จางบิวตี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 2

ชื่อตอน : Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 2

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.6k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2560 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 2
แบบอักษร

Lucifer 2

( Run X Pai )


        "ดื้อออกมาหน้าปากซอยคนเดียวอีกแล้วสินะ" เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้ปลายรีบหันหน้าไปทางต้นเสียงทันที แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันแล้วแต่เขาก็ยังจำเสียงทุ้มนี้ได้ดี


        "คะ...คุณคนนั้น"


        "ฉันชื่อรัน ไม่ได้ชื่อคนนั้น" รันว่ายิ้มๆ


        "ผมชื่อปลายนะครับ!" ปลายรีบแนะนำตัวกลับทันที แม้ว่าอีกคนจะอยากรู้จักเขาหรือไม่ก็ตามแต่เขาก็อยากแนะนำตัว


        "ฉันเคยได้ยินพี่นายเรียกนายแล้วล่ะ แล้วสรุปยังไง? หนีออกมาคนเดียว?" รันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาปืน ซึ่งอีกคนมาสมัครงานที่ไนต์คลับของแก็งค์ลูซิเฟอร์ที่เขาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการอยู่เมื่อหลายวันก่อน แต่ก็ไม่มีเงาของปืนเลย


        "เปล่านะครับๆ มากับน้อง แต่น้องไปเซเว่น ผมมาซื้อยา เลยออกมานั่งรอน้องตรงนี้" ปลายรีบตอบออกมาเสียงรัว รันขมวดคิ้วนิดๆ กับคำตอบของอีกคน มือหนาจึงถือวิสาสะดึงถุงยาในมือบางมาดูทันที ซึ่งมียาหลายชนิดทั้งยาแก้ไข้ ยาแก้ปวดหัว และยาแก้เจ็บคอ


        "นายไม่สบายงั้นเหรอ?"


        "ครับ แค่กๆ" เหมือนการไอของปลายจะยืนยันคำตอบได้เป็นอย่างดี รันมองสำรวจใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอีกครั้งก็พึ่งสังเกตว่าใบหน้าขาวซีดเซียวและปากก็แดงซีดราวกับมีไข้หนักอีกด้วย ไม่รอช้ามือหนาก็ยื่นไปแตะที่หน้าผากของปลายทันที


        "อ๊ะ" ปลายสะดุ้งด้วยความตกใจ


        "ตัวร้อนขนาดนี้ทำไมไม่ไปหาหมอ มาซื้อยากินเองได้ยังไงกัน!" รันเผลอขึ้นเสียงกับปลายอย่างไม่รู้ตัว


        "คือผม..."


        "ให้ตายสิ พี่ชายดูแลน้องชายยังไงกัน ลุกขึ้น...ฉันจะพานายไปหาหมอ"


        "แต่ผม..."


        "ไม่หรอกไปขายหรอก" ว่าแล้วมือหนาก็คว้ามือบางไปยังที่รถทันที ก่อนจะดันตัวอีกคนเข้าไปในรถและร่างสูงก็เดินไปทางคนขับก่อนที่รถคันหรูจะขับออกไปทันที...บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบจนปลายรู้สึกอึดอัด นี่ขนาดเขาตาบอดมองไม่เห็นว่าอีกคนกำลังทำหน้ายังไง เขายังรู้สึกกลัวอีกคนจับใจ อาจจะเพราะน้ำเสียงดุๆ นั่น


        "ทำไมไม่บอกพี่ชายว่าไม่สบาย?" รันถามร่างเล็กขึ้นท่ามกลางความเงียบ


        "ผมไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ครับ"


        "ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ไม่มากตรงไหน" พูดไปร่างสูงก็ขมวดคิ้วไป


        "พี่ปืนทำงานกลับมา แค่กๆ ดึกมาก ผมอยากให้พี่ปืนได้พักผ่อน"


        "แต่ถ้านายป่วยหนักกว่านี้ เกิดช็อคขึ้นมาจะทำยังไง?"


        "ผม..."


        "ให้ตายสิ ฉันควรทำยังไงกับนายดี" รันบ่นพึทพำคนเดียว ก่อนที่รถคันหรูจะมาจอดที่คลินิกรักษาโรคทั่วไปไม่ไกลจากซอยบ้านของปลายมากนัก ร่างสูงพาร่างเล็กลงจากรถและพาเข้าไปหาหมอทันที...


        "มีไข้ขึ้นสูง หมอฉีดยาให้แล้ว เดี๋ยวจะให้พยาบาลจัดยาให้นะครับ" รันพยักหน้ารับผู้เป็นหมอก่อนจะพาปลายเดินออกมารอรับยา


        "คุณปฐวีค่า" เสียงเรียกชื่อของปลายให้ไปรับยาดังขึ้น ทำให้รันทำท่าจะลุกไปรับยาแต่มือบางก็คว้าชายเสื้ออีกคนไว้ก่อน


        "คุณรันครับ คือผมไม่มีเงิน" เงินที่เอาติดตัวออกมาก็ซื้อยาหมดแล้ว


        "เรื่องนั้นฉันจัดการเอง" ว่าแล้วร่างสูงก็เดินไปรับยา จ่ายค่ารักษาพยาบาลทันที...ปลายไม่รู้จะขอบคุณอีกคนยังไง แม้จะไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาอีกฝ่ายแต่ปล่อยคิดว่าอีกคนต้องเป็นคนหน้าตาใจดีมากแน่ๆ เพราะหลังจากที่พาเขาไปหาหมอเสร็จคุณรันก็ขับรถมาส่งเขาที่บ้าน โดยมีเขาเป็นคนบอกตำแหน่งบ้านในซอย


        "ถึงแล้ว" รันพูดขึ้นเมื่อขับรถมาจอดยังบ้านชั้นเดียวขนาดย่อม เหมาะสำหรับครอบครัวที่มีสมาชิกไม่กี่คน


        "ขอบคุณมากนะครับ ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงจริงๆ" ปลายเอ่ยขอบคุณอีกคนอย่างใจจริง


        "ไม่ต้องตอบแทนอะไรฉันแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ" คำพูดของรันทำให้ปลายรู้สึกอุ่นวาบเข้ามาในหัวใจ จนอดที่จะเผยยิ้มออกมาไม่ได้


        "ครับ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ จะไม่เจ็บ จะไม่ป่วยเลยครับ!" คำพูดของปลายทำให้รันเผลอยิ้มตามร่างเล็กขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ตาคมมองคนตรงหน้าที่มีรอยยิ้มที่สดใส แม้ว่าดวงตาจะมองไม่เห็นแต่เขากลับเห็นประกายความรู้สึกดีจากดวงตากลมคู่นั้น...รันพาปลายลงจากรถก่อนจะพบกับปืนที่วิ่งกระเซอะกระเซิงด้วยใบหน้าแตกตื่นเข้ามา


        "ปลายไปไหนมา พี่เป็นห่วงแทบแย่! อ๊ะ ผู้จัดการ" ปืนตกใจไม่น้อยที่สังเกตเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ น้องชายคือผู้จัดการไนต์คลับที่เขาไปทำงาน


        "ผู้จัดการเหรอครับ?" ปลายขมวดคิ้วนิดๆ ทันที


        "ใช่แล้วล่ะปลาย คุณรันเป็นผู้จัดการไนต์คลับที่พี่ทำงานอยู่"


        "นี่ไม่ใช่เวลาแนะนำตัวหรอกนะ...น้องชายนายป่วย แอบออกไปซื้อยา ฉันเจอหน้าปากซอยเลยพาไปหาหมอมา" รันพูดขึ้นก่อนจะยื่นถุงยาของปลายให้กับปืน ปืนอดที่จะรู้สึกขอบคุณคนตรงหน้าไม่ได้ ผู้จัดการช่วยน้องชายของเขาไว้อีกแล้ว


        "ขอบคุณมากๆ ครับผู้จัดการ ส่วนเรื่องค่ารักษา..."


        "ช่างเถอะ ดูแลน้องให้ดีๆ ก็พอ งั้นฉันไปล่ะ" รันว่าพร้อมทำท่าจะกลับไปที่รถแต่เสียงใสก็เรียกเขาไว้ก่อน


        "เดี๋ยวครับคุณรัน!" รันหันกลับมามองปลายทันที


        "ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ขอบคุณมากๆ จริงๆ" ปลายพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทราบซึ้งใจ


        "อื้ม อย่าลืมที่สัญญากับฉันละกัน" ปลายเผยยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้า


        "ครับ! ผมสัญญาเลย!"...รันกลับไปแล้ว ปืนจึงพาปลายเข้าบ้าน ใบหน้าของปลายยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มแม้ใบหน้าใสจะซีดเซียวเพราะฤทธิ์ไข้นิดหน่อย


        "ไปสัญญาอะไรกับผู้จัดการน่ะเรา?"


        "ความลับครับ" ปลายว่ายิ้มๆ


        "มีความลับกับพี่หรือไง? จริงสิ...ยังไม่ได้ดุเรื่องที่แอบหนีไปคนเดียวเลย" ปลายหุบยิ้มทันทีกับคำพูดของพี่ชาย


        "ก็ปลาย..."


        "ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกรู้มั้ย? พี่เป็นห่วง ถ้าคนที่เจอไม่ใช่ผู้จัดการแล้วเป็นคนไม่ดีจะทำยังไง?"


        "คุณรันเป็นคนดีจังเลยนะครับพี่ปืน"


        "อื้ม ผู้จัดการเป็นคนดี" แม้ว่าจะเป็นมาเฟียก็ตาม เขาไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับปลายได้ เพราะถ้าปลายรู้ คงจะรู้สึกกลัวอีกคนขึ้นมาแน่ๆ ให้น้องชายของเขามีความทรงจำที่ดีกับอีกคนน่ะดีแล้ว แต่เขาก็หวังว่าทั้งคู่จะไม่ได้เจอกันอีก ยิ่งเขาทรยศแก็งค์ลูซิเฟอร์เท่าไหร่แล้วผู้จัดการดีกับน้องชายของเขาแค่ไหน เขาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ...หลังจากที่กลับมาจากบ้านของปลาย รันก็กลับมาคอนโด ร่างสูงไม่รู้ว่าทำไมอากาศวันนี้มันดีกว่าวันอื่นๆ ทั้งๆ ที่ก็ยังแดดแรงเหมือมเดิม ทำไมรู้สึกว่ามองไปทางไหนก็ดูสดใสไปหมด เอ๊ะ...นี่เขากำลังเพ้ออะไรกันเนี่ย!...สองวันผ่านไป...วันนี้ลูกค้าในไนต์คลับเยอะมาก ทำให้อาจจะขยายเวลาปิดร้านและกว่าพนักงานจะกลับบ้านได้ก็คงเกือบๆ เช้า รันเคลียร์เอกสารเสร็จในตอนเกือบๆ เที่ยงคืนและทำท่าจะกลับคอนโด แต่แล้วร่างสูงก็ขับรถเปลี่ยนืศทางจากกลับคอนโดไปยังบ้านของใครบางคนแทน...รถคันหรูจอดเยื้องอยู่หน้าหลังเล็กที่ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่ เขาไม่รู้ว่าคนในบ้านยังไม่นอนหรือว่าเปิดไฟรอผู้เป็นพี่ชายกันแน่ แต่แล้วตาคมก็เหลือบไปเห็นผู้ชายสองคนท่าทางไม่น่าไว้ใจเดินไปมาบริเวณหน้าบ้านของปลาย แม้จะสังเกตจากระยะไกล รันก็คิดว่าต้องเป็นพวกติดยาแน่


        "แม่งเอ๊ย!" รันสบถออกมาเมื่อเห็นว่าคนติดยาสองคนทำท่าจะปืนรั้วบ้านของปลาย ว่าแล้วร่างสูงก็รีบลงจากรถทันที


        "ทำอะไรวะ?" ชายติดยาสองคนชะงักทันที


        "เชี่ย! มึงเป็นใคร ยุ่งไรด้วย?"


        "พอดีว่ากูอยากยุ่งว่ะ"


        "อ้าว พูดงี้ก็สวยสิวะ เฮ้ยมึง จัดการมัน!" ว่าแล้วชายติดยาสองคนก็พุ่งเข้าหารันทันที เสียงต่อสู้ดังขึ้นทำให้ปลายที่นั่งอ่านหนังสือสำหรับคนตาบอดอยู่ในบ้านชะงักทันที มือบางวางหนังสือลงก่อนจะพาตัวเองมาที่ประตูบ้านทันที


        "เชี่ย! ไปก่อนเว้ย!" ชายติดยาสองคนเมื่อเห็นท่าว่าสู้รันไม่ได้จึงพากันหนีไปทันที รันถอนหายใจออกมาที่ได้ออกกำลังกายยามดึกเสียอย่างนั้น


แกรก

เสียงเปิดประตูบ้านทำให้รันขมวดคิ้วทันที ยิ่งเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะเดินออกมา รันก็ปืนรั้วเข้าบ้านไปหาปลายทันที


        "ออกมาทำอะไร?"


        "คะ...คุณรัน?" ปลายตกใจไม่น้อยที่ได้ยินเสียงของอีกคนในเวลานี้ เขาไม่รู้หรอกว่ากี่โมงกี่ยามแล้วแต่ลองคำนวณคร่าวๆ จากตอนที่พี่ชายของเขาออกไปทำงานก็น่าจะเที่ยงคืนกว่าๆ แล้ว


        "ดึกๆ ดื่นๆ ทำไมออกมาข้างนอกแบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่าอันตราย!" รันดุอีกคนทันที


        "คือผมได้ยินเสียง..."


        "ต่อให้ได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามออกมา เมื่อกี้คนติดยาจะปีนรั้วบ้านนาย" ปลายทำหน้าตกใจทันทีกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในจิตใจ


        "คนติดยาเหรอครับ?"


        "เฮ้อ คืนนี้พี่ชายนายจะกลับดึกมาก ฉันเลยจะแวะมาบอกนาย" ความจริงมีความรู้สึกอยากเจอหน้าอีกคน แต่ถ้าพูดไปมันก็คงจะแปลกๆ ไม่น้อย

       "งั้นเหรอครับ?" ปลายหน้าเจื่อนไปทันทีเพราะตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในใจกับเรื่องที่รับรู้เมื่อครู่ เมื่อเห็นใบหน้าหวาดกลัวของอีกคนรันจึงพูดขึ้น


        "เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวฉันจะอยู่เป็นเพื่อน"











...

ผู้ชายอย่างรันหาได้ที่ไหนคะ? เซเว่นมีขายมั้ย? 5555555 คู่รองเป็นแนวอบอุ๊นอบอุ่นหัวใจนะคะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยเน้ออออออ

___จางบิวตี้___

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น