ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.28 ไม่ต้องเกรงใจ

ชื่อตอน : EP.28 ไม่ต้องเกรงใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 109.2k

ความคิดเห็น : 469

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2560 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
EP.28 ไม่ต้องเกรงใจ
แบบอักษร

EP.28 ไม่ต้องเกรงใจ


แกร่ก~

เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา ทั้งคู่ต่างก็หันมองพร้อมกัน พ่อกับแม่กลับมาแล้ว และดูเหมือนพ่อชะงักไปนิดที่เห็นลูกชายและลูกศิษย์ตัวเองอยู่บนเตียงเดียวกันแบบนี้


"มึงช่วยใส่เสื้อผ้าดีๆได้ไหมไอ้เติ๊ด" พ่อสั่งขึ้นหน้าเครียด เขาซีเรียสเรื่องนี้จริงๆแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้


"ตอนแรกใส่แล้วครู เพิ่งถอดเมื่อกี้" เติ๊ดพูดบอกขณะหยิบเสื้อตัวเดิมมาใส่อีกรอบ ครูพลคิ้วกระตุกโดยอัตโนมัติเลย 'เพิ่งถอดเมื่อกี้' 'อยู่บนเตียงด้วยกัน' ทุกอย่างล้วนพาความดันขึ้น


"มึงกลับไปก่อนไป กูจะคุยกับลูกกู" ครูพลพูดไล่อีกรอบ เติ๊ดหันมองหน้าอั่งเปาเล็กน้อย อั่งเปาก็พยักหน้าให้เติ๊ดกลับก่อนดีกว่า


"เดี๋ยวโทรหานะ"

พูดจบเติ๊ดก็หอมแก้มอั่งเปาอีกรอบ เขาลุกออกมาจากเตียง เดินมาหาว่าที่พ่อตา


"ผมจริงจังนะครู" เติ๊ดพูดบอกจริงจัง เขายกมือไหว้ครูพลและแม่อั่งเปา ก่อนจะหยิบกุญแจรถแล้วออกไป


"กิ๋นข้าวละกา" พอเติ๊ดออกไปแล้ว แม่ก็เดินมาหาลูกชายที่นั่งอยู่บนเตียง


"อ้ายเติ๊ดซื้อมาหื้อละ" อั่งเปาก็ตอบตามปกติ อั่งเปากลัวว่าพ่อแม่จะพูดอะไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่ พ่อกับแม่ทำตัวปกติ พูดคุย กินข้าว แม่ก็ช่วยเก็บกวาดห้องให้อย่างที่ทำทุกที พอดึกก็นอนบนเตียงกันสามคนพ่อแม่ลูก อั่งเปายังไม่กล้าที่จะขอโทษ แต่ก็อยากขอบคุณ ขอบคุณที่พ่อกับแม่ยังรักอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ไม่เปลี่ยนไม่ว่าอั่งเปาจะทำให้พวกท่านผิดหวังหรือไม่ หรือรักกับใครก็ตาม


เช้าวันต่อมา

ครูพลตื่นขึ้นมาก่อนใคร เขาลงมาหาซื้อน้ำเต้าหู้ขึ้นไปให้ลูกเมีย แต่พอลงมา เขาก็บังเอิญเจอว่าที่ลูกเขยตัวดีเข้าก่อน


"ผมฝากข้าวไข่เจียวไปให้เปาหน่อยนะครู มันบอกอยากกินตั้งแต่เมื่อวานก่อนละ" เติ๊ดเดินเข้ามาส่งถุงกล่องข้าวให้ จังหวะที่ส่งให้ ครูพลก็เห็นรอยสักที่มือเติ๊ดพอดี ถึงมันเป็นตัวย่อ แต่เขาก็มองออกว่าเป็นชื่อลูกชายตัวเอง


"มึงรู้ไหมว่าอั่งเปาเป็นคนยังไง" ครูพลยังไม่รับและถามขึ้นแทน ถ้าเป็นคนอื่น เขาไม่มีทางยอมคุยอะไรแบบนี้แน่ แต่อย่างที่เติ๊ดมั่นใจ ครูพลรู้จักลูกศิษย์คนนี้ดี มันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร และเขาก็สั่งสอน อบรมมันมานานมากจริงๆ มากจนรู้ทุกอย่างว่าคนพวกนี้ลึกๆแล้วเป็นคนยังไง


"เอาแต่ใจตัวเอง กินเก่ง ชอบโวยวาย ใช้เงินเปลืองด้วยนะครู" เติ๊ดตอบยิ้มๆ ครูพลก็ฟังอยู่ ถึงแม้คำตอบจะมีแต่ข้อเสีย แต่เติ๊ดก็ดูมีความสุขอยู่ตลอด


"ครูถามผมทำไม" เติ๊ดถามกลับ


"เปล่า" ครูพลพูดแค่นั้นก็เตรียมเดินไปซื้อน้ำเต้าหู้ แต่เติ๊ดก็ถามขึ้นก่อน


"ผมขึ้นไปอาบน้ำได้ไหมครู เสื้อผ้าอยู่บนห้องหมดเลย"


"..." ครูพลเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร นี่ขนาดเขายังไม่ยอมรับนะเนี่ย มันยังเหิมเกริมถึงขนาดนี้


"ถ้าครูอนุญาต เดี๋ยวผมจะปิดเรื่องที่ครูเคยจีบแม่ผมให้กริ๊บเลย" เติ๊ดแกล้งแซวครูพลขำๆ ครูพลชะงักทันที ไอ้เรื่องนี้แหละ ที่ทำให้เขากับเมียเคลียร์กันยาวน่ะ กว่าจะแก้ตัวได้ไม่ใช่ง่ายๆเลย


"มึงเลิกพูดเรื่องนี้สักทีไอ้เติ๊ด จะไปไหนมึงก็ไปไป!" ครูพลว่าพลางชะเง้อดูว่าเมียลงมาด้วยรึเปล่า ถ้ามันไม่รู้ความลับเขาล่ะก็ เขาจะกระทืบมันสักทีสองที


"ขอบคุณครับครู" เติ๊ดพูดขอบคุณแล้วเดินถือถุงกล่องข้าวขึ้นมาบนห้อง เขาไขกุญแจเข้ามาเลยเพราะแอบเอากุญแจไปปั๊มมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว


"แม่ล่ะ" เติ๊ดปิดประตูไว้เหมือนเดิมแล้วถามเบาๆ อั่งเปาเพิ่งตื่นแน่ๆ เด็กหนุ่มยังนั่งมึนอยู่บนเตียงอยู่เลย


"แม่อาบน้ำ มึงเข้ามาได้ไงเนี่ย" อั่งเปาหาวเล็กน้อยหลังจากถามจบ


"ปั๊มกุญแจไว้" เติ๊ดตอบด้วยท่าทางปกติ อั่งเปาต้องชินสินะ กับความมิจฉาชีพนี้


"ข้าวไข่เจียว" เติ๊ดส่งถุงกล่องข้าวให้ อั่งเปาส่ายหน้าไปมาน้อยๆ


"พอเช้ามาก็ไม่อยากกินข้าวไข่เจียวแล้วว่ะ อยากกินไข่ดาวแบบกรอบๆ" อั่งเปาตอบมา เติ๊ดเอามือกุมหัวใจได้ไหม...อุตสาห์ตื่นไปซื้อมาให้ ทำร้ายกันเกินไปจริงๆ


Rrrrrrr

เติ๊ดยังไม่ทันตอบอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อน เขาหยิบจากกระเป๋ากางเกงมากดรับ


"โหล!" เติ๊ดวางกล่องข้าวไว้บนเตียงก่อน เป็นดังที่โทรมา


"อะไรวะ เออไง บ่ายๆนะ แค่นี้แหละ กูไปซื้อข้าวให้เมียใหม่ก่อน...ไม่ใช่ กูไม่ได้มีเมียใหม่ กูหมายถึงซื้อข้าวใหม่ให้เมีย สัด! เออๆ" พูดจบเติ๊ดก็ก้มสบตากับเมียเด็กที่เข่นเขี้ยวใส่แล้ว เมื่อกี้มันแอบฟังแน่ๆ


"เรียงประโยคผิดเฉยๆ" เติ๊ดก้มลงมาใกล้ๆ อั่งเปาเอามือปิดปากตัวเองทันที อั่งเปายังไม่ได้แปรงฟันเลย


จุ๊บ~

เติ๊ดจุ๊บแก้มอั่งเปาแทน อั่งเปาขยับถอยหลังเล็กน้อย


"แล้วบ่ายจะไปไหน" อั่งเปาเอามือออกแล้วถามขึ้น เติ๊ดก็ยืนดีๆก่อน


"จะเอาคอมฯไปขาย" เติ๊ดตอบตรงๆ อั่งเปาขมวดคิ้วทันที


"ขายทำไม"


"ว่าจะออกรถเก๋งสักคันว่ะ เอาไปผสมกับเงินเก็บแล้วดาวน์ก่อน เดี๋ยวค่อยผ่อนเรื่อยๆ มึงอยากได้รุ่นอะไร" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาก็แอบตกใจนิดๆแหละ


"ก็แล้วแต่มึงสิพี่ จะถามกูทำไม" อั่งเปาตอบกลับ 

​​

"ก็จะซื้อให้มึง" คำตอบเติ๊ดทำอั่งเปาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลย อะไร อะไรคือจะออกรถให้???


"ไม่ต้อง จะซื้อให้กูทำไมเล่า!!" อั่งเปาโวยวายทันที แม่อาบน้ำ,แต่งตัวเสร็จก็ออกมาพอดี เธอขมวดคิ้วทันทีที่เห็นว่าที่เห็นว่าลูกชายโวยวายใส่ว่าที่ลูกเขยแต่เช้าขนาดนี้


"ก็ใช้ด้วยกันนี่แหละ" เติ๊ดตอบกลับ อั่งเปาเงียบก่อนเพราะเห็นว่าแม่ออกมาแล้ว เติ๊ดเอี้ยวตัวมองตามสายตาคนรัก


"แม่หวัดดีครับ" เติ๊ดยกมือไหว้ แม่ยิ้มให้เล็กน้อย


"แม่ลงไปซื้อข้าวนะเปา" แม่พูดภาษากลาง อั่งเปาก็พยักหน้ารับ


ทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพังอีกครั้ง และอั่งเปาก็ถามขึ้นก่อน


"ถ้ามึงขายคอมฯ แล้วเกมส์มึงล่ะ"


"เล่นเครืองมึงไง มีทั้งโน้ตบุ๊คทั้งคอมฯ" เติ๊ดนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วตอบด้วยท่าทีปกติ


"มึงไม่ต้องซื้อหรอก มันไม่ใช่ถูกๆนะเว้ย!" อั่งเปาพูดจริงจังอีกครั้ง


"กูผ่อนไง ผ่อนๆๆ อีกอย่างกูก็อยากสร้างความมั่นคง กูโตพอจะสร้างครอบครัวได้แล้ว" เติ๊ดตอบอีก เขาคิดแบบนี้จริงๆ กับอั่งเปามันไม่ใช่แค่แฟน ไม่ใช่แค่คบเล่นๆ แต่เขาจริงจังมากจริงๆ เขาจะค่อยๆทำ ค่อยๆมีไปทีละอย่าง เขาไม่ได้ดี ไม่ได้รวยมาก แต่เขาอยากทำให้เด็กคนนี้มีความสุขที่สุด


"มึงดื้อจังวะพี่" อั่งเปาพูดดุๆ เติ๊ดยักไหล่กวนๆ


"อ้าว แล้วไหนว่าจะกินไข่ดาว" เติ๊ดเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นคนรักแกะกล่องข้าวแล้ว


"ก็มึงไม่ฟังกูอ่ะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็ลุกไปหยิบช้อนแล้วมานั่งกินข้าวเลย เติ๊ดขมวดคิ้วน้อยๆ


ซื้อรถกับกินข้าว มันเกี่ยวกันจริงๆน่ะหรอ???

*****************

มาแล้วค่ะ ><

ความคิดเห็น