by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

29/ การเฝ้ารอของพระอาทิตย์

ชื่อตอน : 29/ การเฝ้ารอของพระอาทิตย์

คำค้น : ตอนที่ 29

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.2k

ความคิดเห็น : 328

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2560 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,100
× 0
× 0
แชร์ :
29/ การเฝ้ารอของพระอาทิตย์
แบบอักษร

​โปรดP...

"โปรด โปรด ไอ้สัสโปรด! เหม่ออะไรนักหนาวะกูเรียกจนปากจะฉีกถึงหูแล้วเนี่ย"

"เฮ้อ โยมึงรู้ตัวรึเปล่าว่าตอนนี้มึงเป็นหมอแล้วนะ จะแหกปากโวยวายทำไมเกรงใจเสื้อกาวน์ที่มึงใส่มั่ง" ผมละสายตาจากสิ่งที่เพ่งมอง จนเมื่อกี้เกือบจะเผลอลุกวิ่งตามใครสักคนที่คลับคล้ายคลับคลาคนที่ไม่เคยเจอกันมานาน

"ก็มึงอ่ะให้กูพูดคนเดียวตั้งนาน ตกลงวันครบรอบปีนี้เจอกันที่เดิมเพิ่มเติมคือไปค้างบ้านไอ้ตุลย์นะ"

"ครับๆคุณหมอกีรติ อ่ะกินซะปากจะได้ไม่ว่าง" ผมตักช็อกโกแลตชีสเค้กขนมหวานที่ใครบางคนชอบกิน ยัดใส่ปากไอ้โยอย่างรำคาญ ไม่รู้ว่าไอ้ดิวทนฟังเมียมันจ้อมาตั้งหลายปีได้ไงวะ

ตรู๊ดๆๆ "มึงรับโทรศัพท์ซักทีเถอะโปรดกูรำคาญเมียไก่มึงมาก แม่งจะโทรจิกเป็นไก่อะไรนักหนาวะ ขาดไข่ทองคำของมึงซักวันมันจะขาดใจตายรึไง"

"หึหึ ปากจัดนะมึง เดี๋ยวกูสั่งไอ้ดิวให้หาอะไรมายัดปากซะหรอก" ไอ้โยยื่นหน้ายื่นตามาให้จนผมอยากตบกะโหลกมันสักที ด่ายังไงก็ไม่เคยสลดหรอก นอกจากจะงัดเรื่องของไอ้ดิวกับมือที่สามขึ้นมานั่นแหละมันถึงจะสลด

"โปรดกูถามจริงๆเถอะมึงทนอยู่กับเมียไก่ได้ไงวะ อย่าบอกว่ารักนะเว้ยสายตามึงมันไม่ได้บอกอย่างนั้น รู้ตัวมั้ยว่าแววตาของมึงมันไม่เหมือนคนกำลังแฮปปี้กับชีวิตเลย" ไอ้โยเอื้อมมือมาลูบแก้มผม ปากก็หลอกล่อถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมเกือบหลุดสิ่งที่ตัวเองเก็บไว้อย่างมิดชิด

ถูกต้องแล้วครับ เกือบสามปีมานี้เรื่องของผมกับไอ้พีมีแค่ไอ้โอกับไอ้ชินเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรคืออะไร อ้อ..อีกคนสำคัญที่รู้เรื่องดีก็คือเจ้าตัวนั่นแหละ เพียงแต่มันไม่ยอมรับ ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมพาตัวเองเดินจากไปและผมเองก็ไม่ยอมปล่อยมันไปง่ายๆเหมือนกัน

"ก็กูยังไม่หายเหนื่อยจากปริญญาใบที่สอง แล้วมึงจะให้กูระริกระรี้อะไรนักหนาแค่หายใจได้ทุกวันนี้ก็บุญหัวละ แม่งเหนื่อยฉิบหาย" 

"สมน้ำหน้าใครเสือกให้มึงบ้าลงป.โทต่อทันทีเลยล่ะ แทนที่จะพักหายใจหายคอก่อนทีนี้เป็นไง ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบน้าอรรคก็โยนงานให้มึงครึ่งตัวแล้ว พอจบปุ๊บก็โยนให้เต็มตัวปั๊บพ่อมึงนี่โคตรเป็นไอดอลของกูจริงๆ"

"บ่นอะไรอีก" ไอ้ดิวเดินมาพร้อมกับแก้วกาแฟเพื่อบริการให้เมียมัน ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นโรงพยาบาลผมว่ามันคงป้อนกันด้วยปากไปแล้ว

"ก็บ่นพี่รหัสของมึงไง โอ๊ย! ไอ้โปรดกูเกลียดเสียงโทรศัพท์ของมึง เจอกันทีไรมึงเหมือนมีเจ้ากรรมนายเวรตามติดทุกที่ ถ้าไม่รับก็ปิดเครื่องไปหรือปิดเสียงก็ได้กูรำคาญ!" ไอ้โยโวยขึ้นอีกครั้งเมื่อไอ้พีโทรเข้ามาไม่หยุด เป็นแบบนี้เสมอไอ้พีจะคลั่งทุกครั้งที่ผมไม่รับโทรศัพท์ และมันจะคลั่งขึ้นเรื่อยๆจนถึงกับทำร้ายตัวเอง ทำลายข้าวของ ถามว่าผมสนใจไหม? ผมต้องสนใจอยู่แล้ว แต่สนใจว่าถ้าเจอกันครั้งหน้าไอ้พีมันจะมีแผลตรงไหนที่เพิ่มขึ้นจากการทำร้ายตัวเองก็แค่นั้น

"ครับพี"

"ทำไมพี่โปรดไม่รับโทรศัพท์พีฮะ แล้วตอนนี้พี่โปรดอยู่ที่ไหนอยู่กับใครฮะ"

"โทษทีพอดีพี่ปิดเสียงน่ะ พี่อยู่กับไอ้โยครับพีมีอะไรรึเปล่า" ผมอดเอามือยันหัวไอ้โยไม่ได้ เมื่อเห็นมันจีบปากจีบคอทำหน้าทำตาล้อเลียน ท่าทางของไอ้โยตอนนี้มันเหมือนของใครบางคนที่อยู่ในอกข้างซ้ายของผมจริงๆ

"วันนี้พี่โปรดพาพีไปกินข้าวข้างนอกหน่อยสิฮะ เราไม่ได้เจอกันเกือบอาทิตย์แล้วนะพีคิดถึงสามีมาก" ผมอดขำเบาๆใจก็นึกไปว่าสามีงั้นเหรอ? ผมแทบลืมไปแล้วว่าเคยเอากับมัน เพราะตั้งแต่ครั้งนั้นเราก็ไม่เคยมีอะไรกันอีกว่าอย่าว่าแต่เป็นไอ้พีเลยกับคนอื่นผมก็ไม่เคยเอา ไม่ใช่ว่าเสื่อมเรื่องเซ็กส์นะ แต่กากบาทที่อกซ้ายมันย้ำเตือนให้รู้ว่าผมไม่สามารถจะมีเซ็กส์กับใครได้อีกเลยต่างหากล่ะ และถึงแม้จะตอบสนองเรื่องทางเพศให้ไม่ได้ แต่ผมก็ไม่เห็นแก่ตัวจนทำให้ไอ้พีต้องขาดเรื่องพวกนี้ไปด้วยหรอกน่า

"โปรดกูลืมเอาให้มึง อ่ะ นี่เภสัชกรข้างล่างฝากไลน์มาให้แม่งโคตรน่ารักอ่ะ เห็นแล้วจะว้าวเพราะนี่สเปคมึงชัดๆ" ไอ้โยยื่นปากเข้ามาระยะใกล้โทรศัพท์เพื่อหวังผล และผลที่มันหวังก็คงเกิดขึ้นตามนั้นเพราะอยู่ๆไอ้พีก็เงียบไป สุดท้ายเป็นผมที่ตัดสายทิ้งเพื่อกันเสียงร้องไห้ของมันจะดังออกมาให้ไอ้โยสงสัย ทำไมผมถึงรู้ว่าไอ้พีมันจะคร่ำครวญฟูมฟายน่ะเหรอ? หึหึทำไมผมจะไม่รู้ล่ะ ก็ผมปั่นเรื่องลักษณะแบบนี้ให้มันคลั่งบ่อยจะตายไป

"กูเกลียดเมียไก่มึงจริงๆนะโปรด ถ้าพวกมึงเลิกกันเมื่อไหร่กูจะปิดซอยบ้านไอ้ตุลย์ฉลองให้สามวันสามคืนไปเลย"

ป๊อก! "แล้วเงินค่าจัดใครเป็นคนจ่าย" ไอ้ดิวดีดหน้าผากเมียมันด้วยท่าทางหมั่นเขี้ยวและพร้อมจะขย้ำฟัดไอ้ต๊องได้ทุกเมื่อ ผมเมินหน้าหนีจากภาพความสุขของทั้งคู่ที่แสดงออกมาอย่างเปิดเผย สายตาตัวเองก็ยังกวาดมองรอบๆตัวเหมือนทุกครั้งทุกเวลาทุกสถานที่ มองด้วยความหวังว่า ครั้งหนึ่งที่คุณยายขายดอกไม้ได้เคยพูดไว้..สักวันเรื่องนั้นจะเกิดขึ้นกับผมจริงๆ

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม​ ถ้าคนมันใช่ ต่อให้หายไปนานแค่ไหน มันก็จะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ..

"พี่โปรด ฮึก พีคิดว่าพี่โปรดจะไม่มาหาพีซะแล้ว"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับพี่ก็มาหาพีออกจะบ่อยไป นี่ทำร้ายตัวเองอีกแล้วใช่มั้ย?ไม่เจ็บรึไงฮึ" ผมเดินข้ามข้าวของที่ระเนระนาดทั่วห้องไปนั่งโซฟา สายตาเลื่อนหยุดมองแขนของไอ้พี รอยเลือดแห้งเกรอะตามแขนมันมีร่องรอยกรีดลึกมากมายจนแผลเก่าแผลใหม่ทับกันไปหมด แต่ก็นะ นี่มันผ่านมาเกือบสามปีแล้วนี่นาที่แขนขาของไอ้พีมีร่องรอยพวกนี้ และมันจะเพิ่มร่องรอยมากขึ้นเรื่อยๆตามสติสัมปชัญญะของไอ้พีที่เหลือน้อยลงไปทุกที

"พีคิดมาก พีระแวงไปหมดก็เพื่อนพี่โปรดนั่นแหละทำให้พีเป็นอย่างนี้ พี่โยกำลังจะแนะนำคนอื่นให้สามีของพีนะ จะให้พีนิ่งเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้ไงฮะ" ไอ้พีเดินมานั่งข้างๆซบหน้าลงกับไหล่ผม ออดอ้อนรำพึงรำพันไม่หยุดจนน่ารำคาญ

"พี่จะพาไปกินข้าวข้างนอกน่ะ ไหนพีบอกอยากไปไงตกลงจะไปมั้ยครับ" ผมเอ่ยชวนทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว ในเมื่อมันออกจะชอบไปไหนมาไหนและชอบแสดงตัวให้ใครๆเห็นว่ามันเป็นเจ้าของผมจะตายไป

"ไปครับไป จุ๊บ พี่โปรดน่ารักจังเลย พีเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึงนะฮะ รอก่อนนะคุณสามี" แววตาตื่นเต้นยินดี รอยยิ้มกว้างแสดงให้เห็นถึงความสุขสมหวังของมัน ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกยินดียินร้ายอะไรนอกจากพยักหน้าส่งๆให้แค่นั้น

ติ๊ง {ลูกพุ : คนพร้อมแล้วครับเฮีย} ข้อความของไอ้พุต่างหากที่ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย อืม..วันนี้คงต้องขุนไอ้พีให้เยอะกว่าทุกวันแล้วมั้ง เพราะวันนี้มันคงได้ใช้แรงออกกำลังกายในร่มหนักกว่าอาทิตย์ที่แล้ว ก็วันนี้จะมีตั้งสามคนเลยนี่นา..

"พีอยากกินอะไรสั่งเลยนะ เอาที่พีอยากกินน่ะ"

"ขอบคุณฮะคุณสามี เอ..จะกินอะไรดีน๊า" พีเจื้อยแจ้วออกปากสั่งอาหารด้วยท่าทางมีความสุขเต็มที่ และก็จิกตาใส่พนักงานอย่างเต็มที่เช่นกัน

"พีอยากเปลี่ยนร้านจริงๆเลย"

"อ่าวเปลี่ยนทำไมล่ะ ไหนบอกอยากมากินที่นี่ไง"

"ก็อี เอ่อ..เด็กเสิร์ฟคนเมื่อกี้น่ะสิจ้องสามีพีจนจะพรุนละ หึ ไม่เจียมตัวจริงๆ" ทุกครั้งที่มีเรื่องทำนองนี้ แววตาวาววับเหมือนพร้อมจะฆ่าทุกคนของไอ้พีก็ยังแสดงให้เห็นอยู่เสมอ ยิ่งมันกำลังสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเห็นถึงความร้ายกาจของมันที่ผุดขึ้นมามากเท่านั้น และนั่นก็เป็นสิ่งที่ผมพอใจขึ้นทุกวันเหมือนกัน

อย่าเพิ่งบ้าไปก่อนนะแค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งที่กูตั้งใจไว้เลย กูยังมีของขวัญจะมอบให้มึงอีกตั้งหลายชิ้น รับรองว่าจะทำให้มึงมีความสุข สนุก และถึงใจแน่ๆพิชญะ

"อร่อยจังฮะวันหลังเราไปกินกันอีกเนอะ พี่โปรดจะอาบน้ำเลยมั้ยฮะพีจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้"

"พีไปอาบน้ำก่อนเถอะ อาบให้สะอาดๆนะครับจะได้ตัวหอมๆ"

"พี่โปรดจะค้างกับพีที่นี่ใช่มั้ยฮะ ดีใจจังเลยพีอยากนอนกอดสามีของพีฮะ"

"ไปอาบน้ำเถอะครับ" ไอ้พียิ้มกว้างโผเข้ากอดผมแน่น เมื่อก่อนผมเคยคิดอยากจูบกับมันโดยไร้ไอ้เหล็กสีฟ้าเต็มที่สักที แต่วันที่เหล็กดัดถูกถอดออกไปแล้วจริงๆ มันกลับทำให้ผมไม่นึกอยากสัมผัสปากแดงๆนั่นเลยสักนิด ตรงกันข้ามเห็นแล้วอยากเอาลูกตะกั่วกรอกเข้าไปให้จบๆสักทีมากกว่า แต่ติดอยู่นิดเดียวมันติดเหตุผลที่ว่า ไอ้พีต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานพอๆกับผมให้นานกว่านี้สิ ผมเชื่อว่าการหายสาบสูญไปจากโลกนี้ของมัน จะเป็นการทรมานน้อยกว่าและดีมากเกินกว่าที่มันจะได้รับสิ่งนั้น

ออดด "ใครมาฮะสามี เอ๊ะ!"

"ตกใจอะไรครับ มานี่สิมา" ไอ้พีใส่เสื้อกล้ามตัวเล็กกับกางเกงขาสั้นกุดเดินออกมา พร้อมๆกับที่ผมเปิดประตูรับคนของผมให้เข้ามาในห้อง สีหน้าตื่นๆของไอ้พีทำให้ผมขำจริงๆ ทำเหมือนไม่เคยไปได้แต่พอโดนเข้าไปทีไรเห็นครางลั่นห้องทุกที

"พี่โปรด วันนี้พีอยากอยู่กับพี่โปรดนะฮะ"

"แต่พีก็รู้ว่าพี่ชอบแบบนี้นี่นา พีไม่รักไม่อยากเห็นพี่มีความสุขเหรอ แต่พี่มีความสุขทุกครั้งที่นั่งมองพีนั่งฟังพีครางดังๆนะ ตอนนั้นพีมีเสน่ห์มาก รู้ตัวมั้ยว่าพีน่าหลงใหลจนพี่น้ำแตกโดยไม่ต้องสอดใส่เข้าไปเลยล่ะ นะครับพี่อยากเห็นลีลาโยกของเมียพี่อีก นี่พี่หลงพีจนไม่เคยคว้าใครข้างนอกมาเอาเลยนะ พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ไปเอากับคนอื่นแน่นอนแต่ต้องขย่มพวกนี้ให้พี่ดูก่อน เห็นมั้ยว่าพี่เลือกแต่คนหน้าตาดีๆแถมไอ้นั่นยังแปดนิ้วขึ้นทุกคนมาให้เมียพี่นั่งขย่ม รับรองว่าเมียพี่ต้องขย่มแล้วมันส์ถึงใจแน่ๆแค่คิดลูกชายพี่ก็แข็งแล้ว นะพีขย่มพวกมันเหมือนที่พีเคยทำให้พี่ดูบ่อยๆไงครับ จุ๊บ" 

ผมเดินไปกอดแถมด้วยการหอมหน้าผาก พร้อมเอ่ยปากให้คำสัญญาในเรื่องที่มั่นใจว่าตัวเองทำได้ แต่เหตุผลที่ทำได้มันไม่ได้มาจากไอ้พีสักนิด

ไอ้พีลังเลสักพักก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไม่อิดออดเมื่อเห็นหนึ่งในสามกำลังสาวท่อนลำขนาดเขื่อง ไม่นานทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงครางและกลิ่นคาวคละคลุ้งของพวกมัน ไอ้พีกรีดร้องโหยหวนแต่สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข เมื่อดุ้นขนาดเขื่องสองดุ้นยัดเข้าไปพร้อมๆกัน แถมในปากก็ยังมีอีกลำให้มันดูดอมอย่างเริงร่า 

ผมนั่งมองภาพที่มันถูกไอ้สามคนนั้นจับลากเปลี่ยนให้พลิกคว่ำพลิกหงายไปทั่ว แล้วต้องส่ายหน้าให้กับความตอแหลที่ทำเป็นไม่อยากเมื่อกี้ หึ นี่ขนาดไม่อยากทำแม่งยังขย่มตอแหกปากร้องขอให้ไอ้สามคนนั้นกระแทกแรงๆลั่นห้องขนาดนี้ แล้วถ้ามันนึกอยากขึ้นมาสิบดุ้นจะพอสนองมันมั้ยวะ

"อ่ะ อ๊ะ ซี๊ดด โอ๊ยแรงๆอีกน้ำจะแตกแล้ว อ๊าา" ผมนั่งเอนหลังพิงโซฟามองภาพน่าสมเพชตรงหน้าอย่างพอใจ 

สนุกให้พอเสพติดเซ็กส์เสียให้พอ เสพไปเยอะๆจนขาดไม่ได้ยิ่งดี วันหน้ากูจะได้จัดชุดใหญ่ให้ขย่มมากกว่านี้อีก อืม..ใกล้ถึงเวลาแนะนำคนใหม่ให้มึงรู้จักแล้วสินะ รับรองว่าลายบนเนื้อตัวที่มึงมีอยู่มันจะเล็กน้อยมาก ถ้าเทียบกับลายที่ไอ้พุชอบทำให้คู่นอนของมัน หวังว่าอีกไม่นานมึงคงตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ๆที่กูจะเตรียมไว้ให้ก็แล้วกัน

"พี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้พีคงไปเรียนไม่ไหวอีกตามเคยเป็นเพราะพี่ต้องทำให้พีเรียนจบช้ากว่าเพื่อนจนได้ ขอโทษนะครับแต่วันนี้พี่มีความสุขมาก พียอดเยี่ยมจริงๆ" ไอ้พีปรือตามอง สายตาของมันเรียกร้องให้ผมเข้าไปโอบกอดทั้งที่มีดุ้นคาอยู่อย่างนั้น

"พี่โปรด พี่รู้ว่าพีรักพี่ใช่มั้ยฮะ" น้ำใสๆของมันไม่ได้ทำให้ผมเห็นใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับทำให้ผมเย็นลงและสงบนิ่งมากขึ้นพอใจมากขึ้น

"รู้ครับ พี่ก็อยากให้พีรู้เหมือนกันว่าพี่รู้จักพีดีกว่าที่คิด พักผ่อนเถอะมะรืนพี่จะมารับไปเรียนก็แล้วกัน อ่ะค่าขนมของวันนี้ส่วนนี่พี่ฝากไปให้คนรู้จักของพีหน่อย พวกมันจะได้มีเงินไปซื้อข้าวกันเพราะไม่รู้ว่าเดือนไหนปีไหนพวกมันจะเดินได้อีก อ้อ! พีรู้ใช่มั้ยว่าพี่อยากคว้าลูกโป่งแค่ไหน แต่ที่ต้องปล่อยให้ลูกโป่งลอยไปเพราะกลัวว่ามือหนักๆของพี่จะบีบให้มันแตกครั้งแล้วครั้งเล่าต่างหาก ในเมื่อปล่อยไปแล้วพี่ก็อยากให้ลูกโป่งของพี่ได้ลอยไปบนฟ้ากว้าง หวังว่าพีจะเลิกหาทางคว้าลูกโป่งของพี่มาจิ้มเล่นให้มันแตกอีกนะ อย่าลืมเอาเงินค่าทำขวัญไปให้คนรู้จักของพีด้วยก็แล้วกัน แต่ถ้าพีอยากเป็นเมียที่ดีก็ควรช่วยพี่ประหยัดด้วยการไม่ต้องให้ใครไปตามไขว่คว้าดึงเชือกลูกโป่งของพี่มาให้พีอีก มันเสียเวลาเปล่าๆ ไหนพี่จะต้องมาเสียค่าทำขวัญค่ารักษาพยาบาลให้พวกมันอีก ตามนี้นะพิชญะ" 

พีหน้าเสียไปนิดหนึ่งก่อนจะสบตามองมาอย่างสงบนิ่ง ไม่ต่างจากผมที่จ้องเตือนนิ่งๆเหมือนกัน จนตาหวานๆแฝงด้วยความเหี้ยมคู่นั้นต้องก้มหลบไปก่อน ในเมื่อพียังไม่หยุดกับการตามหาเพื่อบีบลูกโป่งของผมอย่างไม่ยอมรามือ ผมเองก็จะไม่มีวันให้พีจากไปอย่างสงบสุขไร้ซึ่งความทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน 

น้ำที่เย็นที่สุดคือน้ำใจ น้ำที่ต้องระวังที่สุดคือน้ำคำ น้ำที่ควรมีที่สุดคือน้ำอดน้ำทน ไอ้น้ำหลังนี่แหละผมคิดว่าตัวเองมีน้อยจนเกือบจะเหือดแห้ง สำหรับพีบางอย่างผมยังอดทนได้เพราะมันมีเหตุผลที่จะทน แต่ทุกเหตุผลล้วนมาจากคนที่ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน เวลาผ่านไปช้าๆผมแค่หวังลึกๆว่าในสักวันถ้าเวลามันเหมาะสม ผมจะมีโอกาสเอื้อมคว้าลูกโป่งนั้นไว้ในมืออีกสักครั้ง


"หนูมินครับปีที่สี่แล้วนะกับที่ตรงนี้ ความคิดถึงยังมีอยู่เสมอทุกวัน แม้จะไม่เพิ่มมากขึ้นเพราะที่มีอยู่ก็มากเกินกว่าคำว่าคิดถึง แต่มันจะไม่มีวันลดน้อยลงในแต่ละวันแน่นอน หนูมินอยู่บนนั้นกับลูกไปก่อนนะครับ ถ้าเวลาของพี่ตุลย์มาถึงพี่ตุลย์จะตามไปดูแลหนูมินกับลูกเอง รักนะครับคุณภรรยา จุ๊บ"

"ฮึกก"

ผมถือดอกมะลิช่อใหญ่ยืนมองไอ้ตุลย์แนบหน้าจูบลงไปกับจุดที่เมื่อสี่ปีก่อนเคยมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น เสียงกลั้นสะอื้นของหลายคนบ่งบอกว่าพวกเรายังคงเสียใจกับการจากไปของมินและหลานมากแค่ไหน ในทุกปีที่วันนี้มาเยือนมันจะเป็นวันที่ไอ้ตุลย์แสดงความเข้มแข็งทั้งที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเสมอ ความเข้มแข็งของมันก็เพิ่มมากขึ้นตามกาลเวลา และทุกครั้งที่พวกเรากลับมายืนบนถนนเส้นนี้ สถานที่ที่พรากบุคคลอันเป็นที่รักของเราไป ความเปลี่ยนแปลงของแต่ละคนที่มารวมตัวกันก็เพิ่มมากขึ้นด้วยภาระ หน้าที่ และด้วยการผ่านพ้นจากหลากหลายเรื่องราว ก็สอนให้พวกเราเติบโตขึ้นตามกาลเวลาเหมือนกัน

"อยู่ทางนู้นดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ พวกเราที่อยู่ทางนี้ก็จะดูแลตัวเองดีๆเหมือนกัน คิดถึงเสมอครับน้องชายตัวน้อยๆของพี่โปรด" ดอกมะลิช่อใหญ่ในมือถูกวางรวมกับช่อมะลิของคนอื่นๆ หวังว่ากลิ่นหอมๆของดอกไม้ชนิดนี้จะส่งไปถึงคนบนฟ้า ให้น้องได้มีรอยยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนนั้น 

สายลมเอื่อยๆของคืนวันที่20ตุลาพัดผ่านเข้ามา ทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยความหอมของดอกมะลิโชยมาให้อุ่นใจ มินก็เหมือนดอกมะลิ ขาว สะอาด หอม อยู่ใกล้แล้วรู้สึกผ่อนคลาย ส่วนคนที่อยู่ในเครื่องหมายกากบาทของผมณ.เวลานี้ก็เหมือนความเย็นของสายลม ไม่ว่าผมจะร้อนรุ่มมากแค่ไหน ขอแค่มีสายลมพัดผ่านเข้ามามันก็ทำให้ผมสงบลงได้เสมอ และผมขอให้เขาได้ยิ้มอย่างมีความสุข ในที่ไหนสักที่บนโลกใบเดียวกันนี้ก็พอ

"พี่ชาย คืนนี้มานอนนี่เมียขึ้นหิ้งแสนประเสริฐของพี่ชายไม่ห่วงแย่เหรอคะ"

"ใช่อิหมาโปรด ป่านนี้อิทรพีมันไม่ร้อนรนเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกแล้วเหรอวะที่ผัวหายไปทั้งวันทั้งคืนอ่ะ" ไอ้ยิ้มไม่พลาดโอกาสจะร่วมวงเรื่องที่มันรอเวลาแขวะผมตั้งแต่เช้าแล้ว ยิ่งมียัยชมพู่กับไอ้โยร่วมด้วยช่วยกันแบบนี้ ไอ้ยิ้มมันก็พร้อมจะถวายคำเยินยอไอ้พีให้ผมฟังทั้งคืนแน่นอน

"กูบอกเขาไว้แล้วพีมีเหตุผลพอน่ะ ยัยชมพู่พักนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะเห็นว่าขึ้นเหนือบ่อยๆนี่ ติดใจอะไรล่ะไม่ใช่ว่าไปติดใจผู้ชายเข้าให้นะ" ผมเบี่ยงประเด็นไปที่ยัยชมพู่ทันที 

อย่างที่บอกว่าคนที่รู้เรื่องความสัมพันธ์จริงๆของผมมีแค่ไอ้ชินกับไอ้โอเท่านั้น สำหรับพวกหมอกับคนอื่นๆผมให้รับรู้แค่ว่าตอนที่ปล่อยแมงปอไป ผมได้ทำเรื่องเลวร้ายกับน้องไว้มากแค่ไหน จนไอ้โยกับไอ้ยิ้มไม่คุยกับผมไปนานหลายเดือน แถมไอ้ดิวน้องเวรก็พาลไม่คุยกับผมไปด้วยอีกคน 

ในขณะเดียวกันเรื่องของผมกับไอ้พี พวกมันก็รู้เท่าที่ผมต้องการให้รู้และให้เข้าใจว่า ผมกับพีเราต่างใช้ชีวิตในสถานะแฟนกันอย่างราบรื่นมีความสุขดี เหตุผลมันอาจมีมากมายหลายอย่าง แต่เหตุผลหลักจริงๆที่ผมปิดบังพวกมันไว้คงเป็นเพราะผมรู้จักนิสัยไอ้ตุลย์ ไอ้นัท พ่วงด้วยไอ้ดิวดีพอ ถึงพวกมันจะไม่เห็นด้วยเรื่องที่ผมทำร้ายแมงปอ แต่ผมมั่นใจถ้าพวกมันรู้ว่าทุกวันนี้เพื่อนของพวกมันไม่ได้มีความสุขอย่างที่เห็นหนำซ้ำยังจมอยู่กับความทุกข์ทรมานเพียงเพราะรอคอยเวลาที่เหมาะสมอีก รอคอยอย่างมีความหวังว่าสักวันจะได้เจอแมงปอตัวน้อยนั้นอีกครั้ง พวกมันคงไม่อยู่เฉยและคงดั้นด้นตามหาแมงปออย่างไม่ลดละ 

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากให้เกิดขึ้น ถ้าผมต้องการแค่ตัวแมงปอผมคงไม่ต้องเอาแต่รอคอยและเฝ้ามองหาอย่างอดทนเหมือนทุกวันนี้หรอก ลึกๆแล้วผมยังเชื่อมั่นว่า สักวันหนึ่งผมกับแมงปอเราจะได้เจอกันในเวลาที่เราต่างคนต่างใช่ และในห้วงเวลาของความเหมาะสมด้วยตัวของมันเอง

"พี่ชาย! น้องเรียกตั้งนานคิดถึงใครคะเนี่ยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว อ้อ น้องไม่น่าโง่ถามเลยเนอะคนที่ทำให้พี่ชายยิ้มอ่อนเหม่อลอยแบบนี้คงมีแต่เมียทูนหัวเท่านั้น"

ป๊อก! "พูดมาก ว่าแต่เราเถอะยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าทำไมขึ้นเหนือบ่อย แอบมีแฟนอยู่นั่นรึเปล่าต้องพามันมาให้พี่สแกนก่อนเข้าใจมั้ย"

"ใช่ค่ะน้องกำลังติดผู้ชาย เป็นเด็กผู้ชายด้วยนะหัวใสแจ๋วน่ารักมากๆ ทั้งน่ารักทั้งใสซื่อบริสุทธิ์กว่าเมียทูนหัวของใครบางคนแถวนี้อีก ฮึ พูดแล้วเกลียดมัน ตราบใดที่พี่ชายไม่เลิกกับมันนะน้องจะไม่แนะนำผู้ชายของน้องให้รู้จักหรอก ไปบ้านยัยปันดีกว่าเห็นหน้าพี่ชายแล้วน้องพาลนึกถึงแต่ไอ้เด็กเปรตพีนั่น วุ้ย! ยิ่งนึกยิ่งความดันขึ้น" ยัยชมพู่เบ้ปากใส่ จิกกัดไปถึงไอ้พีชนิดที่ผมเห็นแล้วอดขำกับท่าทางรังเกียจรังงอนนี้ไม่ได้

นี่ก็อีกคนที่ผมต้องเหยียบเรื่องไอ้พีให้มิดชิด ยัยชมพู่มีนิสัยคล้ายผมเรามีความเลือดเย็นอยู่ในสายเลือด ถ้ารู้เรื่องทุกอย่างของไอ้พีเหมือนที่ผมรู้ ไม่ต้องเดาเลยว่ายัยชมพู่จะทำยังไง ไอ้พีคงช้ำตายคามือยัยชมพู่ซึ่งผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น มันง่ายเกินไปจบไวเกินไปทรมานน้อยเกินไป เพราะสำหรับไอ้พีน่ะผมได้เตรียมจุดจบไว้ให้มันแล้ว จุดจบที่คนอย่างมันจะไม่มีวันคาดถึง

ตรู๊ดๆๆ "โอ๊ย พี่ชายคะเมื่อไหร่จะรับโทรศัพท์ซักที! ทั้งคืนยันเช้าไอ้เด็กเปรตทรพีมันไม่รู้จักหลับจักนอนมั่งรึไง รู้งี้น้องนอนบ้านยัยปันดีกว่าหนวกหูตายชักไม่รับก็ไม่ปิดไปเลย เอามานี่มาน้องจะรับเอง สวัสดีค่ะต้องการพูดกับใครคะ ถ้ากับพี่โปรดพี่เขายังไม่ตื่นค่ะเมื่อคืนใช้แรงหนักไปหน่อย" ยัยชมพู่คว้าโทรศัพท์ผมไปกดรับ แถมด้วยการเปิดลำโพงให้ได้ยินทั่วทั้งกลางบ้านที่มีกองมนุษย์นอนอยู่หลายชีวิต

"อีเหี้ย มึงเป็นใครมารับโทรศัพท์ผัวกูห๊ะ!"

"จุ๊ๆ ใครผัวใครเมียคะเมื่อคืนไม่เห็นพี่โปรดบอกว่ามีเมียเลย ขี้ตู่ปะเนี่ยถ้ามีเมียจริงๆตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้พี่โปรดจะมานอนกอดกับเราได้ไงอ่ะ"

"มึง! หึๆ ก็นะบางทีผัวกูก็ชอบไปกินหอยเน่าๆนอกบ้านน่ะ แต่กินครั้งเดียวก็เทละ"

"อื้ออ พี่โปรด ใครไม่รู้โทรมาตู่ว่าเป็นเมียพี่อ่ะเค้าไม่ยอมนะ"

เคร้ง! โครม! เสียงโครมครามจากปลายสายทำให้ผมต้องรีบดึงโทรศัพท์มากดตัดทิ้ง เพราะไอ้ตุลย์กับไอ้นัทกำลังมองมาด้วยความแปลกใจ ที่ผมปล่อยให้ยัยชมพู่เล่นไอ้พีเสียจนเพลิน

"ยัยชมพู่ตัวแสบ! อย่าเล่นแบบนี้น่ะพี่ขี้เกียจมีปัญหากับเมีย" เพราะสายตาคลางแคลงใจของไอ้เพื่อนทั้งสองนั่นแหละ ทำให้ผมต้องดุยัยชมพู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แค่นี้น้องสาวผมมันจะสนเหรอ มันแค่อ้าปากหาวกว้างๆโดยไม่แคร์ใคร แล้วยักไหล่ลุกจากผ้านวมที่พวกเราปูนอนเรียงกันกลางบ้าน แต่ปากก็ยังมีบ่นพึมพำอะไรสักอย่าง

ถึงปากจะดุน้องสาวไปแบบนั้น แต่ใจนี่แทบอยากตบรางวัลให้ไอ้น้องตัวดีงามๆสักทีกับผลงานเมื่อกี้ หึหึ พิชญะหวังว่าป่านนี้ร่างกายเน่าๆของมึงมันจะมีแผลเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามที่นะ แต่อย่าเพิ่งรีบตายไปซะก่อนล่ะ ไม่งั้นกูคงรู้สึกผิดแย่ที่รางวัลชิ้นใหญ่ยังไม่ได้มอบให้มึงเลย รอไม่นานหรอกเร็วๆนี้แหละที่มึงจะได้รับมันครับไอ้เมียสาธารณะ


ติ๊งๆๆ ทั้งข้อความและรูปที่ไอ้พีส่งมาให้รัวๆตั้งแต่วันที่ยัยชมพู่หย่อนระเบิดทิ้งไว้ จนผ่านไปอาทิตย์กว่าผมก็ยังไม่ได้ติดต่อกลับไปหามันสักครั้ง นอกจากแค่อยู่เฉยๆมองความร้อนรนความทรมานของมันที่แสดงออกมาเป็นตัวหนังสือ และภาพแขนขาของตัวเองที่มีแต่แผลกับรอยเลือดแห้งเกรอะบ้าง ยังสดใหม่บ้าง

"หึหึ เพิ่มน้อยกว่าที่กูคิดไว้แฮะ"

"บางทีมึงก็เลือดเย็นกว่าที่กูคิดไว้เหมือนกันนะโปรด นี่กูหลงไปเป็นเพื่อนกับคนน่ากลัวอย่างมึงได้ไงวะสัส ถามจริงๆเถอะพวกไอ้หมอมันรู้มั้ยว่าเพื่อนของพวกมันโรคจิตได้น่ากลัวขนาดนี้ กูว่าในกลุ่มไอ้หมอน่าจะมีคนเรียนจิตแพทย์ซักคนนะจะได้มาดูแลรักษามึงอ่ะ ไอ้ชินเอาความจิตของเพื่อนมึงไปดูเลย" ไอ้โอทำสีหน้าขยะแขยงได้น่าหมั่นไส้มาก ทั้งที่มันเองก็สนุกอยู่กับการเล่นบทเป็นผัวไอ้พีตั้งหลายเดือน

"กูว่ามันก็สมน้ำสมเนื้อกันแล้วนี่หรือมึงสงสารเมียมึงวะโอ โปรดวันหลังจะทำอะไรต้องคิดถึงใจผัวไอ้เด็กพีอย่างไอ้โอบ้างนะสัส หึหึ" ไอ้โอหน้างอคอหักเหมือนปลาทูแม่กลองทันทีที่เพื่อนรัก​เอ่ยขึ้น 

ก็อย่างที่ไอ้ชินพูดนั่นแหละสำหรับผมมันสมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่ไอ้พีทำ แม้กระทั่งตอนนี้มันก็ยังไม่ยอมหยุดตามหาเพื่อจะทำลายแมงปอของผม ผมยอมเป็นคนน่ากลัวและโรคจิตสำหรับทุกคนบนโลก เพื่อปกป้องปีกบางๆที่ตัวเองเคยเด็ดมากับมือ 

เพราะรับรู้ถึงความเจ็บปวดในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ด้วยความตั้งใจของคนขี้ขลาดเพียงเพราะคำว่ากลัว เพราะเคยปล่อยมือจากความสุข ยอมปลดปล่อยให้เขาได้โบยบินอย่างมีอิสระทั้งที่อยากฉุดรั้งไว้แทบตาย แต่ถ้าผมต้องกักกัันเขาไว้ทั้งที่เคยทำร้ายปีกบางๆนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่เจ็บมันจะไม่ได้มีแค่ผม แต่เขาก็จะทุกข์ทรมานไปด้วยเช่นกัน

"โปรด มึงยังคิดเหมือนเดิมอยู่มั้ย?" อยู่ๆไอ้ชินก็โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีที่มาที่ไป แต่เป็นเพราะเราสองคนเฝ้ารอในสิ่งเดียวกัน เลยไม่ต้องมีคำพูดคำอธิบายมากมายอะไรเราก็เข้าใจในคำถามนั้น

"กูยังรอเหมือนเดิมมึงก็ไม่ต่างกันนี่ชิน หึหึ กูแม่งโคตรคิดถึงเลยว่ะ"

"เอ่อกูก็ยังรอเหมือนกัน ไว้เราสองคนไปเจอกันที่สถานีต่อสู้สถานีหน้านะโปรด กูว่าวันเวลาที่ผ่านมาน่าจะทำให้มึงกับกูเริ่มใหม่อย่างแฟร์ๆได้ละ" ไอ้ชินดักคอด้วยประโยคที่มันต้องการสื่อสารให้ผมรู้ว่า สถานีหน้าถ้าเราเจอกับสิ่งที่เราต่างก็รอคอย เราจะไม่มีวันหลีกทางให้กันเพราะมิตรภาพของคำว่าเพื่อนอีกเด็ดขาด

ไอ้ชินเป็นบุคคลที่ผมหวั่นใจในฐานะคู่แข่งตอนนี้ที่สุด ผมสัมผัสได้ว่ามันเองก็มีความรักที่ยิ่งใหญ่ให้แมงปอไม่น้อยไปกว่าผม แต่ไม่ว่าความรู้สึกของไอ้ชินจะหนักแน่นแค่ไหน ในตอนนี้ความรู้สึกของผมก็แข็งแกร่งและเข้มแข็งขึ้นมากขึ้นไม่แพ้มันหรือใครๆเหมือนกัน สักวันถ้าเวลานั้นมาถึง ไม่ว่าแมงปอของผมจะยังเป็นแมงปอตัวน้อยๆปีกบางๆเหมือนเดิมไหม หรือจะเป็นแมงปอปีกเหล็กเหมือนที่เคยใช้เป็นชื่อไลน์ แม้แต่จะเป็นแมงปอที่ไร้ปีกไร้ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง มือผมคู่นี้ก็จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเกี่ยวรั้งให้แมงปอกลับมาอยู่คู่กับพระอาทิตย์เหมือนเดิม


โปรดปราณเค้าจะไม่บินตามตัวเองอีกแล้วนะ มันเหนื่อยเกินไปแล้วเค้าคิดว่าควรพอกับการฝืนการพยายามซักที เพราะมันไม่ได้ทำให้มีอะไรดีขึ้นมาเลย ทำไปเท่าไหร่ มากแค่ไหน เค้าก็ไม่ใช่คนคนนั้นสำหรับโปรดปราณอยู่ดี การจากกันของเราไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เค้าก็ต้องขอบคุณทุกเหตุผลนั้น เพราะตอนนี้เค้ามีความสุขกับการอยู่โดยไม่ต้องบินตามพระอาทิตย์อีกแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความสุขของเค้า และขอโทษที่เค้าเข้าไปเป็นความด่างพร้อยในชีวิตของโปรดปราณ ถึงตอนนี้เค้าจะยังจำความสุขที่ชื่อโปรดปราณได้แม่นอยู่ แต่เค้าก็ไม่ได้รัก ไม่ได้คิดถึง ไม่ได้ดีใจหรือเสียใจเท่าเมื่อก่อนแล้ว และเค้าคิดว่าอีกไม่นานเค้าจะลืมความสุขที่ชื่อว่าโปรดปราณไปได้

"ไม่! กูไม่ให้ไป!!" แฮ่กๆๆ อีกคืนแล้วที่ผมต้องฝันเรื่องแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มน่ารักที่เคยแต้มบนใบหน้าแมงปอ ในความเลือนรางนั้นมันกลับเป็นรอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ์ที่สุด เกินกว่าที่ผมจะกล้ายื่นมือไปสัมผัส มือสั่นๆต้องยกมากุมกากบาทที่อกข้างซ้ายอีกครั้ง

"คิดถึงจริงๆนะแมงปอ พี่คิดถึงจริงๆนะครับ" ในทุกคืนที่ล้มตัวลงนอน ผมก็เฝ้ารอให้ถึงเวลาที่ตัวเองหลับไหลเพียงเพราะหวังว่าจะได้เจอกับเขาในฝัน ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยได้สัมผัสกับคำว่าฝันดีเลยสักครั้งก็ตาม

​สิ่งที่ใช่ไม่ได้ยืนยันว่าจะไม่หายไป แต่ถ้ามันใช่สุดท้ายก็จะกลับมาเอง ​แล้วเมื่อไหร่สิ่งที่ใช่ของผมจะกลับมาสักที...


***ความเข้มแข็งถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวมันไม่ได้ทำร้ายใคร" "คนที่น่าสงสารที่สุดไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย แต่กลับเป็นคนที่รู้ทุกอย่างแต่ต้องเฉยๆ ทำอะไรกับมันไม่ได้เลย"

ประโยคเป็นของพี่แหม่มที่สาวที่ฟางรู้จักเพราะนิยายจนทำให้เราได้พูดคุยและมีกำลังใจดีๆส่งให้กันมา ขอบคุณมิตรภาพที่ผ่านตัวหนังสือจนทำให้ได้รับและได้ส่งความรู้สึกดีถึงกันนะคะ

ฟางสามารถต่อน้องหลงตอนต่อไปที่น้องจะมาแย้วๆในวันพฤหัสนะคะ อังคารกับพุธฟางต้องเข้าออฟฟิศทำงานแทนพี่ชาย2วันเน้อ วันนี้ก็ทำทั้งวันถึงลงต่อให้ช้าจ้าวว สงสารไก่ไหมถามใจกันดูเน้อ

**อันนี้คือคำอธิบายเพิ่มเติม คำว่าเพิ่มเติมของฟางไม่ได้แปลว่าฟางเขียนให้คนอ่านงงหรือไม่กระจ่างนะคะ แต่หยิบยกมาอธิบายรวบยอดเพราะมีคำถามนี้ส่งมาถึงทั้งในไลน์ แชท แม้แต่เม้นนิยาย เม้นเพจเน้อ #คำถามมีอยู่ว่าทำไมโปรดในเรื่องก็แค่ตัวแทนกับเรื่องหลงลืมรักถึงต่างกัน

ฟางเขียนเรื่องก็แค่ตัวแทนเป็นพาร์ทที่ตุลย์กับมินเป็นคนเล่าเอง เพราะฉะนั้นการที่คนอื่นเล่าไม่สามารถรับรู้ว่ามันจริงหรือเปล่า ในก็แค่ตัวแทน ถ้าอ่านดีๆฟางไม่เคยเขียนให้โปรดเล่าเรื่องตัวเองกับปอรักสักครั้ง นี่คือความตั้งใจจริงๆ เพราะถ้าฟางเขียนให้หมอกับเมียหมอเล่ามาแบบรู้หมดว่าโปรดรักปอโปรดเสียใจ คนอ่านในเรื่องหลงลืมรักก็จะไม่อินอะไรเลยเพราะว่าอ่านมาแล้วจากหมอ 

อีกอย่างฟางไม่ได้โฟกัสรายละเอียดเรื่องโปรดมากมายเพราะมันเป็นเรื่อง ก็แค่ตัวแทนไม่ใช่หลงลืมรัก มันเหมือนซีรีย์ฝรั่งเรื่องหนึ่งที่ฟางเคยดู ตอนแรกไม่เข้าใจการกระทำตัวละครตัวนี้เพราะเขาไม่ใช่นักแสดงนำของเรื่อง แต่บทปูให้เขาเด่นขึ้นมาด้วยความคาใจของคนดูว่าทำไมเพราะอะไร ฟางมาเข้าใจที่หลังว่าอ๋ออ เพราะเขาจะมาเป็นนักแสดงนำในเรื่องต่อไปนี่เอง หลายท่านสงสัยจึงเกิดคำถาม และมันจะทำให้เราค้นหาปมที่คาใจไปเรื่อยๆจนจบเรื่อง เหมือนจะมีถามว่า จำได้ว่าฟางเคยบอกว่าโปรดจะไม่รักปอเร็วขนาดเจอตอนเป็นน้องหลงแรกๆก็ยังไม่รัก ท่านนี้ที่ถามมาฟางชื่นชอบมากแต่จำนามแฝงไม่ได้อ่าา ที่ชอบเพราะว่าเขาจำได้ว่าฟางเคยบอกอะไรฟางก็จำได้ว่าเคยบอกแบบนั้นจริงๆซึ่งบอกในท้ายเรื่องแสดงว่าท่านนี้อ่านจนถึงบรรทัดสุดท้ายและจดจำ น่ารักจังเลยเน้อ ฟางเคยบอกงี้จริงๆเคยบอกด้วยว่าคนที่ใช่ของโปรดไม่ใช่ปอรักแต่เป็นน้องหลง อันนี้ฟางยอมรับว่าฟางเปลี่ยนบทกลางอากาศหลังจากเขียนไปไม่กี่ตอน เพราะงั้นที่คนอ่านหลายท่านไม่มั่นใจในตัวโปรดและความคิดโปรดส่วนหนึ่งมาจากฟางผิดเองที่คอยย้ำว่าปอรักไม่ใช่ๆอ่าาา เค้าขอโต๊ดดดด

​ขอบคุณสำหรับการรอคอย การติดตาม กำลังใจดีๆ น่ารักๆจากหลายท่านมากๆนะคะ แจสเปอร์เค้าเห็นเม้นกำลังใจดีๆของตัวเองเค้าจำตัวเองได้ขอบคุณที่ยังไม่หันหลังให้เค้านะคะ คุณเปิ้ลด้วย คุณแก้ว น้องนก คุณmasodic คุณมี้ อีกมากมายหลายท่าน ขอบคุณจริงๆค่ะแล้วพบกันวันพฤหัสกับน้องหลงนะคะ อ้อๆใครอยากอ่านน้องหลงเวอร์ชั่นกำเมืองเชิญอ่านที่เพจจ้าว ฟางไปลงให้อมยิ้มมาเมื่อวานโดยมีซับให้แล้วเน้ออ

ปล. เจ้าของหนังสือ ก็แค่ตัวแทนทุกท่าน กรุณาตรวจสอบชื่อที่อยู่ของท่านที่ส่งให้ฟางอีกครั้งถ้าท่านไหนมีการเปลี่ยนแปลงรบกวนแจ้งภายในวันเสาร์นี้นะคะ 

พบคำผิดคำตกหล่นรบกวนแจ้งด้วยจ้าว เดี๋ยวฟางมาแก้เน้อ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}