คิตตี้สีฟ้า

นิยายรักโรแมนติกที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นหัวใจ พ่วงด้วย NC แซ่บจากความหื่นของพระเอกล้วนๆ เรื่องแรกของไรต์มือใหม่ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนนิยายไรต์จ้า ^^

ชื่อตอน : My doctor 4 คนใจดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2560 03:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My doctor 4 คนใจดี
แบบอักษร

[Part โอลีฟ]

ช่วงเวลาของวันหยุดมันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ นี่กลับบ้านวันหยุดยาวทั้งที แต่ก็รู้สึกแปบๆก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ตัวเองต่ออีกละ และวันนี้ถึงวันหมอนัดอีกละ บอกเลยว่าวันนี้ชั้ลมาแบบพร้อมมาก แบตมือถืออันเต็มเปี่ยม หนังสือนิยายเรื่องโปรดที่ออกใหม่ล่าสุดหนึ่งเล่ม พร้อมสำหรับการรอตรวจอย่างเต็มที่ แต่แล้วสักพักเราก็ถูกเรียกมานั่งรอหน้าห้องตรวจหมอ อ่ะ สบายละ แอร์เย็นๆเอานิยายออกมาอ่านดีกว่า กำลังคว้านหานิยายในกระเป๋าออกมาเตรียมจะอ่าน “อภิชชญา เชิญห้องตรวจเลยค่ะ” เสียงพยาบาลเรียกเราเข้าตรวจ เอ๊า!! อะไรอ่ะ ทำไมวันนี้ได้ตรวจเร็วจัง แล้วเราก็เข้ามาตรวจกับพี่หมออาร์มคนเดิม

“สวัสดีค่ะ” เราไหว้ทักทาย

“อ่ะ โอลีฟ หวัดดีครับ เชิญนั่งครับ” หมออาร์มทักทาย

“ขอบคุณค่ะ”

“ไหนดูผล X-ray ซิ อืม... กระดูกเชื่อมกันดีเลยนะ ไหนลองเหยียดงอดูสิ” เราก็ทำให้ดู

“อืม... ก็งอได้เยอะแล้วนะ เอ... จะให้กี่คะแนนดีนะ” (น่าจะหมายถึงคะแนนการเหยียดงอที่จะบันทึกลงไปมั้ง) คืออันนี้อิชั้ลก็ไม่รู้

“แล้วแบบนี้คือมันใกล้จะผ่าออกได้รึยังอ่ะคะ” เราเลยถามไปเพราะตอนนี้การมีเหล็กแบบนี้มันปวดอยู่ตลอดเวลาเลยอ่ะ

“พี่ว่ายังนะ มันก็ยังไม่เชื่อมกัน 100% อ่ะ อยากเอาออกแล้วหรอ”

“ใช่ค่ะพี่ คือทำอะไรมันก็ปวดอ่ะค่ะ”

“อืม อดทนหน่อยนะ ไว้มันเชื่อมดีเมื่อไหร่ เราค่อยมานัดวันผ่ากัน ตอนนี้ก็ดูๆไปก่อนเนาะ”

“ได้ค่ะ”

“งั้นก็คงไม่มีอะไรละ ไว้นัดอีกทีสัก 2 เดือนหน้าแล้วกันเนาะ” อืมม รอบนี้ก็เว้นยาวๆไปอีกแฮะ

“โอเคค่ะ” จัดแจงวันนัดอีก 2 เดือนหน้าเรียบร้อย แล้วก็บอกลาพี่หมออาร์มและแยกย้ายกันไป นี่วันนี้กะเตรียมตัวอย่างดีเพื่อการมารอนานๆ แต่ทุกอย่างกลับเสร็จเร็วซะงั้น ตลกดีจริง งั้นวันนี้ก็เหลือเวลาว่างไปทำแลปล่ะสิ โอเคงั้นไปแพลนแลปและลุยเลย!!

หลายชั่วโมงผ่านไป นี่ก็หกโมงเย็นละ ชั้ลเพิ่งเสร็จแลปและกำลังยืนรอรถเมล์อยู่แถวๆคณะ เฮ้อ... เหนื่อยจัง ร่างพังเพราะแลปค่ำอีกแล้วเรา นี่รถเมล์ก็ยังไม่มาสักที รอสักพักก็มีรถคันนึงมาจอดเทียบ ใครอ่ะ คงไม่ได้มาหาชั้ลหรอก ขยับหนีแพรบ แต่ระหว่างที่จะเดินเลี่ยงไปนั้น คนในรถก็เปิดกระจกและตะโกนเรียก

[End part โอลีฟ]

[Part หมออาร์ม]

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นละ ผมเพิ่งเสร็จงานและกำลังขับรถกลับคอนโด แต่ระหว่างที่ขับรถกำลังจะผ่านป้ายรถเมล์นั้น ผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงหน้าตาคุ้นๆยืนรอรถเมล์อยู่ นั่นโอลีฟหนิ ทำไมกลับค่ำจัง ผมจึงตัดสินใจจอดรถเลียบข้างทางที่เธอยืนอยู่ แต่เธอกลับเดินเลี่ยงไป ผมจึงต้องรีบเปิดกระจกรถและทักทายเธอ

“เฮ้!! โอลีฟ” อ้าว งงครับงง

“อ๊ะ พี่อาร์ม” เธอทักผมแบบหน้าเหวอๆ คงตกใจแหละครับ 555

“เพิ่งจะกลับหรอ นี่ค่ำแล้วนะ มาพี่ไปส่ง” ผมเสนอตัวไปส่งเธอ ค่ำๆแบบนี้มายืนรอรถเมล์แบบนี้มันไม่ดีเท่าไหร่นะ

“อ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวรถก็คงมาแล้ว โอลีฟเกรงใจ” ห๊ะ เมื่อกี่เธอแทนตัวเองว่าโอลีฟ อ่ะน่ารักจัง เอ๊ะ...คิดไรของแกวะอาร์ม

“มาเหอะ พี่ไปส่งไม่ต้องเกรงใจหรอก เร็วๆนี่รถข้างหลังเค้าจะด่าพี่แล้วนะ” ผมพูดกดดันเธอไป

“เอ่อ... งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอดูลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นรถมาด้วยท่าทางเกรงใจสุดๆ

“แล้วนี่ทำไมกลับค่ำจังอ่ะ” ระหว่างที่ขับรถไปผมก็เปิดบทสนทนากับเธออีกครั้ง

“อ๋อ เพิ่งทำแลปเสร็จค่ะ แล้วพี่อาร์มล่ะคะ” เธอถามผมกลับ

“พี่ก็เพิ่งราวน์ตอนเย็นเสร็จครับ” 

“อ๋อค่ะ” เธอตอบแค่นั้นแล้วก็เงียบไปเลย จนผมต้องเปิดบทสนทนาอีกครั้งละ​

“แล้วนี่เราพักที่ไหนอ่ะ” 

“หอ Golden Place ค่ะ” 

“อ้าวหรอ งั้นก็ใกล้ๆกับคอนโดพี่เลยสิ” บังเอิญจริงๆครับ หอเธอกับคอนโดนผมอยู่ใกล้ๆกันเลย

“หืมม จริงหรอคะพี่อาร์มอยู่คอนโดไหนอ่ะคะ” โอลีฟถามกลับมาอย่างตื่นเต้น

“คอนโด Q residence ครับ” ผมตอบกลับไปอย่างยิ้มแย้ม

“อ่อ ใกล้จริงๆด้วย” พูดแล้วยิ้มตาหยีใส่อีก อึก*!! ไอ้อาร์มมึงหยุดใจเต้นแรงเดี๋ยวนี้เลยนะ*

“แล้วนี้เรากินข้าวรึยังอ่ะ แวะหาไรกินก่อนมั้ย” ผมเปลี่ยนเรื่องไปชวนเธอแวะกินข้าวก่อน ไหนๆก็กลับทางเดียวกันละ

“เอ่อ... ไม่ดีกว่าค่ะ โอลีฟยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” โครกกกกก... เสียงท้องคนไม่ค่อยหิวร้องซะดังเลยครับ

“อุ๊ป!!! แหะๆ” แล้วเธอก็ทำหน้าตาตกใจสุดๆกับเสียงท้องร้องที่ทรยศคำพูดเธอ พร้อมกับหัวเราะแหะๆให้ผม

“ฮ่าๆๆ นี่หรอคนไม่หิว ป่ะ หาข้าวกินก่อน จะกินไรดี เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” แหมะ บางทีผมก็สายเปย์นะครับเนี่ย

“กินไรก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องเลี้ยงดีกว่า แค่พี่ให้โอลีฟติดรถมาด้วยก็เกรงใจจะแย่แล้ว” เธอนี่ขี้เกรงใจจริงๆเลย

“อย่าดื้อน่า บอกจะเลี้ยงก็เลี้ยง นี่มากับป๋านะไม่รู้หรอ” ผมต้องแกล้งพูดเล่นกับเธอหน่อย เผื่อเธอจะผ่อนคลายลงบ้าง

“หืมม เอางั้นหรอคะ งั้นหนูไม่เกรงใจป๋าแล้วนะ ฮ่าๆๆ” เธอเล่นด้วยแหะ พูดมาซะเป็นอีหนูของผมเลย 555

“งั้นกินร้านนี้กัน” ผมแวะร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆข้างทาง เราเข้ามานั่งในร้านที่ไม่ค่อยมีคนมากนัก แล้วก็สั่งอาหารไป สักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ  ผมสั่งเป็นราเมนและปลาดิบอีกชุด ส่วนโอลีฟสั่งเป็นข้าวเบนโต๊ะหมูทงคัตสึ เรานั่งกินไปสักพัก ผมจึงเริ่มชวนเธอคุยอีกครั้ง เพราะรู้สึกบรรยากาศจะเงียบเกินไป

“แล้วนี่เรากลับค่ำอย่างนี้ทุกวันเลยหรอ” ผมถามไประหว่างที่โอลีฟกำลังเคี้ยวหมูตุ้ยๆเชียว

“ก็ไม่ทุกวันอ่ะค่ะ แต่ส่วนใหญ่ก็กลับประมาณ 5 โมง 5 โมงครึ่งประมาณนี้อ่ะค่ะ” โอลีฟตอบ หลังจากที่กลืนหมูลงท้องไปแล้ว

“แล้วไป-กลับด้วยรถเมล์แบบนี้ตลอดเลย”

“ก็ใช่ค่ะ ตั้งแต่รถล้มตอนนั้นก็ไม่ได้ขับอีกเลย ตอนนี้ก็เอารถกลับบ้านไปแล้วเรียบร้อย”

“อ่อ แล้วถ้าวันไหนกลับค่ำทำไงอ่ะ”

“ก็ถ้าไม่เกินสามทุ่มก็กลับรถเมล์เองค่ะ แต่ถ้าเกินกว่านั้นก็มีวานเพื่อนๆมาส่งบ้าง แหะๆ”

“งั้นเอางี้มั้ย ตอนเย็นเรารอกลับกับพี่ได้นะ ส่วนตอนเช้าถ้าวันไหนพี่ไม่ได้ราวน์เช้าเดี๋ยวพี่แวะไปรับได้” ผมเสนอตัวช่วยเธอไป คือไม่รู้สิรู้สึกถูกชะตากับเธอยังไงไม่รู้นะ ไม่ได้จะจีบนะ แต่แค่รู้สึกอยากช่วยน่ะ

“หืมมม ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจ หนูไปเองได้” ดื้อจริงๆเลย เธอปฏิเสธความหวังดีของผมแบบไม่เก็บไปคิดดูก่อนเลยอ่ะ

“ขอยืมมือถือหน่อย” ผมต้องใช้มาตรการเด็ดขาดละ

“ห๊ะ!! ของหนูหรอคะ” เธอถามกลับงงๆ แต่ก็หยิบมือถือยื่นมาให้ เวลาจะเอ๋อก็เอ๋อจริงๆ

“อ่ะ นี่เบอร์พี่ ถ้าวันไหนพี่ไม่ได้ราวน์เช้า เดี๋ยวพี่ไลน์หา ส่วนตอนเย็นใครเสร็จก่อนกันคนนั้นต้องรอ โอเคมั้ย แต่ถ้ามีธุระไปไหนจริงๆ แล้วจะไม่กลับด้วยกันให้บอก ตามนี้นะ” ผมจัดการและพูดเองเสร็จสรรพทั้งหมด เพื่อไม่ให้เธอปฏิเสธความหวังดีของผม

“จะดีหรอคะพี่อาร์ม โอลีฟเกรงใจ” เฮ้อ... พูดยากจริงๆ

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก อ่ะ กินๆจะได้กลับไปพักผ่อน” ผมพูดตัดบทไป เดี๋ยวเธอก็หาเรื่องแย้งผมอีก

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกเมื่อไหร่พี่บอกหนูเลยนะ หนูไม่อยากรบกวนอ่ะค่ะ” โอลีฟก็ยังเป็นโอลีฟขี้เกรงใจอยู่ดี

“ได้คร้าบบบบ” ผมตอบไปอย่างยิ้มๆ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นนะ แค่ได้นั่งรถผมนี่ก็คงดีใจและวิ่งเข้าใส่ทันที นี่ไม่รู้รึงัยว่าผมฮอตขนาดไหนเนี่ย 5555

            จากนั้นผมก็ขับรถมาส่งเธอที่หอพัก ก่อนจะลงรถไปเธอก็ขอบคุณผมแล้วขอบคุณอีก นี่วันนี้เธอพูดขอบคุณผมกี่รอบแล้วเนี่ย ทำให้ผมรู้ได้เลยว่าโอลีฟคงเป็นคนที่ขี้เกรงใจคนอื่นมากๆ ต่อไปนี้คงต้องชวนคุยบ่อยๆละ เพราะดูๆแล้วจริงๆเธอเป็นคนคุยเก่งนะ แต่กับคนที่ไม่สนิทคงจะรักษาระยะห่างไว้ นี่ก็คงต้องใช้เวลาสักพักแหละ เธอถึงจะผ่อนคลายเวลาอยู่กับผมมากกว่านี้ นี่ดีนะที่เธอยอมเรียกผมว่าพี่อาร์มเฉยๆ ข้อนี้ผมว่าดีนะ บางทีก็เบื่อเต็มทนที่ทุกคนเรียกแต่หมอๆๆ มีเธอคนนึงนี่แหละที่เรียกผมว่าพี่เฉยๆ ค่อยรู้สึกเหมือนตัวเองพักจากการทำงานหน่อย

[End part หมออาร์ม]

[Part โอลีฟ]

นี่ก็เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่พี่อาร์มให้เราติดรถกลับด้วย แต่จริงๆก็ไม่ใช่ว่าจะกลับกับพี่แกทุกวันหรอกนะ บางวันที่พี่เค้าติดธุระจริงๆเราก็กลับเองได้ คือเราก็เกรงใจพี่เค้านะที่ต้องมาคอยลำบากกับเราแบบนี้ เคยปฏิเสธไปหลายครั้งแล้วมันก็ไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่ มีแต่จะโดนตอกกลับมาว่า อย่าดื้อ!! ก็นั่นล่ะ ตอนนี้ก็เลยได้รับการแซวจากพวกเพื่อนๆและสายตากรุ่มกริ่มจากพวกพี่ๆที่เรียนด้วยกัน ทำไมพวกนี้ถึงรู้อ่ะหรอ ก็เพราะถ้าวันไหนที่เราเสร็จช้ากว่าพี่อาร์ม บางครั้งพี่เค้าก็จะมานั่งรอที่ห้องแลปบ้าง โดยไม่ได้สนว่าใครจะคิดอะไรยังไง เราเลยต้องคอยบอกกับพวกเพื่อนๆไปว่าไม่มีอะไร แค่พี่น้องกัน อย่างเช่นตอนนี้พี่อาร์มก็กำลังนั่งจ้ออยู่ข้างๆเรามาสักพักระหว่างที่เราทำแลปอยู่

“นี่อันนี้คือใส่อะไรลงไปอ่ะ” พี่อาร์มถามมา ระหว่างที่เรากำลังเติมสาร

“พี่อาร์มอย่างเพิ่งถามค่ะ เดี๋ยวหนูลืม” คือกำลังใช้สมาธิอ่ะ เดี๋ยวลืมว่าเติมอะไรไปแล้วบ้าง

“อ่อ โทษทีครับ” พี่อาร์มตอบมาแบบเสียงสำนึกผิดหน่อยๆ

“แปบนึงนะคะ ใกล้เสร็จแล้ว” เราบอกไปโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง

“ครับผม” พี่อาร์มขานรับ เราเลยเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้นิดหน่อย

“โอเค เสร็จแล้วค่ะ กลับกัน” จากนั้นไม่นานแลปเราก็เสร็จเรียบร้อย

“โอลีฟ ก่อนกลับแวะหาไรกินก่อนมั้ยอ่ะ วันนี้มีตลาดมิดไนท์ด้วยนะ” พี่อาร์มชวน

“อ่อ โอเคค่า” เราก็ตอบกลับไป เพราะเราชอบเดินตลาดแบบนี้อยู่แล้ว เพราะของถูกและของกินเยอะด้วย และก็ได้รู้ว่าพี่อาร์มที่เห็นว่าไฮโซบ้านรวยแบบนี้ แต่พี่แกเป็นคนง่ายๆไม่ได้ติดหรูอะไรนะ สามารถเดินตลาด กินข้าวธรรมดา กินก๊วยเตี๋ยวข้างทางได้แบบเราๆนี่แหละ

“ลูกชิ้นอร่อยอ่ะ” หลังจากเดินซื้อของกินมาสักพักเราก็มานั่งกินของกินมากมายที่เดินซื้อมาตรงม้านั่งแถวๆนั้น

“กินเยอะขนาดนี้เอาไปเก็บไว้ไหนหมดเนี่ย” พี่อาร์มแอบด่าเราว่าตะกระป่าววะ 555

“พุงงัยพี่ 555” คือเรากินเยอะจริงๆแหละ ยอมรับ 555 เราเป็นคนที่กินเยอะมาก แต่มันก็ย่อยเร็วมากเช่นกัน อีกอย่างเรานอนดึกอ่ะ อาหารมันชอบหายไปก่อนนอนตลอดเลย เลยต้องกินตุนไว้ อิอิ

“ฮ่าๆๆ แล้วนี่อิ่มมั้ยหนิ เอาไรอีกมั้ย” พี่เค้าไม่ได้ประชดใช่มั้ย

“อิ่มแล้วพี่ เดี๋ยวแปบนะ” เรานั่งหักปลายไม่เสียบลูกชิ้นให้ทู่ๆ และหักครึ่งมันทุกอันก่อนจะเอาไปทิ้ง

“แล้วนี่ทำไรหนิ” พี่อาร์มถามเมื่อเห็นเรานั่งหักไม้เสียบลูกชิ้น

“ก็หักก่อนทิ้งไงพี่ ปลายไม้มันแหลม เผื่อมันไปทิ้มมือคนเก็บขยะเข้า หรือบางทีถ้าเค้าเก็บไปทิ้งไม่ดี มันหล่นแล้วอาจมีคนมาเดินเหยียบก็ได้นะ” เราตอบกลับไป คือทำแบบนี้มาตลอดจนมันติดเป็นนิสัยแล้วอ่ะ

“...........” ทำไมพี่อาร์มเงียบไป

“พี่แอบด่าอะไรหนูในใจป่าวเนี่ย” เราเลยถามไปขำๆ

“ป่าวๆ ใส่ใจคนอื่นดีจังเลยเนาะ... น่ารักจัง” พี่อาร์มพูดแล้วลุกเดินนำไป

“ฮ๊ะ” ปล่อยชั้ลทิ้งไว้ให้นั่งทำปากหวอ พี่เค้าชมว่าเราน่ารักหรอ... บ้าแล้วววว หยุดเขินเดี๋ยวนี้เลยนะโอลีฟ

[End part โอลีฟ]

[Special part หมออาร์ม]

เมื่อกี้ผมเผลอชมโอลีฟว่าน่ารักไป ก็ดูการกระทำของเธอสิ เธอดูใส่ใจคนอื่นแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ พอผมเห็นเธอพูดและทำมันออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ทำเป็นประจำแบบนั้น ทำให้ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงเป็นคนขี้เกรงใจคนอื่นแบบนี้ เธอคงจะเป็นคนที่แคร์คนรอบข้างมากๆ ผมว่าคนแบบนี้น่ารักดีนะ จนเผลอชมเธอออกไป พอรู้ตัวเลยรีบเดินหนีออกมาก่อน กลัวน้องตกใจ 555 สักพักเธอก็วิ่งดุ๊กดิ๊กๆตามผมมา

“พี่อาร์ม รอด้วยค่า” นั่นไง วิ่งมานั่นล่ะ

“กลับเลยมั้ย ซื้อไรอีกป่าว” ผมหันไปถามเธอ

“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็อิ่มม๊ากมากแล้ว” เธอตอบมาพร้อมกับลูบพุงตัวเองป้อยๆ

“จริงอ่ะ ไม่ใช่ตอนกลางคืนออกไปหาซื้อไรกินอีกนะ” ผมพูดดักทางเธอ

“เบื่อจริงคนรู้ทัน หนูไม่ออกไปหาไรกินหรอก เพราะห้องหนูมีเสบียงเยอะ 555” นั่นไงว่าแล้ว

“อย่ากินดึกมากล่ะ เดี๋ยวเป็นกรดไหลย้อน ถ้าจะกินก็นั่งให้มันย่อยก่อนค่อยนอน เข้าใจมั้ย” ผมเตือนเธอไป เพราะรู้ว่าเธอชอบกินอะไรตอนดึก

“รับทราบค่า” เธอรับปากทันที แต่จะทำรึป่าวน่ะอีกเรื่องนึง ยิ่งดื้อๆอยู่

“โอลีฟ” เสียงใครเรียกโอลีฟนะ

“อ้าว ปอนด์” โอลีฟหันไปมองและเรียกชื่อผู้ชายคนนั้นเหมือนรู้จักกันเป็นอย่างดี ใครวะ?

[End special part หมออาร์ม]

"อย่าดื้อกับพี่ครับ" #ป๋าอาร์มสายเปย์



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น