ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P2 เริ่มต้น

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2560 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P2 เริ่มต้น
แบบอักษร

เริ่มต้น

"เฮ้ย! ไอเด็กบ้านนอกที่ยืนงั่งอยู่ตรงนั้นอ่ะ จะเข้าเรียนไหม กระผมจะปิดประตูห้องแล้วครับ"         "อ่ะ เอ่ออ..เข้าครับๆ" ปอกำลังชะเง้อมองหาผู้ชายร่างสูงที่เขาแอบชอบ มองหาเท่าไรก็ไม่เจอ จนเพื่อนร่วมสาขาเรียกเข้าห้องเพราะอาจารย์กำลังจะเริ่มสอนแล้ว

 การเรียนของวันนี้เป็นไปด้วยดี ปอเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง เป็นเพราะปอยังปรับตัวไม่ได้ด้วย สังคมในเมืองก็เป็นตัวล่ออย่างดี ทำให้จิตใจของคนเราหันเหออกนอกทาง  แต่ดีหน่อยที่ปอไม่ได้สนใจกับของล่อตาล่อใจพวกนี้ 

  หลังจากที่ปอเรียนเสร็จ ก็รีบเดินไปที่ยิมเพื่อซ้อมบาส เขาตั้งใจจะเข้าชมรมบาสเกตบอลอยู่แล้ว ส่วนหนึ่งปอเองก็ชอบเล่นบาส  

"พี่ๆสวัสดีครับ วันนี้ซ้อมอะไรบ้างครับ" ปอมาถึงก็ไหว้รุ่นพี่ที่ชมรมก่อนเลย

"อ้าวน้องปอ มาถึงแล้วก็นั่งพักก่อนก็ได้" ใหญ่เห็นปอเดินเข้ามาเหนื่อยๆก็บอกให้ปอนั่งพักเหนื่อยก่อน

"ไม่ต้องเลยมึง ให้มันไปซ้อม" เสียงของเสือดังขึ้นข้างหลังปอ ทำเอาปอสะดุงไปเหมือนกัน      

"อะไรของมึงว่ะเสือ น้องวิ่งมาเหนื่อยๆ มึงให้น้องพักหน่อยก็ได้ เนอะๆ" เนย์เองก็สนับสนุนให้ปอนั่งพักก่อนไปซ้อม

"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เดี่ยวปอขอตัวไปซ้อมก่อนล่ะกันครับ" ปอวางกระเปาที่โต๊ะข้างๆตัว ดึงเสื้อออกนอกกางเกง ลุคน่ารักของปอมันยิ่งเด่นชัดขึ้น พุ่งเข้าตาพวกผู้ชายหื่นเเถวนั้นเป็นแถว แล้วยิ่งซ้อมนานๆเหงื่อของปอมันก็ส่งกลิ่นหอมไปทั่วยิม ใครที่อยู่ใกล้ๆถึงกับต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทันที 

"เห้ย!! ซ้อมดิ มองเหี้ยไรกัน จะไปถึงฝันไหม ตั้งใจหน่อย" เสือตะโกนใส่หูรุ่นน้องที่เอาแต่มองปอ จนน้ำลายแทบหกเป็นสายย้อยลงพื้น  

"แหมเสือ น้องปอมึงเข้ามาไม่เท่าไร ทำเอาผู้ชายชมรมเราแทบจะคลานเข่าเข้าไปหาเลยนะเว้ยยย" เนย์เเซวเพื่อนชาย พวกเขานะรู้ว่าเสือเองก็เเอบคิดอะไรกับปอเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาก็เท่านั้นเอง

"ไม่ซ้อม?"  

"เหี้ยไรว่ะ จริงจังอ่ออ" ใหญ่เองก็เริ่มรำคาญที่เสือหวงปอไม่เป็นเรื่อง

"เออออ แค่ เอา คืนเดียวจบ มึงอย่าลืม" 

"ไปซ้อมเหอะว่ะ เรื่องนั้นกูไม่ลืมหรอก"


19.56 นาฬิกา


"มืดเเล้วเว้ย กลับบ้านได้แล้วน้อง"  

"คราบพี่" รุ่นน้องที่ซ้อมอยู่ก็ทยอยพากันกลับบ้าน จนตอนนี้เหลือแค่พวกเสือกับเพื่อนอีกสองคน 

"เสือ น้องปอมึงอ่ะ เอาน้องกลับบ้านด้วย" เนย์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำเเผนการให้สำเร็จ

"เริ่มแผนเลยเสือ"  

"พวกมึงเสือกไรเนี่ย กูรู้แล้ว"  เพื่อนตัวเเสบทั้งสองคน กดดันให้เสือเริ่มแผนได้แล้ว ความหนักใจก็เริ่มก่อขึ้นในใจของเสือทีล่ะน้อย

"555 พวกกูรอดูคลิปนะเว่ย"  

"-_-"  

"น้องมาแล้วเว้ยๆ"  

"น้องปอๆ ไอเสือมีไรจะคุยด้วย"  

"ห๊ะ? พี่เสือ เอ่อมีอะไรรึเปล่าครับ" ปอทำหน้ามึนใส่ ทั้งปีทั้งชาติตั้งแต่ที่มาเรียนนี้ เสือไม่เคยคุยกับปอเลย แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากคุย 

"เสือพวกกูกลับล่ะ มึงดูน้องด้วยนะเว่ย" เพื่อนตัวแสบทั้งสองพากันกลับบ้าน เพื่อให้เเผนที่วางได้สำเร็จ  

"จะไปตายไหนก็ไปเถอะเพื่อน" แต่ก็ไม่วายโดนเสือตอกกลับไป 

"..." 

"..." เพื่อนตัวแสบเดินออกไปจากยิมแล้ว แต่สองคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิ้น 

"เอ่อ../พี่เสือ.." พอจะพูดกับพูดขึ้นมาพร้อมกันซะอีก ใจของปอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกเเนะ แถมเสียงหัวใจยังดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน 

"มึงพูดก่อน"  

"ไม่เป็นไรครับ พี่พูดก่อนก็ได้"  

"มึงแหล่ะ"  

"พี่นั้นแหล่ะครับ" ทั้งคู่ต่างก็ผลัดให้อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อน  

"เอองั้นวันนี้ไม่ต้องกลับบ้านแม่งล่ะ แข่งกันพูดซะ"  

"เอ่อ..ปอพูดก่อนก็ได้ครับ พี่เสือมีอะไรจะคุยกับปอรึเปล่า" 

"ไม่มี"  

"..อ่ะ? มะ เมื่อกี้ เพื่อนพี่" 

"มันกวนตีน กูกลับล่ะ"  

"คะ.ครับๆ ขับรถดีๆนะครับ" เสือเดินออกไปแล้ว แต่ปอยังทำหน้าแดงอยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยๆของปอแทบหยุดเต้น ครั้งแรกที่ปอได้พูดกับเสือ มันนานแล้วจริงๆที่พวกเขาไม่ได้คุยกัน ไม่รู้ว่าเสือจะจำปอได้หรือไม่แต่ปอจำเสือได้ จำได้ไม่เว้นเเม้กระทั้งกลิ่นกายอ่อนๆจากตัวเสือ 


10นาที ผ่านไป

     ปอเดินยิ้มเหม่อ ตัวลอย ปริ้วออกมาจากยิม ไม่ได้สนใจทางข้างหน้าแต่อย่างใด มีใครบางคนกำลังจับตามองมาทางปอด้วยสายตามีเล่ห์นัย


ผลัก! 


"ฮ๊ะ!!"  

"เดินดูมั้งก็ได้ ทางอ่ะ"  

"พี่เสือ"  

"เออกูเอง ทำไม? คิดว่าเป็นใคร เสียใจที่เป็นกูเหรอ"  

"ไม่ใช่นะ ปอก็แค่.."  

"แค่ไร เอ้าอย่าเงียบดิ" 

"ก็ คิดว่าพี่กลับบ้านไปแล้วครับ"  

"กูต้องปิดยิม แต่กลับต้องรอจนค่ำมืดเพราะมีบางคนไม่ยอมกลับบ้าน" 

"อ่าา..ปอสินะครับ ขอโทษพี่ด้วยนะครับ ปอทำให้พี่กลับบ้านช้า" 

"ดร่ามาเพื่อ กูกลับเวลานี้อยู่แล้ว" 

"ครับ งั้นปอขอตัวกะ." 

"กูไปส่งเอง รออยู่นี้ กูล็อคยิมแปป" เสือไม่ฟังคำทักท้วงของปอเลยสักนิด วิ่งไปปิดยิมแปปเดียว เสร็จแล้วก็วิ่งกลับมาที่เดิม  

"อย่าทำหน้าเอ๋อได้ป้ะ เห็นแล้วเครียด" 

"หน้าเอ๋อ? ปอไม่ได้ทำสักหน่อย พี่นั้นล่ะชอบทำหน้าเครียดเอง"  

"อ้อเหรออออ"  

"ก็ใช่นะสิ ครับ"  

"เถียงกันปายยย จะกลับไหม"  

"เกรงใจจัง"  

"หน้ามึงเกรงใจมาก จะไปไหม?" 

"ไปสิครับ มืดแล้วรถตู้หมดแล้วด้วย จะเดินไปก็กลัวโดนฉุด"  

"-_-" 

"เห็นม่ะ พี่เสือชอบทำหน้าเครียด" 

"เออๆๆ กูเครียด ไปขึ้นรถ" เสือเดินนำปอมาที่จอดรถ ทั้งคู่ขึ้นรถเรียบร้อยเสือก็ออกรถทันที  ด้วยความที่ปอสนิทกับเสือมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ คำพูดที่ปอพูดกับเสือจึงดูสนิทสนมกันมากขึ้น

"รู้ทางเหรอ"  

"รู้"  

"○_○" 

"555 กูหลอก ใครจะรู้ว่ะ" เสือเห็นหน้าเหว๋อของปอก็กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ จนต้องหัวเราะออกมา 

"เลี้ยวนี้ๆ เห้ยจะเลยแล้วพี่เสือ" 

"นี้ๆ ของมึงมันนี้ไหน ซ้ายขวากูจะรู้ไหม" นั่งรถไปไม่เท่าไรทั้งคู่ก็ต้องเถียงกันเรื่องทางอีก ตกลงใครรู้ ใครไม่รู้กันแน่

"ซ้ายๆ นี้ไง ซอยนี้ๆ" 

"ก็ไม่ไกลมอนี้หว่า เดินกลับก็ได้ป้ะ"

"ก็พี่เสือชวนกลับ" ปอตอบกลับไปแบบไม่คิด แต่แล้วจู่ๆเสือก็ยื่นหน้าข้ามมาฝั่งคนนั่ง หน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วของฝ่ายตรงข้าม 

"ทีหลังถ้าใครชวนขึ้นรถกลับบ้าน ห้าม! ขึ้นรถเด็ดขาด เข้าใจไหม" เสียงแหบเซกซี่ของเสียงบอกออกไป ทำเอาปอหน้าแดงไปทั้งแถบ

"ขะ..เข้าใจ ครับ"  

"ดีมาก เด็กดี" เสือยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด จนจมูกทั้งสองแตะกันพอดี ปากคล้ำของเสือเลื่อนขึ้นมาที่จมูกเล็กของปอ กดจูบลงไปเบาๆ ปอนิ่งอึ้งตัวเเข็งทื่อไป จนเสือถอนปากออกมา ปอจึงกลับมามีสติ? 

"พี่! อะ พี่เสือ?"  

"ไรมึง ถึงแล้วนิ ลงไป๊"  

"ห๊ะ? อะ..ไรนะ อ้ออถึงแล้ว"  

"-_-" 

"ไปแล้วๆ" ปอเปิดประตูลงไปแบบคนมึนๆ เดินเป๋ๆขึ้นหอพักไป ทำเอาเสือระเบิดหัวเราะลั่นรถ 

"5555 เหี้ย ทำไมมึงน่ารักขึ้นว่ะปอ ถ้ากูทำมันลงไปจริงๆ มึงคงโกรธกูแน่ๆ เห้อออ หนักใจเว้ย แล้วกูจะไปตกลงกับเพื่อนเชี้ยพวกนั้นทำไมว่ะ"




_____________________________________________

เรามาแล้ววววว ตัวเอง เป็นไงบ้างนิ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ แสดงความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้เราหน้อยหนึ่ง 😍😍

เจอกันตอนหน้าเนอะ ๆ กะเวลาเอาไว้ไม่ให้ตัวเองรอนาน เราจะมาให้บ่อยๆ555 ถ้าไม่ติดเรียนนะ😙😙


ความคิดเห็น