Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณครูจอมหื่นตอนที่ 2

ชื่อตอน : คุณครูจอมหื่นตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2560 14:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณครูจอมหื่นตอนที่ 2
แบบอักษร

คุณครูจอมหื่นตอนที่****2

ออด!!!

“พะ…พี่ขอโทษครับ!”

แผนการที่วางไว้เป็นอันพังครืนเมื่อเสียงออดดังขึ้นจนทำให้ธีได้สติกลับมา  ขณะที่ริมฝีปากของเราสองคนกำลังจะสัมผัสกันอยู่แล้ว!

จ๋อม…

ธีรีบลุกขึ้นจากอ่างแล้ววิ่งออกไปทั้งๆอย่างนั้น  ไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองวิ่งตัวเปียกออกไปรับแขก  ผมทุบน้ำในอ่างจนกระเซ็นด้วยความเจ็บใจ

อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ!

ว่าแต่…ใครมาแต่เช้ากันนะ?   นี่มันยังไม่แปดโมงเลยนี่นา

ด้วยความอยากรู้  ผมรีบขึ้นจากอ่างแล้วเอาผ้าเช็ดตัวมาพันเอวไว้ก่อนจะวิ่งตามธีออกไป  ไว้คราวหน้าค่อยหาโอกาสอ่อยใหม่ก็ได้วะ  ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่  ต้องมีสักวันแหละน่าที่หมอนั่นจะทนใจแข็งไม่ไหว!

แล้วเมื่อไหร่ที่เขาหลงใหลในตัวผมอีกครั้ง

เมื่อนั้นล่ะ  เขาจะได้รู้จักกับคำว่าเจ็บปวดเจียนตาย!

“สวัสดีครับพี่ธี  ผมมาเช้าไปหรือเปล่า  พอดีแวะซื้อโจ๊กมาด้วย  เลยว่าจะมากินด้วยกันน่ะครับ”

“ไม่หรอกๆ  เข้ามาเลย  พอดีพี่มีแขกน่ะ”

“แขก?”

เสียงบทสนทนาจากทางหน้าประตูเรียกความสนใจจากผมได้มาก

คนที่มาคือใครกันนะ?

“ใครมาเหรอธี”

ตะโกนถามขณะที่กำลังจ้ำอ้าวเดินเข้าไปหา  แต่ผมเห็นเขาได้ไม่ถนัดนักเพราะว่าธียืนบังอยู่  กระทั่งไอ้อาบังที่ว่ายอมหลบมุมไป…

ผู้ชายเจ้าของเรือนผมสีดำและใบหน้าหล่อเหลาเอาการ  ขนาดตัวใกล้เคียงกับธีแต่ก็เล็กกว่าพอสมควร  ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ดูอ้อนแอ้นและบอบบางเท่าผม  มีกล้ามแขนและเส้นเลือดปูดที่ลำตามแบบฉบับชายชาตรีทั่วไป  เขามองผมสลับกับธีด้วยสีหน้าตกใจ

“พี่ธี  อย่าบอกนะว่า…”

“เฮ้ย!  ไม่ใช่อย่างที่เสือคิดนะครับ  นี่นารุ  เป็นลูกชายของเพื่อนสนิทแม่พี่เอง  แต่ความจริงเราทั้งคู่ก็โตมาด้วยกันจนสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆไปแล้วล่ะ   ตอนนี้นารุได้งานเป็นครูผู้ช่วยโรงเรียนอนุบาลหมีน้อย  พ่อกับแม่ก็เลยให้เขามาพักอยู่ที่นี่  ก็เท่านั้นเอง”

ธีรีบอธิบาย

ผมมองไปทางผู้มาเยือนที่ชื่อคุณเสืออะไรนั่นอย่างไม่ชอบหน้า  ถ้าจำไม่ผิด  ตอนธีออกมาเปิดประตูให้ผมนั้นก็หลุดพูดชื่อนี้ออกมาเหมือนกันนี่นา  แสดงว่านัดกันไว้ก็เลยคิดว่าคนที่มาในตอนแรกคือคุณเสือทั้งที่จริงเป็นผมสินะ

“สวัสดีครับ  ยินดีที่ได้รู้จัก  ผมเสือ  เป็นพาร์ทเนอร์เรื่องการเขียนการ์ตูนของพี่ธี”

“เสือเป็นคนเขียนเรื่อง  ส่วนพี่เป็นคนวาดน่ะ”

ธีช่วยแนะนำด้วยอีกแรง  ผมพยักหน้ารับไปตามมารยาท  แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกไม่ชอบหน้าหมอนี่อยู่ดี

หรือว่าธีจะแอบชอบคนๆนี้อยู่  ไม่งั้นคงไม่รีบแนะนำว่าผมเป็นแค่น้องขนาดนั้นหรอก

ไม่ได้นะ  ผมจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาขัดขวางแผนการของผมเด็ดขาด!

“ธี  ผมหิวแล้วล่ะ  มีอะไรกินหรือเปล่า”

“มีครับคุณนารุ  ผมซื้อโจ๊กมาหลายถุงเลย  กินด้วยกันได้นะครับ  เราสองคนกินไม่เยอะหรอก”

เราสองคน?

คำพูดคำจาที่ดูสนิทสนมพวกนี้มันคืออะไรกันวะ! 

ผมหนีไปทำใจแล้วเรียนต่อที่ออสเตรเลียมาแค่สิบปี  ธีถึงกับมีคนที่ใช้คำว่าเราร่วมกันเลยงั้นเหรอ!!!

“เอ่อ…ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ  ทำไมดูเหมือนคุณนารุจะโกรธ…”

สติที่แตกกระเจิงไปกลับมาอีกครั้ง

ผมจะมาทำให้เสียแผนตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด  ถ้าขืนอาละวาดเป็นเด็กๆเหมือนเมื่อตอนนั้นมีหวังโดนธีโมโหใส่แน่ๆ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ  ผมแค่เจ็บตานิดหน่อยก็เลยต้องเพ่งมองน่ะ   สงสัยคงจะเพ่งมากไปเลยดูเหมือนคนกำลังโกรธมั้งครับ”

“อ๋อ…ถ้างั้นคุณนารุไปใส่เสื้อผ้าเถอะครับ  เดี๋ยวพวกเราเตรียมอาหารเช้าให้เอง”

“จะดีเหรอครับ  เกรงใจจัง  ให้ผมกับธีทำเองดีกว่า  คุณเสือเป็นแขก  ไปนั่งรอหน้าจะเหมาะกว่านะครับ”

คำพูดของผมทำเอาคุณเสือที่กำลังจะแกะโจ๊กออกชะงัก

เขาเหลือบตามองผมสลับกับธีด้วยสีหน้าหวาดๆ  เหมือนไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี

“เสืออยู่เถอะ  เรามาที่นี่บ่อยเสียจนเหมือนห้องของตัวเองไปแล้วนี่  ส่วนนารุ  พี่ว่ารีบไปเสื้อผ้าเถอะครับ  จะได้มากินโจ๊กด้วยกัน”

ธีตัดสินใจเองเรียบร้อย

พอเจ้าของบ้านเอ่ยปากแบบนั้น  คุณเสือเลยลงมือแกะถุงโจ๊กและเตรียมนู่นเตรียมนี้ต่อราวกับว่ามันคือบ้านของตัวเองจริงๆ

สนิทสนมกันถึงขั้นไหนแล้วนะ  ทำไมธีที่มีโลกส่วนตัวของตัวเองสูงเสียดฟ้าคนนั้นถึงได้ให้คนอื่นเข้ามารุกล้ำพื้นที่ของตัวเองได้ขนาดนี้ล่ะ

ทั้งที่กับผม…

กับผมธียัง…

‘นี่มันเรื่องส่วนตัวของพี่นะ  นารุอย่าก้าวก่ายได้ไหม’

ผมยังจำคำพูดในวันนั้นได้ดีไม่เคยลืม

“ครับ”

แต่แล้วสิ่งที่ผมทำได้มีแค่รับคำและส่งยิ้มกลับไปเท่านั้น

ยังไงก็แล้วแต่  ผมจะทำตัวใจร้อนวู่วามเหมือนแต่ก่อนไม่ได้  ถ้าหากทำตัวน่าเบื่อแบบนั้นคงไม่ส่งผลดีต่อแผนการที่วางไว้แน่นอน

คนอย่างธีน่ะ…

หากไปร้อนหรือทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขา  เขาจะยิ่งถอยออกไป

และสุดท้าย…ก็จะหายไปจากสายตาของคุณเลย  ผมรู้เรื่องพวกนั้นดีที่สุด  แล้วก็เจ็บปวดกับมันมามากมายเหลือเกิน

ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะสงบจิตสงบใจของตัวเองได้เพื่อกลับออกมาเผชิญหน้ากับธีและคุณเสืออีกครั้ง  ทั้งสองคนนั่งรอกินโจ๊กพร้อมผมก็จริง  แต่ที่นั่งที่เว้นไว้ให้มันเหมือนผมจะเป็นแขกมากกว่าเป็นผู้อาศัยคนหนึ่งเสียอีก

ถ้าจะนั่งใกล้ชิดกันขนาดนั้น  ทำไมไม่ขี่คอกันไปเลยเล่า!

“มาแล้วเหรอครับคุณนารุ  เชิญนั่งสิครับ”

ยังจะมาเชิญอีก  ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าใครกันแน่ที่เป็นแขกของที่นี่น่ะ!

แต่ก็อีหรอบเดิม  ผมทำได้แค่ส่งยิ้มแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาและธี  ที่ไม่เข้าใจที่สุดในตอนนี้ก็คือ…ผมเป็นอะไรกันแน่  ทำไมต้องรู้สึกโกรธและฉุนเฉียวขนาดนี้ด้วย  ขืนเป็นแบบนี้แผนการทั้งหมดจะไม่พังเพราะใครแต่เพราผมนี่แหละ!

ผมต้องทำให้ธีตกหลุมรัก

ไม่ใช่เป็นฝ่ายมาตกหลุมรักเสียเองแบบนี้!

อย่าเชียวนะไอ้นารุ  ห้ามกลับไปคิดอะไรแบบนั้นอีกเด็ดขาด!

“เป็นไงครับพี่ธี  อร่อยไหม”

ทันทีที่ธีตักคำแรกเข้าไป  อีกฝ่ายก็หันไปถามหน้าแป้นแล้น  ยิ้มแย้มกันราวกับคู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานหมาดๆ

“อร่อยมากเลยครับ  ซื้อมาจากร้านไหนเนี่ย”

“ร้านประจำผมเองล่ะ  เจ้าเซียนแนะนำมา”

เจ้าเซียน?

ใครกันนะ?

ถึงจะสงสัยแต่ก็ทำได้แค่เก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ข้างใน  แล้วมองดูทั้งคู่คุณเรื่องนั้นเรื่องนี้ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ผมไม่เข้าใจเลย

“แล้วต้นฉบับใหม่เสือคุยกับคุณอ้อนหรือยังครับว่าเดดไลนคือเมื่อไหร่”

“สิ้นเดือนนี้ครับ  แต่ว่า…มันขะขอพล็อตคร่าวๆก่อน  เดี๋ยวเรื่องนั้นผมจะคุยกับไอ้อ้อนเอง  พี่ธีไม่ต้องห่วงนะ”

อ้อน?

มาอีกหนึ่งคนแล้วสิ  พวกเขารู้จักคนๆเดียวกันกี่คนนะ   แบบนี้ความสัมพันธ์จะเป็นแค่พาร์ทเนอร์กันจริงๆหรือเปล่าเนี่ย

อ๊ากกกก  ชักจะหงุดหงิดแล้ววุ้ย

“แล้วนารุล่ะครับ  เตรียมพร้อมสำหรับการสอนหรือยัง”

หลังจากที่พวกเขาเอาแต่คุยกันเองมาพักใหญ่  ธีก็เริ่มเห็นผมมีตัวตนขึ้นมาบ้าง  เขาเบนสายตาหันมาถามผม  เป็นคำถามที่แสดงถึงความสนิทในระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดินสุดๆ

ท่าทางงานอ่อยธีให้หลงรักคงไม่ง่ายแล้วสิ

“ก็ยังตื่นเต้นอยู่หน่อยๆนะ  แต่คิดว่ารับมือได้สบายมาก  ธีไม่ต้องห่วงหรอก”

“แต่ว่า…น่าสุนกดีนะครับ  เป็นครูอนุบาลเนี่ย  แสดงว่าคุณนารุต้องเป็นคนใจดีมากแน่ๆ  ถึงได้มาเป็นครูโรงเรียนอนุบาลแบบนี้”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ  ผมก็แค่ชอบเด็กเท่านั้นเอง”

เพราะเด็กน่ะใสซื่อไร้เดียงสา  ไม่มีทางทำให้ใครต้องเจ็บปวดเสียใจยังไงล่ะ!  เพราะแบบนี้…เวลาผมอยู่กับพวกเขาถึงได้สบายใจ  ราวกับหลุดไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

“ต่างกับผมเลยนะครับ  ผมน่ะไม่ชอบเด็กเอาเสียเลย  ที่บ้านก็มีอยู่คนหนึ่ง  ตัวปัญหาสุดๆ”

“คุณเสือมีน้องชายเหรอครับ?”

“จะว่ายังไงดีล่ะ   ฮะๆๆๆ”

อีกฝ่ายหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งที่ใบหน้าแดงแปร๊ด

มีแค่ผมคนเดียวสินะที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย  พวกเขาเอ่ยคำถามและให้ความสนใจกับผมแค่นั้นก็หันไปคุยกันเองต่อ

ยิ่งนานไปผมยิ่งรู้สึกตัวหดเล็กลงๆ  อยู่นอกสายตาของพวกเขาจนไม่มีใครสนใจสักคนเลยแฮะ

“ฮ้า…อิ่มจัง  อร่อยไหมครับคุณนารุ”

“อ้อ  ครับ  อร่อยมากเลย  ขอบคุณสำหรับมื้อเช้านะครับ”

“งั้นเดี๋ยวตรงนี้พี่เก็บเอง  เสือไปเตรียมตัวเถอะ”

“ไม่เป็นไรครับ  เดี๋ยวผมช่วย”

“ไม่เอา    พี่เป็นเจ้าของบ้านนะ   เสือเป็นแขก  จะให้พี่มาใช้ให้แขกทำนู่นทำนี่อย่างเดียวได้ไง  น่าเกลียดแย่”

“ผมเต็มใจน่า  อย่าพูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกันสิครับ”

ตึง!

เกิดความเงียบขึ้นทันทีที่ผมตบโต๊ะลงไปเสียงดัง  ธีและคุณเสือที่กำลังยื้อแย่งถ้วยชามกันไปมาชะงักแล้วหันมามองที่ตัวทำเสียงอย่างผม…

“เดี๋ยวผมชวนธีเก็บโต๊ะเองครับ  คุณเสือไปทำงานดีกว่า”

“อะ…เอางั้นเหรอครับ   ถ้างั้นฝากด้วยนะครับ”

คุณเสือปล่อยมือออกจากถ้วยโจ๊กที่แย่งกับธีอยู่แล้วรีบหยิบกระเป๋าของตัวเองเดินเข้าไปในห้องนอน

เดี๋ยวนะ!

ทำไมต้องเข้าไปในห้องนอนด้วยเนี่ย!!!

“ให้ผมช่วยนะ”

ธีไม่ปฏิเสธ  แต่ก็ไม่ตอบรับเช่นกัน  ผมช่วยหยิบถ้วยของตัวเองและของคุณเสือเดินไปตรงซิงค์ล้างจานโดยมีพี่ธีเดินถือถ้วยของตัวเองและแก้วน้ำทั้งสามใบตามมาติดๆ

“พี่ล้างเองดีกว่าครับ  นารุเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ  ไปนอนพักดีกว่านะ”

“ไม่เป็นไรครับ  ผมอยากช่วยล้าง”

เอ่ยเสียงอ่อนพร้อมกับวางถ้วยชามทั้งหมดลงในซิงค์ก่อนจะหันกลับไปรับถ้วยในมือธี  แต่…รับมาเฉยๆมันก็ไม่สนุกน่ะสิ

หมับ…

ค่อยๆจับไปที่มือหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดนั้นอย่างแผ่วเบา  เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนของกันและกัน

“ธีล่ะ  อยากช่วยผมไหม”

พรึ่บ!

“อ๊ะ…”

ร่างสูงร้องเสียงหลงเมื่อถูกผมกระตุกแขนไปด้านหลังจนเหมือนเขากำลังจะกอดผมอยู่กายๆ  วงแขนโอบรอบคอธีเอาไว้พลางยื่นหน้าไปกระซิบเบาๆที่ข้างหู

“ผมคิดถึงธีนะครับ…”

เอาสิ  อ่อยขนาดนี้  ถ้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยก็ให้มันรู้ไป!!!

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพตอนที่สองแล้วจ้า   หนูนารุของเรายังคงเดินหน้าอ่อยแบบไม่ลืมหูลืมตา  ไม่รู้พีธีจะทนไปได้อีกสักกี่น้ำกันนะ   เล่นยั่วซะขนาดนี้ต้องมีตบะแตกกันบ้างล่ะ  แต่ว่า…เข้าใจผิดคิดว่าพี่ธีกับพี่เสือเป็นอะไรกันนี่  น่ารักจริงๆ 5555+  สงสัยต้องรอให้เจ้าเซียนออกมาประกาศตัวควาเมป็นเจ้าของเร็วๆนี้ซะแล้ว

ตอนนี้ยังสามารถสั่งซื้อได้อยู่นะคะ  ใครสนใจอินบ๊อกในเพจโลดดดดด  จุ๊บๆๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}