SaY_bg♤●

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2560 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6
แบบอักษร

ทุกคนอาจจะสงสัยว่าติวนั้นหายไปไหนจริงๆแล้วมันไม่ได้หายไปไหนหรอกแค่พาตัวไปพักที่ห้องของพรีมแค่นั้นเอง อ๊ะๆๆอย่าพึ่งคิดลึก ที่พรีมจับมันไปก็เพื่ออยากให้โรสกับกวางได้เคลียร์กันโดยที่ไม่มีมันให้ขวางหูขวางตา        

"เจ้! ติวมันไปไหน" นานาถามพี่สาวเมื่อเคลียร์ลูกค้าจนหมดแล้ว                           

"พี่พามันไปอยู่ห้องพี่เองแหละ" เธอตอบน้องสาวก่อนจะหันไปบอกพนักงานให้เอาตัวของติวออกมา 

พอสองสาวเห็นถึงกลับตกใจเพราะตามร่างกายมีแต่รอยแผลแต่ที่หนักสุดคงจะเป็นหน้าเพราะมันบวม เลือดออกปาก คิ้ว จนจำแทบไม่ได้ว่านั่นคือ ติว                 

"ใครเป็นคนทำ!!!" พรีมถึงกลับโมโหเพราะลูกน้องของเธอไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง      

"เอ่ออ..." ลูกน้องมองหน้ากันก่อนจะบอกทางสายตาว่า 'แกนั่นแหละ'                         

"ฉันถามพวกแกอยู่!" พรีมกดเสียงต่ำจนลูกน้องต้องบอกว่าเป็นใคร                              

"คุณเรย์ครับ" ลูกน้องบอกเสียงแผ่ว              

"เรย์? เขาเข้าห้องฉันได้ยังไง?" เธอมั่นใจว่าไม่เคยให้รหัสห้องรวมถึงน้องสาวเธอด้วยแต่อีกคนรู้ได้ยังไง                                         

"ไม่ทราบครับ พอพวกผมเข้าไปก็เห็นคุณเรย์กำลังซ้อมนายนี่อยู่ครับ" ลูกน้องบอกแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอได้คำตอบตรงคำถามของเธอเลย                                                 

"แล้วนายนั่นไปไหน"

"ผมอยู่นี่" เรย์เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีก4คน เขาเดินตรงไปหาน้องสาวที่กำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงอีกสองคน                             

"พี่เรย์" พอโรสเห็นว่าเป็นพี่ชายเธอก็เข้าสวมกอดทันที                                          

"เป็นอะไรรึเปล่า หืม" เขาถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน                                       

"ไม่ค่ะ รู้ได้ยังไงว่าโรสอยู่ที่นี่?" เธอถามพี่ชายก่อนสายตาจะไปสะดุดที่ติว เธอหันมาจ้องพี่ชายด้วยสายตาเคืองๆ                       

"อย่ามามองพี่แบบนี้" เรย์ปล่อยโรสก่อนจะมองน้องสาวที่ดูเหมือนยังเป็นห่วงมันอยู่         

"แต่โรสเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าทำอะไรเขาอีก" เธอบอกก่อนจะเข้าไปดูอาการติวแต่เธอนั้นไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด                              

"เป็นอะไรรึเปล่าไอด้า?" จีน่าเห็นอาการแปลกเลยถามด้วยความเป็นห่วง                   

"เปล่าหรอก ฉันว่าเราเข้าไปดูกลุ่มนู้นกันเถอะเผื่อเขาต้องการอะไรอีก" ไอด้าไม่อยากพูดว่าตอนนี้เธอนั้นรู้สึกเจ็บที่อกข้างซ้าย  


'อย่าบอกน่ะว่าฉันรักยัยนั่นไปแล้ว หึ! ตลกสิ้นดี'                                     

"เพื่อนเธอเป็นยังไงบ้าง?" จีน่าถามด้วยอาการเป็นห่วงเล็กๆ                                  

"ยังไม่ตายหรอก" สาวสวยประชดก่อนจะส่งสายตาเหวี่ยงๆมาให้จีน่ากับไอด้า                  

"เธอนี่น่าจะโดนด้วยอีกคนน่ะ" ไอด้าบอกก่อนจะส่งสายตาคมจ้องอีกคนว่าอารมณ์เธอไม่ได้ดีเท่าไหร่                                         

"ไม่เป็นอะไรมากหรอก ขอบใจที่เป็นห่วงเพื่อนฉัน" ลิลลี่ยังไม่อยากเห็นคนตบกันอีกและดูเหมือนคนนี้จะแรงไม่เบาเลยล่ะ             

"อืม แล้วทำไมเพื่อนเธอถึงมีเรื่องกับโรสได้ล่ะ ฉันเห็นยัยนั่นไม่น่าจะมีเรื่องกับใครได้น่ะ"         

"มันเป็นเรื่องในอดีตของสองคนนี้และหนึ่งหนุ่มคนนั้น ซึ่งพวกฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอกรู้แค่ว่าเพื่อนฉันไปแย่งแฟนเพื่อนเธอก็แค่นั้น" สาวสวยคนเดิมตอบแต่ไม่ได้ส่งสายตาเหวี่ยงให้เหมือนตอนแรก                           

"ว่าแต่ทำไมหน้าตาติวถึงเป็นแบบนั้น" ลิลลี่ชี้นิ้วไปทางที่โรสกำลังเช็ดเลือดออกจากหน้าของติวซึ่งส่งผลให้หัวใจดวงน้อยๆของไอด้าเจ็บจี๊ดขึ้นมาเสียดื้อๆ                                 

"ผู้ชายคนที่ยืนมองอยู่เป็นคนทำ" ไอด้าหันมาตอบขืนมองนานกว่านี้ได้มีน้ำตาแน่          

"อืม ดูเหมือนโรสยังรักติวอยู่อย่างที่บอกเลย" ร่างเล็กทำเป็นหูทวนลม                              

"ฉันว่าพาเพื่อนเธอไปโรงบาลดีกว่าเถอะ" จีน่าบอกก่อนจะเดินนำไปทางออกของผับแต่ยังไม่ทันได้ออกก็ได้ยินเสียงเยือกเย็น             

"ใครสั่งให้ออกจากผับ" ทั้งหมดหันมามองโรสเป็นตาเดียว                                           

"เพื่อนฉันเจ็บขนาดนี้เธอยังไม่ให้ไปโรงบาลอีกหรอ?" ลิลลี่ถามกลับ                             

"ไม่!" คำเดียวสั้นๆและได้ใจความทำเอาเพื่อนของกวางแทบอยากจะเข้าตบสักที         

"คนเจ็บขนาดนี้เธอยังไม่ให้ไปอีก ขอถามหน่อยเถอะจิตใจเธอทำด้วยอะไรกัน" ไอด้าทนไม่ไหวกับนิสัยที่ดูเหมือนจะเอาแต่ใจของร่างบาง                                                  

"ทำด้วยอะไรมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับเธอ" ไอด้าถึงกลับสะอึกไม่คิดว่าคนนี้จะใช่คนเดียวกับเมื่อตอนช่วงหัวค่ำ                    

"จริงสิน่ะ งั้นฉันก็ขอพาคนเจ็บไปโรงบาลก่อนล่ะกัน"                                             

"ฉันบอกไม่ให้ไปก็คือไม่ให้ไป" โรสเดินเข้ามากระชากแขนไอด้าก่อนจะมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวที่อีกคนกล้าขัดคำสั่ง                 

"โอ๊ย! เจ็บน่ะ!" ไอด้าร้องด้วยความเจ็บปวด  


'ตัวแค่นี้ทำไมแรงควายจังวะ'


                 "จะได้ไม่กล้าขัดฉันอีก" โรสดึงให้ไอด้าไปนั่งด้วยแต่อีกคนก็ยังขืนตัวไว้  

"อย่าให้ฉันต้องโมโหเป็นรอบที่สองเพราะคนที่จะเจ็บตัวคือเธอนะ ไอด้า!" ร่างเล็กก็ยังไม่ยอมเดินตามอยู่ดีจนโรสหมดปัญญากับความดื้อรั้นและมันดันส่งผลให้ต่อมโมโหของเธอนั้นทำงาน   

"นานาจัดการทางนี้ให้ด้วยน่ะ ส่วนเธอเตรียมรับบทลงโทษของฉันได้เลย" ร่างบางออกแรงกระชากอีกครั้งโดยไม่สนใจเลยว่าอีกคนจะเจ็บรึเปล่า



"นา! เพื่อนจีคงไม่เป็นอะไรนะ" ร่างเพรียวเดินเข้ามาถามด้วยความกังวลเล็กน้อย        

"ไม่เป็นไรหรอก(มั้ง)ยัยโรสไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร" นานายิ้มหวานเพื่อให้ร่างเพรียวหายกังวลหรือกังวลหนักกว่าเก่าก็ไม่รู้                 

"นี่!อย่าพึ่งคุยกันได้ไหม!" สาวสวยแวดใส่      

"ยุ่งอะไรด้วยห๊ะ!" นานาขึ้นเสียงใส่                

"ก็ไม่อยากยุ่งหรอก!แค่จะถามว่าพากวางไปโรงบาลได้รึยัง?" สาวสวยโต้กลับ                  

"จะไปก็ไปสิ ใครล่ามโซ่ไว้มิทราบ" เรื่องเถียงขอให้บอกนานาคนนี้ชอบมากก                  

"แก!!...หึ้ย!" สาวสวยถึงกลับนึกคำไม่ออกก่อนจะช่วยเพื่อนพยุงกวางไปที่รถเพื่อไปโรงพยาบาล                                                 

"เฮียจะเอายังไงกับไอ้นี่ดี" นานาถามเรย์        

"ทิ้งไว้ที่นี่แหละ" เรย์ตอบแล้วเดินออกไปแต่โดนพรีมขวางไว้ก่อน                                 

"จะบ้ารึไง! นายเอาไปจัดการเลยน่ะ!" พรีมจ้องอีกคนเขม็ง                                         

"กล้าสั่งฉันหรอ?" เรย์มองคนตัวเล็กที่กล้าออกคำสั่ง นอกจากน้องสาวก็ไม่มีใครกล้าสั่งเขาได้แต่ดูเหมือนคนนี้จะเป็นกรณีพิเศษ    

"ก็ใช่น่ะสิ!" พรีมกอดอกมองคนตัวโตที่สูงกว่าเธอเกือบ20เซน คนบ้าอะไรสูงชะมัด (เค้าไม่ได้สูงหรอกแกนั่นแหละเตี้ย>>ไรเตอร์) (อยากโดนตบไหมห่ะไรท์!>>พรีม)       

"เทา เวย์ จัดการให้เรียบร้อย ส่วนเธอไปกับฉันหน่อยสิ" เรย์ไม่สนใจเสียงพรีมแม้แต่น้อย   

"นิสัยเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยวุ้ย!" จีน่าพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปอ้อนนานา   

"นานาเค้าง่วงแล้วอ่ะกลับบ้านกันเถอะ"                        

"ค่ะ" นานากอดเอวจีน่าเดินไปที่รถเพื่อไปส่งร่างเพรียวที่บ้านส่วนตัวเองก็กลับคอนโด 




TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น