Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 16 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

ชื่อตอน : พายุ 16 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.9k

ความคิดเห็น : 141

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2560 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 16 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%
แบบอักษร

พายุ 16 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)




   ใบข้าวที่รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนสี่ทุ่มเกือบห้าทุ่ม มองคนป่วยที่ไม่มีทีท่าว่าจะลุก ใบข้าวเลยเอาแขนคุณลมที่กอดตนเองอยู่ออกเบาๆ และลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะออกไปที่ห้องครัว ถึงจะดึกแต่คุณลมก็ควรกินข้าวกินยาแล้วค่อยนอนต่อ ไม่งั้นคงไม่หายง่ายๆแน่นอน


“กินข้าวต้มหมูสับแล้วกัน” เปิดตู้ดูก็ไม่มีอย่างอื่นนอกจาหมูสับ ใบข้าวเลยต้มข้าวต้มหม้อเล็กๆที่พอกิน และไปเตรียมยาแก้ไข้ไว้ด้วย เพียงไม่นานข้าวต้มหอมฉุยก็เสร็จเรียบร้อย ใบข้าวเลยยกขึ้นมาชั้นบน เจอคุณลมที่ทำหน้าหงิกนั่งอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าตื่นมาตั้งแต่เมื่อไร


“ไปไหนมา” ถามเสียงดุๆ ด้วยความหงุดหงิด เมื่อรู้สึกว่าคนที่ตนเองกอดหายไป


“ใบข้าวไปทำข้าวต้มมาให้ครับ คุณลมทานข้าวต้มสักหน่อยนะครับ จะได้ทานยา”


“ป้อน!!” บอกเสียงดัง พลางกอดอกมองถาดข้าวต้มและสะบัดหน้าหนี ใบข้าวเลยไปยกเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงและนำถ้วยข้าวต้มที่หายร้อนเหลือเพียงความอุ่นๆเท่านั้นก่อนจะใช้ช้อนคนอีกทีสองทีและตักขึ้นมาเป่าเบาๆก่อนจะยื่นไปตรงหน้าคนป่วย


“ใบข้าวป้อนแล้วนี่ไงครับ คุณลมทานสักหน่อยนะครับ” ลมยอมหันหน้ามากินแต่โดยดี โดยสายตาก็จับจ้องไปที่คนกำลังป้อนตนเอง ใบข้าวยังอยู่ในชุดนักศึกษา หัวฟูเล็กน้อย คงเพราะนอนกับตนเองจนยาว


“อิ่มแล้ว” ทานไปเพียงไม่กี่คำ ลมก็หันหน้าหนี ไม่อยากจะกินต่อแล้ว รู้สึกกินต่อไม่ไหว


“อีกสองสามคำก็ยังดีนะครับคุณลม”


“ไม่เอา ฉันอิ่ม”


“นะครับ…..” น้ำเสียงอ้อนๆของใบข้าว ทำให้ลมยอมอ้าปากทานเข้าไปอีกสองสามคำ ก่อนใบข้าวจะส่งน้ำเปล่าให้ดื่ม


“รอให้อาหารย่อยสักนิดก่อนนะครับ คุณลมค่อยทานยาและนอนต่อ”


“เอาที่เหลือมานี่ ฉันจะป้อน นายต้องกิน ถ้าไม่กินฉันจะไม่กินยา” เมื่อลมบอกแบบนั้นใบข้าวก็ยอมยกถ้วยข้าวต้มที่เหลือเกือบครึ่งไปให้คุณลม คนหน้าโหดจัดการตักมันและจ่อมาที่ริมฝีปากอมชมพูของใบข้าว สายตาก็มองอย่างกดดัน เมื่อใบข้าวยอมทานเข้าไปแต่โดยดี ลมก็มีท่าทีพึงพอใจ


“ฉันจูบนายไม่ได้ เพราะกลัวนายติด เอาจูบทางอ้อมจากช้อนข้าวไปแล้วกัน” ลมพูดออกมาท่ามกลางข้าวเงียบ ใบข้าวแทบสำลักข้าวต้มที่จู่ๆ คุณลมก็พูดอะไรแบบนี้ออกมา ใบหน้าขาวๆที่เริ่มแดงเพราะมีอาการเขิน ทำไมคุณลมเป็นคนป่วยที่ชอบทำให้ใบข้าวเขินแบบนี้กันนะ….


“คะ คุณลม… ใบข้าวไม่ได้อยากจูบคุณลมนะครับ”


“แต่ฉันอยาก หุบปากไปเลย ยังกินเข้าไปไม่หมดถ้วย” คนป่วยจอมซึนบอกเสียงดุ ก่อนจะตักข้าวป้อนใบข้าวใหม่ไปเรื่อยๆ จนหมดถ้วย ใบข้าวเลยหันไปหยิบยามายื่นให้คนป่วยก่อนที่ตนเองจะลุกขึ้นเอาถ้วยข้าวต้มไปเก็บ


“เช็ดตัว” เมื่อทานยาเสร็จก็บอกให้ใบข้าวเช็ดตัวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


“เดี๋ยวใบข้าวเอาถ้วยลงไปเก็บและไปอาบน้ำก่อนได้มั้ยครับ เดี๋ยวใบข้าวขึ้นมาเช็ดให้”


“อาบที่นี้ ใส่เสื้อผ้าฉัน ให้เวลาสามนาที เอาลงไปเก็บ” คนป่วยจอมเอาแต่ใจบอก ใบข้าวเลยต้องทำตามอย่างไม่อยากจะขัดใจ พอกลับขึ้นมาในห้อง ก็เห็นคนป่วยที่สั่งห้ตนเองเช็ดตัว ตอนนี้อยู่ในสภาพโป๊… .ใช่ โป๊เปลือยไปทั้งตัว ไม่มีแม้แต่ชั้นในปกคลุมตรงนั้น





“คุณลม ถอดเสื้อผ้าทำไมครับ”


“เช็ดตัวก็ต้องถอดเสื้อผ้าสิ เช็ดให้ทุกซอกทุกมุมด้วยนะ แม้กระทั่งตรงนี้ หึหึ” ชี้ไปตรงกลางช่วงขาที่มีมังกรยักษ์นอนสงบนิ่งอยู่ หน้าของใบข้าวแดงแปร๊ดลามไปยังต้นคอ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปเตรียมของเช็ดตัวให้คุณลมที่ใบข้าวรู้สึกเหมือนโดนแกล้งยังไงก็ไม่รู้ ฮื่อ…


“เช็ดตัวยังไงไม่มอง จะเช็ดโดนมั้ย” ลมบอกทั้งๆที่แอบหัวเราะอยู่ในใจ ยิ่งเห็นเด็กที่กำลังเช็ดตัวหลับหูหลับตาเช็ดยิ่งอยากแกล้ง


“บะ ใบข้าว ก็เช็ดโดนนะครับ”


“เช็ดโดนตรงไหน เช็ดตรงนี้ด้วย” ลมจับมือใบข้าวก่อนจะเช็ดลากยาวมาตรงช่วงล่าง ที่มีลูกชายนอนสงบนิ่มอยู่ แต่เพราะความอยากแกล้งก็ทำให้มือใบข้าวโดนเฉียดไปเฉียดมา จนเจ้าลูกชายเริ่มผงาด ใบข้าวก็หน้าแดงจนไม่มีที่จะให้แดงอยู่แล้ว


“อืม… นายทำมันตื่นนะ รับผิดชอบเลย” ลมครางในลำคอเบาๆ จับผ้าที่เช็ดตัวตนเองออกและโยนทิ้งไป ก่อนจะจับมือไปข้าวมาวางตรงนั้นที่กำลังตื่น เมื่อเจอสัมผัสที่คุ้นเคย เจ้าลูกชายก็เริ่มอยากทักทายขึ้นมา


“คุณลมแกล้งใบข้าว…”เสียงหวานบอกสั่นเครือ คนป่วยจอมเอาแต่ใจแกล้งใบข้าวชัดๆ ทำไมคุณลมนิสัยไม่ดีแบบนี้


“ไม่ได้แกล้ง ฉันป่วยอยู่นะ อืม…”


“ป่วยแล้วยังทะลึ่ง ปล่อยมือใบข้าวนะครับ บะ ใบข้าวจะไปอาบน้ำแล้ว”


“ไม่… ถ้าไม่ทำให้สงบ ฉันจะถ่ายไข้ไปให้นายจนนอนซมเลย” ลมไม่ได้ขู่นะ ลมเป็นคนพูดจริงทำจริงเสมอ หึหึ


“ใบข้าวจะตัดให้เป็ดกินให้หมดเลย” ใบข้าวบอกพร้อมทำหน้างอๆ คุณลมแกล้งใบข้าวชัดๆ คนป่วยที่ไหนจะหื่นแบบนี้ คุณลมป่วยการเมืองหลอกใบข้าวรึไง


“ตัดแล้วจะเอาอะไรใช้ นิ้วเหรอ ถึงใจเหรอ”


“คุณลมทะลึ่ง”


“ก็คุยเรื่องทะลึ่ง จะให้สวดมนต์ให้ฟังรึไง” เนี๊ยๆๆ คุณลมทั้งทะลึ่ง ทั้งกวนประสาทเลย แล้วใบข้าวจะทำอะไรได้ ในเมื่อแพ้ทางคุณลมอยู่แล้ว


“ใบข้าวจะโกรธคุณลมนะครับ”




“เมียครับ ใช้ปากให้หน่อย ผัวไม่มีแรงขยับตัว” คนป่วยทำเสียงอ้อน เลิกกวนประสาทแล้วใช้มือใบข้าวรูดไปตามความยาวขึ้นลง ใบข้าวก็ใจอ่อนเพราะน้ำเสียงแบบนี้ยอมทำตามที่คุณลมต้องการ ใบข้าวแพ้น้ำเสียงอ้อนๆของคุณลมอีกแล้ว ฮื่อ….


ริมฝีปากอวบอิ่ม อมชมพูของใบข้าวกำลังครอบครองแก่นกายของลมที่ร้อนผ่าวเหมือนกับตัวที่เป็นเพราะพิษไข้ ใบข้าวใช้ปากด้วยความไม่ชิน ลิ้นของตนก็เลียเหมือนกินไอติมตามที่คนป่วยบอก ลมร้องครางในลำคอเป็นระยะๆ มือก็ลูบหัวใบข้าวไปด้วย บางครั้งก็ยกสะโพกกระแทกเข้าไปจนใบข้าวตีเข้าที่ต้นขาของลมด้วยความลืมตัว




“อ๊า…..”


“แค่กๆๆ” เมื่อลมปลดปล่อยออกมา ใบข้าวก็ยังไม่ทันเอาออกจากปาก น้ำรักของลมก็พุ่งเข้าไปเต็มปาก จนใบข้าวสำลัก พอลมดึงออกมา น้ำรักของตนเองก็กระเด็นออกมาโดนหน้าของใบข้าวจนเปรอะไปหมด แต่ลมกลับมองว่ามันดูเย้ายวน น่าขย้ำดี แต่ลมไม่มีแรงจริงๆ แม้อยากจะรังแกใบข้าวต่อก็ตาม


“ต่อมั้ย หึหึ”


“ใบข้าว… .ใบข้าวไปอาบน้ำแล้วนะครับ” ใบข้าวรีบลุกขึ้นและวิ่งเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คนป่วยจอมทะลึ่งหยิบผ้ามาเช็ดคราบและปามันลงตะกร้าผ้าอย่างแม่นยำและเอาผ้าห่มคลุมตัวนอนทั้งแบบนั้น หนาวเนื้อมันก็ต้องแนบเนื้อสิ ลมไม่สบาย มีเมียเหมือนคนอื่นเค้าก็ต้องให้เมียเอาเนื้อมาแนบแก้หนาว ลมจะได้หายไข้ไวๆ หึหึ



....................................................50%......................................................................




ใบข้าวที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมา เห็นคุณลมฟุบหลับลงไปแล้วเรียบร้อย แถมยังนอนเปลือยไม่สวมอะไรอีก ใบข้าวเลยเดินไปลดแอร์ให้อยู่ในอุณหภูมิปกติ แล้วเดินไปคลุมผ้าให้คุณลม ส่วนตัวเองก็กลับนอนอีกฝั่ง และปิดไฟให้เรียบร้อย หลับตาลงไปเพียงไม่นานใบข้าวก็หลับสนิท ลมที่หลับสนิทเหมือนกันก็รั้งตัวใบข้าวเข้ามาไว้กอดแน่นไปตลอดทั้งคืน…..




“อื้อ…” ใบข้าวที่นอนหลับสนิทก็สะบัดหน้าหนีสิ่งรบกวนที่กำลังคลอเคลียตนเอง ใบหน้าหวานซุกลงกับหมอนใบโต ทำให้ลมยกยิ้มมุมปกอย่างอารมณ์ดี อาการปวดหัวทุเลาลงไปเยอะ อาจจะเพราะเรื่องเมื่อคืนได้ระบายไข้ออกไปเล็กน้อย ทำให้เช้านี้ลมดูสดใส หน้าตาดูดีกว่าเมื่อวานมากนัก แถมตื่นมายังเจอเด็กน้อยนอนซุกอยู่ข้างๆ แต่ลมก็คิดอะไรดีๆออก ลมเลยจัดการดึงผ้าห่มที่คลุมกายออกและยกตัวใบข้าวขึ้นมานอนทับด้านบน อะไรในยามเช้าที่มักจะตื่นอยู่แล้ว พอโดนใบข้าวเบียดตัวลงมา มันยิ่งขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ลมก็นอนรอเวลาที่ใบข้าวจะตื่น ถ้าตื่นมาเห็นตัวเองในสภาพนี้จะทำยังไงนะ หึหึ


ลมที่นอนนับเวลาไปสักพัก ไม่นานใบข้าวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ลมเลยรีบหลับตาและแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบข้าวที่พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนตัวคุณลมก็รีบจะลุกขึ้น แต่ติดว่ามือของคุณลมยังรั้งเอวแลไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย แถมอะไรๆมันก็ยังดุนท้องน้อยของตน คุณลมนิสัยไม่ดีแต่เช้าเลย!!


“คุณลมปล่อยใบข้าวนะครับ ใบข้าวรู้ว่าคุณลมตื่นแล้ว”


“ฉันยังไม่ตื่น”


“ไม่ตื่นแล้วจะตอบใบข้าวได้ไงครับ ปล่อยใบข้าวนะครับ ใบข้าวมีเรียนตอนสิบโมงด้วย”


“ไม่ให้ไป ฉันไม่สบายอยู่นะ จะปล่อยฉันอยู่บ้านคนเดียวเหรอ”


“ใบข้าวไปแค่แปปเดียวเองครับ ตอนนี้คุณลมปล่อยใบข้าวนะครับ ใบข้าวจะได้ไปทำข้าวต้มแล้วเตรียมยาให้ไง”


“ฉันอยากอาบน้ำ”


“ก็อาบสิครับมาบอกใบข้าวทำไม”


“อาบน้ำให้หน่อย” ลมบอก สายตาก็จ้องมองใบข้าวเรียบๆ จนใบข้าวที่สบตาอยู่พยักหน้ารับ ลมเลยยอมปล่อยเอวใบข้าวออกแต่โดยดี พอใบข้าวลุกขึ้น สายตาก็เหลือบเห็นคุณลมน้อยผงาดชี้หน้าใบข้าว ใบข้าวเลยตวัดผ้าห่มคลุมให้อย่างรวดเร็วแล้วตนเองก็รีบไปเตรียมน้ำอุ่นลงให้คนขี้แกล้งจอมเอาแต่ใจอาบ เดี๋ยวอาบน้ำเย็นเดี๋ยวไข้กลับพอดี





“คุณลมไปนั่งสิครับ ใบข้าวทำไม่ถนัด” บอกคนป่วยที่ยืนอยู่ด้านหลังตนเองไม่ห่าง กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็กินเวลาเป็นชั่วโมง คุณลมเอาแต่ใจกับใบข้าวจนเพลีย แค่ยืนทำอาหารเช้าให้ก็ขาสั่นๆ ยืนแทบไม่ไหว คุณลมยังตามมาวอแว ทำไมคุณลมป่วยน่าตีแบบนี้ ใบข้าวรู้สึกเหนื่อยจริงๆนะ


“เร็วๆ ฉันหิวแล้ว”


“คุณลมก็ไปนั่งสิครับ ใบข้าวจะได้ทำให้เสร็จเร็วๆ”


“ฉันเบื่อข้าวต้ม”


“ทานข้าวต้มตอนเช้าดีแล้วครับ สบายท้อง แล้วคุณลมก็เลิกงอแงนะครับ ใบข้าวจะได้ทำอาหารเสร็จสักที” ใบข้าวบอกคนป่วยที่เอาแต่ใจ นี่ใบข้าวต้องรีบจัดการคุณลมแล้วออกไปเรียนให้ทันนะ แต่ใบข้าวรู้สึกไปเองรึเปล่าว่าคุณลมกำลังจะทำให้ใบข้าวไม่ได้ไปเรียน


“ฉันเวียนหัว เหมือนจะอาเจียน ไม่ต้องไปเรียน อยู่ดูแลฉันสิ” ลมบอก แต่ใบข้าวกลับส่ายหน้า ใบข้าวขาดเยอะมากเลยช่วงนี้ ไม่อยากตามเก็บบทเรียนด้วย ทำไมคุณลมต้องงอแง!!


“ไม่ครับ รีบทานนะครับ เดี๋ยวใบข้าวจะไปแต่งตัวก่อน” วางถ้วยข้าวต้มที่ทำเสร็จใหม่ๆให้ เข้าใจว่าคุณลมเบื่อ แต่ข้าวต้มถ้าหากทานเข้าไปมันจะคล่องคอมากกว่าอาหารแบบอื่น แต่พอใบข้าวบอกจะไปแต่งตัวคุณลมก็ทำหน้าบูดมากกว่าเดิมเสียอีก


“ไม่ให้ไป!!!”


“คุณลมครับ ใบข้าวมีเรียนนะครับ”


“ฉันไม่ให้ไป ถ้านายไปฉันจะทำให้นายเลิกเรียน ทำให้ท้องไปเลย ไม่เชื่อก็ลองดูสิ” ลมกอดอกบอกเสียงแข็ง ใบข้าวได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดส่งข้อความไปให้คิมว่าวันนี้คงไม่ได้เข้าเรียน ใบข้าวกลัวว่าคุณลมจะไม่พูดขู่อย่างเดียวไง ถ้าเกิดใบข้าวท้องจริงๆ ใบข้าวก็ต้องดรอปเรียน ซึ่งเป็นสิ่งที่ใบข้าวไม่ปรารถนาเท่าไร ใบข้าวอยากเรียนจบตามเกณฑ์


“ใบข้าวไม่ไปแล้วครับ วันนี้ใบข้าวจะพาคุณลมไปฉีดยา คุณลมเลิกงอแงได้แล้วนะครับ ไม่งั้นใบข้าวจะบอกคุณหมอให้ฉีดสองเข็มเลย”


“กลัวตายแหละ มาป้อนข้าวฉันได้แล้ว รู้สึกหิวข้าวแล้ว เร็วๆ” ลมบอกอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ยินว่าใบข้าวจะไม่ไปเรียนในวันนี้แล้ว ลมป่วยอยู่นะ เป็นเมียก็ต้องดูแลผัวสิ จะเรียนไปทำไม ผัวรวยเลี้ยงได้จนแก่ตายนั่นแหละ เหอะ!!!





“ไข้ไม่สูงนะครับ ฉีดยาสักเข็มเดี๋ยวก็หาย” ใบข้าวที่พาคุณลมมาที่โรงพยาบาล พอเข้าตรวจก็พบว่าเป็นเพียงไข้ธรรมดา ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ฉีดยาสักเข็มก็หายดีภายในวันสองวันนี้ แต่ที่ลมไม่สบอารมณ์นั่งหน้าหงิกคือ สายตาของไอ้หมอหน้าตาขี้เหร่ที่มองมาที่คนนั่งข้างๆลมด้วยแววตาหยาดเยิ้มนี่แหละ สงสัยไม่อยากแก่ตาย


“คุยกับคนไข้ ก็มองคนไข้ ไม่ใช่มองเมียคนไข้” คุณลมบอกพร้อมทำเสียงโหด จนใบข้าวรีบจับแขนคุณลมไว้อย่างรวดเร็ว คงเพราะใบข้าวกลัวคุณลมจะลุกขึ้นไปต่อยคุณหมอ


“เมียเหรอครับ”


“เออ เมีย เข้าใจแล้วก็รีบๆฉีดไอ้ยาเฮงซวยนี่สักที!!!”  


“รีบฉีดเถอะครับคุณหมอ” ใบข้าวบอก คุณหมอรูปหล่อก็รีบฉีดยาทันที เพราะกลัวว่าสามีคนไข้จะลุกขึ้นมาต่อยตนเองเพราะหวงเมีย


“หุบยิ้มสักที” ตวัดสายตามาบอกใบข้าวเสียงดุ จนใบข้าวหุบยิ้มที่คุยกับคุณหมอเมื่อครู่ลง ไม่ได้โกรธที่คุณลมดุ อาจจะเพราะป่วยเลยหงุดหงิดก็เป็นได้….


“คุณลมก็หยุดพูดนะครับ เดี๋ยวคุณหมอแทงเข็มผิด”


“ก็ลองดูสิ จะได้รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น”


“ใจเย็นๆนะครับ เสร็จแล้วครับ เชิญรอรับยาได้เลยนะครับ” คุณหมอบอกพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ให้ทั้งสองคน เป็นผัวที่หวงเมียจริงๆเลย!! แค่มองหน่อยเดียว เหมือนจะฆาตกรรมหมอสะงั้น!!! คุณหมอรูปหล่อคิดในใจ พอคนไข้ขาโหดออกจากห้องไปก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมา เป็นหมอนี่ลำบากจริงๆ เฮ้อ!!!




ส่วนใบข้าวก็พาคนป่วยที่เอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิดออกมานั่งรอรับยา คุณลมนี่น่าตีจริงๆเลย ไม่รู้หงุดหงิดใส่คุณหมอได้ยังไง ถ้าใบข้าวเป็นหมอจะฉีดยาเพิ่มอีกสักสองสามเข็มเลย น่าตีจริงๆ


“ชอบอ่อย มีผัวแล้วไม่รู้จักจำ”


“คุณลม เสียงดังนะครับ” ใบข้าวหันมาทำตาดุใส่คนป่วย ที่อยู่ๆก็พูดจาขึ้นมาแถมยังเสียงดังจนคนหันมามองเต็มไปหมด


“แล้วไง”


“ไม่แล้วไงครับ แต่ไม่น่ารัก ถ้าคุณลมงอแงอีกใบข้าวจะไปเรียนจริงๆด้วย ปล่อยให้คุณลมนอนป่วยอยู่คนเดียว ใบข้าวจะไม่สนใจด้วย”


“ฉันต้องกลัวคำขู่มั้ย? ไปเอายามาได้แล้วจะได้กลับสักที ยืนอ่อยหมออยู่ได้”



เพี๊ยะ*!!*


“ใบข้าวตี เพราะคุณลมพูดจาไม่น่ารักนะครับ เดี๋ยวใบข้าวจะไปรับยาจะได้กลับ ถ้าคุณลมพูดหาเรื่องใบข้าวอีก ใบข้าวจะไม่สนใจจริงๆด้วย” ใบข้าวที่ตีเข้าที่ต้นขาคนป่วยเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปรับยา ลมก็หยักไหล่ราวกับไม่ใส่ใจตามหลังใบ้าวที่ลุกขึ้นเดินไปรับยา รอให้ลมหายป่วยดีๆก่อนเถอะ เดี๋ยวจะโดนตีกลับ ตีจนร้องขอชีวิตเลย ไม่เชื่อคอยดูแล้วกัน!!! หึ!!!



.....................................................100%....................................................................

คืออยากอ้อนเมียไง อยากให้เมียอยู่เอาใจ โธ่!!! พ่อคนโหดของเรา น่าสงสาร55555555555555555555

ปล. ยังไม่เช็คคำผิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น