TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 11 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2560 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 11 (100%)
แบบอักษร


@5.30 

นาวีมองคนที่นอนไม่ได้สติข้างกายที่เขาเพิ่งแต่งตัวให้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่ในหัวมีมากกว่าล้านคำถามที่หาคำตอบไม่ได้ เขาจำได้ว่าแม่นเมื่อคืนทำอะไรลงไปบังคับให้ยัยนั้นเป็นเมีย...

ใช่บังคับ... นาวีไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมนะ แค่ยัยนั้นปิดปากเงียบไม่คุยกับเขาสักคำตั้งแต่ในรถแถมยังพยายามหลบหน้าเขาอีก นาวีหงุดหงิดที่คนตัวเล็กไม่สนใจเขาโกรธตัวเองที่ไปทำมะนาวร้องไห้ ทั้งที่เป็นเรื่องปกติที่คนอย่างเขาสาดคำพูดร้ายกาจใส่ใครต่อใครจนบ่อน้ำตาแตก

แต่พอมาเป็นมะนาวทุกอย่างกลับเริ่มสั่นไหว เขาทนไม่ได้มันอึดอัดอยากเขาไปบีบคอร่างเล็กแล้วออกคำสั่งให้คุยกับเขาซะแต่พอจะเขาไปใกล้เขากลับไม่กล้า ยิ่งมองใบหน้าที่เคยสดใสมันหม่นหมองเขายิ่งประสาทกิน จนต้องออกมายืนสูบบุหรี่ริมระเบียงเพื่อให้อารมณ์คงที่กว่านี้ แต่มันก็เท่านั่นแหละ...

ถึงแม้อารมณ์เริ่มเข้าที่แต่มันก็หงุดหงิดอยู่ดี โทรไปหาไอ้เพื่อนเหี้ยสองตัวมันก็บอกว่าเขาหลงเด็กแถมยังล้อเลียนให้หงุดหงิดขึ้นไปอีก สุดท้ายก็ต้องเพิ่งตัวเองใช้ความคิดอยู่นานจนได้คำตอบว่า

ต้องไปขอโทษ...และทุกอย่างมันก็ออกมาเป็นแบบนี้...

นี่เขารักหรือหลง?...

นาวีลุกออกจากเตียงหยิบชุดคลุมแล้วเข้าห้องน้ำทันที

คงต้องชาร์ทสติตัวเองสักหน่อย...






@6.30 

มะนาวลืมตาค่อยๆพลิกตัวมองลุกขึ้นนั้งมองตัวเองถึงรู้ว่านาวีใส่เสื้อผ้าให้แล้วพลางเหตุการณ์เมื่อคืนก็แวปเข้ามาในหัว

บ้าจริงนี่เขิลนะ...><! 

เอาล่ะเราจะไม่พูดถึงมัน คนตัวเล็กค่อยๆลุกเดินไปที่ประตูห้อง เสียงโทรทัศน์ที่เปิดอยู่ข้างนอกบอกให้รู้ว่านาวีตื่นแล้ว และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อร่างเล็กเปิดปนะจูออกมา นาวีกำลังใส่นาฬิกาที่อยู่ในชุดนักศึกษาถอดกระดุมสามเม็ดบนแขนเสื้อพับขึ้น

โถ่ไอ้สัดโคตรหล่อ...

"มองอะไร"

"ปะ...ปล่าวสะหน่อย" 

นาวียกยิ้มมุมปากจนคนตัวเล็กต้องก้มหน้างุดหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั้นนี่จะทำให้เขาระเบิดตัวตายก่อนใช่มั้ย? 

"หึ ตื่นก็ดีมากินข้าว" 

พูดจบก็เดินนำลิ่วไปที่ครัวทันที มะนาวได้แต่ขมวดคิ้วแน่นตำถามแล่นขึ้นมาในหัวสองคำถาม

1.นาวีทำอาหารเอง?

2.ครัวพังรึยัง? 

!!!!

มะนาวตาโตอ้าปากค้างเมื่อคิดได้ถึงสภาพห้องครัวที่ถูกวีใช้ มันต้องเละยิ่งกว่าสนามรบของเหล่าทหารกล้าเป็นแน่แท้ สองขาเรียวรีบก้าวตามไปทันทีแต่ทุกสิ่งผิดคาด สภาพห้องครัวยังครบถ้วนสมบูรณ์ มะนาวเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่ง

"เป็นบ้าอะไร?"

"แค่คิดสภาพห้องครัวตอนนายทำกับข้าวแล้วเลยตกใจ แต่พอมาดูมันไม่เละตุ้มเป้ะก็เลยโล่งอก"

"คิดว่าฉันทำกับข้าว?" 

"ก็ใช่ไง" 

"เหอะตลก ฉันลงไปซื้อมาต่างหากนั้งลงซะ" 

มะนาวรีบวิ่งไปนั้งอีกฝั่งตามคำสั่งของแฟนป้ายแดง ข้าวต้มร้อนๆส่งกลิ่นหอมลอยฟุ้งชวนชิมมะนาวลงมือโซ้ยข้าวต้มทันทีโดยที่วีไม่ได้พูดอะไร เราสองคนกลิ่นไปเงียบๆจนกระทั้ง...

"ต่อไปนี้เรียกฉันว่าพี่..."

ทุกอย่างหยุดชะงักมะนาวคาบช้อนแล้วมองไปที่เจ้าของประโยคน่าตกใจเมื่อครู่

"นายต้องลืมอึตอนเช้าแน่ๆ"

"....."

" ต้องใช่แน่ๆ ไม่งั้นคงไม่หลุดประโยคชวนขนลุกเมื่อกี้แน่นอน"

"บอกให้เรียกว่าพี่..."

"เฮ้! ไปอึไปนายหลอนแล้วนะ โอ้ย!!"

ช้อนกินข้าวลอยมากระทบหน้าผากร่างเล็กจนหัวโยก มะนาวมองนาวีตามเขียวปั้ดด้วยใบหน้าเคียดแค้นแต่ก็ไม่สามานถทำอะไรได้ ไอ้ฟวัด!!!

"เออ! พี่นาวีพอใจยัง!"

"หึ วันนี้ไปโรงเรีบนใช่มั้ย"

"ใช่! ไปอาบน้ำแล้ว! ไม่คุยด้วยโป้!"







รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทจอดลงที่หน้าโรงเรียนมัธยมL เรียกสายตาบรรดานักเรียนและเหล่าผู้ปกครองให้หันมามองทางนี้ แต่ใครสนกันล่ะ มะนาวกำลังโกนธพี่นาวีที่บังอาจปาช้อนใส่หน้าผากเธอจนมันปูดขึ้นมาเนี่ย

"อ่ะ300 ไปกินหนม"

"ขอบคุณค่ะ"  ยื่นมือไปรับแต่ก็ไม่มองหน้า

"ถ้าจะงอนฉันด้วยเรื่องแค่นี้ฉันไม่ง้อหรอกนะ" 

"....."

"เฮ้อ..จุ้บ! หายงอลพี่นะคะ"

!!!

นาวียื่นหน้ามาจุ้บริมฝีปากแดงสดก่อนใช่มือลูปแก้มใสด้วยความเอ็นดู 

"กะ...ก็ได้" -////-

"หึ เดี๋ยวเย็นมารับนะ" 

"บ้ายบ่าย~" 

พูดจบก็เปิดประตํลูลงมาจากรถทันที บ้าชิบ! เขิลนะ! 

ร่างเล็กมองรถหรูของแฟนตัวสูงเคลื่อนออกไปช้าๆแล้วยกมือขึ้นบ้ายบ่ายอีกครั้งถ่ามกลางสายตาของเด็กในโรงเรียน บางคนก็มองด้วยความสงสัย บางคนก็มองด้วยความอิจฉา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างที่สองมากกว่า เมื่อก่อนไม่เคยคิดให้ผู้ชายแก่ๆเลี้ยงแต่กรณีนี่ผู้ชายไม่แก่แถมหล่อโฮกเลี้ยงไม่ผิดใช่มั้ยค่ะ? •_< 

บรื้น~ 

เสียงท่อbig bike ข้างหลังเรียกความสนใจให้คนในโรงเรียนอีกครั้งรวมถึงตัวมะนาวด้วย เธอหันหลังไปมองตามเสียง ด้วยความอยากรู้ว่าเป็นใคร เธอเห็นผู้ชายสองคนโดยคนซ้อนเป็นเด็กในโรงเรียนนี่แน่ๆ คนขับค่อยๆถอดหมวกช้าๆจนเผยให้เห็นใบหน้าหล่อที่มองแวปเดียวก็รู้ 

​อ๋อ เจเคนี่เอง... 

มะนาวหันหลังเดินเตรียมเดินเข้าโรงเรียนหลังจากที่ไขข้อสงสัยได้ว่าเป็นใคร เขาคือเจเคไง แต่เดี๋ยวนะ...

​นั้นมันเจเคเพื่อนพี่นาวีนี่!!

​คนตัวเล็กหันหลังไปมองอีกครั้งแต่ก็ต้องตกใจขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อคนที่มากับเจเคคือ

​ไอ้เพื่อนเหี้ยมิน!! ทำไมมาด้วยกัน!!

​"ไอ้มิน!"

คนถูกเรียกสะดุ้งตัวโยน มินหันไปตามเสียงก่อนจะพบกับเพื่อนตัวดีที่เพิ่งตกนรก(?) ไปกับไอ้ผู้ชายเฮงซวยนาวี มันควรจะดีใจที่เห็นเพื่อนสิ่แต่ทำไมกลับรู้สึกกลัวถูกถามจัง 

"เจเคหวัดดีค่ะ" นั้นไงมะนาวจรงนี้แล้ว

"ครับผม"

"ว่าไงคะเพื่อนคิดถึงจังไปโรงเรียนกันเถอะ" 

"อะ...กะ กูไปแล้วนะเจเค" 

มินบอกเจเคก่อนจะต้องรีบเดินไปตามแรงลากของเพื่อนสนิทสุดสวย บ้าจริงความลับแตกแน่TT

หลัฝจากเข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จมะนาวก็ลากมินมาที่ห้องทันที

"มีไรจะบอกกูป้ะ"

"มึงจะตกใจมั้ยล่ะ"

"นั้นมันอยู่กับสิ่งที่จะต้องพูด"

"เฮ้อ..."

"เร็วสิ่"

"กูถูกบังคับให้อยู่กับเจเคเหมือนมึงถูกบังคับให้อยู่กับพี่นาวีนั้นแหละ" 

!!!

มะนาวอ้าปากค้างด้วยความตกใจ หมายความว่าไง เจเคจะเอาเพื่อนชายฉันไปเลี้ยงหรอ งั้นแสดงว่า

"ว้ายยยเพื่อยรัก มึงจะมีผัวแล้วค่า55555" 

มะนาวหัวเรทะออกมาอย่างชอบใจ ก็ไม่แปลกหรอกมินน่ะน่ารักมากๆมากเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย นางควรมีผัวไม่ใช่เมียยิ่งเป็นเจเคก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

"เหอะ กูเกลียดมัน"

"นักเรียนเคารพ" 

'สวัสดีค่ะ/ครับ~' เพื่อนทุกคนกล่าวสวัสดีครูประจำชั้น วันนี้คาบแรกเป็นhomeroom มันไม่อะไรมากหรอกพบคนูที่ปรึกษานิดหน่อยแล้วก็ว่างยิ่งม.6แล้วล่ะก็ว่างยาวๆเลยแหละ

"วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาแนะนำ"

"...." 

"เข้ามาสิ่จ้ะ"

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ประตูห้อง ต้องเป็นเด็กมีเส้นแน่ๆถึงสามารถเข้ากลางเทอมแถมม.6ได้ ผู้ชายตัวบางผิวขาวก้าวเข้ามาในห้อง เผยใบหน้ารูปไข่ดวงตาเรียบนิ่งเรียวคมจมูกโด่งเป็นสันได้รูป

ดูดีชมัด...

"แนะนำตัวสิ่"

"....."

"....."

​"แบคฮยอน บยอลแบคฮยอน"

​"....."

"ฉันเป็นลูกครึ่งไทยเกาหลีฝากตัวด้วย"

"....."

"แล้วก็ มะนาว..."

เด็กใหม่พูดขึ้นพร้อมกับมองมาที่คนตัวเล็ก เขากระตุกยิ้มมุมปากให้เสียวเล่นแล้วพูดต่อ

​"ยินดีที่ได้เจออีกครั้ง หวังว่าคงจำกันได้"

(ต่อ)

เสียงฮือฮาดังขึ้นหลังจากเงียบมานานโดยเฉพาะผู้หญิง...คงด้วยลักษณะภายนอกแล้วถือว่าดูดีโคตรๆแถมเป็นลูกครึ่งแบบนี้ก็ยิ่งเร้าใจไปอีก ผู้หญิงทุกคนแทบจะลงไปแด้ดิ้นเพียงแค่แบคฮยอนกระตุกยิ้มมุมปาก คงอยากจะเป็นคุณนายบยอลกันจนมดลูกสั่น

แต่ไม่ใช่กับมะนาวคนที่เพิ่งจะตกลงปลงใจไปกับพ่อทูลหัวสุดสวาทอย่างนาวี(?) คงมีแต่คำว่างง+งง เป็น งงยกกำลังสองผู้ชายตัวขาวคนนี้เป็นใคร แล้วมารู้จักมะนาวได้ยังไงตอนไหน? มะนาวสบตากลับเด็กใหม่อีกครั้งดวงตาคมคู่นั้นมองมะนาวอย่างสื่อความหมาย แต่...ทำไมมะนาวรู้สึกผูกพันธุ์กับดวงตาคมคู่นั้นล่ะ ยิ่งมองลึกลงไปแล้วจู่ๆภาพเหตุการณ์ในวันเด็กก็แล่นขึ้นมาในหัว ซึ่งมันก็เป็นเพียงภาพลางๆที่ไม่สามารถประติดประต่อเป็นเรื่องราวได้ และมันก็เป็นเพียงเรื่องเดียวที่มะนาวจำได้ก่อนจะมาอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าตอนอายุสามขวบ 

รู้เพียงแค่ก่อนจะมาอยู่ที่นี้มีเด็กผู้ชายคนนึงพูดภาษาเกาหลีกับเธอว่า 'รอพี่ก่อนนะนารึลแล้วพี่จะมารับกลับไปด้วย...' แล้วก็วิ่งไปกลับไป

คงยังไม่ได้บอกไช่มั้ยว่า...​อันที่จริงเธอไม่ได้ชื่อมะนาวตั้งแต่แรก แล้วก็พูดภาษาเกาหลีมาตั้งแต่จำความได้...

​และทุกวันนี้ก็ยังพูดภาษาเกาหลีได้ปกติ ที่พูดภาษาไทยได้เพราะไอ้เพื่อนเหี้ยนี่สอนให้ต่างหากไม่งั้นก็พูดไม่ได้หรอกภาษาไทยยากจะตายไป

"รู้จักกันหรอ งั้นก็ไปนั้งข้างมะนาวนะตรงนั้นน่ะ ครูไปแล้วนะ" 

และทันทีที่ครูประจำชั้นเดินออกไปทุกสายตาก็จับจ้องไปที่แบคฮยอนเป็นตาเดียว แต่แบคฮยอนก็ไม่ได้แคร์หรือสนใจอะไร ค่อยๆเดินไปทิ้งตัวลงข้างมะนาวตามที่ครูบอกแล้วหยิบหูฟังมาอุดหูเพื่อกลบเสียงน่าหงุดหงิดที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

มะนางและมินมองผู้ชายคนนี้ไม่ละสายตาก่อนที่จะมองหน้ากันด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรก็ต้องลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากที่นั้ง เพื่อนในห้องรวมตัวกันอย่างมิได้นัดหมายที่โต้ะของมะนาวและมินโดยมีแบคฮยอนนั้งข้างๆ คำถามมากมายถูกยิงไปที่แบคฮยอนจนฟังไม่รู้เรื่องแต่ทุกอย่างก็สงบลงได้เพียงแค่คำพูดเพียงคำเดียวของเด็กใหม่

"รำคาญ..."

เท่านั้นแหละ...

ฝูงไฮยีน่าก็สลายตัวออกจากเหยื่อด้วยความเร็วสูง ทำอย่างกับกลัวนักกลัวหนา 

พอเพื่อนคนอื่นๆหันกลับไปนั้งที่มินก็สวมบทบาทเป็นยอดนักสืบจิ๋วโคตวยที่ไม่ว่าจะผ่านมาสักกี่ปีก็ยังเป็นเด็กกระโปกเหมือนเดิม 

"......"

"....."

"เออ" 

"เจ็ททท! ส่วนอีผู้หญิงถึกนั้นชื่อ มะนาวมึงคงรู้จักแล้ว แต่กูและมันยังไม่รู้จักมึง เพราะฉะนั้นการที่มึงบอกว่ามึงรู้จักเพื่อนกูมาก่อนแล้วสารภาพมาซะดีๆว่ามึงรู้จักมันได้ไง"

"หึ..." 

แทนที่จะโดนโบกกลับมาแต่แบคฮยอนเพียงแค่ยิ้มแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่มะนาวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรรู้จักกันตอนเมื่อไหร่เพราะสุดท้ายก็ต้องเป็นเพื่อนกับแบคฮยอนอยู่ดี





เด็กหนุ่มสามคนเดินออกมาจากตึกด้วยสภาพที่บรรยายไม่ได้อีป้านั้นสอนห่าอะไรก็ไม่รู้ นาวีไม่มองไม่เห็นถึงความจำเป็นของวิชาพวกนนี้เท่าไหร่ ไม่ได้อยากจะมานั้งตรงนี้ให้ตัวเองเสียเวลาด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าหม่อมพ่อบังคับให้เรียนนาวีไม่เรียนหรอก จะเรียนไปทำไมในเมื่อรู้หมดแล้ว?  ข้อสอบแต่ละครั้งมันง่ายมากแถมอาจารย์ก็มีวิสัยทัศน์ที่โคตรจะคับแคบ 

มันก็พูดได้แหละสำหรับคนที่เป็นเจ้าของธุรกิจพันล้านแถมตีตลาดแตกตั้งแต่ม.5 อย่างเขา...

"พวกมึงจะไปไหนต่อ" เจเคถามอย่างหมดอารมณ์มันน่าเบื่อๆๆๆๆๆโคตรๆๆๆๆ อยากลาออกแต่ทำไมได้นี่แหละแม่งกระโปกสุด

"กูจะไปนอน"<--ชูก้า

"กกเมียล่ะสิ่ แหวะ"

"กูจะไปบริษัท"<-- นาวี

"นี่ก็บ้างาน"

"เรื่องกู/เรื่องกู"

"......"

นาวียิ้มขำเมื่อเห็นไปหน้างอลแดกของเพื่อนตัวยักษ์ก่อนจะตบบ่าไอ้ก้าทีนึงแล้วเดินไปที่จอดรถ แต่ไม่ทันจะได้ไปไหนก็ถูกเจเคลากกับไปที่เดิม

"อะไรมึง"

"พวกมึงจะรีบไปไหนนี่เพิ่งเที่ยงครึ่งครับเพื่อนครับไปแดกข้าวกะกูก่อน" 

"มึงไปป่ะ" นาวีหันไปถามมนุษย์น้ำแข็งเต่าอีกคน ชูก้าพยักแบบส่งแล้วเดินนำไปก่อน เป็นอันสรุปว่าแม่งต้องไป 

"เจ๋ง! รักพวกมึงจังมาหอมแก้มที" เจเคยิ้มล่าเมื่อเพื่อนสองตังตอบตกลงไม่บ่อยนักที่พวกแม่งจะแดกข้าวกับเขาฉะนั้นจะตอบแทนน้ำใจด้วยการหอมแก้มทีนึง••

"เฮ้ย! กูต่อยอ่ะ"

"อะไรวะๆ มึงแม่ง ไอ้เต่าเผือกข้างหน้ามันยังยอมให้กูหอมเลยแล้วมึงทำไมหยิ่ง"

"นั้นมันไอ้ชูก้า บอกกูสิ่ว่าพอมึงหอมแล้วมันถีบมึงไปกี่ครั้ง"

"สามครั้งพร้อมกับไล่ออกจากห้องแล้วก็บอกว่าอย่าพูดถึงมันอีก"

"เออควายสมน้ำหน้า"

"นินทาอะไรกู" ชูก้าถามพร้อมกับวิ่งมาหาเพื่อนเหี้ยสองตัว

"เค้าบอกนาวีเรื่องทีาเค้าหอมแก้มตะเองวันนั้นอ่ะ เห้ยๆ! ไอ้ก้าไอ้เหี้ยอย่าถีบโอ้ยยย!!!!"

(70%)



ไม่มีอะไรหรอก งอล! ไรท์จะงอลพวกเธอจริงๆด้วยไม่เล่นทวิตกันรึไง โถ่ นี่ก็ติดแท็คในแล้วไม่มีคนเล่นเลย ชั้งแม่ง งอลจะหายไป2อาทิตย์! งอลพอเลิกอัพพอ ฮรึก










#คุณชายนาวี



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น