จางบิวตี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lucifer 5

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.6k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2560 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Lucifer 5
แบบอักษร

Lucifer 5


ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วกับการที่ปืนเข้ามาทำงานที่ไนต์คลับของแก็งค์ลูซิเฟอร์เต็มตัว งานเป็นไปอย่างราบรื่นแม้ว่าจะเหนื่อยไม่น้อยเพราะที่นี่คนเยอะทุกวัน พนักงานซึ่งมีไม่เพียงพอทำให้ปืนทำหลายหน้าที่ในหนึ่งคืน ทั้งเสิร์ฟโต๊ะปกติ เสิร์ฟห้องวีไอพี บางครั้งก็ช่วยยุ่งผสมเครื่องดื่มแบบง่ายๆ และตบท้ายด้วยการทำความสะอาดร้าน เอาสิ...ค่าจ้าง 450 ไอ้ปืนคนนี้ทำงานให้สี่แสนห้าอ่ะบอกเลย! แต่ใช่ว่าเขาจะเพลินกับการทำงานอย่างเดียว ระหว่างนี้เขาก็แอบถ่ายรูปด้านในของไนต์คลับโซนต่างๆ แอบถ่ายพนักงานที่ทำหน้าที่ต่างๆ ให้กับแก็งค์โพอิซั่น ซึ่งสิ่งที่ตามมาคือมีพนักงานลาออก ใช่...ไอ้กลอง บาร์เทนเดอร์เหมือนไอ้พี่ยุ่ง ที่มีฝือมือการมิกซ์เครื่องดื่มไม่น้อย ลาออกไปทำงานที่ไนต์คลับของแก็งค์โพอิซั่นแล้ว เมื่อสองวันก่อน เขาพอจะเดาออกในสิ่งที่แก็งค์โพอิซั่นส่งเขาเข้ามาเป็นหนอนบ่อนไส้ในแก็งค์ลูซิเฟอร์ แม้ในใจจะไม่ชอบในการลอบกัดแบบนี้ก็ตาม แต่เพื่อความอยู่รอดของตัวเองกับน้องชาย เขาก็ไม่มีทางเลือกนักหรอก


        "เหนื่อยชิบหายเลยวันนี้ ยังโมโหไอ้กลองไม่หาย สัสเอ้ย!" ยุ่งบ่นขึ้นขณะที่ทำความสะอาดไนต์คลับในตอนไนต์คลับปิด ซึ่งคำบ่นของยุ่งทำให้ปืนที่กำลังเช็ดโต๊ะชะงักไปทันที


        "นั่นสิพี่ รู้นะว่าไอ้แก็งค์นั้นมันให้เงินเยอะกว่า แต่เราทำงานกับเฮียไฟมาเกือบสิบปีนะเว้ย ทรยศกันได้ไง!" พนักงานอีกคนที่ทำความสะอาดอยู่ด้วยกันพูดขึ้นบ้าง


        "นั่นสิ...ไอ้ปืน มึงคงไม่ออกตามมันไปอีกคนใช่มั้ย?" ยุ่งหันมาถามปืน ทำให้ร่างโปร่งชะงักไปทันที


        "ตะ...ตามอะไรล่ะพี่ ผมทำงานที่นี่แล้ว จะออกไปทำที่อื่นทำไม"


        "เออๆ ให้มันจริงนะเว้ย แค่นี้พนักงานก็เหลือแค่หยิบมือแล้ว" ยุ่งพูดไปบ่นไป พร้อมกับมือที่ถือไม้กวาดกวาดพื้นไปด้วย ช่างเป็นคนที่ทำหลายๆ อย่างในเวลาเดียวกันได้เป็นอย่างดีจริงๆ...หลังจากที่ทำความสะอาดร้านเสร็จ พนักงานทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับ ปืนมองนาฬิกาที่ฝาผนังก็พบว่าจะตีสามแล้ว ร่างโปร่งเดินออกจากร้านเพื่อเดินกลับบ้าน ใช่แล้ว...อ่านไม่ผิดหรอก เขากำลังเดินกลับบ้าน เนื่องจากบ้านของเขากับไนต์คลับห่างกันสองป้ายรถเมล์เท่านั้นเอง จะให้นั่งแท็กซี่ให้เปลืองเงินเปลืองทองทำไมกัน ถ้าเป็นตอนกลางวันเขาก็นั่งรถเมล์ฟรีอยู่หรอก


          “ไอ้ปืน” เสียงหนึ่งเรียกขึ้นทำให้ปืนหันไปมองทันที


          “พะ...พวกมึง...” ชายชุดดำสองคนกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้ามาหาปืนทันที


          “นายให้มาถามว่าเมื่อไหร่จะได้แผนการค้า?” คำถามของชายชุดดำตรงหน้าทำให้ปืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก


          “ใจเย็นๆ ดิ นี่พึ่งเข้าไปทำงานได้อาทิตย์เดียวเอง อีกอย่างนี่ก็ส่งรูปในร้านกับพนักงานไปให้แล้ว” แม่งๆๆ เร่งเร้าจังเว้ย เขาก็คนธรรมดามั้ย? ถ้าสามารถหายตัวเข้าไปแอบเอาแผนการค้ามาได้เขาทำไปแล้วเว้ย!


        “ใจเย็น? พอดีนายกูเขาใจเย็นไม่เป็นว่ะ?”


          “งั้นก็แดกฮอลคูลซะจะได้ใจ...”


กริ๊ก

เสียงลั่นไกปืนทำให้ปืนชะงักทันที ยิ่งรับรู้ถึงอะไรแข็งๆ ที่อยู่ตรงหน้าท้องของเขา ร่างโปร่งก็ยิ่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป


          “นายกูไม่มีเวลามาล้อเล่นกับมึง ไม่เกินสามวัน...ถ้าไม่ได้รูปแผนการค้า มึงตายแน่” พูดจบชายชุดดำทั้งสองคนก็เก็บปืนและเดินออกไปทันที ปืนถอนหายใจออกมาพร้อมกับยีผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด โว้ยๆๆ แล้วเขาควรทำยังไงดีเนี่ย! สามวัน...แค่สามวันเท่านั้นเอง...วันนี้ปืนมาทำงานตามปกติ แต่ไม่ปกติตรงที่วันนี้เขาต้องพยายามหาลู่ทางในการเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์ให้ได้ เอ่อ...พูดเหมือนง่ายเนอะ แต่ถึงยากแค่ไหนเขาก็ต้องทำให้ได้เว้ย!


          “มองอะไรของมึงวะ?” ยุ่งถามปืนขึ้นขณะที่กำลังมิกซ์เครื่องดื่มโดยมีปืนเป็นผู้ช่วย ซึ่งอีกคนเอาแต่หันไปหันมาเหมือนมองหาอะไร


          “เอ่อ...วันนี้นาย...เอ่อ...คุณไฟไม่เข้ามาที่นี่เหรอ?”


          “ถามไมวะ?”


          “ก็...ก็ปกติเห็นเขามาทุกวันไง”


          “ช่วงนี้เฮียไฟยุ่งๆ กับกิจการค้าไม้ทางเหนือ” ปืนพยักหน้ารับพร้อมกับแอบลอบยิ้มในใจ เอาวะ...ช่วงนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ดี...ปืนเดินถือถาดเครื่องดื่มมาเสิร์ฟลูกค้าที่ห้องวีไอพีซึ่งอยู่บนชั้นสอง พอเสิร์ฟเสร็จร่างโปร่งก็แอบลอบเดินมาทางห้องทำงานของไฟ ตากลมมองซ้ายมองขวาก็พบว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสัมผัสเข้ากับกลอนประตู


แกรกๆ

สัส ประตูล็อค!

ปืนแทบจะเขวี้ยงถาดในมือลงพื้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าตอนนี้ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ปืนจึงหมุนตัวกลับทำท่าจะลงไปชั้นล่างแต่ก็พบกับใครบางคนเข้าเสียก่อน

         “คุณ...คุณไฟ” ไหนไอ้พี่ยุ่งบอกว่ามันไม่อยู่ไง!?!

        “มึงมาทำอะไรหน้าห้องทำงานกู?” เสียงทุ้มถามขึ้นพร้อมกับตาคมที่มองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเฉียบ จนปืนรู้สึกเสียววายไปทั่วสันหลัง


          “เอ่อ...คือผม...”


กริ๊ก

ปืนเบิกตากว้างทันทีเมื่ออีกคนหยิบปืนออกมาพร้อมลั่นไก เชี่ยๆๆ จะยิงกูเลยเหรอ? ใจเย็นเด้ออออ

         “ถ้าคำตอบมึงไม่มีเหตุผลพอ กูยิงมึงแน่” ปืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับคำพูดของคนตรงหน้า มือบางที่ถือถาดเย็นเฉียบราวกับไปแช่น้ำแข็งมา

       “คือ...คือ...ผมอยากจะเบิกเงินล่วงหน้าครับ” คำพูดของปืนทำให้ไฟชะงักไปนิด เมื่อเห็นร่างสูงชะงักปืนก็รีบตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อทันทีเพื่อความแนบเนียน ซึ่งไม่รู้ว่าตัวเองแสดงเนียนแค่ไหน แต่ถ้าคนตรงหน้าเชื่อ...สิ้นปีนี้เขาจะส่งชื่อตัวเองไปรับรางวัลออสก้า!

       “คือ...น้องชายผมป่วยครับ เลยอยากเบิกล่วงหน้าสักอาทิตย์หนึ่ง แต่ผู้จัดการไม่อยู่ เลยจะมาหาคุณไฟ” ไฟนิ่งไปพร้อมมองหน้าอีกคนอย่างจับผิด ไฟไม่ได้เชื่อคนตรงหน้าเต็มร้อยแต่ก็พอรู้จากรันมาว่าเด็กนี่อยู่กับน้องชายตาบอด แต่ไม่ทันที่ไฟจะพูดอะไรต่อเสียงของรันก็ดังขึ้นก่อน ซึ่งเป็นเหมือนระฆังช่วยชีวิตปืนในทันที


          “มีอะไรหรือเปล่าครับเฮีย?”


          “เด็กนี้มาขอเบิกเงินล่วงหน้า” รันเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะมองไปทางปืน


          “เลิกงานค่อยคุยกัน ตอนนี้ไปทำงานก่อน” รันว่า ปืนพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งลงไปชั้นล่างทันที เอาวะ...รอดแล้วเว้ย แม้ว่าปืนจะวิ่งลงไปแล้วแต่สายตาคมก็มองแผ่นหลังบางจนลับสายตาก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ


          “ฉันไม่ไว้ใจเด็กนั่น”


          “หมายถึงปืนเหรอครับ?” รันงุนงงไม่น้อยเพราะปืนก็ไม่ได้ดูมีพิษสงอะไร


          “ใช่ จับตาดูไว้ด้วย” พูดจบไฟก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองทันที ความจริงวันนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาที่นี่เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องบินไปเชียงใหม่เรื่องค้าไม้แต่เช้าแต่ที่แวะมาเพื่อมาเซ็นเอกสารการร่วมหุ้นกับบริษัทเครื่องดื่มแห่งหนึ่ง ซึ่งจะร่วมหุ้นส่วนในการเอาเครื่องดื่มมาลงที่ไนต์คลับของเขาประจำ เนื่องจากกิจการไนต์คลับนี้สิ่งที่สำคัญคือเครื่องดื่ม ถ้าเป็นไนต์คลับอื่นๆ คงไปรับเครื่องดื่มมาวางขายแล้วอัพราคาเอาแต่สำหรับไนต์คลับของเขาเลือกที่จะทำสัญญากับบริษัทเครื่องดื่มโดยตรง นอกจากจะได้ในราคาที่ถูกแล้วยังลดหย่อยภาษีอีกด้วย หึๆ มีแต่ได้กับได้ยังไงล่ะ นับว่าเป็นแผนการค้าที่ได้หมาลอบกัดอย่างแก็งค์โพอิซั่นคงคิดไม่ถึง แม้ว่าพวกมันจะกว้านซื้อตัวพนักงานของไนต์คลับเขาไปเพื่อให้ไนต์คลับของเขามีปัญหาแต่ไนต์คลับเขาก็ไม่มีทางได้รับผลกระทบอะไรมากมาย ในเมื่อรายได้ส่วนหนึ่งของเขาก็มาจากการร่วมหุ้นส่วนกับบริษัทเครื่องดื่มอย่างไงล่ะ หึๆ...หลังจากที่รอดตายอย่างหวุดหวิด ปืนก็รับกลับมาทำงานต่อทันทีเพราะกลัวพนักงานคนอื่นสงสัยว่าเขาหายไปไหนมา และพอเลิกงานปืนก็ถูกรันเรียกพบจนได้ ร่างโปร่งก็แกล้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อเพื่อความแนบเนียนและเขาก็ได้ค่าจ้างล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์จริงๆ เหยดดดด มาเฟียก็ไม่ได้ใจร้ายทุกคนนี่หว่า ผู้จัดการของเขาล่ะคนหนึ่งเลย คิดแล้วก้รู้สึกผิดไม่น้อยที่โกหกไปแบบนั้น ตอนนี้เขาก็ทำได้แค่ขอโทษผู้จัดการในใจเท่านั้น...สองวันผ่านไป...วันนี้เป็นวันเดดไลน์ที่ปืนต้องเอารูปแผนการค้าของแก็งค์ลูซิเฟอร์ไปให้แก็งค์โพอิซั่น ซึ่งปืนตรวจสอบดีแล้วว่าวันนี้ทั้งหัวหน้าแก็งค์และผู้จัดการไม่อยู่ชัวร์ๆ เมื่อสบโอกาสขึ้นมาเสิร์ฟที่ห้องวีไอพี ปืนก็รีบแวบมาที่ห้องทำงานของเจ้าของไนต์คลับ ก่อนจะใช้ลวดแหย่เข้าไปในรูกลอนประตู เขาไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยหรอก แต่เคยทำตอนลืมกุญแจบ้านซึ่งวิทยายุทธ์นี้ส่งตรงมาจากพ่อของเขาเลยล่ะ


แกรก

ปืนยิ้มกริ่มทันทีเมื่อสามารถสะเดาะกลอนประตูได้ ร่างโปร่งรีบเข้าไปในห้องทำงานทันทีก่อนจะรีบไปหาแฟ้มดังกล่าวที่เขาต้องการ

         “นี่มัน...” ปืนเผยยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นแฟ้มแผนการค้าที่เขาต้องการ ร่างโปร่งรีบเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูปตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้ายซึ่งมีประมาณสิบหน้า ปืนไม่ได้อ่านหรือสนใจเนื้อหาในกระดาษแม้แต่น้อย แค่เห็นหัวข้อว่าเป็นแผนการค้าก็เพียงพอแล้ว เพราะนี่แหละที่เขาต้องการ หลังจากที่ทำภารกิจเรียบร้อยแล้วมือบางก็รีบวางแฟ้มงานไว้ที่เดิมและรีบออกมาทันที


          “หายไปไหนมาวะปืน?” ยุ่งถามปืนขึ้นเมื่อเห็นอีกคนหายไปนาน


          “เอ่อ...เข้าห้องน้ำน่ะ”


          “นึกว่าไปไหนมา นี่ๆ รีบเอไปเสิร์ฟโต๊ะ 8 รอนานละ” ปืนพยักหน้ารับก่อนจะถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟยังโต๊ะดังกล่าวทันที...


          “หึๆ โง่” เสียงทุ้มพูดออกมาหลังจากที่ตาคมจดจ้องภาพเคลื่อนไหวบางอย่างในไอแพดในมือ ใช่แล้ว...ภาพของปืนที่กำลังค้นห้องทำงานของไฟอยู่ เอาแต่หาเลยไม่ได้สังเกตว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่ ไฟไม่ได้โง่และอย่างที่บอกเขาไม่ไว้ใจไอ้เด็กนั่น!


          “นายคิดว่าใครส่งมันมาครับ?” รันเองที่รู้ในสิ่งที่เกิดขึ้นจึงถามขึ้น


          “ไอ้พวกแก็งค์โพอิซั่น! หึๆ ไม่มีใครลอบกัดได้เท่ามันแล้ว สงสัยต้องสั่งสอนเสียหน่อย เตรียมคนด้วย”


          “ได้ครับนาย”


          “ส่วนไอ้เด็กนั่น...เดี๋ยวฉันจัดการเอง”









...

จะจัดการยังไงไหนบอกหน่อยสิ? 55555555  บุคลิกไฟจะนิ่งๆ เงียบๆ ซึ่งเงียบมากจริงๆ เงียบกว่าธารอีก 555555 แต่หลังจากนี้อาจจะไม่เงียบแล้วก็ได้ อิๆ ยังไงก็ฝากด้วยเน้อออออ

___จางบิวตี้___

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น