ศานิชล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บ้านของเรา

คำค้น : บุญรักษา,รักษ์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2560 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บ้านของเรา
แบบอักษร

"ฝากดูแลบุญด้วยนะครับ"

แอมป์เดินมาส่งรักษ์และบุญขึ้นรถ  รักษ์บอกกับเขาว่าจะพาบุญไปรักษาสภาพจิตก่อนจะกลับและเขาก็เห็นดีด้วย  เพราะบุญไม่เคยเจอเรื่องราวร้ายๆแบบนี้

"ครับ"

"แนนฝากพี่รักษ์ดูแลบุญรักษาด้วยนะคะ"

"ครับ ผมจะดูแลบุญอย่างดีที่สุด"

รักษ์ยืมรถของแอมป์ขับพาบุญออกมาจากบ้านแอมป์ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาอยากจะพาบุญรักษาไปรักษาสภาพจิตใจซักพักก่อนกลับไปทำงานต่อ

"พี่รักษ์จะพาบุญไปไหน"

บุญที่นั่งเงียบมาๆด้ซักพักตั้งแต่รถออก เธอก็เอ่ยถามรักขึ้นเพราะรถไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านแต่กลับจะเดินทางต่อไปที่ไหนซักแห่ง

"ไปบ้านพี่"

"บ้าน"

"ครับ บ้านของพี่และบุญ"

ไม่มีอะไรมั่นใจไปกว่านี้อีกแล้ว เหตุการณ์เมื่อคือทำให้เขาเข้าใจหัวใจตัวเองมากขึ้นว่าเขารักบุญรักษาเข้าให้เต็มหัวใจแล้ว และพร้อมจะให้เธออยู่ข้างเขาตลอดไปด้วย

"ไม่อยากไปหรอ"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบลง รักษ์ก็อดที่จะถามไม่ได้

"บุญจะไม่ไปได้ยังไง พี่รักษ์พาไปทั้งที"

บุญรักษาหันมาฝืนยิ้มให้รักษ์ เธอยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องอะไรทั้งนั้น ภาพของจุฬาที่ทำร้ายเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

"บุญไม่ร้องไห้นะ พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน"

รักษ์เลี้ยวรถเข้าข้างทางเมื่อคนที่ฉีกยิ้มให้เขาเมื่อตะกี้กำลังปาดน้ำตาร้องไห้อีกครั้ง รักษ์ดึงบุญรักษาเข้ามากอดไว้แน่นมือของเขาลูบไล่ไปตามแผ่นหลังเล็กๆของเธอเพื่อปลอบประโลม

"ทำไมจุฬาต้องทำแบบนั้นด้วย"

"ไม่ร้องนะ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นกันอีกคนเก่งของพี่รักษ์"

รักษ์ปลอบบุญอยู่นานกว่าเธอจะหลับลงในอ้อมกอดของเขา และเขาก็พาเธอเดินทางต่อไปยังจุดหมายที่เขาไม่เคยพาใครไปเลยเธอจะเป็นคนแรกที่ได้ไป

"บุญตื่นได้แล้ว ถึงแล้วครับ บุญรักษาอย่างมาขี้เซา"

รักษ์เขย่าตัวบุญที่หลับเอาหัวมาพาดบนตักของเขา แต่เขย่าแรงเท่าบุญรักษาก็ยังคงหลับลึกไม่ยอมตื่น

"ถึงแล้วหรอ"

"ลงไปดูบ้านของเรากัน"

รักษ์แอบปาดเหงื่อเล็กน้อยเพราะเขากำลังจะจูบเธอแต่เธอดันลืมตาขึ้นมาสะก่อน ดีนะที่ยังไม่ทันเห็นไม่งั้นบุญต้องโวยวายเขาหนักแน่ๆ

"สวยจัง"

"บ้านหลังนี้เป็นของเรา บุญเป็นเจ้าของร่วมกับพี่"

"ต้องออกเงินซื้อด้วยหรอคะ บุญไม่มีตังนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้น พี่หมายถึงว่าตอนนี้เราเป็นแฟนกันอีกหน่อยบุญก็เป็นเมียและต่อไปก็เป็นแม่ของลูก อะไรที่เป็นของพี่ก็จะเป็นของบุญด้วย"

รักษ์ดึงมือเล็กๆของบุญมากำไว้แน่น และเขาก็พูดสิ่งที่อยากพูดออกมาโดยไม่รีรอเวลาให้นานกว่านี้เขากลัวจะเสียบุญไปผู้หญิงคนนี้ยิ่งไม่เหมือนใครอยู่ด้วย

"พี่รักษ์พูดจริงหรอคะ"

"จริงสิ บุญไม่คิดเหมือนพี่หรือไง"

"บุญไม่กล้าคิด และไม่คิดด้วยว่าบุญจะมีวันนี้"

วันที่เธอมายืนจับมือกับเขาและมองอนาคตที่ยังอีกยาวไกลไปพร้อมกับเขา

"พี่ว่าเราแต่งงานกันก่อนบัวกับหมอต่อดีกว่า พี่อยากมีลูกก่อนสองคนนั้น"

"ไม่พูดกับพี่รักษ์แล้ว บุญเข้าไปดูในบ้านดีกว่า"

บุญรักษาเดินนำอีกคนเข้าบ้านไม้สไตล์โมเดลที่อยู่ท่ามกลางต้นไม้น้อยใหญ่มากมาย

"เธอเป็นใคร ออกไปจากบ้านนะ มาขโมยของหรอ"

อิงที่กำลังงีบกลางวันอยู่ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฝีเท้าหนักเบาที่เหยียบเข้ามาภายในตัวบ้าน

"เธอนั้นแหละเป็นใคร ฉันชื่อรักษ์เป็นเจ้าของบ้านนี้"

รักษ์เดินตามบุญมาทันก็เอ่ยเถียงกลับไปทันที

"คุณรักษ์"

อิงรู้จักรักษ์ดีเพราะตากับยายของเธอเยบอกเอาไว้ว่าเจ้าของบ้านชื่อรักษ์และทั้งหนุ่มทั้งหล่อ

"ออกไปก่อนที่ฉันจะแจกตำรวจ"

"อย่าจับอิงนะคะ ตากับยายให้อิงมาทำความสะอาดแทนแค่นั้นเอง อิงไม่ได้มาขโมยของนะคะ"

"พี่รักษ์อย่าจับเธอเลยคะ"

บุญยืนฟังอยู่ก็อดที่จะช่วยผู้หญิงด้วยกันไม่ได้ ถึงจะไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเจอก็ตาม

"ไปตามตากับยายมา แล้วฉันจะปล่อยเธอไป"

"คะ"

อิงวิ่งออกจากบ้านพักของรักษ์ลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กเพื่อไปตามพยานมายืนยันให้รักษ์เชื่อที่เธอพูด

รักษ์พาบุญเข้ามาเดินดูรอบๆ บ้านพักที่เขาปลูกเอาไว้นานแล้วและดคยวาดฝันว่าจะพาคนรักเก่ามาอยู่ที่นี้แต่ทุกอย่างก็พังลงไม่เป็นท่า แต่วันนี้เขากล้าที่จะกลับมาอีกเพราะคนที่เขารักมาด้วยเธอคือบุญรักษาคนที่รักษาแผลใจให้เขาจนหายสนิท

"คุณรักษ์"

"สวัสดีครับตากับยาย"

รักษ์หันไปตามเสียงเรียก เขาเจอตาเรืองกับยายฝั่นที่เขาจ้างให้ดูแลบ้านหลังนี้ เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กผู้หญิงที่เขาเพิ่งว่าเธอเป็นขโมย

"สวัสดีคะ ตากับยาย"

บุญหันไปทักทายผู้มาใหม่เหมือนที่รักษ์ทำ เธอยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรเหมือนที่ตากับยายส่งยิ้มมาให้

"ยายบอกไปสิว่าอิงเป็นหลานไม่ใช่ขโมย"

"เงียบเลยนังอิง คุณรักษ์เขาดูออก"

ยายฝั่นหันไปดุหลานสาวเบาๆแต่ด้วยความแก่ทำให้เสียงดังจนได้ยินกันทั่ว

"ผมกับยายฝั่นไม่คิดว่าคุณรักษ์จะมา เลยไม่ได้มารอต้อนรับ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับตา แค่ตากับยายดูแลที่นี้ให้ผมเป็นอย่างดีผมก็ขอบคุณมากครับ"

"ผมกับยายฝั่นต้องขอบคุณ คุณรักษ์มากกว่า"

ตาเรืองแอบน้ำตาซึมซาบซึ้งน้ำใจของรักษ์แม้เขาจะขายที่ดินให้กับรักษ์เมื่อหลายปีก่อนเพราะติดหนี้การพนันจนหมดตัวต้องเอาเงินไปใช้หนี้แต่รักษ์ก็ยังให้อาศัยอยู่ในที่ดินผืนนี้ต่อและให้เงินเดือนเพื่อคอยดูแลบ้านอีกด้วย

"แล้วคุณรักษ์จะมาอยู่กี่วันจ้ะ"

"น่าจะสามสี่วัน"

รักษ์พูดคุยกับตาเรืองและยายฝั่นต่ออีกพักใหญ่และก็ไม่ลืมแนะนำบุญให้สามคนนั้นรู้จักเพราะเขาคงจะแวะเวียนมาที่นี้บ่อยเพื่อสร้างอนาคตกับบุญที่นี้

"บุญหิวอะไรหรือยัง"

รักษ์เดินเข้ามาในห้องนอนที่เขาปล่อยให้บุญจัดของเข้าที่อยู่เพียงคนเดียวส่วนเขาเดินไปหาตากับยายมา

"นิดหน่อย แต่พอทนได้"

บุญรักษาเงยหน้าจากกองเสื้อผ้า เอามือลูบท้องที่เริ่มร้องให้รักษ์ดู

"รอก่อนนะ พี่ให้ตากับยายไปซื้อของสดมาให้เดี๋ยวพี่ทำกับข้าวให้กิน"

****คอมเม้นติชมกดไลค์ด้วยนะจ้ะ เป็นกำลังใจให้คนเขียน แต่ถ้ารักนิยายเรื่องนี้มากกกก ติดดาวกันได้ตามสะดวกเลยนะไม่ต้องเกรงใจ🌟🌟🌟❤❤❤****

​​ ฝากติดตามเพจของแอนด้วยนะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น