TM TOMOYa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : B28. น้องชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2560 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
B28. น้องชาย
แบบอักษร



แกร๊ก!


หลังเสียงเปิดประตู นางพยาบาลที่ยิ้มก็ถือถาดสีเงิน ด้านบนมีแก้วยาขนาดเล็กอยู่สองใบ


ชู่ว!


เธอกำลังอ้าปากจะพูด แต่ไวท์รีบส่งสัญญาณห้าม นิ้วชี้เรียวยกขึ้นเตะริมฝีปากตัวเองพร้อมกับพ่นลมออกมา ไวท์ขยับปากพูดแต่ไร้เสียง


"เอาวางไว้เลยครับ เดี๋ยวผมกินเอง"


นางพยาบาลจึงพยักหน้ายิ้มรับรู้และเข้าใจ ก่อนจะวางแก้วยาทั้งสองใบไว้บนโต๊ะที่มีหมวกกับแว่นกันแดดของดาร์กอยู่ก่อนแล้ว พอเธอหันกลับไปหาคนไข้เพราะกำลังจะแย้ง ไวท์ก็แค่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าให้เบาๆ เป็นเชิงบอกว่า ไม่เป็นไร เธอจึงยิ้มอ่อน


หมับ!


ไวท์รีบคว้าแขนเธอคนนั้นไว้ก่อนที่จะออกไป เขาไม่ได้เรียกเพราะไม่ต้องการรบกวนคนที่ตนคิดว่าหลับอยู่


"ขอสำลีกับยาทาแผลด้วยนะครับ"


ไวท์พูดเสียงเบาเท่าที่จะเบาได้ แต่ก็ต้องให้เธอได้ยินด้วย ครั้นเธอจะถามก็หันไปเห็นร่องรอยที่มุมริมฝีปากแตกช้ำของดาร์ก ผู้เป็นน้องชายคนที่เจ้าของคนไข้สั่งห้ามเข้าเยี่ยม เธอจึงยกมือขึ้นทำท่าโอเค แล้วเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ


พอนางพยาบาลออกไปแล้ว ไวท์ก็หันกลับมามองหน้าน้องตัวเอง ยกมือขึ้นหวังจะแตะแผลนั้นแต่แล้วก็เปลี่ยนใจลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปเทยาใส่มือทั้งสองแก้ว


"เฮ้อ...จะต้องกินยาแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ"


ไวท์ถามตัวเอง เขาถอดถอนอย่างอ่อนใจพลางมองยาหลายเม็ดบนฝ่ามือ


"ก็จนกว่ามึงจะหายบ้าไง"


เสียงดาร์กแทรกเข้ามา ไวท์หันกลับไปมองน้องชายก็ยังนอนอยู่ในท่าเดิม ดวงตาก็ยังปิดสนิทเหมือนเดิม


ไวท์เมินคำพูดทิ่มแทงของดาร์กไป เขาชินการถากถางของอีกฝ่ายไปซะแล้ว ถึงจะย้ำตัวเองไม่ให้รู้สึกแต่ก็ยังรู้สึก คำพูดดาร์กไม่ว่ายังไงก็ยังมีอิทธิพลกับเขาอยู่ดี


ขณะที่ไวท์ตบยาเข้าปาก นางพยาบาลก็เอายากับสำลีที่ขอมาให้ ไวท์กล่าวขอบคุณพร้อมคืนแก้วใส่ยาสองใบให้


ไวท์นั่งยองๆลงข้างโซฟา แล้วแตะสำลีลงที่มุมปากดาร์ก


พรึ่บ!


มือเรียวบางชะงักงันเมื่อมือหนาคว้ามันเอาไว้


"...พี่ทำแผลให้นะ"


ไวท์ยิ้มบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นัยน์ตาที่สะท้อนสบตากับอีกฝ่ายที่ลืมตาตื่นขึ้นทอแววเศร้า เปลือกตาบวมช้ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก


"ไม่ต้องแสร้งมาทำดีกับกู เพราะยังไงมันก็ลบล้างการกระทำชั่วๆของมึงไปได้หรอก"


แม้จะเห็นใจ สงสารแต่ดาร์กก็เลือกที่จะพูดทำร้ายจิตใจไวท์อยู่ดี


น้ำเสียงเยือกเย็น แรงที่กำรอบข้อมือบางไม่ได้ทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนนี้หายไปเลย ไวท์ยังยิ้มให้น้องชายตัวเอง


"แล้วกูก็จะไม่มีวันปล่อยให้ไอ้ฆาตกรอย่างมึงลอยหน้าลอยตามีความสุขในเมื่อแม่กับดารินยังร้องไห้"


ดวงตาแสนเยือกเย็นจรดมองวงหน้าขาวซีดของไวท์ มองหยาดน้ำตาที่กำลังไหลผ่านแก้มอีกฝ่ายอย่างเจ็บปวดไม่ต่างกัน


"...ตอนนี้พี่ดูมีความสุขอย่างนั้นเหรอดาร์ก?"


ร่างบอบบางที่พร้อมจะแตกสลายไปได้ทุกเมื่อไม่คิดจะเช็ดน้ำที่ค่อยๆไหลลงมาผ่านแก้มของตัวเอง ริมฝีปากที่ฝืนยิ้มอยู่สั่นระริกใจอยากจะร้องไห้หนักกว่านี้ อยากจะร้องระบายมันออกมา อยากจะบอกว่าวันนั้นเขา...


ในเมื่อดาร์กไม่พูดอะไรต่อหลังจากนั้นก็สะบัดมือเขาอย่างกับมันสกปรก เขาจึงชุบสำลีก้อนใหม่กับยาทาแผลแทนก้อนเก่าที่มันหล่นไปเช็ดที่มุมปากของอีกฝ่ายอย่างเบามือ


"เจ็บรึเปล่า?"


"..."


ดาร์กปล่อยให้ไวท์ทำแล้วเขาเองก็มองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ


"อย่าโกรธรึโทษคุณพ่อเลยนะ เพราะคุณพ่อทำทุกอย่างเผื่อเรา"


ไวท์พอจะรู้ว่าบาดแผลที่ดาร์กได้มาเกิดจากใคร แล้วเขาก็คาดเดาเอาไว้แล้วว่าอำพลเองก็คงทนพฤติกรรมและคำพูดของดาร์กไม่ได้อย่างเขาแน่ๆ


"เพื่อมึง ไม่ใช่กู"


ดาร์กแย้ง


"ตอนนี้สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ถ้าดาร์กอยากจะทำอะไรเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นก็มาทำกับพี่ แต่พี่ขอร้อง...อย่าไปลงกับคุณพ่อ"


ไวท์หยุดมือแล้วมองสบตากับดาร์กที่มองเขาอยู่ ก่อนจะขยับเข้าสวมกอดอีกฝ่ายโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ผลักไสแต่ก็ไม่ได้กอดกลับมา ใบหน้าเรียวซบกับไหล่หนาดูแข็งแรง หวังว่าซักวันหนึ่งไหล่นี้จะกลับคอยปกป้องตนอีกครั้ง


"แล้วถ้าดาร์กทำจนพอใจแล้ว ช่วยกลับมาเป็นน้องชายของพี่เหมือนเดิมนะ พี่จะรอ..."


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น