ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.27 มันคงเป็นความรัก...

ชื่อตอน : EP.27 มันคงเป็นความรัก...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 114k

ความคิดเห็น : 295

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2560 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
EP.27 มันคงเป็นความรัก...
แบบอักษร

EP.27 มันคงเป็นความรัก...


"หมายความว่าไง" อั่งเปาขมวดคิ้วน้อยๆ เติ๊ดไม่ตอบแต่ประกบจูบลงอีกรอบ เขาไม่ได้รุกล้ำ เพียงแค่ประกบปากแล้วผละออกมาเท่านั้น


"อย่ารู้เลย" เติ๊ดอมยิ้มน้อยๆ ซึ่งอั่งเปามองว่ามันกวนตีนมากกว่า


"แต่กูอยากรู้ไง" อั่งเปาเลิกคิ้วขึ้นข้างเดียวเพื่อให้เติ๊ดเล่ามาจะดีกว่า ถ้าไม่เล่าเดี๋ยวจะมีเรื่องกันซะเปล่าๆ


"แต่กูไม่บอก" พูดจบเติ๊ดก็ก้มจูบอีกครั้ง เขาเอียงคอน้อยๆเพื่อให้จูบถนัดขึ้น มือแกร่งเคลื่อนขึ้นมาจับแก้มอั่งเปาไว้เบาๆ


"อื้อ! จูบเหี้ยไรนักหนาเนี่ย!" แต่อั่งเปาผละออกพร้อมด่าหน้ายุ่ง เด็กหนุ่มเช็ดปากตัวเองลวกๆ จำได้ว่าพี่มันจูบมาหลายรอบแล้ววันนี้


"หมั่นเขี้ยว" เติ๊ดตอบยิ้มๆ


"หมั่นเขี้ยวหรือมึงเงี่xxห้ะ!" อั่งเปาถามอย่างรู้ทัน ก็เติ๊ดนั่งดูหนังโป๊อยู่ตั้งนานก่อนอั่งเปาจะกลับมาซะอีก


"เสียงดัง เดี๋ยวพ่อมึงก็ได้ยินหรอก" เติ๊ดเบี่ยงประเด็นด้วยความรวดเร็ว อั่งเปาเงียบก่อนก็ได้ เด็กหนุ่มเดินไปเปิดตู้ผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ไว้


"กูจะไปอาบน้ำ กลับออกมามึงต้องบอกกูให้หมดนะ" อั่งเปาเดินกลับมายืนตรงหน้าเติ๊ดอีกครั้ง


"บอกอะไร?" เติ๊ดเลิกคิ้วขึ้นถาม


"ก็ที่มึงบอกว่ารักกูมานานไง"


"ก็ตั้งแต่มึงขึ้นปี1 นานไหมล่ะ" เติ๊ดจ้องตาแล้วตอบ 


"ก็แค่นั้นแหละ กูไปอาบน้ำก่อนนะ ร้อน" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็เดินเลี่ยงเติ๊ดไปเข้าห้องน้ำ เติ๊ดมองตามไปเล็กน้อย เขายกยิ้มขึ้นได้อีกครั้ง


เขาแอบชอบอั่งเปาตอนขึ้นปี1จริงๆ แต่ถ้าแอบมอง คงต้องย้อนนานหน่อย ก็มันตั้งแต่เด็กนี่....ม.1


เติ๊ดจำตอนเจออั่งเปาครั้งแรกได้ ตอนนั้นเขาอยู่ปี3 ซึ่งครูพลกำลังจะย้ายกลับไปอยู่กับลูกเมียที่เชียงใหม่ พวกลูกศิษย์เลยเลี้ยงส่งให้ครูพลกัน และวันนั้นมันเป็นครั้งแรกที่เติ๊ดได้เจอเด็กผู้ชายคนนึง เด็กตัวขาวๆ สะพายกระเป๋าใบใหญ่ๆ พูดภาษากลางไม่ได้แถมกินเก่งอีกต่างหาก 'อั่งเปา' ลูกชายครูพล


ตอนนั้นเติ๊ดมองขำๆเพราะคิดว่าเด็กคนนี้มันกินเก่งดี และเขาก็ไม่ได้คิดอะไรเลย จนเมื่อตอนอั่งเปาย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ เติ๊ดก็ได้เจออีกครั้ง ซึ่งมันเป็นความบังเอิญเล็กๆ ที่โจ้เจอกับครูพล และมาเล่าให้เติ๊ดฟังว่าอั่งเปาคือลูกชายของครูพลที่มาเรียนที่นี่


ตอนแรกเติ๊ดก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะอั่งเปาก็ผู้ชาย แต่มองไปมองมา มองอยู่ทุกวัน มองเรื่อยๆมันก็ชอบเด็กนี่ไปเอง มันไม่มีเหตุผลอะไรอื่นจริงๆที่เขาจะลงทุนขี่มอไซค์มาเซเว่นที่นี่ทุกวันเพื่อมาแอบมองตอนอั่งเปาเดินผ่านวันละไม่ถึงนาที


เติ๊ดจำได้ว่าแอบชอบอั่งเปาอยู่ราวๆ5-6เดือนเลยล่ะ กว่าจะรวบรวมความกล้าแล้วบุกไปจีบคืนนั้นได้ และก็โชคดีที่อั่งเปาตกลงในตอนนั้นเลย(?)


ก๊อกๆ

เติ๊ดเลิกคิดถึงอดีตแล้วเดินมาเคาะประตูห้องน้ำ เขาถอดเสื้อออกเลยเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับบางอย่าง...


"อะไร" อั่งเปาปิดน้ำแล้วถามมา


"อาบเสร็จยัง" เติ๊ดพูดถามเช่นกัน อั่งเปาเงียบอยู่ชั่วครู่ก็เปิดประตูออกมา


แกร่ก~

"จะทำไม" อั่งเปาถามกลับ เด็กหนุ่มอาบน้ำเสร็จพอดี และตอนนี้ใช้ผ้าเช็ดตัวพันเอวอยู่ผืนเดียวเท่านั้น


"เปล่า" เติ๊ดตอบเลี่ยงๆ เขาเบี่ยงตัวหลบให้อั่งเปาออกมาก่อน


"แล้วมึงจะถามเพื่อ!" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็เดินไปหน้าตู้ผ้า เติ๊ดก็ตามไปเนียนๆ เขาปลดกางเกงและถอดออกไวมากจริงๆ


"เผื่อพ่อมึงอยู่นี่นาน~" เติ๊ดกระซิบเบาๆ เขาปลดผ้าเช็ดตัวอั่งเปาออกแล้วขยับประชิดเลย อั่งเปาสะดุ้งเบาๆเมื่อท่อนเนื้ออุ่นๆของเติ๊ดมาสัมผัสก้นแล้ว


"พี่เติ๊ด! พ่อกับแม่กูอยู่" อั่งเปารีบห้าม


"เขาลงไปกันข้างล่างแล้ว ขอห้านาทีนะ" เติ๊ดจูบที่ไหล่ขาวเบาๆ เขาจับท่อนเนื้อถูไถอยู่ภายนอก ยังไม่ถึงขั้นสอดใส่


"ไม่เอา มึงออกไปเลย" อั่งเปาจะขยับหนีแต่เติ๊ดก็ไม่ปล่อย เขารั้งเอวเด็กหนุ่มเข้ามาอีกเล็กน้อยแล้วจับท่อนเนื้อเข้าไปจ่อตรงช่องทาง


"พี่เติ๊ด กูโกรธมึงจริงนะ อื้อ!" อั่งเปาเอี้ยวตัวมาพูดจริงจัง แต่เติ๊ดก็กดเข้าไปแล้วก่อนที่อั่งเปาจะพูดจบ


"มึงเลือกเองนะ" อั่งเปามองด้วยสายตาตัดพ้อเล็กน้อย เติ๊ดพ่นลมหายใจเบาๆ เขาถอนออกมาและผละออกเล็กน้อย


"แต่งตัวเหอะ" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็ก้มใส่กางเกงเหมือนเดิม  อั่งเปาหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวอีกครั้งเช่นกัน เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนจะต้องทะเลาะกับคนตรงหน้าอีกแล้วยังไงก็ไม่รู้ อั่งเปาไม่พร้อมตอนนี้จริงๆ ถ้าพ่อกับแม่กลับเข้ามาจะทำยังไง


"..." ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทั้งคู่ต่างคนต่างใส่เสื้อผ้า จนเสร็จเติ๊ดก็เดินไปนั่งที่หน้าคอมฯอีกครั้ง


ตึ๊ง~

เสียงแจ้งเตือนแชทมือถือของอั่งเปาดังขึ้นมา ซึ่งมือถือมันอยู่หน้าคอมฯพอดี เติ๊ดไม่ได้ตั้งใจมอง แต่สายตามันก็เห็นเอง


"เฟิร์นแชทมาหา" เติ๊ดส่งถือมือให้อั่งเปาแล้วพูดบอก อั่งเปาก็รับมา


"เห็นทักมาตั้งแต่บ่ายแล้ว ไม่ตอบหรอ" เติ๊ดพูดถาม อั่งเปาขมวดคิ้วน้อยๆ


"มึงรู้ได้ไง" อั่งเปาถามทันที


"ก็กูเล่นคอมฯมึงอยู่" เติ๊ดตอบนิ่งๆ ไม่ได้หงุดหงิดหรืออะไร ทั้งๆที่รู้ว่าสองคนนี้น่าจะคุยกันบ่อย เติ๊ดเล่นเฟสบุ๊คไม่เป็น แต่ก็เลื่อนๆอ่านมาหมดแล้ว เพียงแต่เขาก็เลือกจะเชื่อใจตั้งแต่แรกที่เห็น เพราะการคุยกันมันไม่มีอะไรให้ต้องคิดมากเท่าไหร่


"เพื่อนเฉยๆ" อั่งเปาตอบกลับเรียบร้อยก็กดล๊อกจอแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋าก่อน


"ก็ไม่ได้ว่าอะไร" เติ๊ดจ้องตาแล้วพูดบอกอีกครั้ง อั่งเปาขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย


"พ่อกับแม่อยู่ ไว้ค่อยทำทีหลังนะ" อั่งเปาเป็นฝ่ายพูดง้อเรื่องนั้นก่อน เด็กหนุ่มรู้ว่าคนตรงหน้านี่หงุดหงิดแน่ๆ


"อืม" เติ๊ดตอบรับสั้นๆ เขาหยิบมือถือตัวเองมาเล่นบ้าง อั่งเปาก็มองอยู่ตลอด เติ๊ดกดเข้าแอพสโตร์ กดค้นหาคำว่า Facebook ซึ่งเขาก็ตั้งใจให้อั่งเปาเห็นนี่แหละ


"มึงจะเล่นหรอ" อั่งเปาพูดถาม


"อืม" เติ๊ดก็ตอบสั้นๆเช่นเคย อั่งเปาหงุดหงิดในใจแปลกๆ เด็กหนุ่มไม่ชอบให้เติ๊ดตอบด้วยน้ำเสียงนี้ ไม่ชอบให้เติ๊ดทำอะไรแบบนี้เลยจริงๆ


"ไม่เล่นได้ไหม" อั่งเปาถามขึ้น เติ๊ดยังไม่ได้โหลดเลย เน็ตหออั่งเปามันช้าเกินไปจริงๆ


"อืม" เติ๊ดตอบรับในลำคอเช่นเคย เขาลุกถือโทรศัพท์ไปนอนเล่นต่อบนเตียง อั่งเปาถอนหายใจเบาๆแต่ก็ตามไปนอนข้างๆ เด็กหนุ่มนอนคว่ำซึ่งเติ๊ดนอนหงายอยู่


"เฟิร์นเป็นแฟนเก่าตอนมัธยม" อั่งเปาพูดเล่าขึ้นมาเอง เด็กหนุ่มไม่รู้หรอกว่าพี่มันประชดเพราะเรื่องไหน แต่ก็ไม่อยากทะเลาะกัน


"ไม่ได้ว่าอะไรไง" เติ๊ดตอบโดยที่ตายังมองจอโทรศัพท์ตลอด เขากำลังเปลี่ยนเป็นใช้เน็ตถือมือของตัวเอง


"ก็บอกไว้ว่าไม่มีอะไร แค่คุยกันเฉยๆ" อั่งเปาพูดมาต่อ


"คบกันนานไหม" เติ๊ดถามนิ่งๆ


"3ปีกว่าๆ" คำตอบอั่งเปาทำเติ๊ดจี๊ดกว่าเดิมซะอีก เติ๊ดพยายามคิดว่ามันคืออดีต เขาจะไม่คิดถึงเรื่องนี้มากละกัน


"ตอนนี้เพื่อนกัน เฟิร์นมีแฟนใหม่ไปแล้ว หล่อกว่ากูอีก" อั่งเปาพูดขำๆ แต่เติ๊ดก็ไม่ขำด้วย


"ก็บอกไม่ได้อะไรๆ มึงจะร้อนตัวทำไมเนี่ย" เติ๊ดทำเสียงขุ่นเล็กๆด้วยซ้ำ อั่งเปาลุกขึ้นนั่งก่อน


"มึงหาเรื่องกูอ่ะพี่ ถ้ามึงโมโหเรื่องนั้นอยู่ กูก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันว่ะ" อั่งเปาหมายถึงเรื่องที่เติ๊ดจะทำแล้วอั่งเปาไม่ยอม ซึ่งเติ๊ดก็รู้ว่าอั่งเปาหมายถึงอะไร


"กูถึงบอกไงว่าเราเพิ่งคบกัน ตอนนี้มึงยังรักกู ยังต้องการเรื่องนั้นอยู่ แต่เดี๋ยวนานๆเข้า มึงอาจจะเสียใจก็ได้ที่สักไว้แบบนั้น" อั่งเปาก้มมองตาแล้วพูดยาวๆ เติ๊ดลุกขึ้นนั่งบ้าง


"มันเกี่ยวอะไรกัน" เติ๊ดถามทันที


"เกี่ยวสิ ถ้าตอนนี้มึงหงุดหงิดที่ไม่ได้ทำ" อั่งเปาจ้องตาแล้วตอบเช่นกัน เติ๊ดอยากเถียงมากเพื่อแย้งคำพูดอั่งเปา แต่เขาก็รักมันมากจนยอมอย่างเช่นเคยๆ


"โอเคๆ เลิกเถียงกัน กูยอมแพ้" เติ๊ดเป็นฝ่ายยอมแพ้อั่งเปาหน้ามุ่ยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เถียงต่อ


จุ๊บ~

เติ๊ดยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มอั่งเปาเบาๆแล้วผละออก 


"ดีกัน" เติ๊ดง้อบ้าง อั่งเปายังไม่ได้ตอบอะไร


"กูจะไม่มีวันเสียใจที่สักชื่อเราไว้แบบนี้ กูภูมิใจด้วยซ้ำที่ได้รักมึง" เติ๊ดพูดมาต่อ แต่อั่งเปาก็ยังเงียบ สงสัยเด็กมันไม่ชอบอะไรหวานๆซึ้งๆ


"ถ้ามึงยังไม่หาย กูจะเยxxมึงเดี๋ยวนี้เแหละ!" เติ๊ดถอดเสื้อออกอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มันได้ผล


"เออๆ ดีกัน" อั่งเปารีบตอบรับทันที เติ๊ดขู่เล่นๆหรือจริงไม่รู้หรอก แต่ที่รู้มันหื่นอยู่เพราะงั้น...ไว้ใจไม่ได้


*********************

ช่วงนี้เว็บล่มบ่อยจังเลยค่ะ งืมๆ

ความคิดเห็น