ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 25 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 25 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 176k

ความคิดเห็น : 673

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2560 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 25 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 25

Author :   (ยอนิม)



“มึงจะนอนก็นอนไปสิ มากอดไว้ทำไม” อิฐแกล้งถามขึ้น เดย์เลยลืมตามามองอิฐเล็กน้อย


“นอนให้กูกอดไม่ได้?” เดย์ถามกลับ พร้อมกับทำสายตาดุๆใส่


“ก็..มึงไม่อึดอัดรึไง โซฟาก็แคบ มึงจะนอนสบายเหรอ” อิฐถามกลับไปอีก


“ถ้ากูอึดอัด กูจะกอดมึงทำไม คิดก่อนถามด้วย” เดย์ว่ากลับไม่จริงจังนัก ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ทำให้อิฐชะงักไปนิด ก่อนจะก้มลงไปกัดไหล่ของเดย์อย่างหมั่นไส้


“มึงจะว่ากูถามโง่ๆใช่มั้ย” อิฐถามกลับไป เดย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา


“มึงพูดเองนะ แล้วอีกอย่าง ถ้าอยากกัดกู ไว้ไปกัดตอนกูเอามึงดีกว่า ตอนนั้นมันน่าจะได้อารมณ์กว่านะ” เดย์บอกออกมาทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ


“ไอ้หื่น” อิฐทำได้แค่ว่าแขวะคนรักไป เดย์ยกยิ้มแต่ก็ไม่พูดอะไร อิฐเลยยอมนอนนิ่งๆให้คนรักกอดอยู่อย่างนั้น แล้วกลายเป็นว่าอิฐหลับลงไปก่อนเดย์เสียอีก เดย์ลืมตาขึ้นมามองคนรักที่นอนซบอกของเขาอยู่ แล้วยิ้มออกมาอ่อนๆ จะมีแค่อิฐเท่านั้น ที่เดย์ยิ้มแบบนี้ให้ เดย์ยกมือมาลูบหัวคนรักเบาๆ


ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น อิฐผวาเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“ชู่ววว” เดย์ส่งเสียงกล่อมอิฐแล้วลูบหัวอิฐเบาๆ พร้อมกับประตูที่เปิดออก เบลมองมาอย่างงงๆ


“อ่าว อิฐหลับเหรอ” เบลถามขึ้นไม่ดังมากนัก เดย์พยักหน้ารับ


“พี่เบลมีอะไรรึเปล่า” เดย์ถามกลับเสียงไม่ดังเช่นเดียวกัน เบลยิ้มล้อออกมาเล็กน้อย


“เปล่าหรอกค่ะ พอดีพี่จะไปซื้อขนมที่ บขส. เลยจะเข้ามาชวน แต่ถ้าหลับก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ซื้อเข้ามาฝากละกัน” เบลตอบกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่เบลจะเดินออกไป เดย์ก็นอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น พอเห็นว่าได้เวลาควรเตรียมตัว เขาก็ปลุกอิฐ


“อิฐ ตื่นไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้ว” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับเขย่าตัวคนรักไปด้วย อิฐสลึมสลือขึ้นมาอย่างงัวเงีย


“นี่กูหลับไปเหรอวะ” อิฐถามขึ้นอย่างมึนๆ


“ไม่ได้หลับมั้ง น้ำลายยืดขนาดนั้น” เดย์พูดขึ้น อิฐรีบยกมือเช็ดปากตัวเองทันที ก่อนจะมองคนรักด้วยสายตาขุ่นๆ


“ไม่ได้ยืดสักหน่อย มึงน่ะมั่ว โอยย เมื่อยฉิบ” อิฐว่าออกมาก่อนจะลุกนั่งบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ


“กูมากกว่าที่ต้องเมื่อย มึงนอนเกยกูอยู่นะ แถมยังหนุนอกหนุนแขนกูอีก” เดย์แกล้งว่ากลับไป


“แล้วใครใช้ให้มึงมากอดกูไว้ล่ะ กี่โมงแล้ววะ” อิฐเถียงกลับอย่างไม่ยอม ก่อนจะหันไปมองนาฬิกา เดย์ก็ลุกขึ้นมานั่งบิดตัวเล็กน้อย ก่อนจะพาอิฐขึ้นไปอาบน้ำเตรียมไปยังบ้านงานแต่งของเพื่อนเขา เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย เดย์กับอิฐก็ลงมาที่รถ เดย์คุยกับเบลเรื่องปิดร้านอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะพาอิฐขึ้นรถ เดย์แวะซื้อเหล้านอกอย่างดีแล้วตรงไปยังบ้านเพื่อนของเขา ซึ่งอยู่ในโครงการหมู่บ้านแห่งหนึ่งแถวๆชานเมืองเล็กน้อย เมื่อไปถึง อิฐก็มองรอบๆอย่างสนใจ เพราะรอบๆบริเวณถูกประดับไฟหลากสี มีเครื่องเสียง และเต้นท์ตั้งอยู่ภายในบริเวณบ้าน เดย์กับอิฐลงจากรถ เพื่อนของเดย์ก็ตรงเข้ามากอดเดย์ทันที


“กูนึกว่ามึงจะไม่มาซะแล้ว” เพื่อนของเดย์ทักขึ้นยิ้มๆ


“งานแต่งมึงทั้งที จะไม่มาได้ไง” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะส่งเหล้าไปให้ เพื่อนของเดย์ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ


“แต่งานแต่งมึง กูยังเคืองอยู่นะเว้ย” เพื่อนของเดย์บอกกลับ อิฐก็ยืนเงียบยังไม่ได้ทักทายอีกฝ่าย


“กูไม่ได้จัดใหญ่อะไร ไม่อยากลำบากพวกมึงต้องขับรถขึ้นไป อีกอย่างกูแต่งกับตัวผู้ มึงจะให้กูจัดใหญ่แค่ไหนกันวะ” เดย์พูดพร้อมกับพยักหน้ามาทางอิฐ อิฐเลยยกมือไหว้เพื่อนของเดย์ทันที


“สวัสดีครับ” เพื่อนของเดย์ตอบรับยิ้มๆ


“นี่อิฐ ส่วนนี่ไผ่ เจ้าบ่าว” เดย์แนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันแบบสั้นๆ รวบรัด


“เมียมึงแม่งเท่ห์ว่ะ แบบนี้เจ้าสาวของกูจะเปลี่ยนใจรึเปล่าวะ” ไผ่พูดขึ้นอย่างขำๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ อิฐก็ยิ้มรับกับคำชมของอีกฝ่าย


“มาๆเข้าบ้านก่อน ไอ้พวกนั้นก็บ่นหามึงกันอยู่” ไผ่พูดขึ้น แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน ก่อนที่เดย์จะจับมืออิฐให้เดินตามไป ระหว่างทางก็เจอพ่อแม่ของไผ่ เดย์ก็แนะนำให้อิฐรู้จัก ทั้งสองก็ซักถามอย่างใจดี ก่อนจะปล่อยให้เดย์กับอิฐเดินไปทางด้านหลังบ้าน ทันทีที่เดย์เดินออกไป เสียงทักทายเสียงโห่แซวก็ดังขึ้น หลายคนลุกมาทักเดย์ เดย์ก็แค่พยักหน้ากลับ และมีพูดบ้างนิดหน่อย โดยที่มือของเขายังคงจับมือของอิฐเอาไว้ ด้านหลังบ้านก็มีทั้งผู้หญิงผู้ชายนั่งอยู่ บางคนมองมาที่อิฐอย่างงงๆ บางคนก็มองมือของเดย์ที่จับมืออิฐอย่างสงสัย


“นี่เมียมึงใช่มั้ยวะ ที่ไอ้ไผ่มันบอก” เพื่อนของเดย์คนหนึ่งถามขึ้น ทำให้อิฐรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย แต่ก็พยายามนิ่งเข้าไว้ เดย์พยักหน้ารับ


“อืม ชื่ออิฐ” เดย์บอกกลับ


“สวัสดีครับ” อิฐทักทายสั้นๆ หลายคนก็ยิ้มรับ บางคนก็แอบซุบซิบกันบ้าง


“นั่งก่อนๆ เดี๋ยวหาน้ำ หาอะไรมาให้กิน” ไผ่บอกกลับ ก่อนจะสั่งรุ่นน้องให้ไปเอาเครื่องดื่มและของว่างกินเล่นมาให้อิฐ


“กูก็ถามไอ้ไผ่อยู่ ว่ามึงจะมาวันสุกดิบรึเปล่า” เพื่อนของเดย์ที่ชื่อปอมพูดขึ้น อิฐทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะสะกิดคนรัก


//มึง วันสุกดิบคือวันอะไรวะ// อิฐถามด้วยความไม่รู้ เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“1 วันก่อนวันงานจริง วันที่เตรียมของจัดงานนั่นแหละ คนที่นี่เค้าเรียกกันว่าวันสุกดิบ” เดย์อธิบาย อิฐพยักหน้ารับรู้ พร้อมกับมองหาแบงค์ไปด้วย


“แบงค์ยังไม่มาอีกเหรอวะ” อิฐถามขึ้น เดย์ก็มองไปรอบๆ ก่อนจะหันไปหาไผ่


“ไอ้แบงค์มารึยัง” เดย์ถามเพื่อนตนเอง


“อีกแป๊บ เมื่อกี้มันโทรเข้ามาแล้ว ว่ารอเด็กไปเฝ้าโต๊ะให้ก่อน” ไผ่ตอบกลับ โต๊ะที่อิฐนั่งอยู่มีเพื่อนๆและรุ่นน้องของเดย์นั่งอยู่ 5 คน รวมอิฐกับเดย์เป็น 7 แล้วก็มีโต๊ะอื่นอีก 2 โต๊ะ ส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนเป็นญาติของไผ่ทั้งนั้น ส่วนผู้ใหญ่จะอยู่ในครัวและหน้าบ้าน อิฐมองไปที่โต๊ะอื่น ก็เห็นหลายคนมองมาที่เดย์อย่างสนใจ เพราะนานๆทีจะได้เห็นหน้าเจ้าของร้านทำผมชื่อดังในตัวเมือง ที่ปกติก็เจอตัวยากอยู่แล้ว พอไปอยู่กรุงเทพฯยิ่งเจอยากเข้าไปใหญ่

“อิฐ พรุ่งนี้มาขันหมากด้วยนะ” ไผ่หันมาชวนอิฐคุยบ้าง เพราะเห็นว่าอิฐนั่งเงียบอยู่ เป็นเพราะอิฐไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนๆของเดย์ทางนี้สักเท่าไร


“ต้องถามเดย์มันน่ะครับ ว่ามันจะมารึเปล่า” อิฐตอบกลับไปเสียงอ่อยๆ พร้อมกับมองไปที่คนรัก ไผ่ที่นั่งอยู่ข้างเดย์ก็เอาไหล่กระแทกไหล่ของเดย์


“ไง มึง พรุ่งนี้มาขันหมากกูด้วย นานๆจะมาเจอสักที” ไผ่พูดชวนขึ้นมา เดย์นั่งนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ ไผ่จึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“มันตกลงละ พรุ่งนี้มาด้วยนะอิฐ เดี๋ยวพาไปเจอเพื่อนเจ้าสาว สวยๆทั้งนั้น” ไผ่แกล้งชวนอิฐเพื่อแหย่เดย์เล่น เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ในขณะที่อิฐยิ้มเจื่อนๆกลับไปให้


“มึงชวนอะไรดูหน้าเดย์มันด้วยไอ้ไผ่ เดี๋ยวเมียมึงจะเป็นหม้ายเสียก่อน” ปอมพูดขึ้นอย่างขำๆ เดย์ยกเหล้าขึ้นมาจิบ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงเก้าอี้ แล้วเอาแขนไปพาดตรงพนักพิงของอิฐเอาไว้ แล้วปอมที่นั่งตรงกันข้ามก็ยื่นบุหรี่มาให้เดย์

“สักหน่อยมั้ยมึง” ปอมพูดชวนขึ้นมา เดย์หันมามองหน้าอิฐ ที่กำลังมองหน้าเขาอยู่ เพราะเห็นว่าปอมยื่นบุหรี่ให้เดย์ เดย์พยักหน้าไปทางบุหรี่ที่ปอมถือ ปอมก็มองอิฐกับเดย์อย่างงงๆ


“วันนี้สูบบ้างรึยัง” อิฐถามเดย์กลับไป


“เมื่อเช้ามวนหนึ่ง” เดย์ตอบกลับ วันนี้เขาเพิ่งสูบบุหรี่ไปมวนเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะขับรถมากาญจนบุรี เมื่อได้ยิน อิฐเม้มปากนิดๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ เดย์ยกยิ้มก่อนจะใช้มือข้างที่พาดพนักพิงไปขยี้หัวของอิฐเบาๆ แล้วโน้มตัวไปดึงบุหรี่จากปอมมา 1 มวน


“อะไรวะ จะสูบบุหรี่ต้องขอเมียด้วยเหรอ โว้ววว เดี๋ยวนี้เดย์แม่งเปลี่ยนไปเยอะ กลัวเมียด้วยเหรอเพื่อน” ปอมแซวขึ้นอย่างขำๆ เพื่อนๆคนอื่นๆก็ส่งเสียงแซว ทำให้อิฐรู้สึกขัดเขินไม่น้อย


“มันกลัวกูตายไว” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“เห็นแล้วอิจฉาว่ะ เมื่อไรกูจะเจอคนมาห่วง มาห้ามกูแบบนี้บ้างวะ” ปอมโอดครวญขึ้นมา ก่อนจะโดนเพื่อนๆรุมแขวะเรื่องความเจ้าชู้ของปอม เดย์หันมาหาอิฐ


“จุดให้หน่อย” เดย์พูดกับอิฐสองคน พร้อมกับยื่นไฟแช็คให้อิฐ อิฐเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ


“ทำไมไม่จุดเองวะ” อิฐถามกลับ


“ก็ถ้าจะตาย ก็ตายด้วยมือของมึง มันน่าจะดีกว่า” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับมองอิฐด้วยแววตาพราวๆ ทำให้อิฐเม้มปากด้วยความขัดเขิน


//เป็นบ้าอะไร อยู่ๆก็พูดอะไรก็ไม่รู้// อิฐว่าเสียงอ้อมแอ้ม ด้วยความเขิน เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่อิฐจะยอมรับไฟแช็คมา เดย์คาบบุหรี่ไว้ในปาก อิฐก็เอามือป้องไฟแช็คแล้วจุดไฟไปลนที่ปลายบุหรี่ให้เดย์ เดย์ก็สูบเข้าเพื่อให้บุหรี่ติด เมื่อเห็นว่าบุหรี่ติดไฟแล้ว อิฐก็คืนไฟแช็คให้เดย์ เดย์รับมาก่อนจะพ่นควันใส่หน้าของอิฐ

“แค่กๆ มึงจะพ่นใส่กูทำไมเนี่ย มันเหม็น” อิฐโวยขึ้นมา พร้อมกับเอามือมาปัดควันบุหรี่ที่เดย์พ่น เดย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะปาไฟแช็คข้ามฝั่งไปโดนหัวของปอมพอดิบพอดี


“โอ๊ย ไอ้เดย์ ปามาทำไมวะ” ปอมร้องออกมาทันที แต่ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากนัก


“หมั่นความขี้เสือกของมึง” เดย์บอกกลับ เพราะตอนที่เขาพูดกับอิฐ ปอมพยายามจะยื่นหน้ามาฟังว่าคุยอะไรกัน


“สัด หวานใส่เมียยังเสือกเห็นอีก” ปอมว่าออกมาอย่างขำๆ


“มึงอยากรู้เหรอวะ ว่ามันคุยอะไร เดี๋ยวกูบอกให้ เมื่อกี้ไอ้เดย์มันให้เมียมันจุดบุหรี่ให้ แล้วบอกว่าถ้าจะตายก็ให้ตายด้วยมือของเมียมันเว้ย” ไผ่ที่นั่งข้างเดย์ได้ยินชัดเจน ก็พูดแซวออกมา อิฐรู้สึกเหมือนตัวเองจะระเบิดเพราะความเขินอายจากการโดนเพื่อนๆของเดย์แซว


“โหยยยย ไอ้เสือซุ่ม บอกว่าเมียไม่อยากให้มึงตายเร็ว แล้วมึงไปพ่นควันใส่เค้าทำไมวะ” ปอมแซวขึ้นมาอีก นานๆทีเดย์จะมาเจอเพื่อนๆทางนี้ พวกเขาเลยได้โอกาสแซวเดย์มากกว่าคนอื่นๆ


“อิฐมันขาดกูไม่ได้ กูเลยให้ตายพร้อมกูเลยไง” เดย์ตอบกลับ เรียกเสียงโห่แซวออกมาอีกครั้ง อิฐก็ทุบขาของเดย์ที่ใต้โต๊ะ ถึงเขาจะไม่ชอบใจที่เดย์ชอบพูดเรื่องความเป็นความตาย แต่เขากลับเขินกับประโยคที่เดย์พูดออกมา


“มึงเปลี่ยนไปจริงๆว่ะ กูไม่เคยเห็นมึงพูดหยอดใครแบบนี้เลย ใครเข้ามาหา มึงก็แค่นิ่งใส่ ไม่ก็ไล่ส่งไปเลย แล้วก็ไม่เอาใจใครด้วย” ปอมพูดออกมายิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาอิฐ

“อิฐรู้มั้ย ว่าไอ้เดย์น่ะ มันขึ้นชื่อเรื่องยิ้มยาก เข้าหายากเลยนะ สาวๆหนุ่มๆหลายคนเข้าหามัน ถ้ามันไม่อยากจริงๆ มันก็จะไม่คุยด้วยเลย แต่คนที่มันเล่นด้วยก็ใช่ว่าจะเอาชนะใจมันได้นะ ไปเซ้าซี้วุ่นวายกับมันมากๆ มันก็ตะเพิดใส่ด้วยซ้ำ แต่พอเห็นมันตอนนี้ พวกเรานี่แปลกใจสุดๆอ่ะ” ปอมพูดออกมาตามจริง เพื่อนคนอื่นๆก็พยักหน้ารับ อิฐยิ้มนิดๆ รู้สึกดี ที่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงของเดย์มีส่วนมาจากเขา


“ใช่ เมื่อก่อนมันพูดแทบจะนับคำได้ แต่ตอนนี้มันพูดยาวกว่าเดิมได้ด้วยว่ะ” ไผ่บอกออกมาอีกคน อิฐก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ


“เดี๋ยวนี้เดย์มันใจดีแล้ว เมื่อก่อนก็ทั้งดุ ทั้งโหดใส่ผมเหมือนกัน” อิฐได้ทีฟ้องเพื่อนๆของเดย์ไปด้วย เดย์ก็นั่งยกยิ้มมุมปากนิดๆ ไม่เถียงไม่ว่าอะไรออกมาที่ทั้งเพื่อนๆและเดย์นั่งเผาเขาระยะประชิดแบบนี้

“แต่ก็ใช่ว่าตอนนี้มันไม่ดุนะ” อิฐพูดจบก็หัวเราะออกมาเบาๆ เดย์ก็ยกมือไปขยี้หัวอิฐอย่างนึกหมั่นเขี้ยว เพื่อนๆของเดย์ก็แซวออกมาอีก


“ลุงเดย์ ลุงอิฐ!!!!!” เสียงใสตะโกนดังออกมา พร้อมกับร่างของเด็กหญิงในชุดกระโปรงฟูฟ่องวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาอิฐกับเดย์ อิฐหันไปมอง ก่อนจะยิ้มกว้าง เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามากอดหมับที่เอวของอิฐ อิฐก็โอบกอดเด็กหญิงเอาไว้



++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ทำไมมาช้าจังเลยอิงฟ้า ลุงมารอตั้งนาน” อิฐแกล้งถามกลับไป เด็กหญิงทำแก้มป่องปากจู๋


“ก็..ก็..พ่อแบงค์อ่ะช้า อิงฟ้าแต่งตัวนานแล้ว..พ่อแบงค์ไม่ยอมพามา” เด็กน้อยรีบฟ้องอิฐกับเดย์ทันที เดย์ก็ดับบุหรี่ที่ยังสูบไม่หมดอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้อิงฟ้าได้กลิ่นหรือรับควันไปด้วย


“ก็พ่อรอคนมาเฝ้าโต๊ะนี่นา แล้วมาถึงไหว้ลุงเดย์กับลุงอิฐยัง” แบงค์ที่เดินตามหลังมาถามขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยจึงรีบยกมือไหว้เดย์กับอิฐทันที อิฐก็ยกมือไปลูบหัวเด็กหญิงยิ้มๆ พร้อมกับอุ้มอิงฟ้ามานั่งบนตักตนเอง


“มึงมาช้า พวกกูนั่งแซวไอ้เดย์กันอยู่” ปอมบอกออกมาอย่างขำๆ แบงค์เลยลากเก้าอี้มาให้ลูกสาวและของตนเองด้วย อิฐก็อุ้มอิงฟ้าไปนั่งบนเก้าอี้ ที่ตั้งติดกับเขา


“แซวอะไรกันเหรอพี่ปอม” แบงค์ถามกลับอย่างงงๆ


“ก็แซวที่เดี๋ยวนี้ไอ้เดย์มันเปลี่ยนไปเยอะ แล้วรักเมียโคตรๆไงล่ะ” ไผ่พูดออกมาบ้าง แบงค์ก็ยกยิ้มนิดๆ


“โหยย เรื่องความรักเมีย ผมรู้มานานแล้วพี่ พี่จำเรื่องที่ร้านพี่เดย์โดนขโมยขึ้นได้มั้ย” แบงค์ได้ทีกระโดดเข้าร่วมวงเผาเดย์ด้วยอีกคน


“เออ จำได้ ทำไมวะ จับได้แล้วนี่” ปอมถามกลับ


“ก็ตอนนั้น พี่อิฐนี่แหละ ที่เจอไอ้พวกนั้น มันนั่งคุยกันเรื่องงัดเข้าร้านพี่เดย์ พี่อิฐก็เลยมีเรื่องกับพวกมัน ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิด พี่อิฐปากแตกได้เลือดด้วยมั้ง” แบงค์ทบทวนความจำ


“เดี๋ยวๆ ใช่ที่ไอ้เดย์มันถีบไอ้พวกนั้นตกเก้าอี้บนโรงพักรึเปล่าวะ” ไผ่ถามขึ้นอย่างขำๆ


“ใช่พี่ นั่นแหละ เพราะพวกนั้นมันทำให้พี่อิฐเจ็บตัวไง พี่เดย์เลยจัดซะ ความหวงเมียนี้ยกให้เลย” แบงค์ตอบรับออกมายิ้มๆ อิฐทำหน้างง เพราะวันนั้นเขาก็ไปโรงพักกับเดย์ด้วย อิฐหันไปมองหน้าเดย์ทันที เดย์ก็นั่งเงียบนิ่งๆ


“อะไรวะแบงค์ พี่ไปโรงพักด้วยนะ วันนั้นน่ะ ไม่เห็นว่าเดย์มันทำอะไรเลย” อิฐหันไปถามแบงค์ เมื่อเห็นว่าเดย์ไม่พูดอะไร


“มึงลงไปเอามือถือที่รถ” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบ เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกให้อิฐรับรู้ วันนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจนำเด็กหนุ่ม 3 คน ที่ก่อเหตุ ออกมานั่งอยู่ด้วย และช่วงที่เดย์ให้อิฐลงไปเอามือถือในรถ เขาก็ลุกถีบเด็กหนุ่มคนที่อยู่ใกล้เท้าของเขามาที่สุดไปทีเดียว แต่อาจจะแรงไปนิดทำให้ทั้งสามคนที่นั่งเรียงกันบนเก้าอี้ เอียงกระแทกกันจนตกเก้าอี้ทั้ง 3 คน ตอนแรกตำรวจข้างในก็ตกใจรีบเข้ามากันเดย์เอาไว้ แต่เดย์ไม่ได้มีท่าทีจะไปซ้ำ เด็กหนุ่มทั้งสามโวยออกมา แต่โดนตำรวจสั่งให้เงียบ แต่ก็ไม่มีใครเอาเรื่องเดย์ ออกจะขำกันเสียมากกว่า ส่วนหนึ่งเพราะตำรวจหลายคนข้างใน รู้จักกับเดย์พอสมควร พออิฐขึ้นมาอีกทีก็เลยไม่รับรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น


“อ่าว ผมนึกว่าพี่อิฐรู้แล้วนะเนี่ย เรื่องนี้ดังพอสมควรเลยนะ พวกตำรวจเค้าเอามาเล่ากันขำๆน่ะ” แบงค์พูดขึ้นอย่างแปลกใจ


“จริงเหรอวะเดย์” อิฐถามต่อ เดย์พยักหน้ารับ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก อิฐยิ้มขำนิดๆ ก่อนจะหันไปเล่นกับอิงฟ้าต่อโดยไม่ติดใจอยากจะถามอะไร


“ประมาณว่า เมียข้า ใครอย่าแตะใช่มั้ยวะ” ปอมแซวออกมาอีก เดย์ยกยยิ้มมุมปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพื่อนๆก็พูดคุยเรื่องงานแต่งกันต่ออีก


“เดย์ๆ กูพาอิงฟ้าไปเอาของขวัญที่รถนะ” อิฐหันมาบอกเดย์เมื่อนึกขึ้นได้


“อืม ปิดล็อครถดีๆล่ะ” เดย์บอกกลับ แล้วส่งกุญแจรถให้กับอิฐ อิฐก็จูงมืออิงฟ้าเดินไปที่รถด้วยกัน เพราะอิงฟ้าขอตามไปด้วย


“ลูกมึงนี่ติดเมียไอ้เดย์จังวะ” ปอมพูดกับแบงค์อย่างขำๆ


“ลูกผมชอบคนหน้าตาดี” แบงค์ตอบกลับไปยิ้มๆ


“เออ เมียมึงหน้าตาดีจริงว่ะไอ้เดย์ มองดีๆบางมุมก็ดูน่ารัก บางมุมก็ดูเท่ห์” ปอมหันไปพูดกับเดย์

“ไปเจอที่ไหนวะ ใครจีบใครก่อน” ปอมถามต่อด้วยความอยากรู้


“หลอกมันขึ้นห้อง แล้วก็จับทำเมียเลย ไม่ได้จีบ” เดย์บอกกลับด้วยสีหน้าปกติ ทำเอาเพื่อนๆนิ่งไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขำออกมา


“กวนตีนว่ะมึง” ไผ่ว่าออกมาอย่างขำๆ เดย์เองก็หัวเราะในลำคอ เพราะเขาทำแบบนั้นจริงๆ เพียงแค่เพื่อนของเขาไม่รู้รายละเอียดชัดๆเท่านั้นเอง เพื่อนๆของเขาก็ไม่เซ้าซี้ถามอะไรอีก

อิฐพาอิงฟ้าเดินออกมาที่รถ แล้วปลดล็อคเพื่อหยิบของฝากที่ซื้อมา มีทั้งตุ๊กตาและเสื้อผ้า อิงฟ้าอุ้มตุ๊กตากระต่ายหูยาวเอาไว้ทันทีด้วยความชอบใจ อิฐยิ้มออกมาอย่างดีใจที่เห็นว่าอิงฟ้าชอบ


“ส่วนเสื้อผ้าในถุงนี่ เดี๋ยวเอาไปดูพร้อมพ่อแบงค์ของหนูเนอะ ลุงไม่แน่ใจว่าซื้อมาถูกไซส์รึเปล่า” อิฐพูดออกมา เพราะเสื้อผ้าอยู่ในถุงกระดาษ แต่ตอนที่ซื้อ เดย์โทรถามแบงค์แล้ว ว่าอิงฟ้าใส่เสื้อผ้าขนาดเท่าไร


“ขอบคุณค่ะลุงอิฐ” อิงฟ้ายกมือไหว้พร้อมกับย่อตัวโดยที่ยังกอดตุ๊กตาอยู่ อิฐยิ้มอย่างเอ็นดู


“เดี๋ยวรอลุงล็อครถแป๊บหนึ่งนะ” อิฐพูดก่อนจะหันมาล็อครถ แล้วกำลังจะพาอิงฟ้าเดินกลับเข้าไปด้านใน


“อ่าว คุณอิฐ” เสียงเรียกดังขึ้น อิฐหันไปมองก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะคุ้นหน้าคนที่เรียกตนเอง แต่จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

“จำผมไม่ได้เหรอครับ ผมเสียใจนะเนี่ย” อีกฝ่ายพูดยิ้มๆ แต่อิฐก็ยังขมวดคิ้วเข้าหากันอยู่ดี ทำให้อีกฝ่ายหน้าเหวอไปนิดที่อิฐจำเขาไม่ได้จริงๆ

“ผมกรณ์ไงครับ เราเคยเจอกันที่โต๊ะสนุ๊กของแบงค์ แล้วผมก็เคยไปตัดผมที่ร้านของแฟนคุณด้วย” กรณ์พูดทวนให้อิฐรับรู้ อิฐทำหน้าคิด ก่อนจะพยักหน้ารับ เมื่อจำได้แล้ว


“อ๋อ คุณที่หาเรื่องจะให้เดย์มันตัดหูออกนี่เอง” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ตอนนั้นเดย์ความจำเสื่อม แล้วชายหนุ่มตรงหน้าเข้าไปตัดผมที่ร้าน และหาเรื่องจะตัดทรงเดียวกับ ทำสีเดียวกับเขาเพื่อกวนประสาทเดย์ และเกือบโดนเดย์ตัดหูทิ้ง


“จำได้เพราะเรื่องที่ผมจะโดนตัดหูเนี่ยนะ” กรณ์ถามขึ้นอย่างขำๆ เขาไม่คิดว่าจะมาเจออิฐที่นี่หลังจากที่ไม่ได้เจอมานานหลายเดือน


“แน่นอนสิ เพราะคุณ ผมถึงต้องโดนจับตัดผมทรงใหม่ ทำสีใหม่ เพราะเดย์มันไม่ยอมให้ผมของผมเหมือนคุณ” อิฐว่าออกมาตรงๆ กรณ์ยกยิ้มอย่างขำๆ


“ดูเค้าหวงคุณมากเลยนะ ว่าแต่ เค้ามาด้วยเหรอ” กรณ์ถามต่อ


“ใช่ครับ เดย์เป็นเพื่อนกับเจ้าบ่าว ผมขอตัวก่อนดีกว่า” อิฐตอบกลับ เพราะเขาออกมานานแล้ว อิงฟ้าเองก็ดูเหมือนอยากจะเข้าไปด้านในเหมือนกัน อิฐจูงมือพาอิงฟ้าเดินกลับเข้าไป กรณ์ก็รีบเดินตามมาข้างๆทันที


“ผมไปด้วยนะ ผมจะไปหาเพื่อนผมเหมือนกัน” กรณ์บอกยิ้มๆ อิฐถอนหายใจหนักๆ พลางคิดว่าเดย์คงไม่หงุดหงิดใส่เขาถ้าเห็นว่าเดินเข้ามาพร้อมกับใคร เมื่อเดินไปทางหลังบ้าน หลายคนหันมามองรวมไปถึงโต๊ะเพื่อนๆของเดย์ด้วย


“อ่าว ไอ้กรณ์ มาๆ” เสียงของปอมดังขึ้น เมื่อเห็นกรณ์เดินเข้ามาพร้อมกับอิฐ เดย์มองมาด้วยสายตานิ่งๆ อิฐก็พาอิงฟ้าเดินเลี่ยงมานั่งที่เดิม กรณ์ทักทายไผ่ เพราะรู้จักกันดีพอสมควร

“กูนึกว่ามึงจะมาไม่ได้ซะอีก” ปอมถามกลับไป ขณะเตรียมแก้วเครื่องดื่มให้กับชายหนุ่ม


“พาแม่ไปทำธุระเสร็จก็รีบมานี่แหละ เจอคุณอิฐที่หน้าบ้านเข้าพอดี ก็เลยเดินเข้ามาพร้อมกัน” กรณ์พูดขึ้น ทำให้เพื่อนๆของเดย์ทำหน้างง แต่แบงค์รู้เรื่องดีอยู่แล้ว


“มึงรู้จักกับอิฐด้วยเหรอวะ” ปอมถามอย่างสงสัย


“ก็เคยไปตัดผมที่ร้านของเค้าน่ะ” กรณ์พูดพร้อมกับพยักหน้ามาทางเดย์


“กรณ์เคยไปตัดผมร้านมึงด้วยเหรอวะ” ไผ่หันมาถามเดย์บ้าง เดย์มองหน้าเพื่อนตนเองนิ่งๆ


“มึงจำคนที่เข้าไปกินอาหารร้านมึงได้ทุกคนมั้ยล่ะ” เดย์ถามไผ่กลับไป เป็นอันรู้กันว่า เดย์หมายถึงว่าเขาจำกรณ์ไม่ได้ หรืออีกนัยหนึ่งคือ ไม่สนใจจะจำ


“หึหึ เออว่ะ” ไผ่ตอบรับอย่างขำๆ อิฐก็ไม่ได้สนใจอะไร เขานั่งคุยกับแบงค์ เรื่องเสื้อผ้าที่ซื้อมาให้อิงฟ้า เมื่อแบงค์ดูแล้วบอกว่าใส่ได้ อิฐก็อุ้มอิงฟ้ามานั่งตัก แล้วหันตัวเด็กหญิงตัวน้อยไปหาเดย์


“ขอบคุณลุงเดย์ก่อน” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ


“ขอบคุณค่ะลุงเดย์” อิงฟ้ายกมือไหว้ พร้อมกับโน้มตัวไปหอมแก้มเดย์ทันที เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย แล้วยกมือไปลูบผมนิ่มของเด็กหญิง


“มองดูแล้วเหมือนพ่อแม่ลูกเลยนะ ส่วนไอ้แบงค์เป็นคนรับใช้” ปอมพูดแซวออกมา ก่อนที่เพื่อนๆของเดย์จะหัวเราะขำออกมา เพราะตอนนี้อิงฟ้านั่งบนตักของอิฐอยู่ระหว่างอิฐกับเดย์ ส่วนแบงค์ก็นั่งเอาถุงเสื้อผ้าไว้บนตักอยู่ใกล้ๆ


“คบกันนานดีนะครับ” กรณ์พูดขึ้นมา ทำให้ทั้งอิฐและเดย์หันไปมองหน้าทันที กรณ์รีบยกมือขึ้นมาเป็นเชิงกันไว้ก่อน

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิด คือ ผมไม่ค่อยเห็นคู่รักแบบนี้คบกันนานน่ะ ไม่ได้พูดประชดหรือหาเรื่องอะไรนะ” กรณ์รีบแก้ตัวออกมาก่อน เพราะกลัวว่าทั้งเดย์และอิฐจะไม่พอใจ แต่ลึกๆแล้วเขาค่อนข้างอิจฉาเดย์ เนื่องจากอิฐตรงสเปคเขาไม่น้อย แต่ก็รู้ดีว่าเขาแทรกแซงคู่นี้ไม่ได้แน่ๆ


“มันอยู่ที่สันดานของคนสองคน” เดย์พูดเสียงนิ่งๆ ไผ่ยกยิ้มขำ เพราะเอาจริงๆเขาสนิทกับเดย์มากกว่า กรณ์เป็นเพื่อนของปอมอีกที แต่ก็เคยมานั่งกินเหล้าด้วยกันและเป็นลูกค้าประจำร้านเขาด้วย ก็เลยคบหาเป็นเพื่อนกันได้


“ไงมึง สะอึกมั้ย อย่าไปยุ่งกับคนของไอ้เดย์นะเว้ย มันเอามึงตายแน่” ปอมพูดขึ้นมายิ้มๆ แต่น้ำเสียงก็จริงจัง เป็นการปรามเพื่อนตนเองไปด้วย


“ก็พอจะรู้อยู่ ไม่ได้จะยุ่ง แค่ทักทายกันเฉยๆ” กรณ์บอกกลับ พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆไปให้เดย์


“ก็ดี เพราะผมไม่อยากเดือดร้อน” อิฐเป็นคนพูดออกมาอย่างเซ็งๆ


“เดือดร้อนอะไรเหรออิฐ” ไผ่ถามกลับ


“ก็ตอนที่เค้าไปตัดผมที่ร้านน่ะสิ เค้าไปบอกเดย์ว่าจะตัดทรงเดียวกับผม แล้วทำสีเดียวกันด้วย” อิฐเล่าให้ทุกคนฟัง  ตอนนี้อิฐรู้สึกสนิทกับกลุ่มเพื่อนของเดย์บ้างแล้ว เดย์ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เขานั่งจับผมเปียของอิงฟ้าเล่นพร้อมกับฟังอิฐพูดไปด้วย


“อ่า ถึงว่าสิ ผมเจอพี่กรณ์ช่วงนั้น ยังคิดอยู่เลย ว่าทรงผมกับสีผมคล้ายใคร” แบงค์พูดออกมาอย่างนึกได้ กรณ์ก็นั่งยิ้ม


“มึงก็ยอมตัดให้น่ะเหรอ” ไผ่หันมาถามเดย์ เดย์พยักหน้ารับ


“เดย์มันตัดให้ ทำให้ก็จริงนะครับ แต่พอเค้าออกจากร้าน มันก็จับผมทำสีใหม่ ตัดทรงใหม่เลย นี่ถ้าคุณอยู่ตรงหน้าผมตอนนั้นนะ โดนผมต่อยไปละ โทษฐานทำให้ผมเดือดร้อน กว่าจะขอเดย์ทำสีนั้นได้ตั้งนานแน่ะ แล้วดันมาโดนจับทำสีใหม่ เพราะคุณนั่นแหละ” อิฐเล่าให้เพื่อนๆของเดย์ฟัง แล้วหันไปว่ากรณ์อย่างไม่จริงจังนัก น้ำเสียงของอิฐไม่ได้บ่งบอกว่าโกรธเคืองอะไรแล้ว แค่เล่าให้ฟังขำๆเสียมากกว่า


“ห่ากรณ์ มึงนี่นะ บุญหัวแค่ไหนแล้ว ที่มึงเดินออกมาจากร้านของไอ้เดย์ได้น่ะ” ปอมว่าออกมาอย่างขำๆ คนอื่นก็ยิ้มขำเช่นเดียวกัน


“ก็เกือบจะได้เดินออกจากร้านโดยไม่มีหัวด้วยแล้วล่ะ” เดย์พูดออกมา ทำเอากรณ์ขนลุกวาบ เมื่อเห็นสายตานิ่งๆของเดย์


“ฮ่าๆๆ กูเชื่อละ ว่าไอ้เดย์มันหวงเมียสุดๆ” ไผ่พูดพร้อมกับหัวเราะขำ กรณ์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ


“ผมขอโทษอีกทีละกัน ที่ตอนนั้นพูดจาไม่เข้าหูคุณเท่าไร” กรณ์บอกออกมา


“ไม่เป็นไร อย่าให้มีอีกละกัน” เดย์บอกย้ำ ไผ่ก็กอดคอเดย์ทันที


“โอเค ไม่มีปัญหากันอีกก็ดีแล้ว วันนี้วันดีของกูนะเว้ย กูยังไม่อยากให้มีเหตุนองเลือดในงานกู” ไผ่พูดติดตลก เพื่อนๆเลยชวนคุยกันเรื่องอื่นๆไปเรื่อยๆ


“โอ๊ะ” อิฐร้องออกมาและสะดุ้งเล็กน้อย เมื่ออิงฟ้าเอานิ้วจิ้มไปตรงรอยช้ำแถวๆสันคางของอิฐ


“ลุงอิฐเป็นอะไรเหรอคะ” อิงฟ้าถามด้วยความไม่รู้ เดย์ก็หันมามองอิฐด้วยเหมือนกัน


“อิงฟ้าไปทำอะไรลุงอิฐ” แบงค์ถามลูกสาวตนเอง อิฐก็ยิ้มขำ


“ไม่มีอะไรแบงค์ พอดีพี่มีรอยช้ำตรงนี้พอดี อิงฟ้าคงสงสัยเลยจิ้มดู” อิฐพูดอย่างขำๆ


“แล้วพี่อิฐไปทำอะไรมา ทำไมมันช้ำล่ะ” แบงค์ถามด้วยความไม่รู้ อิฐหัวเราะเล็กน้อย


“ตีกับคนมา แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก” อิฐบอกกลับไป แบงค์ตาโตขึ้นมาทันที


“จริงดิ แล้วพี่เดย์ว่าไงอ่ะ” แบงค์ถามอย่างอึ้งๆ คนอื่นๆที่ร่วมโต๊ะอยู่ก็ได้ยินเช่นเดียวกัน


“โยนไอ้คนนั้นให้เสือกินไปแล้ว” อิฐแกล้งพูดอย่างขำๆ แต่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้างได้



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100% ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 ตอนนี้ก็เรื่อยๆ เฮฮาอวยเดย์กันไป ฮ่าๆๆ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น