ่ายออกแต่เหมือนอีกคนจะรู้ทัน ร่อนสะโพกรัวไม่ยั้งจนเขามือไม้อ่อนซอนซบกับขอบตึกอย่างหมดแรงต้านทาน


มาร์คเร่งจังหวะเข้าไปแนบชิดก่อนจะกดค้างกับแผ่นหลังบางแล้วปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ใส่ช่องทางของอีกฝ่ายก่อนจะกระซิบเบาๆแล้วจูบลงข้างขมับชื้นเหงื่อด้วยน้ำเสียงไม่มีเยื้อใยว่า 


“ไปล่ะ...กูพอใจละ”


ปึง!


พรืด!



ร่างเล็กที่ไร้การตรึงร่วงลงสู่พื้นซีเมนต์อย่างอ่อนแรง ร่างเขาสั่นไปหมดทั้งอายทั้งอยากมันตีกันจนแทบไม่รู้ว่าน้ำตาที่ออกมามันเป็นของอารมณ์ไหนกันแน่ เขาขดขาเข้าหาตัวเองแล้วใช้มือค่อยๆดึงเสื้อที่กองอยู่ที่เอาขึ้นมาปกปิดร่องรอยอันโหดร้าย เขาเหลือบมองส่วนที่ตื่นตัวของตัวเองก่อนจะเม้มปากหนักแล้วทำการที่เรียกว่าช่วยตัวเองทั้งน้ำตา

ช่วยเม้นหน่อยน้าาาาาาาาว่าเป็นยังไงบ้าง



ความคิดเห็น