by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

28/ สูญสลาย (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 28/ สูญสลาย (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 28

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 64.6k

ความคิดเห็น : 579

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2560 07:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 4,400
× 0
× 0
แชร์ :
28/ สูญสลาย (แก้คำผิด)
แบบอักษร

โปรดP...

"เข้ามาสิ แต่กูบอกไว้ก่อนถ้ามึงแลตามองไอ้ปอแม้แต่นิดเดียว กูสัญญาว่ามึงจะเห็นภาพนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ลูกตาของมึงกูจะเป็นคนควักออกมาด้วยมือกูจริงๆนะไอ้โอ นู่นของมึงอยู่บนเตียง" ผมเปิดประตูให้ไอ้โอพลางเอ่ยปากเตือนในเรื่องสำคัญที่มันต้องรับรู้ไว้ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้มันเข้ามา มันพยักหน้ารับแล้วเดินผ่านไอ้ชินที่นอนทับตัวปอไว้โดยไม่ชายตามองสักนิด

"เอ๊ะ! พี่โปรดอะไรกันฮะ ทำไมพี่โอ"

"พีวางยาไอ้ชินใช่มั้ย ทำไมล่ะอยากให้ไอ้ชินเอาไอ้ปอเหรอ? อืม..เมื่อกี้พี่สนองพีไปแล้วงั้นตอนนี้พีควรตอบแทนพี่บ้างนะ ขอบใจที่ให้เปิดซิงเป็นคนแรกพี่รับรู้ในความรักของพีแล้ว พี่จะตอบแทนให้พีแน่ๆแต่มันต้องเป็นหลังจากวันนี้ อ่ะกินซะ คิดว่าฤทธิ์ยามันคงไม่น้อยไปกว่าตัวที่ไอ้ชินโดนหรอก" ผมยื่นซองสีขาวให้พลางมองพีนิ่งๆ พีรับซองยาไปตาก็จ้องตอบมานิ่งๆเช่นกัน ในความร้ายกาจของพีผมต้องกำราบเอาไว้เพื่อตอกย้ำให้รู้ว่าห้ามแตะต้องของต้องห้ามของผมอีก นี่คือบทเรียนเล็กๆที่พีต้องได้รับมัน

"โปรดมึงมีถุงปะวะ"

"ใต้หมอนน่ะ ไม่รู้เหลือกี่อันพอดีเมื่อกี้กูใส่สองชั้น" ผมตอบไอ้โอแค่นั้น แล้วรีบกลับไปหาสิ่งสำคัญที่ต้องจัดการก่อนจะสายเกินไป

"เพื่อน กูขอ" ผมรั้งตัวไอ้ชินที่กำลังซุกไซ้ไปทั่วซอกคอมือก็ลูบคลำคนข้างล่างไปทั่ว ภาพที่เห็นทำให้ผมต้องรีบคุมสติตัวเองไม่ให้หลุดเหมือนตอนตั้งใจจะจบชีวิตของตัวเองกับไอ้ปอเมื่อกี้

"แต่มึงเป็นคนเลือกแบบนี้เองนะโปรด" ไอ้ชินหยุดชะงักสิ่งที่กำลังทำอยู่ ท่าทางและแววตาของมันแสดงให้เห็นว่าไม่ยอมแพ้เช่นกัน ผมอับจนทุกหนทางเมื่อมองเห็นสายตาเลื่อนลอยของคนเบื้องล่าง ไอ้ปอเคยมีอาการแบบนี้ครั้งหนึ่งตอนที่มันเกือบโดนข่มขืน ตอนนี้มันก็กำลังเป็นแบบนั้นอีกครั้ง และดูเหมือนว่าจะหนักหนากว่าครั้งที่แล้วมาก ไอ้ปอกำลังฝังตัวอยู่ในโลกของตัวเอง โลกที่ไม่มีผมโลกที่มันจะไม่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องอะไรก็ตาม

กริ๊ก! "กูรู้ว่ามึงกล้ายิง เอาสิกูก็ยอมให้มึงฆ่ากูเหมือนกัน มึงคิดว่ามึงรักไอ้ปอคนเดียวรึไงวะ! กูเองก็รักมันและกูก็มั่นใจว่าจะไม่มีวันทำให้มันมีน้ำตาเหมือนที่มึงทำ ยกไอ้ปอให้กูจริงๆไม่ได้เหรอวะโปรดกูขอร้อง" ถ้าพวกไอ้หมอเป็นเพื่อนสนิทที่ผมรัก ไอ้ชินเองก็เป็นเพื่อนสนิทที่ผมรักไม่น้อยไปกว่าพวกนั้น น้ำตาของมันทำให้ผมปวดใจพอๆกับน้ำตาของไอ้นัทไอ้ตุลย์

"กูก็ขอร้องเหมือนกัน ชินมึงอย่าทำมันเลยอย่าเด็ดปีกบางๆของมันเหมือนที่กูทำอีกเลย แมงปอตัวนี้มันช้ำมากเกินไปแล้ว"

"ฮึก" ผมกับไอ้ชินเราทั้งคู่ต่างก็น้ำตาไหลออกมา เมื่อก้มมองแววตาเหม่อลอยของคนที่นอนอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจ

"แล้วมันยุติธรรมเหรอวะโปรด กูกำลังเริ่มต้นใหม่กับมัน ชีวิตของกูกับไอ้ปอกำลังจะเริ่มต้นด้วยกันแต่แล้วมึงก็มาพังทุกอย่าง ฮึก แบบนี้มันยุติธรรมกับกูสองคนตรงไหน"

"งั้นมึงช่วยสงเคราะห์ให้กูกับเมียรักหน่อยได้มั้ย กูไม่เคยกลัวความตายจากคนอื่นแต่กูปล่อยให้เมียรักกูอยู่ตรงนี้ แล้วตัวเองจากไปตามลำพังไม่ได้" ผมยัดลูกโม่อาวุธที่สามารถจบลมหายใจใครต่อใครได้เพียงนัดเดียวใส่มือไอ้ชิน เวลานี้ผมเองก็ทรมานและเจ็บเกินกว่าจะอยากหายใจแล้วเหมือนกัน

"ไอ้สัส!มึงจะเห็นแก่ตัวไปถึงไหน ขนาดโลกอื่นมึงก็ยังจะเหนี่ยวรั้งมันไปด้วยรึไงแล้วคนที่ยังอยู่อย่างกูล่ะไอ้เหี้ย!" ไอ้ชินตวาดลั่นห้องตาของมันแดงก่ำ น้ำใสๆยังไหลจากตาของเราทั้งคู่

"ฮึก กูขอโทษจริงๆว่ะเพื่อน ไว้กูจะชดเชยหนี้ครั้งนี้ให้มึงเองนะชิน" ผมคุกเข่าก้มหน้าให้มันอย่างอับจนหนทาง ไอ้ชินดึงผมเข้าไปกอดทั้งที่ตัวมันเองยังสั่นด้วยแรงสะอื้น จากนั้นเราสองคนก็ได้แต่นั่งมองร่างกายเปลือยเปล่าของคนที่เรารัก โดยไม่สนใจเสียงร้องครวญครางบนเตียงสักนิด

"มึงไหวมั้ยชิน เดี๋ยวกูให้พี่บัญชาหาเด็กให้" ผมเหลือบตามองอาการหายใจหอบแรงๆและการช่วยเหลือตัวเองของเพื่อนรักอย่างเห็นใจ ทั้งที่ผมก็มีอาการร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยาไม่ต่างกัน เพราะตอนที่ออกไปเรียกพวกไอ้พุข้างนอกก่อนกลับเข้ามาในห้อง ผมก็ตบยาปลุกให้ตัวเองแรงพอสมควร

"สัสแม่ง! ไอ้เด็กพีเอายาอะไรวางกูวะ เว้ย!!ลงไปข้างล่างก่อนกูจัดการเอง" ไอ้ชินผลุนผลันออกไป ผมคว้าโทรศัพท์สั่งให้พี่บัญชาอำนวยความสะดวกให้มันอย่างเต็มที่ ก่อนจะเดินไปล็อกประตูถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทุกชิ้นแล้วล้มตัวนอนกกกอดแมงปอตัวน้อยนี้เอาไว้

"กูเคยตั้งใจว่าจะไม่มีวันรักมึงนะปอ เพราะกูกลัวว่าถ้าต้องรักมึงขึ้นมาจริงๆ แล้ววันหนึ่งกูเผลอทำให้มึงเจ็บปวด มึงเองก็จะตอบแทนความเจ็บปวดนั้นมาให้กูเหมือนกัน รู้มั้ยสายตาโคตรเย็นชาของมึงที่ใช้มองกูหลังจากที่กูจูบกับกอล์ฟให้มึงเห็นน่ะ มันโคตรน่ากลัวสำหรับกูเลยว่ะ กลัวจนกูไม่กล้าจะรักมึง แต่เรื่องทุกอย่างมันผิดที่กูเองถ้ากูให้เกียรติในความเป็นไอ้ปอรักมากกว่านี้ซักนิด ถ้ากูเชื่อมั่นในความเข้มแข็งของมึงให้มากกว่านี้ซักหน่อย เราคงไม่ต้องสูญสลายด้วยกันทั้งคู่ แมงปอครับมึงรู้มั้ยว่าอะไรที่ทำให้กูเลวได้ถึงขนาดนี้ ก็เพราะความอ่อนแอของกูที่หวาดกลัวต่อความเข้มแข็งของมึงนั่นแหละ ทำให้กูต้องผลักมึงออกไป ผลักออกแล้วไง หึหึ สุดท้ายกูก็ทำเลวอีกแค่เพราะสัมผัสได้ว่าแมงปอกำลังหันหลังให้พระอาทิตย์จริงๆ กูโคตรบ้าเลยว่ะเมียรัก แม่งทั้งบ้าทั้งโง่ แต่ถึงจะโง่จะบ้ายังไงกูก็เป็นผัวคนเดียวของมึงนะครับ เป็นคนที่มึงสัญญาว่าจะรักไปจนกว่าลมหายใจสุดท้าย มึงพันธนาการกูไว้ด้วยคำสัญญานี้เองนะเมียรัก ฮึก จุ๊บ" 

ผมพรมจูบไหล่ซ้ายเบาๆตามรอยแผลที่ตัวเองทำไว้ ตัวPมันจะเป็นตัวแทนว่าผมจะติดอยู่กับแมงปอไปทุกหนทุกแห่ง และกากบาทที่อกซ้ายมันจะเป็นเครื่องหมายว่าทั้งชีวิตที่เหลือ ผมจะไม่ให้ใครเข้ามาอยู่ในหัวใจแทนแมงปอได้อีก

"แมงปอจ๋า พี่โปรดมันโง่เกินไป ขี้ขลาดเกินไป เห็นแก่ตัวเกินไป แมงปอลืมพี่โปรดเถอะนะ ลืมความทรงจำที่มีแต่ความเลวร้ายอย่างพี่โปรดไปเถอะ ขอให้แมงปอลืมพี่โปรดตลอดไปนะครับ จุ๊บ" ทั้งที่น้ำตาแห่งความอ่อนแอยังไหลอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด แต่ผมก็ยังพรมจูบร่างกายของคนรักอยู่อย่างนั้น สะเก็ดเลือดยังไม่แห้งสนิทร่องรอยบาดแผลยังมีน้ำแห่งความเจ็บปวดซึมออกมาให้เห็น ท้ายสุดมันก็ไหลมาพร้อมกับน้ำตาของเราสองคน 

ผมพรมจูบดูดเม้มคนรักเพียงคนเดียวนี้เบาๆไปทั่วร่างกาย ทำทุกอย่างด้วยความรู้สึกที่มีอยู่ ปากที่ไม่เคยใช้ทำให้ใครแต่ก็เต็มใจไล้เลียดูดดึงคนคนนี้ไม่เว้นแม้แต่นิ้วเท้า ทุกตารางนิ้วผมอยากสัมผัสและจดจำมันให้มากที่สุด เพื่อตอกย้ำว่าต่อไปคนที่ต้องจดจำเรื่องราวทุกอย่างที่เราเคยมี ก็คือตัวผมเองเพียงลำพัง

"ทำให้เค้าหน่อยนะที่รัก จุ๊บ" คำอ้อนแผ่วเบาที่ไม่เคยพูดกับใครหรือแม้แต่คนคนนี้ถูกเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดเขินอาย ก่อนจะเลื่อนตัวจับท่อนลำของตัวเองค่อยๆป้อนใส่ปากที่เคยจูบกันอยู่ประจำ

"อืมม เมียครับ เมียรักของพี่โปรด" ทั้งที่ผมสอดใส่กับพีเมื่อกี้ถึงจะใส่ไปเท่าไหร่ผมก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสร็จ แต่กับแมงปอแค่ท่อนลำตัวเองสัมผัสโดนปากนิ่มเบาๆ ผมก็แทบจะปลดปล่อยออกมาทันที แววตาว่างเปล่าของคนข้างล่างทำให้หยดน้ำตาของผมร่วงเผาะไปบนแก้มใสจนต้องรีบเช็ดออกให้ ไม่อยากให้คนคนนี้ต้องมาแบกรับน้ำตาของผมอีกแล้ว

ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ให้เมียรักใช้ปากทำรักให้โดยที่ผมไม่ล่วงล้ำเข้าไปข้างในตัวคนข้างล่างแม้แต่ปากทางเข้า เพราะไม่อยากให้คนคนนี้ได้รับความเจ็บปวดอะไรอีกไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือความรู้สึกก็ตาม รัก..ผมรักคนคนนี้เหลือเกิน รักจนต้องยอมปลดปล่อยให้เขาไปจริงๆ หวังว่าวันข้างหน้าไม่ว่าเขาจะคืนสติกลับมาเหมือนครั้งนั้นหรือไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมก็ขอให้เขาและผมเองอย่าได้กลับมาเกี่ยวข้องหรือพานพบกันอีกเลย เพราะถ้าต้องกลับมาพบกันอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันปลดปล่อยเขาให้จากไปอีกถึงแม้ว่าต้องแลกมาด้วยเลือดหรือน้ำตาของคนทั้งโลกก็ตาม...


"แมงปอยกแขนขึ้น อึ๊บ เก่งมากครับ อ่ะทีนี้ยกขาใส่กางเกงนะทีละข้างล่ะเอามือจับไหล่พี่ไว้เดี๋ยวหัวคะมำ"

"อื้อ" ผมก้มหน้าจับข้อเท้าเล็กๆมาใส่กางเกงให้ทีละข้าง น้ำตาที่ไหลอยู่มันก็ยังไหลไม่ยอมหยุดมานานแค่ไหนแล้วไม่รู้ ทั้งที่ห้องนี้ยังมีอีกสองชีวิตกำลังฟัดกันนัวเนียบนเตียงอย่างถึงพริกถึงขิง แต่มันก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจหรือสายตาของผมเลย

"ไหนดูซิหล่อรึยัง อืมๆหล่อแล้วจำไว้ว่าแผลตรงนี้ห้ามแกะนะครับ" มือใหญ่ๆลูบไหล่ซ้ายของคนตาแป๋วเบาๆอย่างทะนุถนอม

"อื้อ" 

"เก่งมาก งั้นเราไปกันเถอะเนอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง มาใส่รองเท้าก่อนใส่ของพี่โปรดไปนะครับใหญ่หน่อยเดี๋ยวผูกเชือกให้แน่นๆจะได้ไม่หลุด จุ๊บ ขอให้เท้าเล็กๆนี้เดินไปพบแต่สิ่งที่ดีงามนะครับ" ผมจับเท้าเล็กๆมาหอมที่ฝ่าเท้าแล้วก้มหน้าใส่รองเท้าให้ ก่อนจะจูงมือกันเดินออกไปจากสถานที่ที่ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันก้าวขึ้นมาบนนี้อีกเด็ดขาด

ผมขับรถพาแมงปอไปวัดที่เคยอยู่ แล้วจูงมือน้องเดินไปหน้าโบสถ์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นที่พึ่งทางใจของคนไร้สิ้นหนทางหลายคน หนึ่งในนั้นก็มีผมรวมอยู่ด้วย

"ความทุกข์ยาก ความทรมาน ความเจ็บปวด ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกถ้ามันจะเกิดขึ้นกับคนข้างๆผม ผมขอเป็นคนรับทุกความเจ็บปวดของเขาเองครับ และทุกความสุขทุกความโชคดีของผม ผมก็ขอมอบทั้งหมดนี้ให้เขา ขอให้เขามีรอยยิ้มมีเสียงหัวเราะในทุกๆวัน แล้วผมจะขอเป็นคนรับน้ำตารับความเสียใจของเขาทุกเรื่องเองครับ" ผมคุกเข่าก้มลงกราบตรงบันไดทางขึ้นของโบสถ์ มือก็รั้งตัวคนตาแป๋วข้างๆมานั่งด้วยกัน

"แมงปอไหว้พระสิ ดูไว้นะพระจะใส่สีเหลืองๆแบบนี้ถ้าแมงปอจะร้องไห้ พี่ขอให้นึกถึงพระนะครับ"

"อื้อ"

"เก็บนี่เอาไว้ห้ามให้ใคร ถ้าจะให้ต้องให้คนที่ทำให้แมงปอหัวเราะเท่านั้นเข้าใจมั้ย แล้วก็นั่งรอตรงนี้ก่อนห้ามไปเล่นซนที่ไหนล่ะ พี่จะไปซื้อช็อกโกแลตมาให้เดี๋ยวร้องงอแงว่าหิวอีก"

"อื้อ" เช็คเงินสดสิบล้านบาทถูกยัดใส่กระเป๋ากางเกงแมงปอ ก่อนที่ตัวเองจะรีบเดินจ้ำอ้าวไปเซเว่นตรงข้ามวัดเพื่อซื้อช็อกโกแลตของโปรดมาให้แมงปอกินรองท้อง

"โอ๊ย!!" อาการเจ็บที่หัวใจมันเกิดขึ้นอีกแล้ว ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา หนักจนผมทนไม่ไหวต้องอ้าปากเพื่อระบายความเจ็บปวดแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเลย มือที่ถือกล่องช็อกโกแลตมันกำจนแน่น ขาที่มั่นคงมาตลอดเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆจนฝืนต่อไปไม่ไหวจนต้องทรุดตัวนอนกับพื้นข้างถนน

"แมงปอรอช็อกโกแลตก่อนนะพี่กำลังเอาไปให้ อึก โอ๊ย!! ปอ..แมงปอ" ดวงตาผมเริ่มพร่ามัวด้วยน้ำในตาเมื่อรู้ตัวว่าไม่มีทางจะส่งช็อกโกแลตให้แมงปอได้อีกแล้ว ถ้าผมต้องสูญสลายไปในตอนนี้ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมขอเมื่อกี้เป็นจริงด้วยเถอะครับ

น้ำใสๆที่ไหลมามันเป็นเครื่องยืนยันว่า นิทานเรื่องพระอาทิตย์กับแมงปอได้จบลงแล้วจริงๆ...

"โปรดปราณตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแมงปอก็บินหนีเที่ยวซะหรอก"

"ห้ามไป!!"

ฟุบ! "ตื่นแล้วเหรอวะเป็นยังบ้าง ไอ้สัสกี่ครั้งแล้วเนี่ยทำให้พวกกูใจหายใจคว่ำอ่ะ ฮึก!" ทันทีที่ลืมตา ไอ้โยก็กระโดดมานั่งทับท้องผมปากมันก็บ่นด่าจนผมสำนึกผิดแทบไม่ทัน

"กูวูบอีกแล้วเหรอวะ ปวดหัวว่ะมึงลงไปดิ๊โยกูหนักแล้วนี่ไอ้ปอไปไหนแม่งหนีเที่ยวอีกแน่ๆ กลับมาเถอะกูจะจับขังไว้ในห้องน้ำทั้งคืนเลยพักนี้โคตรเกเร ตุลย์มึงเอาโทรศัพท์มาดิ๊เดี๋ยวกะ..." ผมรีบหยุดปากตัวเองทันทีที่นึกถึงเรื่องราวทุกอย่างออก ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเลี่ยงสายตาจากไอ้ตุลย์กับไอ้นัท

"มึงปวดหัวเหรอเดี๋ยวกูไปเรียกลุงสิงห์ให้ มึงหลับไปตั้งอาทิตย์นึงเลยนะเว้ย นี่วันนี้กูกับไอ้ดิวว่าจะไปรับซินแสมาเรียกวิญญาณมึงกลับเข้าร่างอยู่แล้ว" ไอ้โยลูบแก้มผมเบาๆเสียงสั่นๆของมันทำให้ผมอดสงสารไม่ได้

"ห้ามร้องไห้นะ กูยังไม่ตายยังอยู่ให้มึงได้กวนตีนเล่นอีกนานน่ะมานอนนี่ดิ๊กูก่ายหน่อย ไอ้ตุลย์โรงพยาบาลมึงควรมีหมอนข้างได้แล้วนะ" ไอ้โยกลิ้งตัวมานอนข้างๆทั้งกอดทั้งหอมจนผมจะถีบมันตกเตียงมะลอมมะล่ออยู่แล้ว

"ก็กูเป็นห่วงมึงนี่ไอ้สัส ฟอดด อย่าทำให้พวกกูเป็นห่วงอีกนะโปรด มึงรู้มั้ยว่าไอ้ตุลย์กับไอ้นัทมันเครียดกว่าขึ้นวอร์ดอีก ไอ้ตุลย์โดนอาจารย์หมอด่าว่าสะเพร่าเพราะเอาแต่กังวลเรื่องมึงเลยนะ เนอะตุลย์เนอะ"

"เออๆ ไหนเมื่อกี้มึงบ่นง่วงไงโย หุบปากแล้วนอนเถอะกูตบตูดให้" ไอ้ตุลย์ทำหน้าเอือมๆใส่ไอ้โย แต่ก็มองมาที่ผมอย่างเป็นห่วงจนผมรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนต้องเป็นกังวลมากขนาดนี้

แกรก "พี่โปรดตื่นแล้วเหรอฮะ" เสียงเปิดประตูห้องพร้อมกับพีที่เดินเข้ามา ทำให้เกือบทุกคนหันไปมองรวมถึงตัวผมเอง

"อืม เข้ามาสิ" พีเดินยิ้มแฉ่งเข้ามา แต่ก่อนจะถึงเตียงไอ้ยิ้มก็เดินไปขวางทางเอาดื้อๆ

"ถามจริงๆเถอะแอ๊บใสอย่างนี้เหนื่อยมากมั้ยคะน้อง แล้วที่บ้านรู้รึเปล่าว่าลูกมีดอกสีทองเต็มตัวแบบนี้" ผมนั่งเฉยดูเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่ใช่ว่าเพราะพีเอากับไอ้โอผมถึงไม่ไยดี ผมเคยตั้งใจแล้วว่าถ้าเป็นคนที่ใช่ต่อให้ผ่านมือคนอื่นมาเป็นร้อยผมก็ไม่แคร์เรื่องนี้ อีกอย่างผมก็เป็นคนแรกของพีและก็ส่งต่อไม้ให้ไอ้โอเป็นคนต่อไปของพีด้วยตัวเอง

"พี่โปรดฮะ" เสียงพีเรียกอ่อยๆทำให้ผมต้องถอนหายใจแรงๆหันไปขอความช่วยเหลือจากไอ้ตุลย์ มันส่ายหัวเบาๆเดินไปรั้งแขนไอ้ยิ้มให้มานั่งโซฟาเหมือนเดิม

"พี่โปรดเป็นไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่รึเปล่าพีเพิ่งเลิกเรียนน่ะฮะ"

"พี่ไม่เป็นไร แค่ง่วงเลยอยากนอนนานๆน่ะ"

"โปรดกูก็ง่วง คุยกันเบาๆหน่อยสิวะกูหนวกหู" ไอ้โยยังไม่ยอมลงจากเตียงหนำซ้ำยังยกแขนยกขามาก่ายเกยผมไว้อีกต่างหาก จนพีมองอย่างไม่พอใจและผมเองก็จ้องพีด้วยความขุ่นเคืองใจเหมือนกันที่เห็นพีใช้สายตาแบบนั้นกับเพื่อนผม ถ้าเป็นแมงปอต่อให้กระโดดถีบยอดหน้าไอ้โย ผมก็ไม่สนใจจะห้ามสักนิด จะร่วมด้วยช่วยซ้ำอีกต่างหาก

ตรู๊ดๆๆ "อื้อโปรดกูง่วง! อะไรกันนักหนาวะ" ไอ้โยนอนเล่นไปมาดันเผลอหลับจริงๆ โดยที่เก้าอี้ข้างเตียงอีกข้างมีพีนั่งอ่านหนังสือไปชำเลืองตามองไปด้วย

"โทษทีนอนต่อเถอะ" ผมตัดสายโทรศัพท์ก่อนจะลุกออกไปโทรกลับสายเมื่อกี้ เพราะมันเป็นสายสำคัญที่ผมกำลังรออยู่พอดี

"สวัสดีครับคุณโปรด คุณนัทโทรมาบอกว่าคุณโปรดตื่นแล้วอาการเป็นยังไงบ้างครับ"

"ไม่เป็นอะไรมากหรอกพี่ ผมแค่อยากพักสมองเฉยๆใช้งานมันมากเกินไปจนบางที..."

"สมองมักจะทำงานสัมพันธ์กับร่างกายเสมอครับคุณโปรด ถ้าร่างกายคุณโปรดโหยหาอะไรนั่นเป็นเพราะการสั่งงานของสมอง เรื่องบางเรื่องเป็นเรื่องแค่ขี้มดไม่จำเป็นต้องใช้สมองมาคิดมาตัดสินมากก็ได้ครับ ถ้ารู้ว่ามดกัดเราก็แค่ปัดออก ถ้ารู้ว่าหิวน้ำเราก็แค่หยิบขึ้นมาดื่ม อย่าคิดไปไกลว่าน้ำที่ดื่มมันจะสะอาดมากพอมั้ย ดื่มแล้วจะอันตรายรึเปล่า เพราะถ้ามัวแต่คิดไปทุกเรื่องร่างกายคงขาดน้ำแย่เลย อ้อ ผมจะโทรมารายงานเรื่องที่คุณโปรดให้ไปสืบน่ะครับคือว่า...." ผมหันหลังพิงราวระเบียงสายตาจ้องไปในห้องตำแหน่งที่พีนั่งอยู่ พีเองก็กำลังมองผ่านประตูกระจกห้องมาเหมือนกัน

"ขอบคุณครับพี่บัญชา" พอเรื่องราวทุกอย่างถูกถ่ายทอดมาจนหมดสิ้น ความโกรธเคืองความรุ่มร้อนก็กัดกินหัวใจผมจนแทบจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง

"แล้วเรื่องคุณปอ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องตามครับ" ไม่มีเหตุผลอะไรต้องอธิบายถึงที่มาที่ไปคำว่าไม่ต้องตาม เรื่องนี้มีแค่ตัวผมเองเท่านั้นที่รู้ว่าเพราะอะไร การปล่อยไปมันคงดีกว่าการดึงกลับมา แมงปอของผมไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนเขาก็จะมีผมอยู่ด้วยเสมอ เหมือนที่หัวใจของผมเองก็จะปิดผนึกไว้แบบนี้เพื่อจะรักแมงปอ รักจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของตัวเอง

"ไอ้โอล่ะเจอมันบ้างมั้ย" หลังจากพวกไอ้หมอออกไปแล้วผมก็อ้าปากถามพีเรียบๆ ไม่ได้มีความรู้สึกประชดหรือหึงหวงอะไรในคำถามนี้ แต่ถามเพื่อเตือนสติพีว่าต้นเหตุเรื่องที่ทำให้พีต้องเจอกับไอ้โอมันมาจากอะไร 

พีมองมาด้วยแววตาสั่นๆไม่มั่นใจตัวเองเหมือนเดิม และนี่คือสิ่งที่ผมต้องการเห็นจากคนที่อยู่เบื้องหลังคอยทำร้ายแมงปอของผมทุกเรื่อง ใช่ครับผมเพิ่งรู้จากพี่บัญชาเมื่อกี้ว่าตั้งแต่เรื่องที่มอเตอร์ไซค์เฉี่ยวแมงปอ เรื่องเจ้ากรมข่าวลือตั้งแต่แมงปอเรียนม.ปลายมันไม่ได้มีแต่เปาที่เป็นคนปล่อยข่าว เรื่องไอ้เวรสองตัวนั้นที่ตั้งใจปาขวดใส่ผมและพีพลิกสถานการณ์ของตัวเองให้เป็นผู้ปกป้องโดยที่ตั้งใจไว้แต่แรก สุดท้ายก็คือเรื่องไอ้สัสสองตัวที่จะข่มขืนแมงปอเมื่อสองปีกว่า ทุกอย่างล้วนเกิดจากฝีมือคนคนนี้ทั้งนั้น จากนี้ก็รอรับผลที่จะตามมาได้เลยนะพิชญะ

"พี่โปรดจะเลิกกับพีเพราะเรื่องวันนั้นมั้ยฮะ"

"หึหึ เราเป็นแฟนกันนะอีกอย่างพี่ก็เป็นคนส่งพีให้ไอ้โอเอง แล้วทำไมพี่ต้องเลิกกับเราด้วยล่ะมันไม่มีเหตุผลอะไรนี่"

"พีรักพี่โปรดนะฮะ" พียิ้มแฉ่งออกมาทำให้ผมต้องจ้องหน้านิ่งๆไม่ได้มองเพราะหลงใหลในรอยยิ้ม แต่มองเพราะอยากย้ำกับตัวเองว่าจากนี้ผมต้องทนอยู่กับคนที่ตัวเองเกลียด คนที่จ้องแต่จะทำร้ายแมงปอของผมมาตลอด ถูกอยู่ว่าตบมือข้างเดียวคงไม่ดังถ้าผมไม่เหวี่ยงมือไปร่วมตบกับพี แต่เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นก่อนหน้าที่พีจะพาตัวเองเข้ามาในชีวิตพวกเราเสียอีก แมงปอของผมก็คือของผม ถึงผมจะเป็นคนเด็ดปีกแมงปอด้วยมือคู่นี้ แต่คนอื่นบนโลกไม่ว่าใครก็ตามไม่มีสิทธิ์จะแตะต้องแม้แต่ปลายปีกของแมงปอ

"พี่โปรดยังรักพีอยู่มั้ยฮะ" พีเดินเข้ามากอดปากก็พร่ำพูดถึงความรักที่มีให้ไม่ยอมหยุด รัก? ผมเคยบอกว่ารักพีด้วยเหรอ

"พี่เคยบอกรักพีด้วยเหรอครับ" ผมยกมือที่เด็ดปีกแมงปอมาลูบผมนิ่มเบาๆ อยู่กับความสุขนี้ให้มากๆนะพี

"ก็วันนั้น.." เสียงพึมพำดังออกมาจากคนที่ซุกตัวในอ้อมแขนทำให้ผมนึกถึงวันนั้นที่พีพูดถึง วันที่ผมจะจำไปจนตาย มันเป็นวันที่ผมทำให้แมงปอแตกสลาย และมันก็เป็นวันเดียวกันกับที่ความเป็นนายโปรดปราณได้สูญสลายไปพร้อมกับแมงปอ

"อืม ถ้าไม่รักพี่จะเก็บพีไว้ข้างตัวเหรอ การที่มนุษย์เราเก็บบางสิ่งบางอย่างหรือใครบางคนไว้ข้างตัวน่ะมันมีไม่กี่เหตุผลหรอก ไม่รักก็เกลียดเลยหรือถ้าไม่ใช่มิตรก็คือศัตรู คุณอรรคสอนพี่บ่อยๆว่าศัตรูของศัตรูคือมิตร และเราควรเก็บศัตรูไว้ในระยะที่สายตาจะมองเห็นในระยะที่ควบคุมได้ ถึงจะต้องเสี่ยงกับการถูกแทงข้างหลังก็เถอะ

พี่โปรดก็ระวังตัวไว้นะครับ ซักวันนึงจะโดนแทงข้างหลังเอาได้ ผมใช้คำพูดของแมงปอเพื่อตอกย้ำพีและตอกย้ำตัวเอง ไม่ว่าผมจะอยู่กับใครหรือทำอะไร แต่ทุกการกระทำทุกคำพูดของแมงปอ ผมจะให้มันตามติดไปอย่างนี้ตลอด

"พี่อยากจะสอนเราแบบนี้เหมือนกัน จำไว้นะพีสองคนที่เราควรเก็บไว้ข้างตัวมากที่สุดก็คือ ความสุขกับความเลวร้าย"

"แล้วพี่โปรดเก็บพีไว้ข้างตัวในฐานะอะไรล่ะครับ" พีเงียบไปก่อนจะเงยหน้าสบตาถามผมด้วยน้ำเสียงและแววตานิ่ง อืม ตาหวานๆคู่นี้มันน่าควักออกมาจริงๆ

"ในฐานะเมียพี่ไง หึหึ" ผมตอบพีไปเรียบๆโดยไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรทั้งนั้น พีโผเข้ามากอดผมไว้จนแน่นอีกครั้ง

พีกับมินมีส่วนที่คล้ายกันอย่างหนึ่งคือทั้งคู่พยายามเดินเข้าหาและไขว่คว้าความรัก แต่น้องชายของผมไม่เคยใช้ความรักของตัวเองทำร้ายใคร ไม่เคยแม้กระทั่งตอบโต้คนที่ทำร้ายเขา มันแตกต่างกับคนในอ้อมแขนราวสีขาวกับสีดำ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองความรักถึงแม้จะต้องถือมีดภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มใสซื่อแต่มือก็ถือมีดพร้อมจะแทงทุกคนอย่างไม่ลังเลได้ทุกเมื่อ เทียบกับน้องชายผมยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับดินแล้วคนแบบนี้จะเผยอมาเทียบเคียงกับแมงปอของผมน่ะเหรอ ต่อให้น้ำท่วมโลกก็ไม่มีวันเป็นไปได้

"พีรักพี่มากมั้ย?"

"มากสิฮะ พี่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของพีเลยแหละ"

"อืม ถ้างั้นก็คงมากพอที่จะรับความเป็นพี่ได้ทุกอย่างสิ พี่สันดานเสียนะไม่รู้ว่าพีจะทนได้นานแค่ไหน" ผมขย้ำกลุ่มผมในมือเบาๆเหมือนจะทะนุถนอมไว้

"พีรับได้ฮะ ขอแค่พี่โปรดรักพีอยู่กับพีก็พอ" แขนเล็กๆนั้นรัดตัวผมมากขึ้นเหมือนกลัวว่าจะสูญเสีย ไม่ต้องกลัวหรอกนะพีมึงจะไม่มีวันสูญเสียกูแน่นอน เพราะมึงไม่เคยได้ใจกูแต่แรกแล้วต่างหาก

"ขอบคุณครับ พี่สัญญาว่าจะอยู่กับพีและหวังว่าวันที่พี่นิสัยไม่ดีพีจะยังอดทนอยู่กับพี่ไปตลอด อ้อ พี่ลืมบอกไปเป็นเมียพี่ขัดใจพี่ไม่ได้นะเพราะพี่เป็นคนเอาแต่ใจพีทำได้มั้ยอย่าขัดใจเวลาพี่สั่ง แต่พี่ว่าพีน่าจะทำได้นะขนาดแมงปอเมียรักของพี่ยังทำตามคำสั่งพี่ได้ทุกเรื่องเลย" พีเงยหน้าทันทีที่ชื่อแมงปอหลุดมาจากปากผม แววตาวาววับเหมือนต้องการจะเข่นฆ่าเจ้าของชื่อให้ตายไปตอนนี้ นั่นยิ่งเป็นเหตุผลทำให้ต้องเก็บพีไว้ข้างตัวตลอด

แมงปอของผมได้บินไปอย่างมีอิสระแล้ว ถึงผมจะไม่รู้และไม่ต้องการรับรู้ว่าแมงปอของผมบินไปทางทิศไหน แต่คำพูดที่พี่บัญชาทิ้งท้ายไว้ทำให้ผมมั่นใจว่า ป่านนี้แมงปอของผมกำลังกางปีกใสๆบินไปในโลกกว้างอย่างมีความสุขและเงียบสงบแล้วล่ะ ส่วนผมกับพีคงต้องอยู่กับด้านมืดของกันและกันไปแบบนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือด้านมืดของใจคนนี่แหละเพราะไม่มีอะไรที่มันจะส่องเห็นได้ แม้แต่ตัวเองบางครั้งก็ยังคาดเดาถึงขีดสุดความเลวทรามที่มีอยู่ในตัวเองไม่ได้ว่ามันมากมายแค่ไหน จากนี้ไปมันคือจุดเริ่มต้นนะพิชญะ


"ว่าไงครับท่านยิ่งใกล้จะเป็นบัณฑิตยิ่งเงียบนะเนี่ย เหมือนจะไม่อยากเรียนจบ"

"หึหึ ก็ไม่อยากเรียนจบน่ะสิ กูคงคิดถึงน้องเวรๆแบบมึงแย่"

"ขอบคุณสำหรับคำชมขอรับ ท่านโปรดว่าแต่พักนี้ผมเห็นพี่โออารมณ์ดีตลอดเลยว่ะ"

"มันเพิ่งได้ของเล่นใหม่น่ะ นั่นไงตายยากมั้ยล่ะพูดถึงก็มาเลย" ไอ้โอกับไอ้ชินเดินมาด้วยสีหน้าสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง ไอ้โอหน้าระรื่นยิ้มกริ่ม ส่วนไอ้ชินมันเงียบขรึมไปตั้งแต่วันที่ผมบอกเรื่องแมงปอ ทั้งมันและผมเราต่างก็รู้ว่าเราเจ็บปวดมากแค่ไหน ตัวมันเองก็คิดตรงกันกับผมว่าเราควรจะปล่อยคนที่เรารักให้เขามีความสงบสุขมีอิสระโดยไม่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องที่ผ่านมาอีก

"ไอ้โปรดเมื่อวานกูเห็นไอ้นัทยืนจูบปากกับใครไม่รู้ว่ะ กลางห้างเลยนะสัส"

"เฮ้อ มึงเลิกขี้เสือกเรื่องชาวบ้านซักทีได้มั้ยวะโอ" ไอ้ชินทำหน้าเบื่อหน่ายไอ้โอจนผมกับไอ้ดิวขำขึ้นมาพร้อมกัน

"เขาเรียกใฝ่เรียนรู้ต่างหาก ใครมันจะหมกตัวอยู่ในกะลาเหมือนมึงสองตัวอ่ะ กูว่ามึงสองตัวหันมากินกันเองเถอะ"

ผัวะ! "กูกับไอ้โปรดคงกินกันลงหรอก แต่ถ้าให้กูกินมึงน่ะไม่แน่นะกูอาจหลับหูหลับตากล้ำกลืนฝืนทนกระเดือกมึงลงคอได้อยู่" ไอ้ชินซัดผัวะเข้ากลางหลังไอ้โอแล้วหันไปคุยกับไอ้ดิวต่อ แต่ผมที่กำลังควักบุหรี่ขึ้นมาสูบนี่สิต้องชะงักมือทันที แว่บหนึ่งผมเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาไอ้โอ ถึงจะแค่แว่บเดียวแต่มันก็ชัดเจนจนผมต้องมองตามสิ่งที่ทำให้แววตาของมันเปลี่ยนไป

"เฮ้อ" 

"เป็นอะไรของท่านอีกครับท่านโปรด พักนี้ถอนหายใจบ่อยไปนะหรือไม่ได้เอากับเมีย"

"เสือกเรื่องกูอีกละ นี่กูต้องเตือนต้องสอนมึงรอบที่เท่าไหร่แล้ววะไอ้ดิว กูรู้ว่ามึงทั้งรักทั้งหลงไอ้หมอติงต๊องเพื่อนกูจนกู่ไม่กลับ แต่การที่มึงมีเมียเป็นหมอติงต๊องแถมขี้เสือก มึงก็ไม่จำเป็นต้องขี้เสือกเหมือนเมียมึงก็ได้นะ"

"ใครมันจะไปแสนดีเท่าเมียท่านล่ะครับ ผมอยากให้ท่านมาอยู่กลางวงสนทนาตอนโยกับเจ้ยิ้มสวดสรรเสริญเมียท่านเหลือเกิน ตั้งแต่ทุ่มกว่ายันตีสอง ถ้าผมไม่แบกโยเข้าห้องก่อนคงจะสวดมนต์ข้ามคืนถึงตอนเช้าแน่ๆ"

"โน่นไงเด็กไอ้โปรด" ไอ้โอพยักเพยิดหน้าบอก พีเดินยิ้มเข้ามา ไอ้ดิวทำหน้าเซ็งๆก่อนจะเอ่ยปากขอตัวแล้วลุกเดินสวนไปเลย

"เลิกเรียนแล้วเหรอ"

"ฮะ วันนี้เราไปหาอะไรหม่ำข้างนอกดีมั้ย พีอยากกินชาบูอ่ะ"

"ยังไงดีพี่มีธุระกับไอ้ชินด้วยสิ โอมึงพาเมีย..กู ไปกินหน่อยนะ พีวันนี้ไปกินกับไอ้โอก่อนนะครับเดี๋ยววันหลังพี่พาไปใหม่" พีกำมือเม้มปากแน่นสายตาตัดพ้อต่อว่าส่งมาให้อย่างไม่มีปิดบัง

"ไหนบอกว่ารักพี่ไงครับ แค่นี้พีทำให้ไม่ได้เหรอ" ผมเอื้อมมือไปลูบปากแดงๆที่กัดแน่นเบาๆ จนพีเริ่มผ่อนคลายขึ้น

"ฮะ แล้วเจอกันที่ห้องนะฮะ"

"พี่ต้องกลับไปนอนบ้านน่ะ คุณอรรคกลับมารอบนี้ติดลูกชายน่าดูเลย เดี๋ยวพี่พาไปดูหนังวันหลังนะ" จากที่หน้าจ๋อยเมื่อกี้พียิ้มแฉ่งพยักหน้ารับทันทีก่อนจะเดินตามไอ้โอออกไป 

เรื่องของไอ้โอถ้าเป็นอย่างที่คิดผมจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งอะไรทั้งนั้น แต่สำหรับพี ผมจะให้พีอยู่กับความสุขไม่สุด ความสุขที่พีเองก็รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่มีอยู่จริงแต่ก็ต้องฝืนทนอยู่แบบนั้น เวลาเราจะเชือดอะไรสักอย่างเราควรหาอาหารให้มันกินดีๆ ขุนให้มันอ้วนให้มันอิ่มกายอิ่มใจหลงระเริงกับความสุขที่ปรุงแต่งขึ้นมาไปก่อน จากนั้นค่อยจับกดน้ำเดือดๆปล่อยให้มันทรมานจนต้องร้องขอความตายด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าตัวผมจะได้รับความเจ็บแสบจากน้ำเดือดนั้นไปด้วยผมก็ยอม

"มึงมีอะไรกับเด็กพีอีกรึเปล่าวะ" ไอ้ชินพ่นควันบุหรี่ขึ้นท้องฟ้าสายตามันเหม่อมองไปไร้ทิศทาง เหมือนกับผมเองที่ตอนนี้ก็มองไปอย่างไร้จุดหมายเช่นกัน

"ไม่ว่ะ ครั้งนั้นครั้งเดียวที่เหลือไอ้โอล้วนๆ" ถามว่าผมรู้สึกผิดหรือละอายใจไหมที่ทำร้ายคนที่รักผมจริงๆแบบนี้ ตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย และผมจะทำให้พีทรมานมากกว่านี้อีกให้พีรู้สึกว่าอยากตายแต่ก็ตายไม่ได้ โทษฐานที่กล้าแตะต้องแมงปอของผม แถมยังไม่หยุดที่จะคิดทำลายแมงปอของผมจนถึงวินาทีนี้

"โปรดถ้ากูเจอปอรักก่อนมึง กูจะไม่ยอมเหมือนครั้งที่แล้วอีกนะเพื่อน" ไอ้ชินไม่ได้ทำเสียงขึงขังหรือจริงจังอะไร มันแค่พูดไปเรื่อยๆเปื่อยๆ แต่ผมรู้ว่ามันจะทำแบบนั้นจริงๆ

"ถ้ากูเจอแมงปอของกูอีกครั้ง กูสัญญาว่าต่อให้ต้องเหยียบย่ำคนทั้งโลก กูก็จะไม่ยอมปล่อยไปอีกเหมือนกัน" ในความราบเรียบของเราสองคนมันมีความชัดเจนแฝงอยู่ในนั้น 

บางสิ่งบางอย่างที่ผมไม่พูดไม่พร่ำเพ้อออกมาไม่ได้แปลว่าผมไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะผมรู้สึกจนมากเกินไปต่างหาก ถึงต้องทนเงียบอยู่แบบนี้ แต่ผมเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วสิ่งที่ทำได้ก็คือ ผมแค่ต้องจำว่าทำไมและอะไรถึงต้องทำให้ผมถึงผิดพลาดจนต้องเดินออกมา 

แมงปอครับพี่โปรดสัญญาว่าถ้าได้จับมือคู่นั้นอีก พี่โปรดจะไม่มีวันปล่อยมือของแมงปออีกเลย...


***กว่าคนคนนึงจะแข็งแกร่งได้ต้องอดทนมากมายขนาดไหน และกว่าคนเราจะเข้มแข็งได้ก็ต้องเสียน้ำตาไปมากมายเช่นกัน"

ยืนยันตรงนี้ว่าฟางไม่สามารถเปลี่ยนตัวพระเอกได้ค่ะ เหตุผลได้ชี้แจงที่เพจแล้วรอบนึงหลายท่านอาจร้องอ่าว ชั้นไม่ตามเพจเธอนี่ นั่นมันก็เป็นเรื่องสุดวิสัยจริงๆที่ฟางจะแก้ปัญหาตรงนี้ได้ คือฟางเทน้ำใส่แก้ววางให้แล้วแต่ถ้าจะให้ฟางป้อนถึงปากก็กระไรอยู่เน้อ ไม่ต้องตามก็ได้จ้าวแต่อยากชี้แจงว่าท่านไหนที่ค้างคาใจแวะเข้าไปอ่านดูได้จ้าว ในท้ายนิยายฟางจะกระชับให้ว่าตอนพิเศษเรื่อง ก็แค่ตัวแทนไปทำเป็นหนังสือแล้วและในนั้นก็ระบุไปแล้วว่าโปรดเป็นพระเอกถ้าฟางมาเปลี่ยนเรื่องหลักแล้วเจ้าของหนังสือไม่จิกหัวด่าฟางเหรอค่ะ ฟางเคารพในความคิดเห็นและให้เกียรติคนอ่านเสมอ นั่นถึงเป็นที่มาว่าฟางต้องมาแก้ใหม่หมดเพราะคนอ่านให้ฟางตัดบทรุมโทรมออกตั้งแต่เรื่องก็แค่ตัวแทน ซึ่งฟางก็เห็นด้วยในข้อนี้เลยรื้อเรื่องเปลี่ยนใหม่ตั้งแต่ต้น แต่ไม่สามารถเปลี่ยนพระเอกให้ได้จริงๆ มีพี่สาวคนอ่านในนี้แหละสอนฟางว่า ไม่ว่าเราจะเขียนนิยายกี่เรื่องก็อย่าสูญเสียความตั้งใจอย่าสูญเสียตัวตน ฟางแก้รุมโทรมออกให้แล้วหวังเหลือเกินว่าจะพบกันคนละครึ่งทางคือให้ฟางได้กำหนดตัวพระ นาย ของเรื่องเถอะค่ะ นี่ขอความเห็นใจจริงๆ ฟางต้องขออภัยถ้าข้อความนี้อาจไม่โดนใจหลายท่านแต่ฟางว่าฟางเป็นคนตรงไปตรงมาและชัดเจนในระดับหนึ่ง ในเมื่อเรารับรู้ว่าเราไม่สามารถทำให้เขาได้เราก็อย่ากั๊กและพร้อมชี้แจงให้เขาเข้าใจด้วยเหตุและผล คนอ่านของฟางน่ารักนะเท่าที่อ่านเม้นมาน่ารักทั้งนั้นคุณอินคุณรักคุณเฝ้ารอกับนิยายที่ฟางสร้างซึ่งนั่นฟางประทับใจและขอบคุณมากๆ แต่ฟางก็อยากให้คุณให้โอกาสฟางบ้างเหมือนกัน นิยายเรื่องนี้มี60ตอนอาจมากกว่านั้นหรืออาจ59ตอน ตอนนี้แค่ตอนที่28เองทำไมถอดใจกันว่าฟางจะไม่เขียนให้โปรดได้รับอะไรเลย ฟางรับปากชัดเจนตรงนี้ว่าโปรดต้องได้รับกรรมที่เขาสร้างและต้องโตอย่างสง่าเหมือนหมอตุลย์ ถึงวันนั้นฟางจะให้เขาลงเอยกันเอง 

ขอโทษ ขอโทษ ที่ไม่สามารถทำตรงนี้ให้ได้จริงๆ นี่รู้สึกอึดอัดหนักใจมาก มากจนวันนี้ไม่กล้าลงตอนต่อไปอ่ะ แต่ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ เหมือนหลายคนทำงานคุณเหนื่อยคุณไม่พอใจเพื่อนร่วมงาน คุณไม่ชอบนายจ้าง คุณอยากพัก อยากลาออก แต่ชีวิตจริงๆมันทำแบบนั้นได้น้อยมาก ถ้าเราไม่รู้จักรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองก่อ ต่อไปก็คงไม่สามารถเริ่มใหม่อะไรได้เลย

ตอนต่อไปฟางจะมาต่อให้ในวันจันทร์นะคะ ขอบคุณสำหรับที่คุณรักนิยายของฟางรักตัวละครที่ฟางสร้าง นี่เอาจริงๆนะข้อความต่อไปจะซีเรียส แต่ถ้าคุณจะรักฟางบ้าง ได้โปรด บอกเลขเด็ดให้ฟางหน่อยเผื่อวันจันทร์ฟางไม่ว่างลงนิยายเพราะไปขึ้นเงินที่กองสลาก5555 ไปหนาจ้าว จุ๊บเหม่ง

ปล. น้องหลงไม่ได้เป็นบ้านะคะ  ในเรื่องก็แค่ตัวแทนฟางเขียนให้มินเล่าแล้วว่าโรคที่น้องเป็นคือโรค สูญเสียความทรงจำทุกส่วน โรคนี้มีอยู่จริงๆค่ะสามารถถามกูเกิ้ลได้ เท่าที่ฟางหามาสาเหตุมีหลายสาเหตุด้วยกันแต่ในเรื่องนี้ฟางได้หยิบยกเอาสาเหตุเพราะได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างหนักทำให้ร่างกายสั่งให้ลืมเรื่องบางเรื่องแต่สมองกลับลืมไปทุกเรื่องทำให้กลายเป็นโรคสูญเสียความทรงจำทุกส่วน จำแนกอยู่ในประเภทโรคทางจิตชนิดหนึ่ง แต่โรคทางจิตก็ไม่ได้หมายความว่าเขาบ้า คนชอบกัดเล็บ ชอบดึงผม ย้ำคิดย้ำทำ ก็คืออาการทางจิตประเภทหนึ่งเหมือนกัน ตามนี้เน้อจ้าวไปหนาเครียดล้ำ หาบะหมี่กินก่อน ม๊วฟแก้มเบาๆ






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น