Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 8 : ทำตัวน่ารัก [100%]

ชื่อตอน : Chapter 8 : ทำตัวน่ารัก [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8 : ทำตัวน่ารัก [100%]
แบบอักษร


Chapter8: ทำตัวน่ารัก

พอพวกเราลงจากเครื่องเเล้ว ก็มีรถจากที่พักมารับเรา ฉันนอนห้องเดียวกับเจ๊ ซึ่งห้องของฉันกับไอ้บ้านั่นอยู่ข้างกัน หวังว่าเขาไม่ปืนมาปล้ำฉันนะ เขาคงไม่โรคจิตขนาดนั้นมั้ง ฉันคงคิดมากไปนิดนึง

พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายงานตอนสิบโมง งั้นตอนนี้ฉันก็ไปช็อปปิ้งได้นะสิ จะซื้ออะไรไปฝากเเม่ดีน้า

"เจ๊ไปช็อปปิ้งกัน" ฉันชวนเจ๊จิมที่ตอนนี้นั่งใช้กล้องส่องผู้อยู่ที่ระเบียง โรคจิตจริงๆ

"เจ๊ไม่ว่าง" เห็นผู้ชายสำคัญกว่าฉันกี่ครั้งเเล้วเนี้ย

"ไม่ว่าง ทำไร" ฉันถามกลับ

"ส่องผู้อยู่"

"เจริญจ้า"

ไปคนเดียวก็ได้วะ ภาษาไม่ค่อยได้ก็ถูๆไถๆไปละกัน พอฉันเปิดประตู ก็เจอนายมาวินอยู่ที่หน้าห้องฉัน

"มีอะไรคะ"

"ผมจะชวนคุณไปทานข้าว"

ฉันชอบนิสัยเขาอยู่อย่างนึง คือเป็นคนพูดตรงๆเหมือนฉัน

"ไม่ค่ะ"

ขืนไปทานกับเขา ได้อ้วกเเตกพอดี

"สิบล้าน"

"โอเคค่ะ"

พูดถึงเงินขึ้นมา พูดปฏิเสธไม่ค่อยได้เลยคะ ปากมันเป็นอัติโนมัติ

"ค่อยน่ารักหน่อย"

"ชิ"

ฉันเดินตามเขา เเล้วเขาจะพาฉันไปกินข้าวที่ไหนเนี้ยนี่เพิ่งจะหกโมงเองจะกินทำไมเช้า

"คุณ"  ฉันเรียกเขาเเล้วเขาก็หยุดเดินหันมามองหน้าฉัน

"มีอะไร" เขาทำหน้าเบื่อโลกเล็กน้อย

"ไปช็อปปิ้งก่อนไม่ได้หรอ" ฉันชวนเขา ฉันไม่มีเวลาอยู่ที่นี่นานพรุ่งนี้ถ่ายงาน มะรืนก็กลับ ฉันคงไม่มีปัญญามาเองหรอก

"ได้สิ"

"เย้"

ฉันเดินนำหน้าเขาเข้าไปในลิฟต์ตามมาด้วยคุณมาวิน

"จะไปไหน ทำไมไม่รอรถ"

เขาตะโกนถามฉัน เพราะว่าฉันเดินออกมาโดยไม่รอรถ

"เดินไปดีกว่าค่ะ"

พอฉันพูดเเบบนั้นเขาก็รีบวิ่งตามฉันมาเเล้วจับมือฉัน ฉันมองที่มือสลับกับหน้าเขา

"เดี๋ยวคุณหาย"

"ฉันไม่ใช่เด็กเเล้วนะคะ"

ฉันหน้ามุ่ยใส่เขา เเต่ทำไมฉันถึงรู้สึกดีเเบบนี้ ไม่ได้เราจะเเพ้ให้เขาไม่ได้

พวกเราเดินไปตามทาง เจอร้านเสื้อผ้าฉันก็ลากเขาให้เข้าไปในร้าน พอฉันเข้าร้านฉันก็ปล่อยมือจากเขา เเล้ววิ่งปรี่เข้าไปดูชุด ชุดนี้ถ้าเเม่ใส่ต้องสวยเเน่ๆ

"คุณชุดนี้สวยปะ"

ฉันชูชุดที่ฉันเลือกให้แม่ให้เขาดู

"แก่ไปคุณ"

"ฉันซื้อให้เเม่ ไม่ได้ใส่เองสักหน่อย"

พอฉันตอบไปแบบนั้น ทำให้เขายิ้มออกมา ทำไมรอยยิ้มของเขามันทำให้ใจฉันเต้นเเรงนะ ฉันหันมาอีกทาง เลือกชุดให้เเม่เเล้ว เลือกให้ตัวเองบ้างดีกว่า  ฉันมองไปเรื่อยๆ ก็สะดุดอยู่ชุดนึง เป็นเดรสสั้นเกาะอก คุมไล่ด้วยขน ฉันยกชุดนี้ขึ้นมากำลังจะหันไปถาม

"ไม่สวย"

"ห๊ะ"

เขามายืนอยู่ข้างหลังฉันตอนไหนเนี้ย เขานี่เเฟชั่นเเย่มาก ชุดสวยจะตาย

"หนาวจะตายใส่เกาะอก" เขาพูดเเล้วทำหน้าเหมือนจะอารมณ์เสียนิดนึง

"ใครว่าฉันจะใส่ที่นี่ ฉันจะไปใส่ที่ไทยต่างหาก"

ฉันหันไปสนใจชุดต่อ เอาไว้ใส่ไปงาน

"นี่คุณ ชุดนี้สวยกว่าตั้งเยอะ"

ฉันหันไปมองชุดในมือเขา

"แม่ชีชัดๆ"

ปิดไปหมดคะ เสื้อเเขนยาว กับกระโปรงยาว ลากพื้นเลยมั้งนะ

"เอาสองชุดนี้ค่ะ"

ฉันยื่นสองชุดนี้ให้เขาเเต่ดูเหมทอนเขาจะฟังไม่รู้เรื่อง ก็ฉันพูดอังกฤษไม่ได้นิ

"เธอบอกว่าเอาชุดนี้ชุดเดียว อีกชุดไม่เอา เเล้วผมขอเดรสน่ารักๆ ไม่โป๊มากนะครับ"(พูดเป็นภาษาอังกฤษ) เขาพูดอะไรไม่รู้เรื่องเเต่เขาชี้ชุดที่ฉันเลือกให้เเม่ พนักงานคุยกับเขาเสร็จก็เดินไปเคาร์เตอร์ เเต่ว่าไม่ยักรู้เเหะว่าเขาพูดอังกฤษเป็นด้วย

"ว๊าว เก่งเหมือนกันนะเนี้ย"

"หล่อด้วย"

ฉันชูนิ้วโป้งให้เขา พอเขาตอบกลับมาฉันรีบเก็บนิ้วโป้ง เเล้วเดินไปจ่ายตัง คนอะไรหลงตัวเองเวอร์ เเต่ก็หล่อจริงอะ อันนี้ยอมรับ

"นี่ครับ"

เขายื่นบัตรเครดิตของเขามาตัดหน้าฉัน

"ไม่ ฉันจะจ่ายเอง" ปัดมือเขาออกเเล้วยื่นบัตรฉันไปแทน

"สิบล้าน"

ฉันดึงมือกลับเข้ามาที่เดิม เเล้วผายมือให้เขา

"เชิญค่ะ"

"ครับ"


พอฉันช็อปปิ้งเสร็จ เขาก็พาฉันมาที่ร้านอาหารเเห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ โรงเเรม 

"เเพงไปมั้ยคุณ ฉันกินข้างทางก็ได้"

ฉันเปิดดูราคาอาหารที่อยู่ในเมนู อื้อเเพงเอาเรื่องอยู่ ฉันไม่มีตังจ่ายหรอกนะ

"อยู่กับมาวินสะอย่าง แพงเเค่ไหนก็จ่ายได้"

"ชิ"

ทำไมวันนี้เขาทำตัวน่ารักจัง ฉันจะไม่ติดกับเขาเด็ดขาด

"ไว้ฉันจะเลี้ยงคืนนายละกัน" 

ฉันไม่ให้เขาเลี้ยงฉันฟรีๆ เเน่ 

"เลี้ยงทั้งชีวิตเลยได้ปะ"

มันจะน่ารักเกินไปเเล้วนะ 

"รีบสั่งเหอะ เขารอนานเเล้ว"

ฉันไม่ตอบคำถามเขา ก็ไม่รู้จะตอบยังไงนิ

"คร๊าบบบบ"

ลืมกินยามารึเปล่าเนี้ย ทำไมทำตัว พูดจาเเปลกๆ 


พอฉันกินเสร็จก็กลับมาที่โรงเเรม เราไม่มีอะไรจะคุยกัน ต่างคนต่างเงียบด้วยกันทั้งคู่ จนเราเดินมาถึงหน้าห้อง เขายื่นถุงที่ใส่เสื้อผ้าของฉันมาให้ 

"ขอบคุณค่ะ" 

"เต็มใจครับ เข้าไปนั่งเล่นในห้องผมมั้ย"

ได้ทีละเอาใหญ่เลยนะคะคุณมาวิน 

"ไม่ดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ"

ฉันบอกลาเขาก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเอง ทำไมฉันจะต้องยิ้มด้วยวะเนี้ย

[มาวิน]

ตอนเเรกก็กะว่าจะเเค่เล่นๆ เเต่ทำไมพอผมรู้จักตัวตนเธอจริงๆ ผมกับชอบที่เธอเป็นเเบบนี้หรือว่าผมจะชอบเธอจริงๆ เธอดูไม่เหมือนผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเจอ เธอไม่เวี่ยง เป็นคนพูดตรงๆ เเรงเเต่จริงใจ รักครอบครัว ไม่เรื่องมาก ถ้าเป็นผู้หญิงที่ผมเคยควง เธอจะให้ผมซื้อนั่นซื้อนี่ให้ เเต่กับเธอคนนี้เธอกลับอยากจ่ายเองทุกอย่าง ผมชักอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้เเล้วสิ เเต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลย ผมนี่เเหละจะเป็นผู้ชายคนเเรกที่คว้าหัวใจเธอให้ได้ไม่ว่าจะทำด้วยวิธีใดก็ตาม




......................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น