Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 9 : จับโจร [100%]

ชื่อตอน : Chapter 9 : จับโจร [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 9 : จับโจร [100%]
แบบอักษร

"มันเป็นใคร"


Chapter9: จับโจร

พอฉันเดินเข้ามาในห้อง ก็ไม่เจอเจ๊จิมเลย ไปไหนของเเกอีกวะเนี้ย เเล้วฉันก็เจอดน๊ตติดไว้บนตู้เย็นใจความว่า


เจ๊ขอตัวไปเก็บเเต้มก่อนนะ ส่วนเธอห้ามออกไปไหนเด็ดขาด

จากเจ๊จิมสุดสวย


สุดยอดเเห่งผู้จัดการดีเด่นจริงๆ มาทำงานใช่เวลามาเก็บเเต้มมั้ยคะเนี้ย โอ๊ยปวดหัวกับเจ๊เเกจริงๆ ไปสูดอากาศให้ชื่นใจหน่อยดีกว่า


"ครับ เดี๋ยวผมจะเอาเอกสารไปให้เดี๋ยวนี้เเหละครับ"

พอฉันออกมาสูดอากาศที่ระเบียงก็ได้ยินเสียงนายวินคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงห้องเขา เขาจะลงไปข้างล่างงั้นเเสดงว่าเขาไม่อยู่ห้อง ฉันก็สามารถเข้าห้องเขาเเล้วไปเอาสัญญามาทำลายได้อะดิ เยส ทำไมถึงได้ฉลาดเเบบนี้นะเนี้ย นอกจากจะสวยเเล้วยังฉลาดอีก 


"คิดอะไรอยู่ครับ"

"ค่ะ? อ๋อ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ"

ระเบียงของฉันเเละเขาเชื่อมต่อกัน คล้ายๆกับห้องเเฝดนั่นเเหละคะ เขาเลยเห็นฉัน

"อือๆ งั้นผมขอตัวนะครับ"

"ค่ะ เชิญค่ะ รีบไปเลยค่ะ เอ่อ หมายถึง เจ๊รีบไปสิเดี๋ยวของหมดนะ"

เกือบเเล้วไง นี่ระดับนางเอกนะคะเรื่องเเสดงฉันถนัดอยู่เเล้ว

"ครับ"

เเล้วเขาก็เดินกลับเขาไปในห้อง ฉันจึงรีบเอาหูไปแนบประตูห้องเพื่อฟังเสียงว่าเขาออกจากห้องไปรึยัง 

"ทำไมยังไม่ไปอีกวะ"

เเล้วสักพักฉันก็ได้ยินเสียงปิดประตูจากห้องข้างฉัน ฉันจึงรีบวิ่งไปที่ระเบียง เเล้วดูราดราว 

"จะไปยังไงวะเนี้ย"

ฉันวิ่งกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดให้เป็นชุดที่ทะมัดทะเเมงมากขึ้น นั่นคือกางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีขาว เเล้ววิ่งกลับมาที่ระเบียงอีกครั้ง 

"เอาวะ จะได้ไม่ถูกข่มขู่อีก"

ฉันตัดสินใจปืนระเบียงข้ามไปยังระเบียงห้องของเขา เยส! สำเร็จไปหนึ่งขั้น หวังว่าเขาจะไม่ล็อกประตูนะ ฉันเลื่อนประตูหลังห้องของเขาปรากฎว่าเขาไม่ได้ล็อกห้อง อะไรจะง่ายขนาดนี้ ฉันเดินเข้าไปในห้องของเขา เเต่มันมืดไปหมด ทำไมเขาไม่เปิดไฟทิ้งไว้วะเนี้ย ฉันเดินหาสวิตไฟ พอเจอฉันก็กดเปิด พอไฟสว่างขึ้น ก็ปรากฎเจ้าของห้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เป็นไปได้ไงวะหรือฉันจะหลอน ภาพหลอนปะเนี้ย ฉันยกเท้าขึ้นจะทีบเขาเเต่เขากับจับเท้าฉันเเล้วดึงฉันเข้าไปหาเขา ตอนนี้มันเป็นท่าที่ไม่ควรจะทำเป็นอย่างยิ่งล่อเเหลมมาก เขาจับเท้าฉันพลาดไปข้างหลังเขาเเล้วโอบเอวฉันให้เเนบชิดกว่าเดิม


"จับโจรได้เเล้ว ฮึ"

"ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ใช่โจร"

ฉันดิ้นไปดินมาทำให้ตรงนั้นของฉันไปสัมผัสกับท่อนเอ็นร้อนของเขา พอฉันสัมผัสได้ว่ามันเริ่มเเข็งฉันจึงหยุดดิ้น เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง

"เข้ามาห้องคนอื่นเเบบนี้ไม่เรียกว่าโจรเเล้วจะเรียกว่าอะไรดีละหืม?"

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันจึงเบี่ยงหน้าไปทางอื่น มันอันตรายเกินไปแล้วนะ 

"ฉันเข้าผิดห้อง จบนะ ปล่อยฉันได้เเล้ว"

ฉันหันไปทางเขา เพราะนึกว่าเขาจะเอาหน้าไปทางอื่นเเล้วเเต่พอฉันหันมาจมูกของฉันไปชนกับจมูกของเขา ตอนนี้หน้าเราใกล้กันมาก 

"เข้าทางระเบียงนี่นะผิดห้อง จะมาเอาสัญญางั้นสิหรือว่าจะมาปล้นสวาทละ"

เขากดหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม ฉันไม่สามารถขยับหน้าหนีได้ เขานี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ หรือเขาจะรู้อยู่เเล้วว่าฉันจะเเอบเข้ามาขโมยสัญญา แล้วไอ้ที่ว่าปล้นสวาท ยี๋ ฉันไม่มีทางคิดหรอกยะ


"ใช่ ฉันจะมาเอาสัญญา พอใจยัง มันเป็นเเผนนายใช่มั้ยที่หลอกฉันว่านายออกจากห้องไปแล้ว"

ฉันพูดออกไปตรงๆ 

"ว้า ฉลาดตอนนี้มันก็สายไปแล้วครับคุณเชอรี่"

"นาย!"

เขาหาว่าฉันโง่หรอ ฉันไม่ได้โง่นะยะ ทำไมเขาถึงเป็นคนจอมวางเเผนจอมเผด็จการเเบบนี้นะ ตอนเกินพ่อเเม่ให้กินอะไรวะทำไมมันฉลาดจังเลย


"จะทำโทษโจรยังไงดีละ" 

เขาอุ้มฉันขึ้น ฉันกลัวตกจึงรีบยกขาอีกข้างขึ้นเเล้วพาดไปที่เอวของเขา เขาพาฉันมาที่เตียงเเล้ววางฉันบนเตียง

"นายจะทำอะไร ถอยไปนะ"

เขาหยิบเชือกมาหนึ่งเส้นเเล้วขึ้นมาค่อมบนร่างฉัน ฉันดีดดิ้นไปทั่วเเต่เขานั่งลงมาบนเอวฉันทำให้ฉันไม่สามารถดิ้นได้ ผู้ชายอะไรวะมานั่งบนตัวผู้หญิง

"ทำโทษโจรไง"

"ปล่อยนะ"

เขาจับมือสองข้างของฉันขึ้นไปเหนือหัวก่อนจะใช้เชือกมัดไม่ให้ฉันตีเขาได้อีก เขานี่มันจอมเผด็จการจริงๆ นี่เขาคิดจะทำอะไรฉันเนี้ย พอเขามัดมือฉันเสร็จก็ลุกขึ้นสำรวจร่างกายฉันด้วยสายตาที่หื่นกามมาก อย่าบอกว่าเขาจะปล้ำฉัน เอกราชของฉันที่ฉันสั่งสมมายี่สิบกว่าปีจะมาพังลงเพราะเขาไม่ได้ 

"ถ้านายคิดจะปล้ำฉันละก่อ บอกเลยว่าฉันเป็นเอดส์"

ฉันไม่รู้จะเอาตัวรอดจากตรงนี้ไปได้ยังไง เจ๊เเกก็ไม่อยู่ก้องอีก

"หรอ" 

เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงทีละเม็ดๆ ตายๆ ฉันต้องพูดเกลี้ยกล่อมเขา

"ถ้านายจะปล้ำฉัน ฉันมีๆ ฉันมีเเฟนเเล้ว"

สำเร็จ เขาหยุดการกระทำเเล้วจ้องหน้าฉันเเทนทำไมรู้สึกว่าสายตานั้น มันเหมือนมีไฟอยู่ในนั้นนะ 

"มันเป็นใคร"

เอ่อ มันเป็นใครวะ ฉันก้ไม่รู้ไงว่ามันเป็นใคร ก็ฉันโกหก เเล้วจะเอาใครมาเป็นเเฟนดีวะเนี้ย

"บอกไปนายไม่รู้จักหรอก"

ฉันพูดเลี่ยงไป ทำไมท่าทางของเขาเหมือนจะฆ่าคนได้เลยนะ อย่าฆ่าฉันนะยะ ฉันยังไม่ได้ตอบเเทนบุญคุณเเม่เลย จะให้ฉันขอร้อง ฉันทำไม่ได้อะศักษ์ศรีมันค้ำคอ


"มันเป็นใคร!"

เขาตะโกนเสียงดังเเล้วพุ่งขึ้นมาคล่อมบนตัวฉัน  

"เรื่องอะไรฉันต้องบอกนาย โอ๊ย!"

เขาบีบที่คางของฉัน ฉันตัวสั่นเพราะตอนนี้เขาหน้ากลัวมาก ต่างจากตอนเย็นลิบลับเลย


"มันเป็นใคร!"

จ้องเข้ามาในตาของฉันอย่างคาดคั้นคำตอบจากฉัน

"เต้!"






......................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น