SaY_bg♤●

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2560 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11
แบบอักษร

ไอด้ายังคงขังตัวเองไว้ในห้องน้ำเธอยังไม่พร้อมจะคุยกับใครตอนนี้ เธอบอกได้คำเดียวว่าเจ็บที่ตบคนที่ตัวเอง(เคย)รัก ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บแต่เธอโมโหจนควบคุมไม่ได้เท่านั้นเอง เธออยากให้คนข้างนอกไดรู้ว่าสิ่งที่ทำกับเธอนั้นมันเจ็บและตราตรึงในใจมากขนาดไหน เธออยากให้คนข้างนอกได้รู้ว่าความเจ็บมันเป็นยังไง! 

ไอด้า Part

ฉันเช็ดน้ำตาลวกๆเปิดประตูออกไปเพื่อจะคุยกับคนที่โดนฉันตบ พอออกมากลับไม่เจอใครเจอเพียงกระดาษโน้ตติดไว้ที่กระจก ฉันไม่สนแม้แต่จะอ่านหรือชายตามองเลยแม้ต่อน้อย ฉันเดินลงมาก็เห็นป้าคนเมื่อเช้ากำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ที่สวนหลังบ้าน ฉันยังไม่อยากกลับเท่าไหร่เลยเดินไปหาป้าคนนั้น 

"ทำอะไรอยู่คะ?" ฉันเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม 

"ดูแลสวนดอกไม้ให้คุณหนูเล็กค่ะ" ป้าแกตอบฉันกลับด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน 

"ยัย...เอ่อ..โรสเป็นคนปลูกหมดเลยหรอคะ?" เกือบไปแล้วไหมล่ะ 

"ค่ะ คุณหนูชอบดอกไม้พวกนี้มากมันเหมือนเป็นตัวแทนของตัวเองตอนเด็กๆจ๊ะ" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถาม 

"ดอกไม้พวกนี้ชื่ออะไรหรอคะ?"  

"ดอกไฮเดรนเยียจ๊ะ"  

"มันหมายถึงหัวใจด้านชาไม่ใช่หรอคะ?" 

"ใช่จ๊ะ คุณหนูเล็กบอกว่ามันเหมือนตัวเธอและนิสัยของเธอเมื่อตอนเด็กๆ ตอนแรกมีแต่คนห้ามว่าไม่ให้ปลูกแต่พอเจอสายตาของคุณหนูเข้าไปถึงกับต้องยอม ขนาดคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงยังไม่กล้าขัดเลยค่ะ สงสัยกลัวองค์จะลงคุณหนูเล็ก ฮ่าๆ" ป้าแกเล่าไปก็หัวเราะไปเลยทำให้ฉันเผลอหัวเราะตามไปด้วยเราสองคนคุยกันอย่างถูกคอป้าแกเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังจนฉันขำท้องแข็งถ้าไม่เกรงใจฉันจะลงไปนอนหัวเราะเลยล่ะ 

"เอ้อ! ป้าเกือบลืมไปคุณหนูเล็กฝากบอกว่า ถ้าจะกลับบ้านให้ไปบอกคนขับรถเดี๋ยวเขาจะพาไปส่งที่บ้าน" ฉันพยักหน้าก่อนจะมองหาหาใครบางคนและดูเหมือนป้าแกจะรู้เลยตอบ 

"คุณหนูเล็กออกไปข้างนอกได้สักพักแล้วล่ะค่ะ คุณไอด้าทะเลาะอะไรกับคุณหนูของป้ารึเปล่าคะ?" ป้าแกถามแต่ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ 

"เอ่อออ ด้าขอตัวกลับก่อนนะคะะ เดี๋ยวคุณแม่ท่านจะเป็นห่วงเอา ขอบคุณนะคะที่เล่าเรื่องตลกๆให้ด้าฟัง" ฉันกล่าวก่อนจะเดินไปที่รถบอกให้เขาไปส่งที่บ้าน ฉันพึ่งรู้ว่าเป็นทางเดียวกับบ้านของฉันเลย พอจอดถึงบ้าน ยัยจีน่าก็รีบวิ่งออกมารับทันที  

"มีอะไรรึเปล่าแก" ฉันถามเพราะยัยนี่ทำหน้าเครียดใส่ 

"มีแต่ยังไม่อยากคุยตอนนี้ แกเข้าไปหาคุณแม่ก่อนเถอะ" ฉันฟังยังไม่ทันจบก็สาวเท้าเข้าไปในบ้านทันทีก็เห็นว่าท่านกำลังคุยอยู่กับใครสักคนนี่แหละซึ่งฉันก็ไม่เคยเห็นมาก่อน 

"ยัยด้า นี่คุณหวานคนที่จะมาเป็นหุ้นส่วนของโรงแรมที่กำลังจะสร้างในตอนนี้ คุณหวานคะนี่ลูกสาวดิฉันชื่อ ไอด้า คนที่จะเข้าไปบริหารโรงแรมที่ภูเก็ตค่ะ" ฉันมองหน้าเธอ เธอมองหน้าฉันก่อนจะยิ้มและยื่นมือมาให้ฉันจับซึ่งฉันก็ทำตามอย่างว่าง่าย 

"เรียกว่าพี่หวานก็ได้จ๊ะ" เสียงเธอหวานสมชื่อเลยล่ะ 

"งั้นพี่หวานก็เรียกไอด้าว่า ด้า ก็ได้ค่ะ" ฉันเลยขอตัวขึ้นห้องเพื่อให้ทั้งสองคนได้คุยกัน 

แก๊ก

"เฮ้ออ" ฉันถอนหายใจอย่างไม่มีสาเหตุ 

"เป็นอะไร"  

"เปล่า" ฉันหลบสายตาจ้องจับผิดของเพื่อนสาว 

"แกคิดว่าฉันจะเชื่อป่ะ" ฉันส่ายหัว 

"งั้นก็บอกมาว่าเป็นไร"  

"ฉันยังไม่พร้อมจะเล่าตอนนี้ แกเข้าใจฉันน่ะ"  

"เครๆ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกล่ะกันและจำเอาไว้ว่าเพื่อนคนนี้อยู่ข้างแกเสมอถ้าแกมองไม่เห็นใครอย่าลืมมองคนข้างๆแกล่ะ" ฉันได้ยินถึงกับบ่อน้ำตาแตกและเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง 

"ฮึก ฮือ แกฉันเจ็บ ฉันเจ็บตรงนี้ ฮืออ" ยัยจีเอามือลูบหัวฉันเบาๆ 

* *

'ทำไมสัมผัสนี้ถึงไม่เป็นเธอน่ะ'


"เคยฟังเพลงนี้ไหม รักมากเท่าไหร่ ใจเจ็บเท่านั้น" ฉันส่ายหัวน้อยๆ ยัยจีเลยเดินไปเปิดเพลงที่บอกด้วยมือถือของมันเอง 

"ไม่เคยก็ฟังซ่ะ.." ฉันดึงยัยจีมากอดไว้และตั้งใจฟังเพลงที่มันเปิดให้ ยิ่งฟังฉันก็ยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีกจนยัยจีปิดเพลงแทบไม่ทัน 

ฉันยอมรับแล้วล่ะว่ารักคนนี้มากถึงมากที่สุดแต่ฉันก็ยังไม่สามารถให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำกับฉันได้  

"แกโอเคนะ?" ฉันออกจากอ้อมกอดเพื่อนสาวก่อนจะยิ้มหวานให้เป็นการตอบคำถาม  

"นอนพักซ่ะ พรุ่งนี้เรามีเรียนแต่เช้า" จีน่าหยิบผ้าห่มขึ้นมาคุมให้ก่อนจะเดินออกไป พอไม่มีใครอยู่ด้วยฉันก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเผลอหลับไปหรือจะเรียกว่าพักสายตาก็ได้น่ะก็แม่น่ะสิมาปลุกทำไมก็ไม่รู้ฉันเลยต้องลุกจากที่นอนมาเปิดประตูให้ 

"มีอะไรคะแม่" ฉันกอดอกเหมือนเด็กถูกขัดใจ 

"วันนี้เรามีนัดทานข้าวกับคุณหวานอีกประมาณ 1ชั่วโมงเจอกันข้างล่างน่ะ" แม่บอกธุระเสร็จก็เดินไปฉันเลยทักท้วงไม่ทัน 

"ให้มันได้อย่างนี้สิ" ฉันเดินกับเข้าไปในห้องอีกครั้งและพยายามหลับอีกครั้งแต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายเลยพอหลับตาภาพของคนใจร้ายก็ลอยเต็มไปหมดเยี่ยมมากยัยไอด้า ฉันว่าตัวเองก่อนจะข่มตาจนหลับไปในที่สุด.



อีกทางด้านนึง ตอนนี้ร่างบางอยู่ที่บ้านของเพื่อนสนิทเป็นที่เรียบร้อยแล้วพอเธอเห็ยเพื่อนสาวก็เข้าไปกอดแทบไม่ทันเลยส่งผลให้คนโดนกอดนอนหงายหลังล้มลงไปบนโซฟา นานากำลังจะว่าเพื่อนแต่พอเห็นน้ำตาเพื่อนก็ด่าไม่ลงก่อนจะกอดตอบ 

"อยากเล่าอะไรมั้ย?" นานาถามคนที่นอนซบอกเธออยู่ 

"ฮึก คือ..../กรี๊ดดด!!!!" เราสองคนหันไปทางต้นเสียงก็เห็นพี่พรีมทำท่าตกใจแล้วเดินดิ่งมาหาเราสองคน 

"พะ พวกแกทำอะไรกันเนี่ย!" พรีมถามสองสาวที่ยังคงนอนกอดกันไม่ยอมแยกแม้แต่นิดเดียว 

"ซักผ้ามั้ง ก็เห็นอยู่ว่ากอดกัน" นานาตอบ 

"อย่ากวนอวัยวะเบื้องล่างฉันได้มั้ยห่ะ!" พรีมมองค้อนยัยน้องตัวแสบ 

"แล้วทำไมไม่คิดก่อนถามล่ะ" นานายังคงเถียงไม่เลิกจนพรีมต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ 

"แล้วยัยโรสเป็นอะไรล่ะนั่น" พรีมถามน้องสาวแต่คำตอบคือส่ายหัว 

"มันมาถึงก็กระโดดกอดนาแล้ว พอมันจะตอบพี่ก็ขัดจังหวะ" นานาว่าพรีม 

"นี่ฉันผิด?" พรีมเอามือชี้ตัวเอง

"Yes,sister" นานาตอบก่อนจะบอกเพื่อนให้ลุกออกจากตัวและนั่งคุยกันดีๆ "เล่ามาได้แล้ว" โรสเลยเล่าให้ฟังทั้งหมดแบบไม่มีปิดบังอีกครั้ง 

"ฉันควร ฮึก ทำไงดี" นานาดึงเพื่อนสาวมากอด เธอนั้นไม่ชอบน้ำตาโรสเลยแม้แต่นิดเดียว 

"พี่จะสงสารหรือจะสมน้ำหน้าแกดีเนี่ย" พรีมส่ายหัวกับสิ่งที่ได้ยินจากปากเพื่อนน้องสาว 

"ถ้าไม่ให้กำลังใจกันก็หยุดเถอะพี่พรีม" นานาบอกพี่สาว ส่วนร่างบางก็กอดแน่นกว่าเดิม  

"วันนี้นอนกับนาที่นี่ล่ะกันน่ะ" 

 "ไม่เป็นไรเดี๋ยวโรสกลับไปนอนที่บ้านดีกว่า" ร่างบางตอบเสียงเบา 

"อย่าดื้อสิคะ" นานาดุเพื่อนสาว 

"ไม่ได้ดื้อนะๆๆให้โรสกลับไปนอนที่บ้านนะๆๆ" ร่างบางอ้อนเพราะเธอรู้นิสัยนานาดี 

"ok ok ถ้ามีอะไรโทรหานาได้เลยน่ะหรือไม่ก็ทักไลน์มาน่ะ" นานาก็ต้องยอมอีกตามเคย เมื่อไหร่ฉันจะเลิกใจอ่อนกับการอ้อนของแกสักทีเนี่ย!! 

'But mama im in love with a criminal And this type of love Isn't rational'

โรสควานหามือถือก่อนจะดูว่าเป็นเบอร์ใครเธอถึงกดรับ 

"ว่าไงคะพี่หวาน" เธอพูดเสียงเรียบตามฉบับตัวเอง 

"(พี่มีนัดทานข้าวกับคุณหญิงน้ำทิพย์เรื่องการสร้างโรงแรมพี่เลยจะให้เราไปแทนเรย์ รายนั้นดันมีทานข้าวกับลูกค้าใหญ่)" พี่หวานพูดธุระของตัวเอง 

"ตกลงค่ะ" ฉันตอบก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าตัวเอง

 "พี่หวานโทรมามีไรหรอ?" นานายื่นน้ำลิ้ลจี่ของโปรดให้กับร่างบาง 

"ขอบคุณจ๊ะ ให้โรสไปคุยงานแทนพี่เรย์" ร่างบางรับน้ำจากเพื่อนสาว 

"ถ้ากลับจากคุยงานแล้วอย่าลืมทักไลน์มาบอกนาน่ะ นาเป็นห่วง"  

"ok งั้นเรากลับก่อนน่ะ จุ๊ป!" คนโดนหอมถึงกลับเขิน 

'ถ้าแกไม่ใช่เพื่อนฉันป่านนี้แกไม่รอดแล้ว'


โรสขับรถออกมาจากบ้านนานาเธอขับไปเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดที่สวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยคู่รักมากมายมีตั้งแต่เด็กม.ต้นยันรุ่นใหญ่ เธอเดินทอดน่องไปเรื่อยจนลืมไปว่าตัวเองนั้นเป็นนางแบบชื่อดังเลยไม่ได้ 

"สวัสดีครับคุณโรส" ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกากล่าวทักร่างบางอย่างเป็นมิตรแต่สิ่งที่ได้กลับคือสายตาเย็นชา "ผมชื่อแม็คครับ" ชายหนุ่มยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาที่เธอมองมา 

"ใครถามมิทราบ" คนฟังถึงกลับชาที่หน้า ชายหนุ่มยังคงยิ้มให้กับเธอ

 "ผมแค่อยากแนะนำให้รู้จักเท่านั้นเอง" 

 "ฉันบอกหรอว่าอยากรู้จัก" จึก! โดนไปอีกหนึ่งดอกแต่ชายหนุ่มก็ยังคงถามไปเรื่อยจนร่างบางทนไม่ไหวต้องบอกว่า 

"Sorry I don't like men" ชายหนุ่มได้ยินถึงกลับอึ้งไม่คิดว่านางแบบสาวจะชอบตีฉิ่งก่อนจะเดินออกจากตรงที่ร่างบางยืนอยู่ 

"หึหึ" ฉันหัวเราะกับสีหน้าของคนที่เจอฉันสวนคำพูดใส่ ฉันเดินไปเรื่อยๆก็เห็นเด็กน้อยกำลังกระโดดคว้าลูกโป่งที่ติดอยู่บนต้นไม้  

"แงๆๆๆ" เด็กน้อยนั่งร้องไห้เมื่อตัวเองคว้าเท่าไหร่ก็คว้าไม่ได้ 

"เป็นอะไรคะหนุ่มน้อย" ฉันถามเสียงอ่อนโยนและส่งยิ้มให้

 "ผะ ผมจะเอาลูกโป่งครับ" เด็กหนุ่มชี้ไปบนต้นไม้ 

"ถ้าพี่เอามาให้แล้วต้องหยุดร้องนะครับ" เด็กน้อยพยักหน้ารัว เธอเดินไปเอาลูกโป่งที่ติดอยู่บนต้นไม้แล้วเดินเอามาให้เด็กน้อยที่ตอนนี้หยุดร้องไห้เรียบร้อยแล้ว 

"ขอบคุณครับพี่คนสวย" เด็กหนุ่มยิ้มจนตาหยี โรสเห็นก็อดยิ้มตามไม่ได้ 

"ใครสอนให้เราพูดแบบนี้ หืม"  

"พี่สาวผมครับ อ๊ะ พี่นินครับ!" เด็กน้อยโบกมือให้พี่สาว พอพี่สาวเห็นก็รีบเดินมาหาทันที 

"อยู่นี่เองให้พี่ตามหาอยู่ได้ ขอบคุณน่ะค่ะที่อยู่เป็นเพื่อนตาน๊อต" คนที่ชื่อกล่าวกับร่างบาง 

"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนน่ะค่ะ ไปแล้วน่ะหนุ่มน้อย" โรสบอกเด็กน้อยก่อนจะยิ้มให้คนที่ชื่อนินได้เขินกับรอยยิ้ม 

"พี่นินๆไม่จีบหรอ?" เด็กน้อยถามพี่สาวที่ตอนนี้กำลังเขินบิดไปบิดมาจนคนแถวนร้คิดว่าโดนมดกัน 

"รู้ดีน่ะเราอ่ะแต่พี่ว่าหน้าคนเมื่อกี๊คุณๆน่ะ" เด็กหนุ่มเลยหยิบมือถือพี่สาวมาก่อนจะยื่นให้ดู

 "ก็คนที่พี่ตั้งเป็นรูปหน้าจอปลดล๊อคไง" พี่สาวถึงกลับร้องอ๋อ ไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่ตัวเองแอบปลื้มจะมายืนคุยอยู่กับเธอเมื่อสักครู่นี้เอง 

"ตามคนนั้นไปกันเถอะ" นินบอกน้องชายก่อนจะเดินตามร่างบางไป ส่วนคนที่โดนสะกดรอยตามก็ไม่ได้รู้อะไรเลยว่าตัวเองเป็นที่ต้องการของคนที่ตัวเองช่วยเมื่อกี๊นี้เอง.




TBC.


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น