by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

30/ สวัสดีหลงรัก

ชื่อตอน : 30/ สวัสดีหลงรัก

คำค้น : ตอนที่ 30

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.6k

ความคิดเห็น : 287

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2560 08:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
30/ สวัสดีหลงรัก
แบบอักษร

ใดๆก็ตามที่ฟางพาดพิงถึงพระสงฆ์ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิต คำพูด การกระทำ หรือใดๆที่ฟางนำมาเขียนในนิยาย เป็นเพียงเหตุการณ์สมมุติขึ้นเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นผู้เผยแผ่ศาสนาด้วยประการทั้งปวง ถ้ามีผลกระทบใดๆต้องกราบขออภัยล่วงหน้าด้วยค่ะ​​

หลงรักP...

"ขี่เร็วๆสิบอส หลงจะรีบไปป้อนข้าวให้น้อง"

"เฮ้อ จักรยานเขาเรียกว่าปั่นไม่ใช่ขี่นะเหม่ง"

"นั่นแหละปั่นเร็วๆสิเดี๋ยวน้องจะหม่ำข้าวก่อน จิ๊ หลงอยากปั่นเองบอสลงมาเลย" บอสช้า ตัวก็ใหญ่แต่ขี่จักรยานช้าตอนเดินตามพระเช้าๆก็ช้าบอสมัวแต่แวะคุยกับพี่สาวคนสวย ถ้าไปไม่ทันป้อนข้าวน้องนะ หลงจะฟ้องหลวงตาเลย ฮึ่ม!

"เฮ้ยๆเหม่งนั่งดีๆสิวะจะโยกตัวทำไมเนี่ย เดี๋ยวก็ได้ลงข้างทางหรอก"

"ก็ขี่ช้าเองนี่ จอดเลยหลงจะวิ่งไปเองบอสขี่ช้าาา" หลงรำคาญบอสเป็นเต่ามากหลงจะรีบไปหาน้อง หลงกลัวน้องรอนานแล้วน้องจะหิว คิดถึงน้องตัวอ้วนจังเดี๋ยวพี่หลงจะไปป้อนข้าวให้แล้วนะน้องหมูอ้วน

"พี่มินน หลงมาแล้ว น้องอยู่ไหนน้องหม่ำๆรึยัง อ้วนจ๋ามาหาพี่หลงหน่อยนะจ๊ะ" พอบอสขี่จักรยานมาถึงบ้านพี่มินคนดี หลงก็รีบวิ่งเข้าบ้านเลยนะกลัวน้องรอนานแล้วพุงน้องจะร้องจ๊อกๆ

"อย่าวิ่งสิเหม่ง ถ้าล้มได้แผลมาเดี๋ยวก็ไปฟ้องหลวงตาหาว่าพี่แกล้งอีก"

"บอสเงียบๆอย่าเสียงดังหลงจะจ๊ะเอ๋น้อง พี่มินจ๋าน้องอ้วนอยู่ไหนนน" หลงจุ๊ๆปากใส่บอสเหมือนพี่มินจุ๊ๆเวลาหลงพูดเสียงดังตอนพี่มินตีตูดให้น้องหลับ น้องก็ดูดขวดนมจ๊วบๆน้องดูดนมเก๊งเก่งแป๊บเดียวหมดขวดเลย น้องอ้วนหลับน่ารักมากๆน้ำลายไหลเปียกหมอนเปียกหน้าตัวเองไปหมด อื้อ หลงคิดถึงน้องอ้วนจัง

ตึงๆๆ "โหลงงง แม่จ๋าโหลงของตีนมาแย้ว"

"พี่หลงมาหาแล้วจ้ะพี่หลงเอาหนมมาให้หม่ำด้วย แต่ต้องแลกกับหนมก้อนดำๆของน้องอ้วนนะ เอ๊ะ!พี่หลงลืม จ๊ะเอ๋น้องอ้วนอยู่ไหนน๊า" หลงลืมไปว่าจะจ๊ะเอ๋เล่นซ่อนหากับน้องอ้วน แต่น้องเห็นหลงแล้วนี่นางั้นจ๊ะเอ๋เฉยๆก็ได้

"น้องหลงเอาอะไรมาเยอะแยะเลยครับ บอสเข้ามาก่อนนี่เราโดนน้องหลงบังคับให้ปั่นจักรยานมาส่งอีกแล้วสิ"

"ครับพี่มิน ถ้าไม่มาส่งเหม่งจะไปฟ้องหลวงตาว่าผมแกล้งมันอีก"

"ก็บอสแกล้งหลง บอสบอกว่ากลางคืนจะมีผีตาโบ๋เดินรอบๆกำแพงวัด แล้วผีจะหยิกจู๋คนที่ลุกมาฉี่กลางคืนถ้าหลงมาฉี่กลางคืนผีจะหยิกจู๋หลง แล้วจู๋หลงมันจะบวมเท่านี่เลย" หลงยกแขนตัวเองสองข้างเลยนะ กระโดดสูงๆแลบลิ้นยาวๆเหมือนที่บอสทำให้ดูด้วย มันน่ากลัวมากน้องอ้วนต้องร้องไห้แน่ๆ

"คิกๆๆ โหลงตาหลก" น้องอ้วนไม่ร้องแต่น้องหัวเราะหลง น้องต้องรักหลงมากแน่เลย บอสบอกว่าถ้าเราหัวเราะแล้วยิ้มๆให้ใครแปลว่าเรารักนี่นาแต่พี่มินคนดีก็หัวเราะ เอ..พี่มินก็ต้องรักหลงมากแน่ๆ ดีใจจังเลยหลงก็รักพี่มินมากๆเหมือนกัน

"น้องอ้วนจ๋าเอาหนมก้อนดำๆของน้องอ้วนมาแลกกับหนมพี่หลงสิ อันนี้อร่อยที่สุดในโลกเนอะบอสเนอะ"

"โหลงเข้าไปเอาด้วยกาน หนมอยู่บนเตียงเย๊อะแยะเท่าฟ้าเลยตีนเก็บไว้ให้โหลงแย้ว"

"อื้อ ปะ" น้องอ้วนวิ่งพุงโยกๆมาดึงมือหลงเข้าไปเอาขนมในห้อง หลงก็สงสัยทำไมน้องอ้วนชอบเอาขนมไว้บนเตียงทุกที ถ้าหลงเอาขนมไว้บนที่นอนหลวงตาต้องตีน่องหลงแน่ๆ หลวงตาบอกว่ามดมันจะขึ้นแล้วมันจะกัดแล้วหลงก็จะเจ็บจะร้องแงๆ ถ้าไม่อยากเจ็บก็อย่าเอาขนมหวานมาไว้บนที่นอนตัว งั้นมดจะรุมกินหลงไปด้วย

"อึ๊บ อื้อ อึ๊บบ"

"น้องอ้วนพี่หลงอุ้มน้องอ้วนให้นะ น้องอ้วนขาสั้นเลยปีนขึ้นเตียงไม่ถึง มาพี่หลงอุ้ม"

"ไม่อาวว ตีนปีนถึง อึ๊บ!"

แปะๆๆ "เย้ๆน้องอ้วนปีนได้แล้ว น้องอ้วนเก่งจังเล้ย"

"ตีนเก่ง ตีนบอกแล้วว่าตีนปีนเองได้อีกหน่อยตีนจะตัวสูงๆเท่าฟ้าแล้วตีนจะอุ้มโหลงนะ อ่ะนี่หนมของโหลงแต่ต้องทำยังงายก่อน"

จุ๊บ หลงเอาปากชนแก้มพองๆของน้องอ้วนมันนุ่มๆนิ่มๆ พี่มินบอกแบบนี้เรียกว่าจุ๊บหลงต้องทำกับคนที่หลงรักมากๆคนที่เป็นคู่ชีวิตเท่านั้น หลงไม่เข้าใจว่าคู่ชีวิตคืออะไรมันกินได้ไหม แต่พี่มินบอกว่าถ้าหลงรักใครหลงจะยิ้ม แล้วหลงจะหัวเราะด้วยนั่นแหละคู่ชีวิตของหลง งั้นหลงเป็นคู่ชีวิตหลวงตา เป็นคู่ชีวิตพี่มิน เป็นคู่ชีวิตน้องอ้วน เป็นคู่ชีวิตลุงพจน์ เป็นคู่ชีวิตบอส เป็นคู่ชีวิตรองเท้ากับกระดาษของหลงด้วย

"คิกๆๆ ตีนรักโหลง"

"อื้อ หลงก็รักเหมือนกัน น้องอ้วนกินหนมมั้ยหลงจะแกะให้" หลงนั่งกับพื้นแกะขนมก้อนดำๆกิน เห็นขนมแล้วอดไม่ได้นี่นามันอร่อยมากๆเลยนะ

"เด็กๆออกมากินข้าวกันก่อน เดี๋ยวค่อยกินขนม" พี่มินคนดีเรียกให้หลงกับน้องอ้วนไปหม่ำข้าว หลงกับน้องอ้วนไม่กล้าดื้อกับพี่มินหรอก ถ้าดื้อพี่มินจะไม่ให้กินขนมสองวันนู่น พี่มินคนดีดุมากเวลาดุคิ้วพี่มินคนดีจะชนกันกึกๆ

"โหลง หม่ำๆ"

"น้องอ้วนอ้าปากอ้ำ เก่งจังเลยเย้ๆพี่มินน้องอ้วนกินสิบห้าคำหมดแล้ว หลงก็กินยี่สิบคำหมดแล้วแต่บอสยังกินไม่หมดพี่มินดุบอสเลย"

"พี่กินข้าวนี่ไม่ได้รีบยัดข้าวเหมือนเหม่งกับน้องติณฑ์ เพราะจะรีบไปกินขนมกันต่อ" บอสพูดจบพี่มินก็หัวเราะอีกแล้ว เอ๊ะ! พี่มินรักบอสด้วยเหรอ ไม่อยากให้พี่มินรักบอสเลยเดี๋ยวพี่มินจะรักหลงกับน้องอ้วนน้อยกว่าบอส

"เป็นอะไรครับน้องหลง หน้านิ่วคิ้วขมวดใหญ่เลยหื้ม?"

"พี่มินจะรักบอสเยอะๆกว่าหลงกว่าน้องอ้วนมั้ย" หลงสงสัยหลงอยากรู้ แต่พอถามพี่มินก็หัวเราะมากกว่าเมื่อกี้อีกแถมหยิกแก้มหลงด้วย พี่มินยิ้มสวยจังหลงอยากเอาปากชนแก้มพี่มิน

"แม่มินห้ามรักใคร แม่มินเป็นของตีนกับโหลง โหลงเป็นของตีนโคนเดียวโหลงหม่ำๆหนมตีนป้อน"

"อื้อ" หลงอ้าปากงับก้อนดำๆหวานๆที่น้องอ้วนหยิบมาใส่ปากให้ น้องอ้วนยิ้มฟันหลอหลงเห็นแล้วอดไม่ได้เลยหยิบถั่วฝักยาวเขียวๆเสียบช่องฟันหลอๆของน้องอ้วนอีกแล้ว

"ฮึก"

"พี่มิน น้องอ้วนจะร้องอีกแล้วหลงไม่ได้ตั้งใจ น้องอ้วนจ๋าฮึก พี่หลงขอโทษพี่หลงจะไม่ทำอีกแล้วน้องอ้วนอย่าร้องแงๆนะ ฮือ" น้องอ้วนน้ำตาไหลฟันหลอๆก็มีถั่วฝักยาวเขียวๆเสียบคาอยู่ หลงเสียใจหลงไม่อยากให้น้องร้องไห้แต่ถั่วเขียวๆมันเสียบรูหลอๆได้พอดีนี่ น้องอ้วนจะร้องไห้ทำไมน่ารักจะตาย เห็นน้องอ้วนร้องไห้แล้วหลงก็จะร้องไปด้วย

"โหลงว่าตีนฟันไม่มีฮึก โหลงแก้งตีนโหลงไม่รักตีนแย้ว ฮืออ" พี่มินไม่น่าดึงถั่วเขียวๆออกเลย พอพี่มินดึงออกน้องอ้วนเลยพูดได้ 

"น้องอ้วนจ๋าฮืออ พี่หลงรักน้องอ้วนพี่หลงว่ามันน่ารักดีมีรูเสียบถั่วที่ฟันน้องอ้วนด้วย ฮึก พี่หลงจะไม่ทำอีกแล้วโฮฮ" ยิ่งน้องร้องไห้หลงก็เลยร้องไห้ตามไปด้วย พี่มินกับบอสเอาแต่ปิดหูไม่มาโอ๋หลงกับน้องอ้วนเลย หลงปวดหัวไปหมดอยากกินหนมก้อนดำๆจังจะได้หายปวดหัว

"ฮึก โหลงอย่าร้องพี่ตีนไม่ร้องก็ได้ ฮึกก แต่ต่อไปโหลงต้องเชื่อพี่ตีนนะแล้วพี่ตีนจะไม่ร้องไห้งอแงอีกฮึกก"

"ฮืออ อื้อ" หลงรีบพยักหน้าให้น้องอ้วน ขาสั้นๆป้อมๆของน้องก็เขย่งจะเช็ดน้ำตากับน้ำมูกให้หลง แต่น้องอ้วนเช็ดไม่ถึงเพราะน้องอ้วนตัวสั้นบอสเลยอุ้มน้องอ้วนมานั่งตักหลง แล้วบอสกับพี่มินก็นั่งกินข้าวอีกปล่อยให้หลงกับน้องอ้วนนั่งโอ๋กันสองคน สงสัยพี่มินกับบอสจะพุงร้องจ๊อกๆเนอะ

"พี่ตีนรักน้องโหลงนะจ๊ะ พี่ตีนจะตัวเท่าฟ้าไวๆจะให้น้องโหลงนั่งตักบ้างแต่น้องโหลงต้องเรียกพี่ตีนว่าพี่ตีนนะจ๊ะ"

"แต่พี่หลงตัวสูงกว่าฮึก พี่มินบอกว่าพี่หลงเป็นพี่น้องอ้วนนะ"

"แม่มินนน"

"พี่หลงเขาเป็นพี่ น้องติณฑ์ต้องเรียกพี่หลงว่าพี่สิครับจะให้พี่หลงเรียกลูกว่าพี่ได้ไงหื้ม?" พี่มินพูด หลงก็พยักหน้าไปด้วยก็หลงตัวใหญ่กว่าน้องอ้วน หลงป้อนข้าวให้ อาบน้ำให้ บางทีก็ล้างตูดให้น้องอ้วนตั้งแต่น้องยังตัวเล็กๆกว่านี้ ตอนนั้นน้องพูดก็ไม่ชัดวิ่งแก้ผ้าเล่นน้ำฝนจนโดนพี่มินตีมือดังแปะๆ แล้วทำไมหลงต้องเป็นน้องล่ะ แต่หลงไม่กล้าถามน้องอ้วนเดี๋ยวน้องอ้วนจะร้องไห้เสียใจแล้วหลงจะร้องตามอีก

"ปู่บอกว่าถ้าลูกจะดูแลใครเขาตัวเล็กตัวใหญ่กว่าก็ไม่ต้องสนใจให้สนใจว่าลูกอยากดูแลก็พอ แม่มินลูกอยากดูแลน้องโหลง น้องโหลงจ๊ะถ้าพี่ตีนตัวใหญ่เท่าฟ้าพี่ตีนจะอุ้มน้องโหลง จะปั่นจักรยานให้น้องโหลงนั่ง จะเอาหนมดำๆให้น้องโหลงหม่ำๆทุกวันเลย โอ๋ๆๆน้องโหลงอย่างอแงเดี๋ยวตุ๊กแกบ้านลุงเสาร์จะมากินตับนะ" น้องอ้วนเลิกร้องไห้ตอนไหนหลงก็ไม่รู้ แต่หลงอยากเป็นคนนั่งแล้วให้น้องอ้วนขี่จักรยาน มันต้องเร็วกว่าบอสขี่แน่ๆเพราะน้องอ้วนเก่งที่สุด

"งั้นพี่ติณฑ์ต้องหม่ำข้าวเยอะๆนะ หลวงตาบอกน้องหลงว่าต้องหม่ำข้าวเยอะๆถึงจะตัวโตๆ"

"หลวงตาไม่อยากให้เหม่งกินทิ้งกินขว้างต่างหากล่ะ"

"บอส! หลงจะฟ้องหลวงตาบอสหาว่าหลวงตาขี้จุ๊(โกหก) พี่มินพี่ติณฑ์เป็นพยานให้หลงนะ หลวงตาบอกว่าต้องมีคนอื่นได้ยินเหมือนหลงเขาเรียกว่าพยานแล้วหลงจะฟ้องหลวงตาได้ บอสโดนหลวงตาดุแน่ๆเนอะพี่ติณฑ์"

"จ้าน้องโหลง พี่บอสต้องโดนหลวงตาเอาไม้ไล่ตีไปถางหญ้าเนอะ จุ๊บ พี่ตีนรักน้องโหลงนะจ๊ะ" พี่ติณฑ์จุ๊บหลงอีกแล้ว สงสัยพี่ติณฑ์ต้องรักหลงมากแน่เลย จุ๊บบ๊อยบ่อย

"เฮ้อ พี่มิน ตกลงสองคนนี้อายุสามขวบกว่าเท่ากันใช่มั้ยพี่ ผมดูยังไงก็เหมือนเหม่งกำลังถูกลูกชายพี่ล่อลวงยังไงยังงั้น"

"ล่อลวงเป็นยังไงบอส" หลงไม่ได้แอบฟังผู้ใหญ่คุยกันนะแต่หลงกับพี่ติณฑ์นั่งอยู่ด้วยนี่นามันได้ยินเอง แล้วหลงอยากรู้ว่าล่อลวงคืออะไรมันคือขนมหรือเปล่า หลงจะได้ไปหามาให้พี่ติณฑ์หม่ำๆ

"ถูกล่อลวงหมายถึงถูกคนไม่ดีมาพูดโกหกหลอกพาไปทำร้ายทำให้หลงร้องไห้ หลงต้องจำไว้นะครับถ้ามีคนไม่รู้จักมาคุยด้วยมาบอกจะให้ขนมให้ของเล่นจะพาไปเที่ยว หลงต้องไม่ไปกับเขานะแล้วต้องรีบมาบอกหลวงตา พี่มิน ลุงพจน์หรือพี่บอสก็ได้ เพราะเขาอาจเป็นคนไม่ดีแล้วเขาจะตีหลง มาทำให้หลงเจ็บก็ได้เข้าใจมั้ย"

"อื้อ หลงเข้าใจแล้ว พี่ติณฑ์ห้ามล่อลวงหลงนะงั้นพี่ติณฑ์จะเป็นคนไม่ดี"

"จ้า พี่ตีนฉันยา"

"พี่ติณฑ์ต้องพูดแบบนี้พูดตามน้องหลงนะ สัญ-ญา"

"ฉัน สัญ สัญญาา"

แปะๆๆ "พี่ติณฑ์เก่งจังเล้ย" พี่ติณฑ์เก่งมากๆหลงพูดอะไรให้ฟังพี่ติณฑ์พูดตามได้หมด เอ๊ะ! พี่ติณฑ์ยิ้มฟันหลออีกแล้ว เฮ้อ หลงอยากเอาถั่วเขียวๆเสียบรูหลอๆที่ฟันของพี่ติณฑ์อีกจัง...


จ๊อกก หิวข้าวจังเลยแต่ถ้าบอกหลวงตาหลงต้องโดนดุแน่ๆ ก็เมื่อเย็นหลงกินขนมก้อนดำๆที่ย่าจีกับพี่ติณฑ์เอามาให้เยอะแยะเต็มขันของหลวงตาเลย หลงเอาแต่กินขนมหลวงตาบอกถ้าหลงหิวตอนดึกๆหลวงตาจะไม่ไปส่งห้องครัวข้างล่าง แล้วจะไม่ให้หลงกินขนมอีกหลายวัน จ๊อกก ฮือหลงหิวข้าว

"หลวงตาจ๋าหลงปวดฉี่ หลงไปเข้าห้องน้ำก่อนนะจ๊ะ"

"อย่าลงไปข้างล่างคนเดียวมันดึกแล้ว เคาะประตูเรียกให้เจ้าบอสไปส่งไป"

"จ้า" เมื่อก่อนหลงอื้อใส่หลวงตาบ่อยๆลุงพจน์ก็เอาไม้มาเคาะตาตุ่มหลง ลุงพจน์ไม่ให้พูดอื้อกับหลวงตาไม่งั้นปากหลงจะเน่ามีหนอนมาไต่ยั้วเยี้ย จ๊อกก พุงร้องอีกแล้วไปหาบอสให้บอสเจียวไข่ให้กินดีกว่า

ก๊อกๆๆ "บอสเปิดประตูให้หลงหน่อย"

"มีอะไรอีกเหม่งปวดฉี่เหรอ หัวค่ำทำไมไม่ฉี่ให้เรียบร้อยพี่บอกแล้วไงลงไปดึกๆเดี๋ยวผีจะมาหยิกจู๋" บอสหาวไปพูดไปนิสัยไม่ดี พูดเรื่องผีอีกแล้ว!

"แต่หลวงตาบอกให้หลงมาเรียกบอสไปทำให้นะ"

"อ่าวทำอะไรอ่ะ จะตีสองอยู่แล้วเหม่งมีอะไรต้องทำอีกวะ" 

"เดี๋ยวหลงจะบอกให้ แต่บอสต้องลงไปข้างล่างกับหลงก่อน" จ๊อกก อื้อ หลงยังไม่ทันพาบอสลงไปเลยพุงมันก็จ๊อกๆอีกแล้ว

"ไอ้เหม่งเอ้ย! อย่าบอกนะว่าหิวอีก นี่หลวงตาเป็นคนบอกให้พี่ลงไปทำให้จริงรึเปล่า"

"อื้อลงไปเถอะบอส หลงไม่ได้ปวดฉี่ผีไม่มาหยิกจู๋หรอกเนอะ" หลงรีบเดินนำไปก่อนก็บอสจะเขกหัวหลงอีกแล้วนี่ ผมหลงก็ไม่มีเขกมาก็โดนแต่หัวแล้วหลงก็จะมึน 

เมื่อก่อนตอนหลงมานี่ใหม่ๆหลงจำไม่ได้เยอะ แต่หลงจำได้ว่าพี่พระพี่เณรชอบเขกหัวโล้นๆของหลง แล้วหลงก็จะฉี่ใส่ที่นอนเช้ามาหลวงตาก็ดุ หลงเลยบอกหลวงตาหมดเลยว่าพี่พระพี่เณรเขกหัวหลง ก็บอสบอกว่าถ้าโดนเขกหัวบ่อยๆจะฉี่ใส่ที่นอนนี่นา นั่นแหละหลงเลยฉี่ใส่ที่นอนหลวงตาก็ดุพี่พระพี่เณรใหญ่เลย หลวงตาบอกว่าถ้าใครเขกหัวหลงแล้วหลงฉี่ใส่ที่นอนอีกหลวงตาจะให้คนนั้นซักผ้าห่มกับที่นอนของหลง ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีใครเขกหัวหลงอีกนอกจากบอสชอบเขกตอนหลงไม่รู้ตัว แต่หลงก็ไม่ฉี่ใส่ที่นอนนะเพราะบอสเขกเบาๆ บอสบอกว่ากลัวหลงเจ็บ

"บอส หลงอยากกินไข่เจียวบอสทอดให้หน่อย"

"เออ แต่ต้องบอกพี่มาก่อนว่าหลวงตาสั่งจริงๆเหรอ"

"อื้อหลวงตาบอกให้ไปเคาะเรียกบอสมาด้วย ข้างล่างดึกๆอันตราย" หลงไม่ได้โกหกนะก็หลวงตาพูดแบบนี้จริงๆนี่

จ๊อกก "เร็วสิบอส เดี๋ยวหลวงตาเป็นห่วง" หลงลงมานานแล้วกลัวหลวงตาเป็นห่วง เดี๋ยวหลวงตาจะลงมาตามอีก

"เออ! รอแป๊บ ไปหาข้าวมานั่งรอเลยไป"

"บอส"

"อะไรอีกล่ะเหม่งก็จะรีบทำให้อยู่นี่ไง พี่ว่าเหม่งเป็นน้องหลงของพี่ติณฑ์มาหลายเดือนเกินไปปะ เลยติดเชื้อเยอะของพี่ติณฑ์มาใช่มั้ยเนี่ย"

"หลงจะบอกว่าบอสต้องไปล้างมือก่อนนะ เมื่อกี้บอสเอามือไปเกาจู๋เดี๋ยวกลิ่นจู๋ติดไข่เจียว หลงไม่กินหรอก"

"เออ!!" บอสต้องไม่สบายแน่ๆก็บอสขยี้หัวตัวเองใหญ่หายใจแรงๆเหมือนพี่มิน วันที่พี่ติณฑ์วิ่งแก้ผ้าดึงจู๋ตัวเองเล่นหน้าบ้านตอนฝนตกด้วย พรุ่งนี้หลงจะไปถามว่าพี่มินกินยาอะไรถึงหาย หลงจะไปหามาให้บอสกินบ้างเดี๋ยวบอสไม่สบายจะไปโรงเรียนไม่ได้ หลงกลัวบอสโง่เหมือนหลง

"บอสไม่ต้องกลัวนะ! หลงจะช่วยบอสเอง" นั่นไง!บอสต้องไม่สบายเยอะกว่าพี่มินแน่นอน เมื่อกี้บอสเกาหัวตัวเองแรงๆแต่ตอนนี้บอสทำหน้าจะร้องแงๆมือกำตะหลิวแน่นเลย เอ..เหมือนบอสอยากเอาตะหลิวเคาะหัวเหม่งหลงด้วยนะเนี่ย ไว้หลงไปขอยาจากพี่มินพรุ่งนี้ก่อน หลงจะถามพี่มินด้วยว่าบอสไม่สบายเยอะไหม

"อ่ะรีบกินจะได้รีบขึ้นไปนอน พรุ่งนี้พี่ต้องไปเรียนแต่เช้า" บอสใจดีกับหลงมากๆถึงจะน้อยกว่าหลวงตา พี่มิน พี่ติณฑ์ ลุงพจน์ แต่บอสก็ใจดีกว่าคนอื่น

"อื้อ ขอบคุณจ้ะ" 

"หลง! กินด้วยสิ เณรหิวเหมือนกัน" หลงปั้นข้าวเหนียวจิ้มไข่เจียวจะอ้าปากกินอยู่แล้ว แต่พี่เณรสามคนก็ย่องมาข้างหลังตกใจหมดเลยนึกว่าผีหลอก แต่ไข่มีแค่นี้หลงจะแบ่งให้กินได้ไงแบ่งให้หลงก็ไม่อิ่มน่ะสิ!

"พี่เณรไปทอดเองสิ อันนี้บอสทำให้หลง"

"ก็แบ่งกันกินก่อนไง เดี๋ยวเณรทอดให้ใหม่"

"เณรอย่าหลอกเด็กวัดน้อย หิวก็ไปทอดเองเลยรีบๆด้วยอย่าเสียงดังล่ะ ถ้าหลวงตาตื่นจะพากันซวยไปหมด" หลงมองตามพวกพี่เณรที่เดินไปหาไข่มาเจียว พี่เณรบางคนตัวเล็กกว่าหลงแต่พี่เณรบอกว่าพี่เณรมาอยู่ก่อนต้องเป็นรุ่นพี่ หลงต้องเรียกพี่เณรว่าพี่ แต่เมื่อกี้พี่เณรโดนบอสดุแล้วทำหน้าเหมือนพี่ติณฑ์ตอนโดนพี่มินดุเลย น่าสงสารจังพี่เณรคงหิวจริงๆ

"พี่เณรมากินกับหลงก่อนก็ได้ ไม่อิ่มค่อยไปทอดใหม่เนอะ" พวกพี่เณรพากันวิ่งตุบตับมานั่งล้อมวงจานไข่เจียวกับหลง ไข่เจียวสองฟองกำลังจะหมดหลงยังไม่ได้กินสักคำเลยนะ กินแต่ข้าวเหนียวเปล่าๆไปสี่คำแล้วแถมพี่เณรยังเสียงดังด้วย ถ้าหลวงตาตื่นมาเห็นต้องโดนตีกันหมดแน่ๆ หลงรีบกินข้าวเหนียวเปล่าๆให้อิ่มก่อนดีกว่า หลวงตาจะตื่นเพราะเสียงก๊องๆแก๊งๆของจานสังกะสีนี่แหละ หลงกลัวหวายแช่น้ำเกลือของหลวงตาจะตีน่องเอา

"บอสไปเถอะ! หลงอิ่มแล้ว" พอเห็นไฟห้องนอนของหลวงตาสว่าง หลงก็รีบคว้าแขนบอสวิ่งบอสพูดอะไรหลงก็ไม่ได้ยินมัวแต่กลัวไม้หวาย ถ้าหลวงตารู้หลงต้องโดนตีแน่ๆ หลงบอกหลวงตาว่าจะลงมาฉี่แล้วเมื่อเย็นหลงก็ดื้อกับหลวงตา หลงไม่ยอมกินข้าวหลงเอาแต่กินขนมก้อนดำๆอย่างเดียว หลงเลยตื่นมาหิวพุงร้องจ๊อกๆแล้วก็เลยจุ๊(โกหก)หลวงตา

"หลวงตาจะออกไปไหนหลงมาแล้ว ไปนอนกันเถอะเนอะข้างนอกมันหนาวๆ" หลงดีใจที่เจอหลวงตาหน้าห้อง ถ้าเจอข้างล่างไม่โดนหวายก็ต้องโดนไล่ไปถางหญ้ากลางดึกแน่ๆ

"เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วเหรอเจ้าหลง"

"จ้า หลวงตาปวดฉี่เหรอ หลงพาไปเนอะ"

"เปล่า หลวงตาเห็นว่าไปนานแล้วยังไม่กลับมาซักที เลยจะลงไปดูหน่อยว่าเข้าห้องน้ำถึงไหนกัน" บอสหัวเราะอะไรไม่รู้อยู่ๆก็หัวเราะเหมือนคนบ้า สงสัยจะไม่สบายจริงๆถามหลวงตาดีกว่า

"หลวงตา หลงว่าบอสไม่สบายหลวงตามียามั้ยจ๊ะ"

"เจ้าบอสไม่สบายเหรอเป็นหนักรึเปล่า ไหวมั้ยถ้าไม่ไหวหลวงตาจะโทรไปเรียกโยมพจน์ให้พาไปโรงพยาบาล" หลวงตาของหลงใจดีที่สุดในโลก คนอื่นชอบว่าหลวงตาเก็บหลงกับบอสมาเลี้ยงเหมือนหมาเหมือนแมว แต่หลวงตาบอกไม่ได้เก็บเพราะหลงกับบอสเป็นคน หลงกับบอสมาอยู่กับหลวงตาเพราะว่าเราทำบุญมาด้วยกัน หลงจะทำบุญเยอะๆจะได้อยู่กับหลวงตาไปนานๆ

"ไม่ได้เป็นอะไรครับหลวงตา เหม่งก็พูดไปเรื่อย"

"ทำไมบอสถึงบอกว่าไม่เป็นอะไรล่ะก็บอสไม่สบายจริงๆนี่นา หลวงตาเมื่อกี้บอสยีหัวตัวเองแล้วทำหน้าป่วยๆแล้วก็หัวเราะด้วยหลวงตาก็เห็นยังจะมาขี้จุ๊(โกหก)ว่าไม่เป็นอะไรอีก เดี๋ยวหลงไปหายาผีบอกของลุงพจน์มาให้บอสกินนะ"

"เจ้าหลงเดี๋ยวก่อน จะให้เจ้าบอสกินยาต้องให้กินข้าวรองท้องก่อน" หลงกำลังจะวิ่งไปที่ตู้ยาแล้วหลวงตาก็บอกแบบนี้ หลงจะเอาอะไรมาให้บอสกินล่ะหลงเจียวไข่ไม่เป็นด้วย

"หลวงตาจ๋าหลงไปหาอะไรมาให้บอสกินก่อนนะ บอสอย่าเพิ่งเป็นอะไรรอหลงก่อน หลงจะไปหาอะไรมาให้กินบอสจะได้กินยาผีบอกของลุงพจน์แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย" หลงจะดูแลบอสเอง หลวงตาบอกว่าหลงกับบอสมาอยู่กับหลวงตาพร้อมๆกันต้องดูแลกันให้ดีๆ

"ไม่ต้องไปวิ่งหาอะไรมาให้เจ้าบอสกินหรอก ในมือก็ถืออยู่ปั้นใหญ่นี่" หลงสะดุ้งเฮือกก้มมองมือแล้วอยากร้องแงๆ เมื่อกี้หลงแย่งไข่เจียวชิ้นสุดท้ายได้ก็เอาปั้นกับข้าวเหนียวกำไว้ หลงยังไม่ได้กินก็เห็นไฟห้องหลวงตาเปิดเลยรีบดึงแขนบอสมาก่อน หลวงตาเห็นเต็มตาแบบนี้แล้วหลงจะทำยังไงกับข้าวเหนียวไข่เจียวในมือล่ะ

"เจ้าบอสพรุ่งเลิกเรียนมาก็ไปถางหญ้าหลังห้องเก็บของนะ"

"หลวงตาจ๋า หลงหิวหลงเลยให้บอสไปเจียวไข่ให้ หลวงตาอย่าให้บอสไปถางหญ้าเลยนะจ๊ะบอสต้องทำการบ้าน พรุ่งนี้หลงจะไปถางหญ้าเองถางหมดเลย หลวงตาให้บอสไปทำการบ้านเถอะนะจ๊ะเดี๋ยวบอสจะโดนครูตีเหมือนพี่ติณฑ์ แล้วถ้าบอสไม่ทำการบ้านบอสจะโง่เหมือนหลง" หลวงตายิ้มเหมือนพี่มิน เวลาพูดกับหลงหลวงตากับพี่มินจะยิ้มเหมือนกัน หลงเลยยิ้มแฉ่งให้หลวงตา แต่หลงกินข้าวเหนียวเยอะนี่ก็เลยหาวไปด้วย

"ไปนอนได้แล้ว เจ้าบอสด้วยพรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้า"

"แล้วยาล่ะจ๊ะ อ่ะบอสเอานี่ไปกินแล้วกินยาด้วยนะ" หลงยื่นข้าวเหนียวไข่เจียวให้บอสมันเละๆเพราะหลงกำแน่นกลัวพี่เณรแย่งไปกิน แต่ก็กินได้อยู่นะ

"ไปล้างมือเลยเหม่ง ทั้งน้ำมันทั้งไข่ทั้งข้าวเหนียวเยิ้มเต็มมือหมดแล้ว" บอสดึงแขนหลงไปล้างมือที่ห้องน้ำข้างบน หลงเลยนึกออกว่าทุกทีก็เข้าห้องน้ำข้างบน แล้วทำไมเมื่อกี้หลวงตาให้ไปเข้าข้างล่างล่ะ ช่างเถอะขี้เกียจสงสัยแล้วหลงง่วง

"หลวงตานอนๆ หลงจะห่มผ้าให้" 

"อืม เจ้าหลงรีบนอนซะพรุ่งนี้เช้าต้องตื่นตามเณรไปบิณฑบาตแต่เช้า เพราะเจ้าหลงทิ้งข้าวเหนียวปั้นเมื่อกี้ กว่าข้าวทุกเม็ดจะเป็นข้าวมาให้เรากินมันต้องผ่านความทุกข์ยาก ผ่านเวลา ผ่านแรงงานของชาวบ้านหลายคน ปั้นเมื่อกี้ที่ทิ้งไปหมายถึงว่าเจ้าหลงไม่เห็นค่าความลำบาก ค่าของเหงื่อไคล ค่าความเหนื่อยล้าของคนมากมาย ทิ้งไปแบบนั้นทั้งเม็ดข้าวทั้งผู้คนจะเสียใจจำไว้เป็นบทเรียนแล้วอย่าทำอีก" 

หลงเสียใจที่ทิ้งข้าวในมือเมื่อกี้ หลงเคยไปทุ่งนากับเณรข้างหลังวัดเป็นทุ่งนาที่พระ เณร พี่บอส หลง และชาวบ้านหลายคนช่วยกันปลูก หลงเคยทำนาหลงรู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหน ต่อไปหลงจะไม่ทิ้งอีกแล้วต่อให้อิ่มหลงก็จะกินให้หมด หลงไม่อยากเห็นใครเสียใจและไม่อยากให้ข้าวเสียใจเพราะถูกหลงทิ้งอีก

"หลงจะไม่ทิ้งอีกแล้ว หลงสัญญาจ้ะ" หลงบอกหลวงตาเบาๆในอ้อมแขนของหลงก็กอดรองเท้าไว้อยู่ 

หลวงตาบอกว่ามันมากับหลงมีกระดาษมากับหลงด้วย หลวงตาพาหลงไปหาตำรวจพี่มินก็ไป พี่มินบอกคนนี้เรียกว่าตำรวจเขาจะจับแต่คนไม่ดีไปทำโทษ แล้วหลวงตาก็พาหลงกับพี่มินไปที่เขาเอาเงินไปไว้ พี่มินสอนให้หลงพูดคำว่าธนาคารแต่มันยาวพี่มินเลยให้หลงเรียกว่าแบงค์ ถ้าพูดว่าแบงค์หลงจะโก้เหมือนบอส หลวงตาบอกว่ากระดาษของหลงหลวงตาเก็บไว้ให้ที่นี่แล้ว วันไหนที่หลวงตาไม่อยู่ถ้าหลงจะไปไหนก็ให้พี่มินพามาเอากระดาษที่นี่ 

แต่รองเท้าหลวงตาให้หลงเอาเก็บไว้ หลงเก็บไว้ใกล้ๆที่หลงนอนแล้วจะหลับฝันดีทุกคืน คืนนี้ก็จะหลับฝันดีเหมือนกัน ฝันถึงหญ้าสีเขียวๆมีแมงปอบินเต็มไปหมด มีแดดตอนเช้าๆให้หลงนอนกลิ้งเล่นบนหญ้า หลงหลับดีกว่าลืมไปว่าต้องรีบฝันถึงพี่ติณฑ์ด้วยนี่นา เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ติณฑ์เลิกเรียนมาถาม หลงเล่าความฝันไม่ได้พี่ติณฑ์จะงอนอีก ก็พี่ติณฑ์น่ะขี้งอนที่สุดเลย เฮ้อ


"น้องหลงจำได้มั้ยมาอยู่กับหลวงตากี่ปีแล้ว" พี่มินถามแบบนี้อีกแล้ว หลงก็ไม่รู้หรอกหลงจำไม่ได้หลงตอบไม่เป็น

"หลงไม่รู้ แต่หลงอยู่กับพี่ติณฑ์ตั้งแต่พี่ติณฑ์ตัวเล็กๆแล้วอึใส่เกงกาง หลงเป็นคนล้างก้นกับซักกางเกงอึของพี่ติณฑ์ ฟันพี่ติณฑ์ก็ยังไม่เยอะเหมือนตอนนี้ พี่มินอย่าว่าหลงโง่นะ" หลายคนชอบดุหลงว่าโง่ ถ้าหลงโง่หลงกลัวพี่มินจะไม่รัก

"ใครว่าน้องชายของพี่มินโง่ฮึ เดี๋ยวพี่มินจะเอาไม้ตีแมงวันไปตีปากเลยเนอะ ใครจะว่าหลงยังไงก็ไม่ต้องไปสนใจฟัง อย่าให้ราคากับคำพูดคนอื่นจนทำให้หลงเสียใจ คนบางคนก็เหมือนนกถ้าปีกไม่หักก็จะบินได้สูง ถ้าไม่ดูถูกคนอื่นจิตใจเขาก็จะสูงเหมือนนกมีปีก" หลงชอบฟังเสียงนุ่มๆของพี่มินเวลาพูดแบบนี้ 

พี่มินไม่เคยด่าว่าหลงโง่ เวลามีใครว่าหลงพี่มินก็จะไปว่าคนนั้นกลับไปดังๆ พี่มินบอกคนที่ว่าคนอื่นโง่มากๆเพราะในหัวใจเขามีแต่ความโง่เป็นปมด้อย เพราะเขาใจแคบไม่รู้จักคำว่าเห็นใจคนอื่น แล้วถ้าวันไหนเขาทำเรื่องผิดพลาดขึ้นมาจะไม่มีใครเห็นใจในความโง่ของเขา

"งั้นมานับเลขกันเนอะว่าหลงอยู่กับหลวงตามานานเท่าไหร่แล้ว"

"ไม่ต้องนับหรอกเดี๋ยวพี่ชมบอกให้เองลูกหลงจะได้ไม่ต้องนับเลขให้ปวดหัว พรุ่งนี้วันเกิดพี่ติณฑ์ครบสี่ขวบ ลูกหลงมาอยู่แพร่ได้สองปีเก้าเดือน จบข่าวเนอะคุณครูมินตรา ลูกหลงดูซิพี่ชมมีอะไรมาให้" พี่มินกำลังจะสอนหลงนับเลขเหมือนทุกวันที่หลงมาขายไส้อั่วกับพี่มินที่กาด(ตลาด) แต่พี่ชมพู่มาหาในมือหิ้วถุงเยอะแยะเลย ข้างในต้องมีขนมก้อนดำๆของหลงด้วยแน่ๆพี่ชมพู่ชอบเอามาให้หลงกินบ่อยๆ

"พี่มินแล้วหลงมีวันเกิดมั้ย" หลงอยากรู้ หลงจำได้ว่าพี่มินกับพี่ชมพู่เคยพาหลงไปถ่ายรูป แล้วมีรูปหลงในใบเล็กๆอันนั้นด้วยเรียกว่าอะไรนะหลงลืมไปแล้วไม่ได้พูดบ่อยๆหลงเลยลืม แต่ตอนนี้ใบเล็กๆอยู่กับหลวงตาไม่งั้นหลงจะเอาไปเล่นจนทำหาย

"มีสิ ปีที่แล้วเราก็เป่าเค้กกันไงแต่ไม่ได้เป่าวันเกิดของหลงเพราะหลงเป็นคนพิเศษ มีแค่คนพิเศษเท่านั้นที่สี่ปีจะมีวันคล้ายวันเกิดครั้งนึง ไหนจำชื่อในบัตรประชาชนตัวเองที่พี่มินกับพี่ชมพาไปถ่ายรูปได้มั้ยครับ" อ๋อ ใบเล็กๆเรียกว่าบัตรประชาชนนี่เอง หลงจะท่องไว้จะได้ไม่ลืมอีก 

"จำได้หลงชื่อ นายหลงรัก เตชะนันท์" พี่มินยิ้มสวยแต่พี่ชมพู่แอบเช็ดน้ำตาน้ำมูกอีกแล้ว ทุกครั้งที่หลงพูดชื่อตัวเองพี่ชมพู่จะร้องแงๆเบาๆ แต่หลงชอบชื่อนี้ พี่มินบอกว่าหลวงตาตั้งให้เพราะไม่ว่าหลงจะไปที่ไหนก็จะมีแต่คนหลงรักหลง สวัสดีจ้ะหลงรัก รักหลงมากๆนะจ๊ะ...



*พี่คนหนึ่งเคยบอกว่า ต่อให้รู้จักคนสักกี่ล้านคน คนที่อยู่กับเราตอนลำบากแค่สิบคน เราจำคนพวกนั้นให้ดีก็พอ"

**ภาษามีไม่ชัดตามอายุน้องติณฑ์ช่วงบน3ขวบกว่าๆโดยประมาณ (อยากให้แมงมาย้อนดูตัวเองตอนนี้ก่อนจะว่าน้องอิงน่านพูดไม่ชัดจังเน้อ)ภาษาคิดภาษาพูดน้องหลงมีผิดเพี้ยนบ้าง เช่นเรียกพระเณรว่าพี่พระพี่เณร เรียกพระเณรว่า3คน เรียกกุฏิว่าห้องนอน เป็นต้น และตอนนี้น้องหลงจะใช้คำว่าจ๊ะๆจ๋าๆไปก่อน เดี๋ยวฟางหาคนมาสอนให้น้องครับๆเน้อ พิมพ์ไปตอนแล้วเพิ่งย้อนไปอ่านก็แค่ตัวแทน น้องหลงครับๆนี่นาแต่กลัวจะไม่ละอ่อนฟางเลยจ๊ะๆจ๋าๆซะงั้น ขอเวลาไปคิดหาคนสอนก่อนเน้อ

ยอมรับว่าเขียนหลงรักยากกว่าเขียน โปรดปราณ ปอรัก และดราม่า+nc25 มากกว่า10เท่า ฟางเขียนน้องหลงได้ใสและซื่อ?? เท่านี้จริงๆ อาจมีเพิ่มกว่านี้ถ้าเจอท่านโปรด ซื่อจนหลายครั้งท่านอยากวิ่งหนีลูกหลงเลยทีเดียว และจะซื่อจนหลวงตากับท่านโปรดปวดหัวไปตามๆกัน มันอาจจะยังไม่ดีพอแต่จะพยายามแก้ไขในตอนต่อๆไปจ้าว ขออนุญาตเขียนเป็นภาษากลางเน้อฟางลองเขียนเล่นๆเป็นกำเมืองมีซับให้อ่านในเพจแล้ว ฟางปวดหัวเอง555 สะกดยากอ่ะ วันศุกร์หน้าพบกันเน้อย้ำว่าวันศุกร์ที่28จะมาต่อให้จ้าว​ เหตุผลอยู่ด้านล่าง

***สำคัญมากสำหรับเจ้าของหนังสือ ก็แค่ตัวแทน โปรดเสียเวลาอ่านหน่อยนะคะ #ฟางของดอัพนิยายหลงลืมรักไปถึงวันพฤหัสบดีหน้านะคะ จะมาต่อให้วันศุกร์ค่ะ#

เหตุผลๆฟางต้องเตรียมของและเตรียมตรวจสภาพหนังสือก่อนจะแพ็คหนังสือเรื่อง ก็แค่ตัวแทน ให้เจ้าของหนังสือจำนวน251ท่าน คือฟางจะไปหาแรงงานที่ไหนเพื่อนฝูงพี่น้องคุณแฟนก็ทำงานหมดจะให้เขาเสียงานเสียการมาก็ใช่ที่มันเลยจะช้าๆ(แต่ฟางแปะไว้ที่เปิดจองแล้วว่าจะจัดส่งวันที่2สค.) เพราะเงื่อนไขการเคลมคือ เนื้อในฟางจะส่งเคลมกับโรงพิมพ์ได้เฉพาะหน้าขาว หน้าสลับ หน้าขาด หรือใดๆที่มีผลกระทบกับการอ่านของเนื้อหาเท่านั้น ในที่นี่ฟางจะเช็คโดยคร่าวๆก่อน1รอบและจะรีบจัดส่งหนังสือให้เร็วที่สุดเพราะระยะเวลาในการเคลมเนื้อในมีระยะแค่1เดือนนับจากฟางได้รับหนังสือภายในวันเสาร์นี้แน่นอน เพื่อป้องกันไม่ต้องเสียเวลาเจ้าของหนังสือฟางจะตรวจสอบก่อนเน้อ(จะอัพเดทการส่งในเรื่องก็แค่ตัวแทน และในเพจ อีกครั้ง) เรื่องที่อยู่ฟางไม่สามารถแปะรายละเอียดให้ตรวจสอบกันได้ เพราะมีหลายสิบท่านที่ไม่สะดวกให้เปิดเผยรายละเอียด ฉะนั้นฟางขอแก้ปัญหาด้วยการขอรบกวนให้ท่านเลื่อนๆย้อนแชทไลน์แชทเพจที่เคยให้รายละเอียดฟางดูอีกรอบ ถ้าจะแจ้งรายละเอียดเพิ่มเติมหรือมีการเปลี่ยนแปลงรบกวนแจ้งฟางภายในวันเสาร์นะคะ ชื่อเพจนังฟางเอง #ฟาง นิยายวาย36

ขอบคุณทุกการรอน้องหลง ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆมากมายสูงเท่าฟ้าเลย ขอบคุณเน้อจ้าว ความรับผิดชอบต้องมาก่อนสู้เว้ยนังฟาง 

ปล.ถ้ามันเด้งอัพ นั่นคือฟางย้อนมาแก้คำผิดจ้าวว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น