Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 15 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

ชื่อตอน : พายุ 15 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2560 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 15 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%
แบบอักษร

**​ **

พายุ 15 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)



   “ใบข้าว นั่งสิ เราจองที่ไว้ให้” คิมพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเหมือนเคย วันนี้ใบข้าวมาเรียนตามปกติ หลังจากที่เมื่อวานกลับไปนอนที่บ้าน ใบข้าวก็ยังโดนลากขึ้นไปนอนห้องคุณลมอยู่ดี ส่วนตอนเช้าใบข้าวก็ลงมาช่วยงานป้าตามปกติและออกมาเรียน คุณลมยังไม่ตื่น ใบข้าวก็ไม่อยากรบกวน แค่มาเรียนเอง คงไม่เป็นอะไร


“ขอบคุณนะคิม เมื่อวานเราขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน”


“ไม่เป็นไร เราจดงานเผื่อใบข้าวแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ อาจารย์ไม่ได้สอนอะไรมากหรอก”


“ขอบคุณอีกครั้งนะคิม วันนี้เราเรียนคาบอาจารย์อธินใช่มั้ย แต่แปลกจังทำไมอาจารย์มาสอนสาย ปกติน่าจะมาแล้วนี่นา” ใบข้าวมองนาฬิกาที่ติดกับผนังในห้องเรียน พบว่าเลยเวลามาสิบห้านาทีแล้ว ปกติอาจารย์อธินไม่เคยเข้าสอนสายเลย มันดูแปลกดี



ครืน*!!!*


เสียงเปิดประตูห้องก่อนอธินจะเดินถือกระเป๋าที่เตรียมสอนเข้ามา ด้านหลังมีใครสักคนเดินตามมาติดๆ พออธินเข้าไปยังโต๊ะของผู้สอน ก็จับคนที่อยู่ด้านหลังอกมายืนต่อหน้าทุกคน


“นี่เพื่อนใหม่ของพวกคุณ เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอมจากดูแลเพื่อนด้วยล่ะ” พอจบประโยคนี้ ทุกคนก็ฮือฮากันยกใหญ่ มหาลัยนี้ไม่ใช่ว่าใครจะเข้าได้ง่ายๆ แถมยังเข้ามากลางเทอมอีกเลยเป็นที่น่าสนใจว่าเพื่อนใหม่คนนี้คงจะเส้นใหญ่มาก


“หวัดดี เราชื่อคณิต เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ ฝากตัวด้วยนะ” ร่างเล็กโบกมือให้เพื่อนอย่างร่าเริงก่อนจะโดนเขกหัวจากทางด้านข้างเบาๆ


“ไปหาที่นั่งได้แล้วคณิต จะได้เริ่มสอนสักที”




“ก็ได้ แต่ว่าคณิตจะนั่งไหนล่ะ เอ๊ะ!! นั่นมันนางฟ้าของคณิตนี่ นางฟ้า~~” คณิตที่มองไปรอบๆห้อง ก่อนจะเจอแสงสว่างระยิบระยับจากนางฟ้าของคณิตที่เรียนห้องเดียวกัน ฮื่อ… นี่มันคือพรหมลิขิต คณิตฟิน~

~

“รู้จักกันเหรอใบข้าว” คิมถามอย่างสงสัยเมื่อจู่ๆเด็กใหม่เข้ามานั่งกอดแขนใบข้าวไม่ปล่อย ปกติใบข้าวไม่ใช่คนที่จะสนิทกับใครง่ายๆเสียหน่อย


“อืม.. รู้จักนิดหน่อยน่ะ คณิตนี่คิมนะ เพื่อนสนิทเราเอง”


“ยินดีที่ไม่รู้จัก นางฟ้าของคณิตนะ ห้ามจีบ เดี๋ยวไอ้คนเถื่อนต่อยเอานะ” คณิตบอกพร้อมกอดแขนใบข้าวแน่น พร้อมกับบอกคนที่นางฟ้าแนะนำให้รู้จัก


“……” คิมไม่ตอบอะไรนอกจากถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อนใหม่นี่สติไม่ดีเหรอ และไอ้คนเถื่อนนี่คือผู้ชายคนนั้นของใบข้าวสินะ


“เงียบได้แล้ว เรียนเสร็จแล้วค่อยคุยกันวันนี้เราจะมาเรียนต่อจากเรื่องที่แล้ว…..” อธินที่บอกดุๆ ก่อนจะเริ่มต้นการสอนเสียที เสียเวลามามากพอแล้ว ส่วนคณิตที่โดนดุก็นั่งหน้าบูด แต่พอหันมาหาใบข้าวก็เปลี่ยนเป็นยิ้มหวาน นางฟ้าอยู่เฉยๆยังน่ารักเลย คณิตชอบ~~~~~~





“หิวๆๆ แต่ไม่อยากกินข้าวเลยอยากกินขนม แล้วนางฟ้ากินอะไรคณิตเลี้ยงเอง” หลังเรียนเสร็จและอาจารย์ปล่อย ใบข้าวก็เดนออกจากห้องโดยมีคณิตเกาะแขนไม่ยอมปล่อย  เกาะอย่างกับลูกลิงที่พลัดพรากจากแม่ไปแสนนานยังไงอย่างงั้น


“กินข้าวก่อนสิคณิต”


“นางฟ้าบอกให้คณิตกินข้าว คณิตกินก็ได้”


“คิมอยากทานอะไรรึเปล่า มีเรียนตั้งบ่ายสองเราออกไปทานข้างนอกดีมั้ย” ใบข้าวหันไปถามเพื่อนที่เดินตามมาเงียบๆ ปกติคิมก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว พอมีคณิตอยู่ด้วยเหมือนโดนคณิตแย่งพูดไปหมดเลย


“เราตาใจใบข้าวเลย”


“อธิน~~~~ จะไปไหน!!!” ใบข้าวที่คุยอยู่กับคิมต้องหันมามองคณิตที่ส่งเสียงดังเรียกใครสักคน แต่พอได้ยินชื่อก็หันมองคณิตทันที ทำไมดูสนิทกับอาจารย์อธินจัง สองคนนี้เป็นอะไรกัน นี่เป็นความคิดของใบข้าวและคิมที่เกิดขึ้น


“เสียงดังนะเจ้าดื้อ บอกแล้วไงที่มหาลัยห้ามเรียกแบบนี้” อธินที่เดินเข้ามาและบอกเสียงดุ แต่คณิตไม่กลัว แต่ก็เดินไปหลบอยู่หลังใบข้าวทันที


“อธินขี้บ่นเป็นตาแก่เลย” คณิตงึมงำเบาๆ


“อาจารย์รู้จักคณิตด้วยเหรอครับ” ใบข้าวถามขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย ดูจากการเรียกชื่อที่สนิทสนมนั่นแล้ว น่าจะสนิทกันพอสมควร


“คณิตคือน้องชายแท้ๆของผมเอง ฝากพวกคุณดูแลด้วยแล้วกัน ถ้าดื้อมากๆก็ดุได้เลย ผมอนุญาติ”


“อธินขี้บ่น ตาแก่!!”


“คณิตครับไม่พูดแบบนั้นสิ ไม่น่ารักเลย” ใบข้าวดุเพื่อนใหม่ เพราะพูดจาไม่ค่อยน่ารักกับผู้ใหญ่เท่าไร


“คณิตไม่พูดแล้ว นางฟ้าอย่าดุคณิตนะ”


“อย่าพูดอีกนะครับคณิต”


“อื้อ คณิตจะเป็นเด็กดี” อธินมองภาพน้องชายที่เลิกดื้อกับใบข้าวแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ดีที่เจอคนกำราบได้ แต่กับอีกคนที่ยืนไม่พูดไม่จาเลย ทำให้อธินเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาน้องชายตามเดิม


“อย่าดื้อนะคณิต ตอนเย็นก็ไปรอที่รถ”


“รู้แล้ว นางฟ้าไปกินข้าวนะ คณิตหิวแล้ว หน้านิ่งก็หิว ใช่มั้ยหน้านิ่ง” หันไปถามความเห็นคิม ชื่อแปลกที่คณิตเรียกคิม เรียกรอยยิ้มจากใบข้าวได้ทันที ช่างสรรหาเรียกจัง


“หน้านิ่ง?” คิมย้ำทวนคำพูดของคณิตอีกครั้ง ก่อนจะเผลอทำหน้าตาไม่ชอบใจออกมาเพียงวูบเดียวก่อนจะทำหน้าตาแบบเดิมและมองรอยยิ้มของใบข้าวก่อนจะยิ้มตามออกมา


“ไปกันเถอะ ไปก่อนนะครับอาจารย์”


“ไปเถอะ ผมมีประชุม อย่าดื้อกับเพื่อนนะคณิต”


“เค้ารู้แล้ว!!!!” หันมาบอกพี่ชายก่อนจะเดินกอดแขนใบข้าวเดินไปหาอะไรกินแบบเหมือนเดทเลย คณิตตัดหน้านิ่งออกไป หน้านิ่งเป็นหุ่น หน้านิ่งเป็นตัวประกอบฉากไง ให้คณิตและนางฟ้านั่งทานข้าวสองต่อสอง ฮื่อ,,, คิดแล้วเขิน





ส่วนคนที่ได้รับฉายาใหม่ว่าหน้านิ่งก็เดินตามไปไม่ห่าง ถ้ามองไม่ผิด แอบเห็นอาจารย์บ้านั่นแสยะยิ้มมุมปากเล็กๆด้วย คิดจะส่งน้องตัวเองให้มาช่วยจีบใบข้าวล่ะสิ ฝันไปเถอะว่าคิมจะยอม คิมอาจจะยอมแพ้ผู้ชายคนนั้นเพราะใบข้าวรัก แต่กับอาจารย์คนนี้คิมไม่ยอมให้มาทำคะแนนหรอก!!


“นางฟ้าหม่ำๆ คณิตป้อน” อาหารในจานถูกตักขึ้นมาตรงหน้าใบข้าว ที่กำลังจะเริ่มทานอาหาร เค้าทั้งสามคนตัดสินใจออกมาทานข้าวในห้าง เพราะกะทานเสร็จจะเดินฆ่าเวลารอเรียน ใบข้าวอยากได้หนังสือไปอ่านเล่นด้วย แต่พอเข้ามานั่งในร้าน พออาหารมาเสิร์ฟคณิตก็คอยป้อนใบข้าวไม่หยุด ใบข้าวก็รู้สึกเอ็นดูคณิตเหมือนน้องก็ยอมรับอาหารที่คณิตป้อน


“คณิตนายทำไมไม่กินบ้าง” คิมถามขึ้นมา เห็นคณิตตักทานไปคำเดียวเอง นอกนั่นเล่นป้อนแต่ใบข้าว


“ทำไมหน้านิ่งต้องทำเสียงดุด้วยล่ะ เราจะรอกินขนมเลย เราอิ่มแล้ว”


“ไม่ได้ ทานข้าวเข้าไปเดี๋ยวนี้”


“หน้านิ่งนี่อธินสองชัดๆ น่าเบื่อ!!” คณิตบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะยอมตักข้าวกิน นางฟ้าเหมือนนางฟ้า ตามใจคณิตแหละ แต่หน้านิ่งนี่เหมือนอธินสอง พวกคนน่าเบื่อ ชิชิ


ใบข้าวมองเพื่อนทั้งสองคนแล้วยิ้มออกมาบางๆ มีคณิตเข้ามาก็มีสีสันดี ทั้งๆที่เวลาทานข้าวกับคิมจะเงียบๆกัน ไม่ค่อยเสียงดังเท่าไร แต่พอคณิตมาอยู่ด้วยแบบนี้ จากการที่มองคิมดูหล่อนิ่ง ใบข้าวกลับกำลังว่ารู้สึกว่าคิมเหมือนคุณแม่จอมเฮี้ยบเลยสิ…..


แต่พอนั่งทานข้าวแบบนี้ก็อดคิดถึงคุณลมไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณลมจะตื่นมาทานข้าวเช้ายังนะ แต่นี่ก็เที่ยงแล้วด้วย เมื่อคืนใบข้าวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกๆเห็นคุณลมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเปิดคอมไปด้วยเงียบๆ คงจะเคลียร์งานของรีสอร์ทจนดึก เมื่อเช้าถึงไม่รู้สึกตัว ถ้ากินข้าวไม่ตรงเวลาแบบนี้ ใบข้าวกลัวคุณลมจะป่วยจริงๆ เฮ้อ!! จะโทรไปก็กลัวว่าจุ้นจ้าน ใบข้าวไม่กล้าโทรหรอก เฮ้อ!!




.................................................50%..........................................................



“นางฟ้า ให้คณิตไปส่งบ้านนะๆๆ คณิตอ่ะขับรถไม่เป็นแต่นั่งรถแท็กซี่ไปส่งได้นะ” หลังเรียนคาบบ่ายเสร็จ ใบข้าวก็โดนคณิตตามเกาะแขนไม่ห่าง พยายามขอร้องไปส่งใบข้าว แต่บอกนั่งรถแท็กซี่ไปส่ง ซึ่งมันดูจะลำบากไปหน่อยจนไปข้าวเอ่ยปฏิเสธไป


“ไม่ต้องหรอก คณิตต้องกลับกับอาจารย์นะ เรากลับเองได้”


“ไม่เอา เดี๋ยวนางฟ้าโดนฉุด”


“ไม่โดนหรอกจริงมั้ยคิม”


“อืม..”


“หน้านิ่งนี่ใช้ไม่ได้เหรอ ปล่อยให้นางฟ้ากลับคนเดียวได้ไง บู้!!!” ทำปากยื่นปากยาวใส่คิม หน้านิ่งนี่รู้จักคำว่าโลกสดใสมั้ย ควรพูดเยอะๆนะ ทำตัวเหมือนตาแก่อธินไปได้ ชิชิ


“เพ้อเจ้อน่าคณิต ยังไงเรากลับก่อนนะ ไปก่อนนะคิมเจอกันพรุ่งนี้ บายนะคณิต” ใบข้าวรีบผละตัวออกมา ก่อนคณิตจะไปส่งตนเองจริงๆ มีหวังได้วุ่นวายแน่ๆ ไหนจะกลับไปเจอคุณลมอีก ไม่รู้ว่าคนหน้าดุจะว่าใบข้าวมั้ยที่ออกมาเรียนโดยไม่บอก เฮ้อ!!!




“นี่หน้านิ่ง ไปเที่ยวบ้านเราม่ะ” คณิตที่นั่งรอพี่ชายอยู่ใต้ตึกโดยรั้งตัวคิมไว้เป็นเพื่อนก็พูดไม่หยุด พูดจนคิมกลัวว่าเพื่อนใหม่จะไม่มีเสียงพูดในวันพรุ่งนี้ เกิดมาไม่เคยพูดรึไง แล้วรู้จักกันวันเดียวยังจะชวนไปบ้าน ไว้ใจคนง่ายไปมั้ย


“ไม่ไป”


“ทำไมล่ะ เราไม่อยากนั่งรถแล้วฟังอธินบ่นคนเดียวอ่ะ ตาแก่นั่นน่าเบื่อ”


“นั่นพี่นายไม่เหรอ”


“พี่แต่ทำตัวเหมือนพ่อ บู้!! ไม่น่ารักเหมือนนางฟ้าเลย” คณิตบ่นออกมาแล้วยู่หน้ากับสิ่งที่พูดเล็กน้อย เมื่อนึกถึงหน้านิ่งๆเรียบๆสายตาชอบตวัดดุๆใส่ ก็อยากจะบ้าตาย อธินเป็นคนที่ไม่น่ารักเลยสักนิด ชอบบ่น จู้จี้ด้วย มีดีแค่หล่อแหละ แต่คณิตอยากมีคนน่ารักๆแบบนางฟ้ามากกว่า ฮื่ออออ ชอบ~~~~



“เพราะนายพูดมากไง ฉันจะกลับแล้วพี่นายเดินมานั่น ลาล่ะ” คิมรีบบอกลาเมื่อเห็นพี่ชายเพื่อนที่เป็นถึงอาจารย์คนดังกำลังเดินมาทางนี้ แค่เห็นหน้าก็ไม่อยากมองแล้ว หมอนี่ชอบใบข้าว ศัตรูหัวใจ ไปไหนก็ชอบเจอ น่าเบื่อ!! รีบไปดีกว่า ไม่อยากจะโดนมองเท่าไร แค่คิมต้องเรียนด้วยบางวิชาก็น่าเบื่อจะตายยามสายตาดุๆคมๆนั่นมองมาไม่หยุด หึ๊ย!!


“หน้านิ่งเหมือนผู้หญิงมีประจำเดือนเลย” อารมณ์แปรปรวนดีจัง แต่ก็ชอบทำตัวนิ่งไปงั้นแหละ แต่ทำไมเห็นหน้าตาแก่อธินต้องรีบหนีด้วยล่ะ สงสัยตาแก่ชอบบ่นเหมือนตอนอยู่บ้านแน่เลย!!


“เพื่อนเรารีบไปไหนล่ะ” อธินถามน้องชายที่มองตนเองด้วยใบหน้างอๆ เจ้าเด็กเอาแต่ใจ!!


“เพราะอธินเป็นตาแก่ไง ใครเค้าอยากจะอยู่ด้วย ขนาดหน้านิ่งยังไม่อยากมองอธินเลย!!”


“โวยวายเดี๋ยวจะโดน กลับบ้านได้แล้ว พี่มีตรวจงานนักเรียนอีกเยอะ”


“หน้าก็แก่ ยังทำตัวแก่ วัยรุ่นเซ็ง!!” คณิตเดินกอดกระเป๋าตามพี่ชายแล้วบ่นงึมงำ รอบตัวมีแต่คนจริงจังไม่สนุกเลย อยากได้คนแบบนางฟ้ามาไว้ข้างกาย คณิตยอมที่จะรุกจีบเลยแหละ ถ้านางฟ้ายอมมาอยู่ด้วย อยากได้ดาวคณิตก็จะพับให้ อยากได้เดือน คณิตก็จะไปซื้อโมเดลมาต่อ แค่นางฟ้ามาให้นอนกอดก็พอ อิอิ






“มีเมียเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คร่างกาย~~~~~” ไฟที่เปิดเพลงกวนอารมณ์พี่ชายในห้องนั่งเล่น ขณะที่อีกคนเดินเป็นหนูติดจั่น อยู่ไม่สุขยามไม่เห็นแม้แต่แหงาเมียเด็กเข้ามารั้วบ้านสักที อยากจะถามว่าโทรศัพท์มีไว้ทำไม อยากรู้ว่าอยู่ไหนแต่ไม่ยอมโทร โธ่ๆๆ พ่อหนุ่มหัดรัก ริอยากจะมีเมียเด็กแต่เก็กซึน!!


“ไม่อยากกินข้าวเย็นใช่มั้ย แกอยากไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาลเหรอ” หันมาถามอย่างเอาเรื่อง ร้องเพลงก็กวนประสาทมากพอแล้ว หน้าตายิ่งแล้วใหญ่ อยากจะถีบกระเด็นออกจากบ้านแรงๆสักหลายๆที


“คุณพายุหัสบดินทร์ครับ อยากรู้ว่าใบข้าวก็ไหนก็โทรครับ มีโทรศัพท์ไว้บูชาเหรอ”


“ทำไมฉันต้องโทร”


“แหมๆๆ ใจร้อนอยู่ไม่สุขแบบนี้ โทรเถอะครับคุณชาย มันไม่น่าอายหรอก”


“หุบปากของแกไปเลยไฟ” ทำไมลมต้องเป็นคนโทรไป เด็กนั่นควรโทรมามั้ย นี่หายเงียบไปเลย เหอะ!! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน น่าหงุดหงิดชะมัด ปวดหัวก็ปวด รู้ดีว่าตนเองจะมีไข้ แต่ก็ไม่อยากนอน ถ้าใบข้าวยังไม่กลับ ลมจะไม่นอน!! และจะโทษว่าตนเองไม่สบายเพราะเมียไม่ดูแล เหอะ!!!


“เราก็หวังดี รักเค้าก็ว่ารัก ไม่ใช่ทำซึนแล้วปากแข็งไม่พูด ระวังโดนหมาคาบไปนะครับ” นี่ไฟเตือนด้วยความหวังดี ทำเป็นใจร้ายเล่นบทคนเถื่อน ไฟไม่เคยเห็นพี่ชายคนที่สามมีสัมพันธ์กับใครเลยนอกจากใบข้าว ที่ไปฉุดเค้าทำเมียแล้วตามติดยิ่งกว่าอะไร ปากก็บอกว่าไม่สนๆ แต่ความจริงคือโคตรสนเลย นอกจากคนสวยแล้วก็มีใบข้าวนี่แหละที่ทำให้พายุ หัสบดินทร์เป็นผีบ้าได้ นี่ขนาดยังไม่ยอมพูดว่ารักนะ ถ้าลองพูดสิ จะขนาดไหน หึหึ คงตามติดเป็นเงาประจำกายไปแล้วล่ะ


“ถ้านั่งเงียบๆแล้วมันจะตาย แกก็ไสหัวไปซะ ก่อนจะได้ตายจริงๆ”


“ใครจะตายเหรอครับ” ใบข้าวที่กลับมาพอดี ถามขึ้นเมื่อได้ยินอะไรตายๆ แต่พอคุณลมตวัดสายตามองใบข้าวก็รู้สึกเหมือนงานจะเข้าตนเองยังไงไม่รู้ ใบข้าวไปทำให้คุณลมโกรธมากๆรึเปล่า ใบข้าวกลับบ้านตรงเวลานะ ไม่ได้เลยเวลาด้วย….


“เหอะ!!!” ลมเหอะใส่ใบข้าวเสียงดัง ก่อนจะเดินหนีขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้ที่รับรู้เหตุการณ์ทุกอย่างหัวเราะออกมาเสียงดัง


“ฮะๆๆๆ โอ๊ย!! ใบข้าวขึ้นไปง้อพี่ลมด้วยนะ สงสัยจะงอน”


“งอนเหรอครับ?”


“ก็เราไม่โทรมาเลย พวกคนแก่ก็งี้ ทำตัวเป็นไอ้หนุ่มหัดรัก ไม่ไหวๆ หัวเราะจนท้องจะแข็งแล้ว ฮ่าๆๆ”


“งั้นใบข้าวขึ้นไปหาคุณลมก่อนนะครับ”


“ไปเถอะๆๆ ก่อนพายุจะก่อตัว เห็นว่าปวดหัวตั้งแต่เที่ยงๆด้วย ระวังนะใบข้าว” ไฟโบกมอไล่ใบข้าวให้ตามคนเจ้าอารมณ์ขึ้นไปข้างบนห้องก่อนจะมีอารมณ์พายุจริงๆ และตนเองน่าจะถ่ายวิดีโอเมื่อครู่ไว้ นี่มันประวัติศาสตร์ ตาแก่จอมซึนงอนเมียเด็กที่ไม่ยอมโทรหาเพราะรู้สึกจะป่วย อยากอ้อนเมียไรงี้ โอ๊ย!!!ไฟหัวเราะจนปวดท้องหมดแล้วจริงๆ เรื่องนี้ต้องขยาย ฮ่าๆๆ



“เอ่อ… คุณลมครับ ใบข้าวขอโทษที่ไม่ได้โทรหา” ใบข้าวที่เข้ามาในห้องนอนของลมก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ คนร่างใหญ่ที่นอนหันหลังอยู่บนเตียงให้ใบข้าว ทำราวไม่ได้ยินที่ใบข้าวบอก อาการแปลกๆของคุณลมทำให้ใบข้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย คุณลมแปลกๆไปมั้ยนะ แต่อาการแบบนี้มัน อย่าบอกนะว่าเป็นไข้แบบที่พี่ไฟบอกจริงๆ คงเพราะคุณลมเอาแต่โหมงานดึกๆจนไม่สบาย พอไม่สบายก็จะมีนิสัยเด็กๆ ทำไมใบข้าวถึงรู้เพราะเคยเจอฤทธิ์ตอนคุณลมงอแงกับพี่น้ำในช่วงก่อนๆไง


“คุณลมไม่สบายรึเปล่าครับ” เดินเข้าไปแตะตัวคนนอนหันหลังให้เบาๆ ร่างกายที่อุ่นๆเล็กน้อย ทำให้ใบข้าวแตะมือไปที่หน้าผาก และก็เป็นอย่างที่คิด คุณลมโหมทำงานตอนกลางคืนจนพักผ่อนไม่เพียงพอ แถมยังนอนตากแอร์เย็นๆอีกเลยป่วย และถ้าหากเป็นอย่างที่พี่ไฟบอกว่างอนที่ใบข้าวไม่โทรหา ก็อาจจะเป็นผลจากอาการป่วยก็ได้


“สนใจด้วยรึไง หึ!!” ทำเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจ แต่ใบข้าวก็ยิ้มออกมาบางๆ


“แล้วทำไมคุณลมไม่โทรหาใบข้าวครับ รู้ตัวว่าไม่สบายก็ควรนอนพักสิครับ”


“ฉันไม่ได้ป่วย แค่ปวดหัว มีเมีย เมียก็ไม่อยู่ดูแล เหอะ!!”


“ใบข้าวมีเรียนนี่ครับ งั้นใบข้าวไปเอายามาให้ทานนะครับ คุณลมทานยารึยัง”


“ไม่กิน!!!”


“ไม่ได้นะครับ ถ้าไม่ทานยาจะไม่หายนะครับ”


“ไม่เอา นายเป็นเมียฉันก็ทำหน้าที่เมีย มาให้ฉันนอนกอดเดี๋ยวนี้ ถ้าตื่นแล้วฉันจะยอมกิน”


“แต่ว่า…”


“เร็วๆ ไม่งั้นฉันจะไม่กินข้าวกินยา ไม่กินอะไรเลย” ใบข้าวมองคนป่วยที่เริ่มเอาแต่ใจเต็มสตรีมแล้ว คุณลมนิสัยงอแงหาดูยากก็จริง แต่ก็รับมือยากมากเช่นกัน และใบข้าวก็คงขัดใจอะไรไม่ได้ เพราะยังไงตนเองก็ใจอ่อนกับคุณลมเสมอ เฮ้อ…..


“ครับ แต่ตื่นมาคุณลมต้องเช็ดตัว ทานข้าว ทานยานะครับ”


“อืม.. ” ใบข้าวยอมล้มตัวนอนข้างๆคนป่วยที่พอตนเองนอนลงก็ดึงเข้าไปก่อน คุณลมโหมดไม่สบายน่ารักปนน่าตีจริงๆ แต่พอหายป่วยกลับเป็นคนดุๆเถื่อนๆเสียนี้ เฮ้อ… พายุสมชื่อจริงๆคุณลมเนี๊ย……….



.....................................................100%...........................................................

ป่วยแล้วอยากอ้อนเมียไง ใครจะทำไม 55555

ปล. ยัังไม่เช็คคำผิดนะคะ ง่วงมากกกกก  ฝันดี~~~

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น