susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 22 .....100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.1k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2560 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 22 .....100%
แบบอักษร

#Dream Part

ก๊อกๆ ๆ ๆ

"ครับ" ผมเดิไปเปิดประตูห้องที่โรงเเรมเเห่งหนึ่งที่ผมพักอยู่ในโอซาก้า ที่ผมพึ่งตัดสินใจมาเที่ยวกับพี่กานต์สดๆร้อนๆ

"พี่มาชวนไปหาอะไรกินน่ะ ไปด้วยกันไหม" พี่กานต์นั่นเองที่มาเคาะประตูชวนผม

"ครับ รอแปปนะ" ผมเดินกลับเข้าห้องไปเอาประเป๋าใบสะพายที่ใส่ของสำคัญๆใบเล็กของผมเเล้วเดินออกมาล็อคห้องเพื่อไปหาอะไรกินตามที่พี่กานต์ว่า

"อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า" พี่กานต์ถาม

"อะไรก็ได้ครับ" ผมไม่เรื่องมาเรื่องการกินอยู่เเล้ว

"อืม งั้นไปกินซูชิร้านข้างหน้าโรงเเรมเเล้วกัน เดี๋ยวเราค่อยเดินไปหาอะไรกินเรื่อยๆไหม" ผมพยักหน้าเเสดงความคิดเห็นว่าเป็นการเห็นด้วย


​ผมกับพี่กานต์ก็มากินซูชิที่ร้านหน้าโรงเเรมจริงๆ รสชาติก็พอใช้ได้ไม่ได้เเย่ เเถมเรียกว่าอะไรเลยตางหาก กินเเซลม่อนสดๆในเเดนญี่ปุ่นเป็นอะไรที่ค่อนข้างเหนือความคาดหมายพอสมควรเลยนะครับผมว่า

พอทานเสร็จเราก็เดินชมบรรยากาศ เก็บวิว เเละของกินตามทางไปเรื่อยๆ มีร้านไหนน่าเข้าน่าลองเราก็เข้า เดินไปเรื่อยๆจนมาถึงสวนสาธารณะ

"ดรีม เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำให้เเล้วกันนะ รออยู่นี่ก่อน" พี่กานต์บอกผม

"ครับ" ผมตอบรับเสร็จพี่กานต์เองก็เดินออกไป มุ่งหน้าไปยังจุดที่มีร้านขายน้ำ

ส่วนพอผมตอนนี้ได้อยู่เงียบๆคนเดียวอีกครั้ง ผมก็ได้เวลากลับมาคิดเรื่องอะไรเดิมๆอีกเเล้ว ก็จะเรื่องใครซะอีกล่ะครับ ไอ้คุณเฮียบิ๊กของทุกคนน่ะเเหละ ก็หลังจากวันนั้นที่มันบอกว่าขอติดต่อผมอีก มันก็พยายามติดต่อผมจริงๆตามที่มันขอ

ผมก็ไม่ได้ปิดกั้นขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ปิดเครื่องด้วย อยากโทรมาก็โทร อยากส่งไลน์มาผมก็อ่าน แต่ผมก็ไม่ได้ตอบกลับหรอกนะ ไม่รู้จะตอบกลับมันไปทำไมเหมือนกัน ช่วงเเรกๆที่มันส่งมาก็เป็นข้อความถามไถ่สารทุกข์สุขดิบทั่วไป เเต่หลังๆมามันเริ่มไม่ใช่ กลับเป็นข้อความอาลัยอาวรณ์ซะงั้น เอาจริงๆเลยนะครับ ผมตามอารมณ์มันไม่ทันจริงๆ ไม่รู้ด้วยว่าสรุปแล้วมันต้องการอะไรจากผมกันเเน่ ก็ดูจากสิ่งที่มันทำเอาซะสิ


'ติ๊ง' 'ติ้ง' 'ติ้ง' 'ติ้ง'

พี่บิ๊กคนเถื่อน : มึงไปญี่ปุ่นกับไอ้เหี้ยกานต์ทำไมวะ!!

พี่บิ๊กคนเถื่อน : อ่านเเล้วทำไมไม่ตอบกูวะ

พี่บิ๊กคนเถื่อน : ตอบกูเถอะ ขอร้อง

พี่บิ๊กคนเถื่อน : กูใจจะขาดเเล้วนะ...

พี่บิ๊กคนเถื่อน : กูคิดถึงมึงนะ

พี่บิ๊กคนเถื่อน : เมีย....

ผมอ่านนั่งอ่านไลน์ที่ดังเข้ามาเรื่อยๆ... ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริงๆ

#End


#Big Part

อ่านเเล้ว อ่านเเล้ว อ่านเเล้ว เเต่ไอ้ดรีมเเม่งไม่ตอบผมกลับมาสักข้อความ มันต้องการจะทำให้ผมคลั่งตายให้ได้เลยใช่ไหมวะ

เออครับ... มันทำสำเร็จ! ฝากไปบอกมันด้วยเเล้วกัน

'ติ๊ง'

ความฝัน : อย่ากวน

ความฝัน : คนกำลังมีความสุข

ความฝัน : [รูปภาพ]

ตุ๊บ!

"ไอ้เหี้ยเอ้ย!!!" ผมปาโทรศัพท์หลังจากที่เห็นรูปกับข้อความที่มันส่งมา นี่มันตั้งใจทำให้ผมหมดความอดทนชัดๆ จะเล่นกันเเบบนี้ใช่ไหม มันไม่ไว้หน้าผมเลย โอเค ได้เลยเมียรัก มึงกลับมาเมื่อไหร่ตายคาอกกูเเน่!

#End


#Dream Part

"สบายใจขึ้นไหมน่ะเรา" พี่กานต์ถามผม หลังจากที่ผมขอให้เขาช่วยออะไรสักอย่าง

"ครับ" ผมหันไปตอบพี่กานต์ยิ้มๆ เเล้วหันไปดูวิวทิวทัศน์ต่อ

ก็เเหงล่ะสิ ถ้าให้ผมเดา ผมว่าตอนนี้ไอ้บิ๊กคงคำลังอาละวาทเเน่ๆ ผมขอให้พี่กานต์ถ่ายรูปคู่แบบชนิดที่ว่าตัวนี่เบียดกันเเทบจะสิงร่างกันอยู่เเล้วล่ะครับ

เอาน่า ถือว่าเเก้เผ็ดนิดหน่อย เผลอๆมันอาจจะไม่สนใจรูปที่ผมส่งไปเลยด้วยซ้ำ ถามว่าผมคิดถึงมันไหม ผมคิดถึงมันนะ เเต่จะให้กลับไป ผมคงไม่เอาเเล้ว ถ้าต้องกลับไปจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่ามันจะกลับมาทำให้ผมไว้วางใจเหมือนเดิมได้รึเปล่า ซึ่งผมดูๆเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้เเล้วยังไม่ถึงห้าสิบเลยด้วยซ้ำ

"ดรีมครับ"

"ดรีม"

"ดรีม!"

"คะ ครับ" ผมคิดอะไรเพลินอีเเล้วสินะ

"เหม่ออีกเเล้วนะ ตกลงยังไม่สบายใจใช่ไหมเนี่ย" พี่กานต์รู้ด้วยเเฮะ

"นิดหน่อยครับ บรรยากาศมันพาไป" ผมหันไปตอบยิ้มๆ

"นั่นสินะ"

"ครับ?" อะไรของพี่เเก ผมไม่เข้าใจ

"หึ ขนาดพี่พามาอยู่กับพี่ บรรยากาศดีๆตั้งไกลเเล้ว ดรีมยังไม่เลิกคิดถึงมันอีก" พี่กานต์หันมาพูดพร้อมกับสบตาผมด้วยสายตาที่ค่อนข้างมุ่งมั่นเเละจริงจัง

"เปล่าหรอกครับ พี่อย่าคิดมากเลย" ผมส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้

"ดรีม..." พี่กานต์เรียกผมเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เเต่ผมรู้สึกใจสั่นเเปลกว่ะ

"ครับ?"

"ให้โอกาสพี่บ้างได้ไหม พี่รู้ว่าดรีมเองก็รู้ว่าพี่รู้สึกยังไงกับดรีม" ชิบหาย!!! กูว่าละไง

"เเต่ว่า... ผม คือว่า..." มันพูดยากว่ะ คือผมเห็นเขาเป็นเเค่พี่ชายที่เเสนดีมาโดยตลอด ไม่เคยคิดว่าอยู่ๆวันนึงเขาจะมาบอกผมตรงๆเเบบนี้ ถึงเเม้ผมจะรู้ตัวว่าพี่กานต์ชอบผมจริงๆอย่างที่พี่เเกบอกก็เถอะ

"ไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ครับ ค่อยๆให้เวลากับมันก็ได้" พี่เเกก็ยังไม่ยอมเเพ้นะ - -

เฮ้ออออ!

"ครับ เเต่ถ้าสุดท้ายเเล้วมันไม่ใช่พี่ต้องยอมรับความจริงนะครับ" ที่ผมพูดแบบนี้ จริงๆเเล้วก็เหมือนเป็นการบอกให้พี่เขาตัดใจากผมได้เลยแบบอ้อมๆอะนะ

"เเสดงว่าให้โอกาสพี่เเล้วใช่ไหม" พี่กานต์พูดยิ้มๆ สีหน้าเเสดงออกว่าดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด อะไรมันจะดีใจขนาดนั้นวะครับ

"ครับ" ผมพยักหน้ารับ เอาเถอะ ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ถือว่าลองเปิดใจให้คนดีๆบ้างล่ะนะ การที่เรายึดติดอยู่กับคนเหี้ยๆอย่างไอ้บิ๊กมานานเวลาเจอคนดีๆ อาจจะทำให้ชีวิตมีความสุขมากขึ้นก็ได้

......มั้ง


"ดรีม เข้าห้องอาบน้ำเสร็จเเล้ว ทักพี่มานะ เดี๋ยวพี่คุยเป็นเพื่อน" เฮ้อ! ผมว่าแค่เริ่มต้นมันก็ไปกันไม่ได้เเล้วล่ะ พี่เขาคงลืมไปว่าผมเป็นคนยังไงนะ บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่เนี่ย เขาอาจจะไม่รู้ตัวว่ากำลังทำให้ผมสูญเสียความเป็นตัวเอง

"ผมง่วงเเล้วอะครับ ผมว่าเเยกย้ายกันอาบน้ำเเล้วพักผ่อนเถอะ" ผมไม่ชอบคุยนี่

"อ่าวหรอ" ไอ้พี่กานต์ อย่าทำหน้าเเบบนั้นดิวะ จ๋อยเป็นลูกหมาเลยนะ

"เออ งั้นเดี๋ยวถ้าผมอาบน้ำเสร็จเดี๋ยวผมทักไปหาก็ได้ครับ" เอาสิ ใจอ่อนไปอีกกู

"จริงนะ ดีครับ พี่จะรอนะ" พี่เเกสายตาเเวววาวทันที

"ครับ ผมขอตัวนะ" ผมบอกลาพี่กานต์เเล้วเปิดประตูเข้ามาในห้อง


เฮ้อ! จะรอดไหมวะไอ้ดรีมเอ้ยยยย

--------------------------

อย่าฝืนให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง>< เอาเส่ สะใจเฮียบิ๊ก เเต่สงสารอิหนูดรีมจังเลย ดูๆกับพี่กานต์ไปอาจจะกลายเป็นคนที่ใช่ก้ได้ เนอะะะะะะ

ฮ่าๆๆๆ ไม่สิ ไรท์ไม่หักหลังรีดอยู่เเล้ว

อย่าลืมกดไลค์ให้เค้าน้าา ><

ความคิดเห็น