sunsunngii

ขอบคุณรีทๆมากเน้อที่เข้ามาอ่าน😘

ตอนพิเศษ 3 ความแสบของเอพริล THE END

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 3 ความแสบของเอพริล THE END

คำค้น : พ้อย สกอร์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2560 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 3 ความแสบของเอพริล THE END
แบบอักษร

"น้องไม่ผิดซะหน่อย"

APRIL



AWIN TALK


ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่สนามเด็กเล่น เวลาตอนนี้ประมาณเที่ยงกว่าๆ เฮ้อ ผมอยากนอนจัง

อยู่อนุบาล 3 ก็ไม่ได้นอนกลางวันแล้วอ่า ง่วงงง

"อวินไปเข้าห้องน้ำกัน" มิวสิคพูดขึ้นแล้วเดินมาหาผม

"กินไรเข้าไป ปวดอึหรอ" ข้าวหอมถาม อะไรๆก็เรื่งอึตลอดไอ้นี่หนิ

"ยุ่ง แกจะรู้ไปทำไมข้าวหอม" มิวสิคสวนกลับ ข้าวหอมทำหน้ามุ่ยทันที

"ปะๆ รีบไป" ผมรีบเดินไปดันหลังมิวสิคทันที ถ้าปล่อยให้ตีกันละก็โดนครูด่าแน่ๆ

พอเข้าห้องน้ำเสร็จผมก็เดินมาหาเพื่อนๆที่นั่งเล่นกันอยู่ แต่ดูเหมือนจะมีครูนั่งด้วย

"อ้าว! อวินมาแล้วหรอ ไปไหนมาจ๊ะ" ครูนิ่มถาม

"ไปเข้าห้องน้ำมาครับ ครูมีอะไรรึเปล่าครับ" ผมตอบ

"อวินไปหาน้องเอพริลหน่อยได้จ๊ะ น้องเอพริลไม่ยอมนอนเลย" พอครูนิ่มพูดจบ เพื่อนๆผมที่นั่งอยู่คนละทิศก็มารวมตัวกันทันที

"อวินไปด้วย!!" ครับ...





"แอร์เย็นอ่า" ใช่ครับ พวกมันตามผมมาด้วย พอเข้ามาในห้องพวกมันก็หายใจเข้าเต็มปอด คือแค่ว่านะครับ ถึงอากาศมันจะต่างกัน แต่มันก็ไม่ได้ขนาดนั้นมั้ยล่ะครับ

"พี่วิน! เย่!! พี่วินมาหาเอพริลด้วย" น้องสาวผมพอเห็นผมก็รีบวิ่งมากอดผมทันที

"ทำไมเอพริลไม่นอนกลางวัน" ผมถาม

"ก็เอพริลไม่อยากนอนอ่า ถ้าเอพริลนอนแล้วโดนจับไปล่ะ" เอิ่มมม...  ความคิดนี้ได้มาจากการที่พ่อผมแกล้งน้องอยู่บ่อยๆ

"ไม่โดนหรอก ถ้าเอพริลดื้อไม่ดื้อ" ผมพูด

"เอพริลไม่ดื้อ!!"

"นี่ไง เอพริลดื้อแล้ว เอพริลไม่ยอมนอน"

"น้อง..น้องไม่อยากโดนจับ ฮือออออ" แล้วทำไมร้องไห้ล่ะเนี่ย ปกติพ่อกับแม่พูดแล้วไม่เห็นร้องเลย

"อวิน! ทำไมทำน้องร้องไห้!!" นุ่นพูดเสียงดุ ผมผิดอะไรเนี่ย


"เอพริลไม่ร้องนะ" ข้าวหอมเดินมาใกล้เอพริลแล้วลูบหัวเบาๆ


"จุ๊ๆๆ เพื่อนๆเค้านอนหมดแล้วนะ เงียบเร็วๆ" นุ่นก็เดินมาเช็ดน้ำตาให้เอพริล


"ฮึก! อื้อ!" เอพริลพยักหน้าและหยุดร้อง อะไรเนี่ย สรุปน้องผมมั้ยเนี่ย


"เอพริบไปนอนนะคะ แล้วตอนเย็นไปเล่นกับพี่ๆนะ" นุ่นพูดจบเอพริลก็พยักหน้าทันที


"เด็กๆจ้ะ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วนะ" ครูนิ่มพูดขึ้น


"งั้นพวกเราไปกินเถอะ" นิวเยียร์ที่นอนกลิ้วไปกลิ้งมาอยู่ลุกขึ้นพูดแล้วเดินออกไป แต่โดนทีมดึงคอเสื้อไว้ก่อน


"เดี๋ยวสิ ขอบคุณครูก่อนสิ"


"ขอบคุณครับครู" พวกผมพูดพร้อมกันแล้วเดินออกไป





15.00 น.


อยู่อ.3เนี่ยเลิกช้าจริงๆเลย อดเล่นกับน้องเลยง่า


"อวินจะกลับแล้วหรอ" มิวสิคถามขึ้น


"อื้อ บ๊ายบายนะ วันจันทร์เจอกันนะ" ผมพูดแล้วโบกมือบ๊ายบาย


ผมเดินไปหาน้องที่เล่นอยู่สนาม ก่อนจะพาน้องไปเอากระเป๋า


"พี่อวิน น้องอยากกินเค้ก" เอพริลพูดแล้วทำหน้าอ้อน


"ตอนกลับค่อยบอกพ่อแม่นะ" ผมพูดแล้วลูบหัวน้อง ก่อนจะพาน้องเดินไปหาพ่อแม่ที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียน แบะก็ดูเหมือนจะทะเลาะกันอยู่ด้วย อีกแล้วๆ ไม่ไหวเลยจริงๆ


"นี่คิดยังไงมารับลูกพร้อมกันเนี่ย"


"ก็ปี๊เลิกงานพอดี มี๊นั่นแหละทำมั้ยมารับลูก"


"มารับลูกมันผิดด้วยรึไง"


"ปกติก็นั่งทำงานอยู่บริษัทตลอดไม่ใช่รึไง อยู่ให้เลขาหนุ่มดูแลไปสิ"


"หึ! คุณเองก็อยู่บริษัทให้เลขาสาวดูแลสิคะ ปกติก็นางก็ดูแลดีนี่คะ"


"เลขาหนุ่มคุณก็ดูแลดีจนมีรอยแดงที่คอเลยหนิ"


"แล้วแต่จะคิดเถอะค่ะ!"


"พ่อครับ แม่ครับ สสัสดีครับ" ผมเดินไปสวัสดีพ่อแม่ ก่อนจะกอดอกมองแล้วขมวดคิ้วใส่


"อวิน เอพริล" พ่อกับแม่พูดขึ้นพร้อมกัน เฮ้อ มาใจตรงกันอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้


"สวัสดีค่ะแม่กับพ่อ" เอพริลพูดแล้วยืนหลังผม ไม่ไหวเลยจริงๆ ผมต้องจัดการตลอดเลย ชอบทำตัวเป็นเด็กกันจริงๆ


"ทะเลาะอะไรกันหรอครับ" ผมถาม


"เปล่าจ้ะ" แม่พูดแล้วหันหน้าหนี


"กลับบ้านกันมั้ยครับ" พ่อพูดขึ้น


"เอพริลวันอื่นค่อยนะ เดี๋ยวพี่บอกพ่อกับแม่ให้นะ"


"อื้อ!"


END AWIN TALK





POI TALK


"พ่อกับแม่ทะเลาะอะไรกันครับ" อวินถามขึ้นทันทีที่ถึงบ้าน


"อวินคะ เย็นนี้บอกพ่อด้วยนะว่าให้นอนกับอวิน" ฉันไม่ตอบคำถามอวิน


"......" อวินเงียยไปก่อนจะพยักหน้า "ครับ"


"เย็นนี้กินอะไรคะคนเก่ง" ฉันถาม


"กินข้าวผัดก็ได้ครับ" อวินตอบ "แม่ครับ"


"คะ?"


"เอพริลบอกอยากกินเค้กชาเขียวครับ"


"งั้นเดี๋ยวแม่ทำอาหารเสร็จแล้วจะออกไปซื้อให้นะคะ" ฉันพูด


"ให้พ่อไปซื้อก็ได้ครับ"


"...งั้นบอก" ฉันยังพูดไม่ทันจนอวินก็เดินหนีไปแล้ว


"ผมไปทำการบ้านก่อนนะครับ"


"เฮ้อ" ไม่อยากคุยด้วยเลย ไอ้รอยแดงที่คอน่ะ ไม่ได้เกิดจากเลขาฉันซะหน่อย เกิดจากมันนั่นแหละทำไว้แล้วลืมเอง ไอ้บ้า!!


ฉันถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น


"คุณไปซื้อเค้กชาเขียวให้เอพริลหน่อย" สกอร์หันมามองหน้าฉัน ก่อนจะถอนหายใจ อยากตายมากไง!?


"อืม แล้วจะเอาอะไรมั้ย"


"ไม่ค่ะ" ฉันพูดแล้วเดินเข้าห้องครัว


"อวิน เอพริล นั่งเล่นในนี้นะครับ อย่าออกไปไหนนะ พ่อจะไปซื้อของ แม่อยู่ในห้องครัวนะครับ"


"ครับ/ค่ะ"





"กลับมาแล้ว"


"คุณข้าวเสร็จแล้ว จะกินมั้ยคะ?" ฉันถาม


"อือ" สกอร์ตอบ ฉันเลยเดินเข้าห้องครัวไป


ให้ตายสิ! มันเป็นการกินข้าวที่โคตรจะน่าอึดอัดเลย ไม่กินแม่งแล้ว!!


"....." ฉันยืนขึ้น ก่อนจะลุกเดินไปเก็บจาน


"พ่อคะ แม่ไม่สบายรึเปล่า"


"พ่อดูแลแม่หน่อยสิครับ ไม่ไหวเล้ย"


"ใช่ๆ ไม่ไหวเลย"


"ครับๆ คุณลูกๆ"




22.50 น.


"มี๊หลับยัง" ฉันรู้สึกถึงเตียงที่ยุบลงข้างๆ ก่อนจะรู้สึกถึงลมร้อนๆที่เป่ารดคอฉัน


"อย่ายุ่ง" ฉันพูดแล้วหดคอ


"มี๊ครับ ขอโทษนะ"


"เรื่องอะไร"


"เรื่องเนี่ย" สกอร์พูดแล้วเอานิ้วจมที่รอยแดงตรงคอฉัน


"อือ แล้วไง คุณไม่ได้เป็นคนทำหนิ"


"มี๊ ไม่เรียกปี๊ว่าคุณสิ ทันห่างเหินนะรู้มั้ย" สกอร์ขยับเข้ามาใกล้ฉัน แล้วดึงฉันเข้าไปกอด ทำไมฉันต้องแพ้ลูกไม้แบบนี้ด้วยเนี่ย


"ฮึก! รู้มั้ยมันเจ็บนะที่โดนบอกงี้อ่ะ ทำไมต้องคิดว่ามีชู้ รู้มั้ยว่าเลขาเค้าเป็นเกย์"


"ขอโทษครับ ไม่รู้ครับ"


"มีลูกด้วยกันสองคนเนี่ยมันไม่เคยคิดจะเชื่อใจกันบ้างรึไง"


"เชื่อครับ"


"นอนไปเลย"


"ขอโทษนะ"


"อือ" ฉันพลิกตัวเข้าหาสกอร์ก่อนจะมุดหน้าเข้ากับอกสกอร์


ไอ้บ้าเอ้ย รักจะตายจะไปมีชู้ได้ไง สมองทำด้วยอะไรเนี่ย


END POI TALK





APRIL TALK


06.00 น.


"พี่อวิน!!!" ฉันกระโดดอยู่บนเตียงพี่อวิน


"อือ เอพริลอย่ากวน" งุ้ยยยย


"พี่อวินวันนี้วันเสาร์นะ พ่อบอกว่าจะพาไปเล่นน้ำอ่า น้องจะไปสวนน้ำ!!"


"พ่อกับแม่ตื่นยังเล่า เอพริลไปปลุกพ่อกับแม่ก่อน แล้วค่อยมาปลุกพี่นะ" พี่อวินพูดแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง


"ก็ได้น้องจะไปปลุกพ่อแม่ก่อน" ฉันพูดแล้ววิ่งออกจากห้องนอนไปหาพ่อแม่


เอ๊ะ! แล้วพ่อกับแม่อยู่ไหนอ่ะ ห้องพ่อแม่อยู่ไหนนะ?


ห้องเรากับพี่อวินอยู่ห้องด้านซ้าย งั้นห้องพ่อกับแม่ก็อยู่ทางเดียวกันสิ


ฉันเดินไปเปิดประตูอีกห้อง แต่ไม่มีอะไรเลย อ้าว! พ่อกับแม่หายไปไหนง่า


หรือว่าจะทิ้งเรากับพี่อวินไว้นี่ ฮืออออออ ไม่เอานะ เอพริลจะเป็นเด็กดีแล้ว


"พี่อวิน ฮือออออออออ" ฉันวิ่งเข้าห้องแล้วกระโดดทับพี่อวินทันที


"โอ๊ย เป็นอะไรเนี่ย ร้องไห้ทำไม" พี่อวินลุกขึ้นแล้วถามฉันทันที


"ฮือออออ พ่อกับแม่หายไปไหนก็ไม่รู้ น้องเปิดประตูไปไม่เจอ"


"ห้ะ!??? พาพี่ไปดูหน่อย" ฉันพาพี่อวินเดินไปห้องที่อยู่ข้างๆห้องนอน


"เนี่นแหละ น้องเปิดห้องนี้แล้วไม่เจอพ่อกับแม่"


"......." พี่อวินทำหน้านิ่ง แล้วลากฉันเดินไปอีกฝั่งของบ้าน


"พาน้องมาทำไมตรงนี้อ่ะ" ฉันถามแล้วทำหน้างง


"ก็พ่อแม่อยู่ห้องนี้ ไม่ใช่ห้องนั้น ห้องนั้นเป็นห้องของเอพริล ตอนเอพริลโตจะได้อยู่ห้องนั้น"


"อ่อ!!!" ฉันพยักหน้ารัว แล้วเปิดประตูเข้าห้องพ่อแม่ "งั้นพี่อวินไปนอนต่อเถอะ"


"ไม่นอนแล้วเอพริล!" ฮืออ โดนดุเลย


"งั้นพี่ก็มาช่วยน้องปลุกพ่อแม่แล้วกัน" ฉันพูดแล้วลากพี่อวินเข้าห้อง


"พ่อ!! ตื่นเร็วๆ"


"หืออ อะไรครับ เอพริล"


"พ่อบอกว่าจะพาน้องไปสวนน้ำวันนี้"


"งั้นไปเตรียมตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อพาไปเนาะ"


"เย่!!!" ฉันรีบวิ่งกลับห้องทันที ก่อนพี่อวินจะวิ่งตามมา


"มี๊ตื่นเร็วครับ วันนี้พาลูกไปสวนน้ำกันนะ"


"อื้อ ตื่นแล้ว"


"เตรียมชุดเร็วครับ"


"อือ"





@WANNER PARK


11.27 น.


"เย่ๆ ไปเล่นน้ำกัน" ฉันตื่นเต้นมากเลย จะได้เล่นน้ำแล้ว เมื่อคืนดูในทีวีเขาเล่นสนุกมากเลย อยากเล่นเหมือนเขา


"เอพริลเดี๋ยวก็ล้มหรอก" 


"ไม่ล้มหรอพี่อวิน"


"ถ้าล้มแล้วไม่ได้เล่นน้ำนะเอพริล" แม่พูดขึ้น


"งั้นเอพริลเดินดีๆดีกว่า"


"อวินจับมือน้องไว้นะ เดี๋ยวพ่อไปซื้อบัตรก่อน" พ่อพูดจบพี่อวินก็จับฉันไว้แล้วพ่อก็เดินไปซื้อบัตร


"แม่ลงน้ำมั้ยครับ" พี่อวินหันไปถามแม่


"แม่ให้พ่อลงจ้ะ" แม่ตอบแล้วยิ้มให้พี่อวิน


"ทำไมแม่ไม่ลงคะ"


"ก็ถ้าแม่ลงแล้วเดี๋ยวพ่อก็ตีแม่หรอก พ่อไม่ชอบให้แม่เล่นน้ำ"


"งั้นเดี๋ยวเอพริลจะตีพ่อเลย ถ้าพ่อตีแม่"


"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องหรอกจ้ะ ปะเข้าไปกัน พ่อมาแล้ว"





"แม่เอพริลไปเล่นนั่นได้มั้ย" ฉันถามแม่แล้วหันไปชี้สไลด์เดอร์เล็ก


"ให้พี่อวินไปด้วยนะ"


"ค่ะ พี่อวินน้องอยากเล่นสไลด์เดอร์"


"ไปสิ ใครถึงก่อนชนะนะ" พูดจบพี่อวินก็วิ่งไปก่อน


"พี่อวินขี้โกงง่า!!" พี่อวินนิสัยไม่ดีเล้ย!!! เดี๋ยวเถอะ!!





"พี่อวินดูนั่นสิ ผู้หญิงคนนั้นมองพ่อด้วยแหละ" ฉันชี้ไปที่ผู้หญิงที่ใส่ชุดว่ายน้ำลายดอกไม้


"คนไหนอ่ะ" พี่อวินถาม


"คนนั่นไง คนที่ใส่ชุดว่ายน้ำลานดอกน่ะ"


"เจอแล้วๆ" พี่อวินพูดขึ้นแล้วจับมือฉันขึ้นจากสระ ก่อนจะลากไปหาแม่


"แม่ดูผู้หญิงคนนั้นสิ คนที่ยืนอยู่ข้างหลังพ่อน่ะ" แม่หันไปมองตามที่พี่อวินบอก


"ทำไมหรอจ๊ะ"


"เมื่อกี้ผมเห็นเค้าเดินมาใกล้พ่อด้วยแหละ"


"หรอคะ งั้นเดี๋ยวอวินกับเอพริลนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่มานะ" แล้วแม่ก็เดินไปซื้อไอติมมาสามถ้วย "เด็กๆกินไอติมก่อนนะแล้วค่อยไปเล่นต่อ"


"อ้าว! ไม่ไปเล่นน้ำต่อแล้วหรอ" พ่อเดินมาถามก่อนจะนั่งลงข้างๆแม่


"ไปไหนมาคะ" แม่ถามพ่อ


"ไปหาซื้อของกินมาครับ"


"แล้วได้มั้ยคะ?" พ่อกำลังจะตอบแม่ แต่จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงร้องขอให้ช่วย


"กรี๊ดดดด ช่วยด้วยค่ะ เพื่อนฉันจมน้ำ คุณคะ ช่วยเพื่อนฉันด้วยค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นหันมาพูดกับพ่อ แต่พ่อนิ่งไม่ตอบอะไร


"นี่คุณ!! ช่วยเพื่อนฉันหน่อยสิ!!"


"อวิน ลงสระหน่อยสิครับ" พ่อหันมาพูดกับพี่อวิน พี่อวินทำตามที่พ่อบอก


"น้ำลึกมั้ยครับอวิน" พ่อถามพี่อวินที่ลอยตุ๊บป่อวงอยู่ในสระ ก่อนจะยืนอยู่ในสระทั้งๆที่ไม่ได้ใส่ห่วงยาง


"ไม่ครับ ขาผมถึงอยู่" พี่อวินตอบ


"....."


"น้ำก็ไม่ลึกนะครับคุณ เด็กอายุ 6ขวบ ยังขาถึงเลย" พ่อพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปพูดกับพี่อวิน "อวินครับ ขึ้นมาได้แล้วครับ"


"เอ่อ..." แล้วผู้หญิงที่แกล้งจมน้ำก็ขึ้นมา ก่อนจะแกะสายชุดว่ายน้ำ


"อร๊าย!! คุณคะ ช่วยผูกให้หน่อยได้มั้ยคะ"


"ได้ครับ" พ่อรีบตอบทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปจับสายชุดว่ายน้ำของผู้หญิงคนนั้น


พี่อวินยังขึ้นจากสระไม่ได้เลย แบบนี้เอพริลต้องออกโรงเองแล้ว


"แม่ชิมไอติมเอพริลหน่อย" ฉันพูดแล้วตักไอติมไปจ่อปากแม่


"คะ? ได้ค่ะๆ" แม่กำลังจะอ้าปากฉันก็ปล่อยมือจากช้อนทันที


"ฮืออ ตกใส่หน้าอกแม่เลย  พี่ชายคะ เช็ดไอติมจากตรงนี้ให้หน่อยค่ะ" โชคดีที่มีพี่ชายคนหนึ่งเดินมาใกล้พอดี ฉันเลยเรียกไว้แล้วยื่นทิชชู่ให้


"ครับ? ดะ..ได้ครับ" แล้วพี่ชายก็เดินมาใกล้แม่ ก่อนจะนั่งย่องๆลง "ขอโทษนะครับ"


"ค่ะ" แม่ตอบนิ่งๆ


ผลัวะ!!


ตู้มมมม!!


"เมียกูกูเช็ดเองได้" พ่อถีบพี่ชายคนนั้นลงสระน้ำทันทีที่มือพี่เขาใกล้กับอกแม่


"คุณคะ คุณยังไม่ได้ผูกให้ฉันเลยนะคะ" ฮึ่ย! แค่ผูกสายชุดว่ายน้ำเอง ใครๆก็ผูกได้ ขนาดเอพริลยังผูกโบว์ได้เลย


"ขอโทษนะคะ พอดีผัวฉันแยกไม่ออกน่ะค่ะ"


"...?" ผู้หญิงคนนั้นนิ่งไป ก่อนจะทำหน้างง


"แยกไม่ออกว่าอันไหนสาย อันไหนคุณน่ะคะ พอดีเหมือนกันหมดเลย" แม่พูดแล้วยิ้มให้ ก่อนจะกินไอติมต่อ ผู้หญิงคนนั้นหน้าบูดแล้วเดินหนีไป


"เอพริลไม่ช่วยพี่ขึ้นจากสระเลย"


"น้องขอโทษ น้องไม่ผิดซะหน่อย"


"ไม่ต้องเลย พี่ไปเล่นน้ำแล้ว!"


"พี่อวินรอน้องด้วย!!!" ฉันรีบวิ่งตามพี่อวินไปทันที


"ไหน!! ไอติมหกตรงไหน!"


"ตรงนม" 


"แล้วทำไมต้องให้ผู้ชายเช็ดวะ เช็ดเองไม่เป็นไง!?" สกอร์พูดแล้วเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ด


"เป็น แต่นึกว่าผัวอยากกินเลยทำหก" พ้อยพูดแล้วมองหน้าสกอร์


"อ่อย?"


"ไม่ได้อ่อย" พ้อยพูดแล้วตักไอติมกินต่อ แต่ดันทำช้อนตกใส่ที่เดิมนี่สิ


"หึ!" สกอร์ก้มหน้าไปใกล้ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียไอติมที่หก "เช็ดให้แล้วนะครับ จะทำหกอีกมั้ยนะ?"


"ไม่!!"


"ครับๆ" สกอร์พูดแล้วหันไปมองลูกๆที่เล่นน้ำกันอยู่ในสระเด็ก "ลูกเรานี่แสบจริงๆ"


"ก็เพราะเป็นลูกเราไง" พ้อยพูดแล้วอมยิ้มน้อยๆ





"พี่อวิน น้องเหนื่อยแล้ว ขึ้นกัน"


"ขึ้นก็ขึ้น" ฉันกับพี่อวินขึ้นจากสระ แล้วเดินไปหาพ่อกับแม่


"แม่เอพริลอยากกลับบ้านแล้ว"


"อยากกลับแล้วหรอคะ งั้นไปเปลี่ยนชุดกันค่ะ" แม่พูดแล้วหยิบกระเป๋าชุด ก่อนจะเดินไปเข้าห้องเปลี่ยนชุด


"งั้นเราก็ไปกันเถอะอวิน"


"เอพริลนี่ดื้อจริงๆเลยนะ" แม่พูดขึ้น ฉันหันไปมอง ก่อนทำตาแป๋ว


"เอพริลไม่ดื้อซะหน่อย" ฉันพูดแล้วทำหน้ามุ่ย


"อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะ"


"อุ๊บส์! เปลี่ยนชุดเร็วสิแม่ พ่อรอนานนะ" ฉันรีบหยิบกระเป๋าตัวเองแล้วเข้าห้องเปลี่ยนชุดทันที


ไอย๊าห์! โดนจับได้แล้วอ่า อิอิ ไม่เป็นไรแม่ใจดี แบบนี้ต้องขอรางวัลจากแม่แล้วสิ ไหนๆแม่ก็จับได้แล้ว


เอ๊ะ! พี่อวินก็ช่วยนี่นา งั้นเอาอะไรเป็นรางวัลดีนะ คิดๆๆ


นึกออกแล้ว เอาตุ๊กตาแมวน้ำกับรถบังคับดีกว่า ตุ๊กตาแมวน้ำของเอพริล ส่วนรถบังคับของพี่อวิน อิอิ


END APRIL TALK











________________________________________

​100%

เย่! จบจริงๆแล้วนะ

เจอกันเรื่อง เฮียพอร์ช นะครับผมมม



ความคิดเห็น