susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2560 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 23
แบบอักษร

#Dream

ใดๆ ในโลกล้วนเป็นสิ่งสวยงาม....

มีแต่ความจรรโลงใจ....


"ดรีม เดี๋ยวพี่ถึงบ้านเเล้วพี่โทรหานะครับ"

หรอ?! นั่นไง ตอนนี้ผมกับพี่กานต์กลับมาจากญี่ปุ่นแล้วครับ สิ่งที่ทำให้ผมค่อนข้างจะปวดหัวเลยก็ความพี่แกนี่เเหละ ติดผมแจ เช้า เย็นเลยว่ะ


"พรุ่งนี้ก็ได้ครับพี่ เผื่อพี่เหนื่อย จะได้พัก" ผมกัดฟันตอบปัดๆ เผื่อพี่เค้าคงลืมว่าผมเป็นคนไม่ค่อยชอบพูดนะ พี่เขาชวนผมคุยเเจเลย ตามผมติดเเทบสิงเป็นเงา ยังไม่หมดเเค่นั้นครับ วันนั้นผมหิวเเต่เช้ามืด ผมไม่อยากทานอาหารโรงเเรม ก็เลยออกไปหาอะไรกินข้างนอก พี่กานต์ครับ โทรจิกผมชิบหาย ดีนะที่ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย ผมว่าพี่เขาเหมาะเเก่การเป็นสมาคมเเม่บ้านตามผัวอะไรทำนองนี้มากว่านะ รับรองได้ว่าเอาผัวอยู่หมัดเเน่นอน


"เอางั้นก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นพี่แวะไปหาที่ผับนะ"


"ครับ" ผมพยักหน้าพร้อมกับตอบรับเเละเดินขึ้นคอนโดไป


อ่อ ผมลืมเม้าส์ (เม้าส์?) ผมว่าผมชักเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกทีนะเเบบนี้ หึ เอาล่ะเข้าเรื่องกัน หลังจากวันนั้นที่ผมส่งรูปไปให้ไอ้บิ๊กดู ไอ้บิ๊กก็หายเงียบไปเลย ส่งกลับมาเเค่ 'เดี๋ยวได้เห็นดีกันครับเมีย' ผมนี่เสียวสันหลังวาบเลย เเต่ก็นะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ผมก็พอรู้หรอกว่าไอ้บิ๊กมันนิดสัยไม่ใช่เหมือนกันปกติเท่าไหร่


@ผับ

​"เฮีย หวัดดีครับ เที่ยวมาเป็นไงบ้าง" ผมเดินเข้ามาในผับก็เจอลูกน้องคนสนิททักขึ้นมาทันทีเลย

"ก็ดี เเล้วร้านเป็นไง" ผมถามตามความเหมาะสมไปงั้นเเหละ จริงๆเอกมันก็ส่งรายงานมาให้ผมเช็คทุกวันเเหละ

"เรื่อยๆครับเฮีย เเต่พักนี้เฮียบิ๊กกับเพื่อนเขามาเที่ยวเเทบทุกคืนเลยนะ แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมเฮียไม่ได้บอกเฮียบิ๊กเขาว่าทำไมไม่บอกเขาว่าไปญี่ปุ่น" ไอ้เอกทำหน้าขี้เสือกปนสงสัยออกมาชัดเจนจนอยากจะกระโดดถีบยอดหน้าชิบหาย เเต่เสียดาย มันไม่ใช่นิดสัยผมเท่าไหร่เเบบนั้น นอกจากผมจะทำหน้าเอือมๆแล้วโบกมือไล่มันไปทำงานซะ โดยไม่ตอบคำถามเรื่องสุขภาพมันสักคำ

สองชั่วโมงต่อมา 23.00น.

โพล้งง!

เพล้งง!

ตุบ ตับ!

เสียงอะไรวะ!!

ก๊อก ๆ ๆ ๆ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตู เออ ไม่มาตามผมก็จะไปดูอยู่เเล้วเเหละ ขนาดห้องผมเป็นห้องเก็บเสียงออก กันเสียงเข้านะ ยังดังขนาดนี้ อะไรกันหนักหนาวะ

กูว่าละไง! พอผมเปิดประตูออกมา กูก็เห็นไอ้บิ๊กฟัดอยู่กับพี่กานต์ เเต่โทษครับตัวพี่กานต์ก็บางร่างน้อยพอๆกับผม เเม้ว่าจะดูหนากว่าผมนิดหน่อยก็เถอะ แล้วดูดิไปสู้กับไอ้ควายบิ๊ก ชื่อก็บอกอยู่เเล้วว่าบิ๊ก เเถมยังตัวเท่าควายตามที่ผมเรียกอีก

เเล้วเพื่อนๆของไอ้บิ๊กก็ไม่มีใครช่วยเลยสักคนเนี่ยนะ เหอะ มีเเต่เพื่อนฝรั่งหน้าหมาของมันเเหละที่ดูเหมือนจะห้ามเเต่ก็ไม่ห้าม

"หยุดนะ!" ผมพยายามอุทิศตนเข้าไปขวางสงครามโลก?ครั้งนี้ แต่ดูเหมือนคนทั้งสองไม่ได้เห็นผมอยู่ในสายตาเอาซะเลย เเม่งเอ้ยยยยย ชีวิตไอ้ดรีมจะสงบสุขกับเขาบ้างไหมเนี่ย

ตุบ!

ตับ!

"ไอ้เหี้ย ตุบ" ไอ้บิ๊กกร่นด่าพี่กานต์ พร้อมกับเข้าซัดกันอย่างไม่ยอม ในที่สุดผมยอมทนดูสงครามขนาดย่อยนี้ต่อไม่ได้เเล้ว ไหนจะลูกค้าที่เริ่มหวาดกลัวอีก ข้าวของก็เร่มเสียหาย

"บอกให้หยุดไงวะ โอ้ย!"

"น้องดรีม!"

"ไอ้ดรีม!"

ได้ผลทั้งสองคนหยุด เเต่หยุดโดยที่ผมได้เเผลที่หัวมาด้วย เนื่องจากโดนเเรงผลักของทั้งคู่ผลักออกมาจนมากระเเทกกับมุมโต๊ะ โอเค เลือดไหลเเล้ว ฮือ เจ็บ

"น้องดรีม พี่จะพาไปโรงพยาบาลนะ" พี่กานต์วิ่งโล่เข้ามาหาผมคนเเรก เเต่ไม่ทันจะได้สัมผัสโดนตัวผม ไอ้บิ๊กก็ดึงชายเสื้อพี่กานต์จากด้านหลังไว้ก่อน

"อย่ายุ่งกับเมียกู" ไอ้บิ๊กตะคอกใส่หน้าพี่กานต์เตรียมจะยกมือขึ้นซัดอีก เเต่ปีเตอร์เพื่อนไอ้บิ๊กเข้ามายั้งมือไอ้บิ๊กไว้ก่อน พึ่งสำนึกไว้หรอวะ

"พอเถอะไอ้เหี้ย พาเมียมึงไปทำเเผลได้เเล้ว เลือดจะไหลหมดตัวละ เดี๋ยวไอ้ลูกหมานี่กูจัดการเอง" ปีเตอร์ก็กระชากพี่กานต์เข้าไปอยู่กับตัว

"กูไม่ใช่ลูกหมา!" พี่กานต์หันไปตะคอกใส่ปีเตอร์อีก

"เงียบ!" ปีเตอร์เองก็ไม่ได้ยอมให้พี่กานต์โวยวายใส่หน้าอยู่ฝ่ายเดียว กลับส่งสายตาดุดันใส่ ขนาดผมที่ไม่ได้โดนสายตานั้นด้วยตัวเองยังกลัวเลย เเล้วพี่กานต์ที่ตัวเล็กกว่าฝรั่งปีเตอร์นั่นจะเหลือหรอครับ

"กูฝากด้วยละกัน" ไอ้บิ๊กที่ยืนดูสถานการณ์ที่พี่กานต์กับเพื่อนมันเถียงกันก็รีบตัดบท เเล้วหันมาทางผมเเทน

เออ ขอบคุณครับที่นึกได้ว่ากูหัวแตก

"ไปกับกู!" บิ๊กเข้ามาดึงมือผม เปล่าหรอกผมว่ามันกระชากมากกว่า

พรึ่บ! เเต่ผมเล่นตัว สะบัดมือมันออก

"ไม่ไป" ผมทำท่าจะเดินหนีขึ้นไปที่ห้องทำงาน เเต่ไอ้บิ๊กมันกลับรั้งผมไว้ ดึงข้อมือผมไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีกเลย ก็เเหงล่ะ ขืนมัวพูดมากนอกจากผมจะเถียงไม่หยุดเเล้ว ผมอาจจะเลือดหมดตัวเอาจริงๆเเหละ

มันดันผมเข้าไปในรถ ผมก็ยอมเเหละ ความจริงถ้ามันอ่อนโยนต่อผมหน่อยผมก็ยอมหมดอ่ะ เเต่ไม่ได้หมายความว่าจะยกโทษให้ง่ายๆหรอกนะครับ ผมเเค่คิดถึงสัมผัสของมันเฉยๆ ผมก็คนนะ บางที่ก็มีอ่อนไหวบ้าง ยิ่งผมเห็นสายตาที่มันมองมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วง อาจจะทำให้ผมอ่อนเเอขึ้นมาทันทีตอนนี้เลยก็ได้ เเต่ก็ต้องสะกดความคิดนั้นไว้ก่อน เพราะที่มันทำผมไว้ ก็เจ็บปวดไม่เเพ้กัน

ระหว่างทางไม่ได้พูดอะไรกันมากหรอกครับ ไอ้บิ๊กเองเท่าที่ผมดูอารมณ์มันก็ยังครุกครุ่นอยู่ไม่น้อย ถ้าให้ดี ผมไม่คิดอยากจะเล่นกลับไฟตอนนี้หรอก ไม่คุ้มเสียเอาซะเลย ความคิดแบบนั้นน่ะ


ไม่ถึงสิบนาที ไอ้บิ๊กมันขับรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่คอนโดผม


"ไปรอกูที่ห้อง" นี่มึงยังกล้าสั่งกูนะ ไอ้เหี้ยย ไอ้บ้าอำนาจ

"มองกูเเบบนั้นด่ากูอยู่ในใจอยู่รึไง เดี๋ยวค่อยด่า ขึ้นไปรอกู อย่าพึ่งล็อกห้องล่ะ เดี๋ยวจะเจอดีนะเมีย!"

"อะ ไอ้สัส" ยอมเเพ้ก็ได้ เมียเหี้ยอะไรของมึง กูยังไม่ได้ยอมรับสักหน่อย หน้าผมก็เสือกทรยศต่อกิริยากับคำพูดของมัน ตอนนี้หน้าร้อนผ่าวจนผมสัมผัสได้ว่าถ้าไม่รีบหนีมันไปจากตรงนี้ มันต้องรู้เเน่ๆ ว่าผมเขิลที่มันพูด


กุก กัก ๆ

"โว้ย อยู่ไหนวะ" ผมมองคนที่เดินวนไปเวียนมาในห้องผมสักพัก รื้อของจนห้องผมเริ่มรกเเล้วล่ะ

"หยุด เวียนหัว!" ผมพูดปรามๆ "หาไร?" ผมก็ถามไปเพราะถ้าไม่ถาม ไอ้บิ๊กมันก็ไม่ยอมถามผมเหมือนกัน

"กล่องทำแผลครับ" ครับ? ไอ้เหี้ยกูเกลียดคำพูดคำจาสุภาพกับสายตาอ่อนโยนเเบบนั้น ไม่ดีต่อใจกูสักเท่าไหร่

"น..ในตู้ในห้องนอน ชั้นล่าง" ติดอ่างไปอีกครับ ไอ้ดรีมเอ้ย


"มาละค้าบบบบ มานี่มะ" ไอ้บิ๊กดึงผมเข้าไปไกล้ๆ พร้อมกับตัวมันเองก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมอีกดูเหมือนจะเกินความจำเป็นไปนิดนึงนะ หัวใจผมนี่เต้นเเทบจะออกมากระโดดตีลังกาอยู่ข้างนอกเเล้ว

"ออกไปห่างๆ" ผมก็ยังเล่นตัวดันมันออกอีก ใครจะไปยอมรับกันว่าอยู่เเบบนี้เเล้วมันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยชิบหายเลยว่ะ

"เเล้วจะทำแผลยังไง อย่าดื้อสิครับ" เหี้ยยยย กูไม่ชินเลย เอาไอ้บิ๊กคนเถื่อนกูคืนมา เเบบนี้กูจะใจงายตายเอาได้

"จะทำไรก็รีบๆทำดิ" ผมก็ยอมตกลงนั่งนิ่งให้มันทำแผลให้เเต่โดยดี จะได้รีบเสร็จ อยู่เเบบนี้ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่นะ

"โอ้ย เจ็บ ฮึก!" มือเเม่งโคตรหนักเลย ผมนี่น้ำตาเเตกเลย จากที่อยากออดอยากอ้อนอยู่เเล้ว พอมันมาทำแบบนี้ด้วยผมยิ่งอยากจะโชว์ด้านผู้หญิงที่ค่อยๆซึมซับเข้ามาให้มันดูทันทีเลย

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับเด็กดี เดี๋ยวจะเสร็จเเล้ว" ไอ้บิ๊กมันรีบเอาผ้าปิดแผลมาปิดให้ทันที เมื่อเห็นผมสะอึกสะอื้นหนักขึ้น

"ฮึก... เจ็บ... ฮือ" ไอ้บิ๊กรั้งตัวผมเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอกอันเเสนอบอุ่นของมันที่ผมคิดถึงสุดๆ

"ไม่เจ็บเเล้วๆ ขอโทษครับๆ เพี้ยง โอ๋ๆ หายนะ" ไอ้บิ๊กมันปลอบผม เหมือนปลอบเด็ก หลอกเด้กอะไรทำนองนั้น

ผมก็ซุกหน้าร้องไห้กับอกมันอยู่อย่างนั้น เช็ดทั้งน้ำตา ทั้งน้ำหมูก บี้ลงที่เสื้อมันไอ้บิ๊กก็ลูบหลังผมไปพร้อมๆกับจูบปลอบที่กระหม่อมบางๆน่ารักๆของผมไปด้วย จนผมเงยหน้าขึ้นมา

"กลับมา ฮึก... ทำไม" ผมถามขึ้น มันเองก็มองหน้าผม สายตาที่มองมา เหมือนโหยหา เหมือนคิดถึง ผมเองก็คงมองมันเเบบนั้นไม่ต่างกัน จนมันค่อยๆประกบริมฝีปากหนาเข้ามากระกบบกับริมฝีการของผม เเต่เป็นเพื่อนจูบที่ปากชนปาก ไม่มีล้วงล้ำ ไม่มีสอดเเทรกอะไรใดๆทั้งสิ้น เป็นจูบที่ถ่ายทอดความรู้สึก ที่คิดถึงกันเเละกัน เราทั้งคู่ค้างอยู่เเบบนั้นอยู่นานกว่าไอ้บิ๊กมันจะค่อยๆถอนปากออก ด้วยท่าทีเสียดาย มันจ้องหน้าผม ผมก็จ้องหน้ามันกลับสบตากันสักพักก่อนที่ไอ้บิ๊กมันจะพูดอะไรออกมาเพื่อนทำลายความเงียบ

"คิดถึงมึงมากนะ..."

----------------------------

มันก็จะเล่นตัวหน่อยๆอ่ะนะ ก็จะยังมีความหน่วงปนอยู่นิดๆ จะสุขก็สุขไม่สุด จะเศร้าก็ยังไม่ใช่ อิอิ

ไรท์ยอมรับสารภาพว่าช่วงนี้ติดเล่นหนักมาก อาจจะอู้ไปสักนิด เเต่จะพยายามลงให้ทุกอาทิตย์นาจา

รักกันอย่าลืมกดไลค์ให้ไรท์น้ะ เลิฟยูนะรีดทู๊กโคน

ปล.ยังไม่ได้เเก้คำผิดค้า


ความคิดเห็น