SaY_bg♤●

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2560 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 25
แบบอักษร

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านที่ปิดไม่มิดของเจ้าของห้อง ทำให้คนที่นอนฝั่งเดียวกับหน้าต่างต้องพลิกตัวหันหน้าซุกเข้าอกคนตัวเล็กที่ลืมตาตื่นเพราะแรงขยับ เธอยกมือขึ้นลูบผมคนรักเพื่อกล่อมให้หลับกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า 

เธอไม่ควรกวนคนรักให้ตื่นตอนนี้เดี๋ยวจะงอแงเข้าไปใหญ่ จูบหน้าผากเป็นการบอกฝันดีและค่อยๆพาตัวเองออกมาจากเตียงช้าๆไม่ให้กระทบกระเทือนถึงคนนอน เข้าห้องน้ำชำระร่างกายที่ผ่านศึกรักอันยาวนานให้สบายตัว 

เธอยังมีเรื่องต้องสะสางอีกเยอะ รอยยิ้มแสนร้ายกาจที่ไม่เคยมีใครได้เห็นเผยออกมาช้าๆ ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำให้คนที่เธอรักเจ็บ มันต้องเจ็บกว่าหลายเท่า! 

ณัชชาเดินลงบันไดมาเห็นเพื่อนรักนั่งอยู่กับแฟนตัวเองและหยอกล้อกันไปมา มันก็น่ารักดีหรอกแต่มันควรทำในบ้านคนอื่นรึไง! 

“หนักเหรอจ๊ะเมื่อคืนนี้กว่าจะลงมาได้ต้องรอให้รากฉันงอกก่อนไหมย๊ะ!” ยัยเพื่อนตัวแสบแซวปนบ่นแต่เธอทำเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่สนใจกับคำพูดของมัน 

"......"

“ยัยนี่! พูดด้วยก็ไม่พูด ที่รักดูสิค๊าาา” พอเล่นงานเธอไม่ได้ก็หันไปฟ้องแฟนซ่ะงั้น เหอะ! 

“โรสยังไม่ตื่นเหรอไอด้า” มนต์นภาถาม มือก็ลูบหัวเพื่อนเธอเล่น อย่างกับหมาเลยแห๊ะ…คนข้างบนก็ชอบเหมือนกัน…แต่น่ารักกว่านี้เยอะ! 

“ยังจ๊ะ มีอะไรรึเปล่า”  

“ว่าจะชวนไปดูกวางด้วยกัน…แต่ยังไม่ตื่นก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวเรารอมันตื่นก็ได้” มนต์นภาเปลี่ยนจากลูบหัวมาลูบแก้มเพื่อนเธอที่ทำหน้าเคลิ้มอยู่…เห็นแล้วก็ขัดลูกตา 

“พี่เรย์มารึยังนา” ถามไอ้สองคู่รักที่ยังไม่เลิกหยอกกัน 

“มาแล้วๆ ลืมบอกเลยนะเนี่ย ป่ะ ไปหาพี่เรย์กัน” พูดจบก็จูงเชือก เอ๊ย! มือเพื่ิอนเธอไปยังห้องใต้ดิน 

ตลอดทางที่เดินลูกน้องพี่ชายคนรักก้มหัวทักทายไม่หยุดหย่อนทำเหมือนเธอเป็นเจ้านายอีกคนมันก็ไม่แปลกหรอกเพราะเธอเป็นคนรักของน้องสาวเจ้านายพวกเขา 

ณัชชาเห็นพี่เรย์กำลังให้ลูกน้องซ้อมไอ้สารเลวนั่นจนสบักสบอมแต่ก็ยังหล่ออยู่ดี เดินเข้ามาหยุดข้างกายกอดอกมองนิ่ง 

“จะจัดการเลยไหมพี่จะได้บอกให้ลูกน้องหยุด” พี่เรย์ก้มหัวลงมาถาม เธอพยักหน้าตอบ 

“หยุด!!!” ลูกน้องห้าคนได้ยินก็ก้มหัวและเดินไปยังตำแหน่งตัวเอง 

ณัชชาเดินเข้าไปหาตัวต้นเหตุช้าๆทุกย่างก้าวของเธอถูกทุกคนจับตามองเพราะคงอยากจะรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กน่ารักแบบเธอจะกล้าทำอะไรชายร่างใหญ่ที่นอนไอค่อกแค่กอยู่กับพื้นแต่เธอเลือกเดินไปด้านหลังคนเจ็บและจับกำแพงก่อนจะลูบไปมาและไม่นานกำแพงนั้นก็ค่อยๆเปิดออกช้าๆ 

ทุกคนยกเว้นเพื่อนสนิท ถึงกลับอ้าปากค้างไม่คิดว่าจะมีห้องอะไรแบบนี้อยู่ในบ้าน 

“ถอดเสื้อผ้ามันออกยกเว้นกางเกงบ๊อกเซอร์” ร่างเล็กสั่งเสียงเรียบ ใบหน้าไม่แสดงอาการใดๆทั้งสิ้น แต่คนที่เหลือลอบกลืนน้ำลายกันเป็นแถว 

“จีน่า” เจ้าของชื่อหันมามองคนรัก 

“ปกติไอด้าเป็นแบบนี้เหรอ?” หล่อนถามอย่างหวาดๆ 

“มั้งคะ…มันมีไม่กี่เหตุผลที่ไอด้าเป็นแบบนี้หรอกค่ะ” ญาณีบอกด้วยรอยยิ้ม 

หล่อนเข้าใจและรู้จักเพื่อนดีและดูเหมือนนิศาคงไม่รู้จักตัวตนอีกด้านนึงของเพื่อนหล่อนแน่นอน 

“หนึ่งในนั้นก็คงเป็นโรส”  

“ถูกต้องค่ะที่รัก ไอด้าเป็นพวกหึงโหด โมโหแรง ไม่พอใจเมื่อไหร่ทุกอย่างจบค่ะ” 

“อึก” คนฟังกลืนน้ำลาย มองร่างคนรักที่เดินเข้าไปหาเพื่อนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าคนที่ทำร้ายหัวใจณัชชา  


*‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตล่ะว่ะงานนี้ ไอด้าดูท่าเอาจริง! ไว้อาลัยให้ล่วงหน้านะไอ้นพ’* 


ณัชชายืนมองคนบนเก้าอี้ที่เริ่มแสดงอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด…แบบนี้สิค่อยสนุกหน่อย 

รอยยิ้มแสนร้ายกาจค่อยๆเผยออกมาให้ทุกคนได้เห็นและขนลุกกันไปทั้งห้องถึงจะอากาศร้อนแค่ไหนพวกเขาก็รู้สึกถึงลมเย็นๆที่พัดมาทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีช่องระบายอากาศใดๆทั้งสิ้น รึจะเป็นเพราะร่างเล็กที่ยืนยิ้มอยู่กัน 

“อยากพูดอะไรหน่อยไหม” ร่างเล็กถามในขณะที่มือดึงเข็มฉีดยาออกมา 

ในหลอดยาเล็กนี้มีสารกระตุ้นระบบประสาททำให้เกิดภาพหลอนขนาดรุนแรงไม่มีขายตามท้องตลาดมืดมีแค่ที่นี่ที่เดียว 

“ปะ…ปล่อยฉะ…ฉันไป…เถอะ…เถอะนะ…ฉันขอร้อง” ทั้งชีวิตของเขาไม่เคยกลัวใครเท่าผู้หญิงตัวเล็กคนนี้เลย ไม่ว่าจะยศใหญ่แค่ไหนเขาก็ไม่หวั่นเกรงแต่ตอนนี้มันไม่ใช่…… 

“ง่ายไปมั้ง…นายเคยพูดคำนี้ตอนพี่ชายคนรักของฉันสั่งให้ปล่อยแต่นายกลับไม่ทำตามและยังทำร้ายพี่ชายคนรักของฉันอีก…” ณัชชาเว้นไว้ช่วงหนึ่งก่อนจะพูดต่อ 

“และฉันก็จะทำเหมือนที่แกทำไว้!!!” 

“ยะ อย่า!!!” นพร้องเสียงดังอย่างหวาดกลัวเมื่อของที่อยู่ในมือณัชชาได้ลงมาอยู่ที่คอของเขาเลือดไหลออกมาเล็กน้อยเพราะโดนของแหลมแทง ร่างเล็กจัดการปล่อยสารในหลอดเข้าสู่ร่างกายของไอ้สารเลวจนหมดแล้วดึงออก 

ยืนมองดูผลงานของตัวเอง ใจจริงอยากฆ่าให้ตายไปเลยแต่คิดดูอีกทีให้มันเจ็บปวดช้าๆคงสะใจมากกว่า 

“5…4…3…2…--” ญาณีกำลังนับถอยหลังเพราะรู้ฤทธิ์ยาตัวนั้นว่าจะออกอาการเมื่อไหร่ ถ้าไม่รู้คงแปลกเพราะหล่อนเป็นคนทำมันขึ้นมาเอง 

“อ๊ากกกกก!!!!” เสียงร้องโหยหวนของนพดังไปทั่วทั้งห้อง ทำเอาเหล่าคนที่ยืนมองอยู่เริ่มถอยหลังเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนโดน 

ร่างบนเก้าอี้ค่อยๆดีดดิ้นไปมาอย่างทุลนทุลาย เล็บจิกเข้าที่เก้าอี้ไม้แล้วขูดไปมาเหมือนต้องการที่ระบาย ยิ่งทำมากเท่าไหร่ความเจ็บปวดก็มากเท่านั้น 

“ปล่อย…ปล่อยกู!!…อ๊ากกก!!…ปล่อย!!” จากความหวาดกลัวในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความขึงขังขึ้นมาในพริบตา ร่างเล็กยิ้มกว้างกับผลที่ได้รับ 

ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้ไม่ได้ใช้นานแล้วนะเนี่ยต้องขอบคุณเพื่อนเธอสินะที่ทำมันออกมาทีแรกก็ปฏิเสธเพราะมันแรงและคงไม่ดีแต่ตอนนี้เธอคงต้องเปลี่ยนความคิดแล้วล่ะ 

จะหยิบออกมาใช้ก็ต่อเมื่อพวกมันทำร้ายคนที่เธอรัก ร่างของชายหนุ่มค่อยๆหยุดลงช้าๆเมื่อยาค่อยๆซึมเข้ากระแสเลือด สมองเกิดการแสดงภาพในอดีตที่เคยทำมาไม่ว่าจะข่มขืน 

ทำร้ายร่างกาย บังคับให้คนพวกนั้นฆ่าตัวตาย ตัดแขนตัดขาเด็กแล้วเอาไปขอทานตามสถานที่ต่างๆ ผู้ชายคนนี้มีดีแค่หน้าตาส่วนนิสัยและสันดานก็ปีศาจในคราบมนุษย์ดีๆนี่แหละ 

“เป็นไงบ้าง…สมองโล่งไหม” ชายหนุ่มมองหน้าคนถามด้วยแววตาหวานเยิ้มเพราะด้วยน้ำเสียงของณัชชาทั้งแหบและเซ็กซี่เธอดัดให้เป็นแบบนี้…จะได้ทำบทลงโทษขั้นต่อไปได้ง่ายๆ 

“ฮ่าๆๆ” นพไม่ได้ตอบคำถาม เขาเอาแต่หัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าคนในห้องเป็นตัวตลก ร่างเล็กยิ้มกว้างและบอกให้ลูกน้องพี่เรย์มาแก้มัดปล่อยมันให้เป็นอิสระ 

อยากจะรู้นักว่ามันจะทำตามที่เธอบอกหรือไม่ ญาณีหยิบมืดวางไว้บนโต๊ะตัวยาวกลางห้อง มีตั้งแต่ขนาดเล็กยันขนาดใหญ่ให้เลือกใช้ตามสะดวกก่อนจะสั่งให้ทุกคนออกจากห้องไปให้เหลือแค่หล่อนและเพื่อนรักเท่านั้น  

“พี่เรย์! ทำไมยอมสาวๆง่ายอย่างนั้นเล่าเกิดเป็นอะไรขึ้นมายัยโรสฆ่าเราตายแน่ถึงนาจะแค่พิการก็เถอะแต่พี่นี่ศพเลยนะ” มนต์นภาพูดความจริง อะไรที่เป็นของรักของห่วงเพื่อนหล่อนแล้วมีหรือจะให้เป็นอะไรไป รายนั้นก็โมโหแรงพอกัน 

“แกดูสายตาและน้ำเสียงของสองสาวสิว่ะ! มันน่าขัดใจรึไงเล่า!” เรย์เขกหัวเพื่อนน้องสาวไปหนึ่งที  

“โอ๊ยย พี่เป็นผู้ชายนะเห้ย! ทำไมต้องกลัวด้วยห๊ะ!  

“ไอ้นี่! ฉันยังไม่อยากตายก่อนวัยนะเฟ้ยพึ่งจะได้เมียเป็นตัวเป็นตนเองและยังอยากทำอะไรให้เธออีกเยอะ เรื่องอะไรจะหาความตายใส่หัว” 

“พี่กลัวเมียนี่เอง เข้าใจๆ” ตบบ่าแกร่งให้เจ้าของแยกเขี้ยวใส่ “ไอ้น้องเวร!” อยากบีบคอมันให้ตายแต่พอคนรักมันหันมามองความคิดนั้นก็หายวับ!ไปกับตา…ผู้หญิงนี่น่ากลัวชะมัด บรึ๋ย! 

พอทุกคนออกจาห้องไปหมดแล้วณัชชาก็เดินเข้าไปหาเหยื่อช้าๆเพื่อไม่ให้รู้ตัวและทำการพูดคุยให้รับฟังคำสั่งของเธออย่างเดียวและไม่มีสิทธิ์ขัดขืนต่อให้มีสติครบถ้วนแต่มือและสมองก็ฟังแค่เธอคนเดียว! 

“นายชอบมีดเล่มไหน หยิบมันขึ้นมาสิ” กระซิบข้างหู มือวางบนไหล่ออกแรงบีบบังคับให้ทำตาม 

“เหี้ยเอ๊ย!! หยุดสักทีสิว่ะ!!!” นพกำลังด่าตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ 

ปากเขาต้องการอีกอย่างสมองก็ทำอีกอย่าง…มัยคือยาล้าอะไรกันเนี่ย! ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้ได้ลองมันมาก่อน เขาเลือกหยิบมีด ‘Boot Knife Part VI’ มันคือมีดพกแบบร้อยเข็มขัดซ่อนไว้ในรองเท้าบูทเอาไว้สำหรับเดินป่าและป้องกันตัวจากอันตรายรอบข้าง 

แต่บางทีมีของพวกเขาเองก็อาจจะกลับมาทำร้ายก็ได้มันขึ้นอยู่กับผู้ใช้ว่ารักษามันดีแค่ไหน 

“นั่นเล่มโปรดของพ่อแกเลยไม่ใช่เหรอด้า” ญาณีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อรู้ว่าไอ้สารเลวเลือกหยิบมีดเล่มนั้น 

ร่างเล็กยกยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำเอาคนฟังด้านนอกถึงกลับกระโดดกอดกันต่อให้พวกเขาไม่ได้เห็นภาพเหมือนเจ้านายและเพื่อนนายก็รู้ว่ามันดีแล้วที่พวกเขาไม่เห็น 

ต่อให้ฆ่าคนมาเยอะแต่จะให้มาดูคนที่โดนลงโทษต้องทำร้ายตัวเองหัวใจพวกเขาก็แทบหยุดเต้น 

“มือข้างไหนที่ตบคนรักฉันช่วยใช้มืออีกข้างหยิบมีดและตัดนิ้วออก พร้อมๆกัน”  นพใช้มือข้างซ้ายหยิบมีดขึ้นมาและคว่ำมือขวาลงกางออกเตรียมตัวลงมือทำตามคำสั่ง 

แววตาเขาสั่นด้วยความกลัว ปากร้องบอกหยุดๆๆแต่มือและสมองดันไม่ทำตาม…ตกลงร่างกายนี้ของใครกันแน่ 

**ฉับ!** 

“อ๊ากกกกกกกก!!!!” เสียงร้องโหยหวนของไอ้สารเลวดังไปทั่วทั้งห้องด้วยความเจ็บปวดและรู้ซึ้งถึงผู้คนที่มันทำลงไปว่าพวกเขานั้นรู้สึกอย่างไรตอนมันสั่งลูกน้องให้ตัดอวัยวะต่างๆเพื่อเอาไปขายหรือให้พวกสัตว์กินเนื้อรับประทาน 

“กูจะฆ่าพวกมึง!!!! อ๊ากกกกก” เขาจ้องตาณัชชาอย่างเคียดเเค้น 

“หืม? ปากนายด้วยไม่ใช่เหรอเนี่ยที่แตะต้องร่างกายคนรักฉัน แบบนี้ฉันต้องทำยังไงน๊าาาา” ร่างเล็กหยิบมีดพกขึ้นมาแล้วลูบไล้ไปตามแก้มไอ้สารเลวช้าๆก่อนจะกดปลายมีดลงพอให้มีเลือดไหลออกมา 

ร่างกายนพไม่สามารถขยับไปไหนได้ยกเว้นดวงตาของเขาที่มองการกระทำอีกคนที่เหมือนฆาตกรโลกจิตดั่งในหนังสยองขวัญก็ไม่ปราณ 

เขาแอบกลืนน้ำหลายใบหน้าเริ่มซีดเซียวด้วยการที่เสียเลือดมากจากบาดแผลใหม่และเก่าที่ปริออกเพราะแรงขยับ 

“มีใครอยู่ข้างนอกไหม!!!” ณัชชาตะโกนถาม เรย์ได้ยินก็ส่งลูกน้องสามคนเข้าไปด้านใน 

“ฉันให้พูดเป็นครั้งสุดท้ายเผื่อฉันเปลี่ยนใจปล่อยนายไป” นพแสยะยิ้มและพูดสิ่งที่ทำให้ร่างเล็กโมโหถึงขีดสุด 

“แฟนเธอหวานมาก” มันเลียริมฝีปากอย่างท้าทาย 

“เลาะฟันมันออกจากปากและตัดลิ้นมันทิ้งซ่ะ!!!” คำตัดสินขั้นสุดท้ายจบลง ทุกคนที่ดูและฟังอยู่แทบไม่เชื่อหูและตาตัวเองว่าคำพูดนั้นออกมาจากผู้หญิงตัวเล็ก น่ารัก ไร้พิษสงจะสามารถกล้าสั่งอะไรแบบนั้นได้ ตกลงผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ 

“O_O” นี่คือสีหน้าของมนต์นภา 

“OoO” อันนี้ของเรย์พี่ชายคนรักของณัชชา 

“O[]O” สีหน้าตกใจสุดขีดของเหล่าลูกน้องทั้งหลาย ณัชชาเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการคุยกับใครทั้งสิ้น 

อารมณ์เธอมันยังไม่เข้าที่และใครที่กล้าคุยกับเธอตอนนี้แน่นอนว่ามันจะไม่มีลม หาย ใจ.




“อื้ออ” ร่างบนเตียงค่อยๆขยับตัวตื่น รู้สึกว่าคนที่นอนด้วยเมื่อคืนไม่อยู่ก็ดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 

ตวัดผ้าห่มผืนหนาออกก่อนจะตกใจกับผ้าปูที่นอนสีขาวบัดนี้เต็มไปด้วยสีแดงสด…นี่เราสองคนรุนแรงกันขนาดนี้เลยเหรอ? 

ในระหว่างที่สับสนอยู่นั้นดันนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นเลือดจากประจำเดือนตัวเอง ถ้าพวกเธอทำรักกันรุนแรงขนาดนี้เธอคงตายไปตั้งนานล่ะมั้ง ไม่ได้มายืนมองเลือดตัวเองได้หรอก  

“เฮ้อ~ เมื่อยตัวชะมัด” บีบแขนตัวเองเพื่อคลายความเมื่อยล้าไปพลางๆก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายตัวเองและหยิบเสื้อคลุมสีดำมาปิดร่างกายที่แสนเซ็กซี่ของตัวเอง 

เธอเดินหาผ้าอนามัยเพื่อเอามาใส่แต่กลับไม่มีสักแผ่นเดียว และแถมเสื้อผ้าก็ไม่มีใส่ด้วย คงไม่เป็นไรมั้งแค่จะไปถามกับแม่บ้านด้วยสภาพนี้ ขาเรียวยาวเดินลงมาจากบันได 

สอดสายตามองหาแม่บ้านแต่กลับไม่มีใคร เลยลองเดินไปดูที่ครัวเห็นแม่บ้านเกือบสิบคนยุ่งอยู่กับการทำอาหารเหมือนจะมีคนเป็นร้อยมาทานข้าวอย่างนั้นแหละ 

“เธอเป็นใคร” เสียงทุ้มจากทางด้านหลังเรียกสายตาของเธอให้หันหลังกลับไปดู ก่อนที่คนถามจะตาโตไม่คิดไม่ฝันว่านางแบบคนโปรดจะยืนอยู่ตรงหน้าในสภาพ……อื้มมม 

“เอ่ออ ฉัน--” นางแบบสาวกำลังจะตอบแต่โดนกระชากความสนใจเพราะเสียงแม่บ้าน 

“ว้าย! ตาเถร!” แม่บ้านคนอื่นๆเริ่มหันมามอง กลายเป็นว่าร่างสูงเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที 

“คุณไอซ์!! เลือดค่ะ!”  

“หะ ห๊ะ เฮ้ย!!” คนที่ชื่อไอซ์ยกมือปิดจมูกตัวเองและเริ่มถอยห่างจากคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้  

“คุณโรสคะ ทำไมลงมาในสภาพนี้ละคะ?” คนนี้เป็นแม่นมของณัชชา หล่อนรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนรักของคุณของหล่อนเอง 

เพราะเคยเข้าไปทำความสะอาดและเห็นนิตยสารทุกเล่มเป็นรูปสาวร่างสูงขึ้นปกทุกเล่ม! 

“คืออ โรสจะลงมาถามว่ามีผ้าอนามัยไหมและเสื้อผ้าของไอด้าโรสใส่ไม่ได้เลยค่ะ” นิศาพูดไปก็มองแม่บ้านคนอื่นๆไปด้วย  

“คุณโรสขึ้นไปบนห้องก่อนเลยค่ะเดี๋ยวป้าเอาไปให้”  

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าบอกแค่ว่ามันอยู่ตรงไกนก็พอเดี๋ยวโรสไปเอาเอง” เธอยิ้มกับความมีน้ำใจของคนที่นี่ 

“เชื่อป้านะคะ ไปรอบนห้อง” แม่นมแทบอยากจะก้มลงกราบให้แม่นางแบบสาวทำตามที่ตนบอก 

นิศาเลิกคิ้วไม่เข้าใจทำไมต้องให้ไปรอ เธอไม่อยากจะขยับเดินไปไหนแล้วกลัวเลือดมันจะไหลแค่บนที่นอนก็บ่งบอกได้แล้วว่าเดือนนี้มามากกว่าปกติ 

ในระหว่างที่เธอและแม่บ้านกำลังคุยกันอยู่นั้นเสียงอันแสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เธอรีบหันกลับไปมอง 

“นิศา!!!” ณัชชากะจะเดินขึ้นไปหาคนรักที่ห้องเพราะว่าน่าจะตื่นแล้ว 

สายตาก็มาสะดุดที่กับแผ่นหลังของร่างสูงยืนคุยกับแม่นมของหล่อนและพอเห็นการแต่งกายของยัยนางแบบทำเอาเลือดหล่อนขึ้นหน้าโมโหหนักเข้าไปอีก  

“คะ คะ?!” เจ้าของชื่อขานรับ 

“ใครบอกให้ลงมาในสภาพแบบนี้!!” ร่างเล็กถามอย่างโกรธจัด 

“คือออ…โรส…” ไม่รู้ว่าเสียงตัวเองหายไปไหนเมื่อสบกับดวงตากลมที่แสนน่ารักกลับกายเป็นน่ากลัว …แงงงง หนูอยากกลับบ้านนนน ╥^╥ 

“ขึ้นไปบนห้องเดี๋ยวนี้” ณัชชาพูดรอดไรฟัน พยายามอดกลั้นอารมณ์ไม่ให้เข้าไปกระชากคนรัก กลัวจะทำให้แม่บ้านคนอื่นๆตื่นตกใจกับการกระทำป่าเถื่อนของคุณหนูบ้านหลังนี้ 

ร่างสูงพยักหน้ารีบก้าวหรือวิ่งก็ไม่ทราบขึ้นไปยังชั้นสองโดยไม่ได้สนใจเสียงเพื่อนรักที่ตะโกนเรียกไล่หลัง เวลานี้เธอไม่ควรขัดใจคนรัก 

“ไอ้เพื่อนบ้า!! เรียกก็ไม่ยอมหยุด” มนต์นภาบ่นกับคนรัก 

“หันไปด้านหลังสิคะแล้วจะรู้ว่าเพราะอะไร” หล่อนทำตามและต้องรีบย้ายตาตัวเองมามองหน้าญาณี 

“กลับกันก่อนดีกว่าที่รัก ที่นี่ชักไม่ปลอดภัยแล้วค่ะ”  

“ไปสิคะ” คล้องแขนคนรักและพากันออกไปจากบ้านกลับคอนโดตัวเอง  

ณัชชชาหยิบสิ่งที่คนรักตัวเองต้องการขึ้นไปข้างบนพร้อมกับเสื้อผ้าที่ไปหยิบมาจากห้องลูกพี่ลูกน้องตัวเองที่ไม่รู้ว่ามาเมื่อไหร่ ถึงจะอยากถามแต่มันไม่ใช่ตอนนี้ หล่อนควรจัดการไอ้ผัวขี้อ่อยก่อนอันดับแรก 

“นี่ค่ะ รีบๆด้วยเรามีเรื่องต้องคุยกัน” ส่งของให้เสร็จก็พาตัวเองเดินไปไหนก็ไม่รู้ แม่นางแบบรับมาแบบงงๆทำไมคนรักเธอดูหงุดหงิดจัง 

ช่างเถอะเธอควรเข้าไปจัดการตัวเองตามที่ร่างเล็กบอกดีกว่า ใช้เวลาไม่เกินสิบนาทีออกมาด้วยชุดกางเกงวอร์มสีเทากับเสื้อแขนสั้นสีเดียวกันดีนะที่ณัชชาหาชั้นในมาให้ด้วยไม่งั้นคงรู้สึกโล่งทั้งวัน 

“มีอะไรคะ” แม่นางแบบยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้คนรักที่รู้ว่าต้องทำอะไร เธอเลือกนั่งกับพื้นพรมหันหลังให้คนรักที่นั่งอยู่บนโซฟา 

“……” ณัชชาเม้มปากไม่รู้ว่าจะบอกดีไหมเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้า 

“ที่รัก เป็นอะไรรึเปล่า เงียบแบบนี้--” คำพูดเธอถูกกลืนเพราะอ้อมกอดทางด้านหลัง 

**หมับ!** 

“ด้าขอโทษ” ณัชชาพูดเสียงอ่อน นิศายกมือขึ้นลูบผมคนรักทางด้านหลัง 

“เรื่องที่ทิ้งกันให้นอนคนเดียวรึเรื่องที่ทรมานไอ้นพ”  

“โรสรู้ได้ไง” หล่อนตกใจ เธอหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าช่องแชทพี่ชายที่ส่งรูปของนพมาให้ดูและเขียนกำกับด้วยว่าเป็นฝีมือคนรักของเธอเอง ทีแรกก็ตกใจแต่พอดูๆไปมันยังไม่สาสมพอกับสิ่งที่มันทำ  

“ที่รักยังทำน้อยไปด้วยซ้ำและอย่ารู้สึกผิดกับคนพันนี้ มันไม่มีค่าพอหรอกนะคะ”  

“ที่รักรู้ไหมก่อนเค้าออกมามันพูดอะไร” จากเสียงอ่อนกลายเป็นแข็งในพริบตา 

“ว่าไรคะ” 

“มันบอกว่าที่รักหวาน” หางตาเธอเห็นสีหน้ามุ่ยๆของคนรักพอดีเลยอดขำไม่ได้ 

“แล้วหวานจริงป่ะล่ะ” เลิกคิ้วถามอย่างกวนๆให้คนมองหมั่นไส้ 

“(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)” ณัชชาไม่อยากยอมรับคนหลงตัวเองแต่มันคือความจริง 

“หื่นเหมือนกันนะเราเล่นซ่ะหมดแรง” ยิ้มมุมปากอย่างล้อเลียน 

“เพราะใครล่ะ! -///-” ปาผ้าเช็ดผมใส่หน้าคนรักที่ขำหล่อนไม่หยุด 

“หยุดขำเลยนะโรส!!” หากเป็นเวลาปกตินิศาคงกลัวแต่หล่อนกลับขู่ด้วยใบหน้าแดงๆ…ยัยนางแบบมันคงกลัวหรอก ชิ! 

“ขี้งอน” 

“ไม่ได้งอน”  

“ส่องกระจกดูไหมจะได้เห็นหน้าตัวเอง” 

“นิศา!!” ณัชชาเรียกชื่อคนรักเสียงแข็ง…ไม่พอใจที่ร่างสูงมาว่าตัวเอง 

“จ๋าาา” นอกจากจะไม่กลัวแล้วยังท้าทายกลับด้วย…เอากับนางสิ 

“ไอ้ผัวบ้า!!” หล่อนนึกอะไรไม่ออกจริงๆ 

“บ้า ก็บ้ารักเมียคนนี้นะ” เธอพูดชิดริมฝีปากอมชมพู สายตามองกันและกัน 

“-///-” ณัชชาหน้าร้อนผ่าว ไม่คิดว่าคนปากร้ายแสนเย็นชาจะพูดจาหวานใส่แถมยังเอาหน้าสวยๆของตัวเองเข้ามาใกล้อีก แบบนี้หล่อนจะไม่ใจอ่อนได้ไง 

จุ๊บ~

นางแบบสาวอดใจไม่ไหวจริงๆ ยิ่งเห็นหน้าแดงๆยิ่งอยากจะจับคนตัวเล็กฟัดจมโซฟา ข้อหาทำตัวน่ารัก เธอคิดไม่ผิดจริงๆที่ยอมยกหัวใจให้ยัยคุณหนูเอาแต่ใจคนนี้ 

“มาจูบเค้าทำไมเนี่ย” ซุกหน้าเข้ากับอกร่างสูง ซ่อนใบหน้าแดงจัดของตัวเองไว้  

“ก็เมียน่ารัก” เธอตอบตามตรงและอีกคนก็ยิ่งหน้าแดงไปใหญ่ เธอกลัวมันจะระเบิดเสียจริงๆ 

“ไปเดตกันไหมที่รัก”  

“ที่ไหนอ่ะ” ยังคงไม่เอาหน้าออกจากอกที่แสนอบอุ่นนั่น 

“สวนสนุกเป็นไง”  

“ที่นั่นคนเยอะนะ โรสไม่ชอบไม่ใช่หรอ?”  

“อยากไปรึเปล่าล่ะ”  

“อยากค่ะแต่…”  

“ไม่ต้องแต่ค่ะ อะไรที่ด้าอยากได้หรือชอบอะไรโรสยอมทุกอย่างค่ะ ถึงจะไม่ชอบก็เถอะแต่ด้าต้องการ โรสยอมทิ้งสิ่งนั้นไว้ข้างหลังและก้าวเดินไปข้างหน้ากับด้าค่ะ”  

“ขอบคุณนะคะที่ยอมทิ้งมันเพื่อด้า ^^”  

“ไปกันเถอะค่ะ” ส่งมือให้คนรักและอีกคนก็รู้ถึงยืนมือมาวางทับกันก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทำเอาเหล่าแม่บ้านที่ยืนลุ้นกันอยู่ว่าผู้หญิงหน้าสวยคมจะเป็นอะไรรคเปล่า 

พอเห็นว่าทั้งคู่เดินจับมือกันลงมาด้วยรอยยิ้มก็ทำเอาเหล่าแม่บ้านทั้งหลายโดยเฉพาะแม่นมถอดหายใจด้วยความโล่งอกก่อนรอยยิ้มจะมาแทนที่  

“ชั่งเหมาะสมกันจริงๆ” แม่นมพูดกับตัวเอง ในที่สุดคุณหนูของนมก็สมหวังกับเขาสักที 

Rrrr~ Rrrr~

เสียงมือถือของนิศาดังขัดการเล่มเกมของณัชชา หล่อนวางมือถือของตัวเองลงแล้วหยิบของคนรักที่ยังไม่เลิกแผดเสียงจนเริ่มรำคาญ 

เลื่อนหน้าจอไปทางขวาพร้อมกับเปิดลำโพงเพราะอีกคนขับรถอยู่ 

“(คิดถึงที่รักจังเลยยยย)” ปลายสายพูดเสียงดังทำเอาเจ้าของมือถือหันขวับมองหน้าคนรักก่อนจะยิ้มแหยๆให้  

“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะย่ะ! ไอ้เด็กแก่เเดด” ณัชชาบอกอย่างหงุดหงิด นึกหมั่นไส้น้องสาวคนรักที่นับวันเริ่มทำตัวเป็นเมียน้อยให้เมียหลวงอย่างหล่อนต้องสู้รบปรบมือทุกครั้ง 

“(ว้าว! ป้ายังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเนี่ย แหมๆน่าจะไปที่ชอบๆได้แล้วนะค๊าาา)” ปลายสายก็ชอบนักกับการได้ต่อแากต่อคำกับแฟนพี่สาว 

“ไอ้--” ยังไม่ทันได้ด่ากลับ คนที่ขับรถอยู่กดปุ่มวางสายพร้อมกับปิดเครื่องและโยนมันไปด้านหลังอย่างไม่ใยดี   “โรส!!” 

“ใจเย็นสิที่รัก ไม่โมโหนะคะ น้องมันแค่แหย่เล่นเอง” ยื่นมือไปจับมือคนอารมณ์ไม่ดีที่เตรียมเหวี่ยงได้ทุกเมื่อ……นี่คนรักเธอเป็นประจำเดือนรึยังไงกันทำไมดูหงุดหงิดง่ายเสียจริงทั้งที่เธอต่างหากที่เป็นรู้สึกมันจะแปลกๆนะ 

“แต่ด้าไม่เล่น!! กลับบ้านเดี๋ยวนี้! ไม่ปงไม่ไปเดตมันแล้ว!” โอ๊ยยย คนสวยละกลุ้ม!  

“ได้ไงกันละที่รัก นี่จะถึงแล้วนะคะ” ชี้นิ้วไปยังป้ายสวนสนุกข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลมากนักให้คนขี้โมโหดู 

“กล้าขัดใจ?” มาแล้วไงคุณหนูณัชชาองค์ลงแล้วค๊าาา จะรออยู่ใยเลี้ยวรถกลับสิคะ  


‘ไอ้น้องเวร!! เจอหน้ากันเมื่อไหร่แม่จะจับหักคอให้ ฮึ่ย!’

และแล้วทั้งสองคนก็ไม่ได้ไปเดตกันที่ไหน มุ่งตรงกลับบ้านของณัชชาทันที ใครกันจะไปกล้าขัดใจนาง รักมากซ่ะขนาดนี้มีหรือเธอจะกล้า



“ฮัดชิ่ว!” ดารีรัตน์จามออกมาเสียงดังทำเอาเพื่อนๆที่นั่งอ่านหนังสือด้วยกันตกใจเกือบทำหนังสือในมือหล่น 

“ตกใจหมดยัยดาว!” เพื่อนชายแต่ใจหญิงยกมือทาบอกทำเป็นว่าเสียงจามของเพื่อนสนิทคือเสียงระเบิดยังงั้นแหละ 

“เกินไปๆ” ทำหน้าดุ ก่อนจะอ่านหนังสือต่อ…สงสัยคงต้องไม่กลับบ้านสักระยะหนึ่งซ่ะแล้วสิ.





​TBC.​


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น