ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 24 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 24 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 167.4k

ความคิดเห็น : 480

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2560 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 24 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 24

Author :   (ยอนิม)




“พูดถึงขนาดนี้แล้ว ก็ถามเถอะครับ” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ถ้าหญิงสาวฟังดีๆ จะรู้สึกถึงคำแขวะในประโยคคำพูดของเดย์


“คือ..เมื่อวานตอนเที่ยงๆคุณเดย์อยู่ที่ไหนเหรอคะ” หญิงสาวถามขึ้น


“อยู่ที่ร้านครับ ทำงาน” เดย์ตอบกลับ พร้อมกับดูสินค้าตรงหน้าไปด้วย


“แล้ว...เอ่อ...แฟนคุณล่ะคะ” หญิงสาวถามต่อ พร้อมกับดูท่าทีของเดย์ไปด้วย เดย์เลิกคิ้วนิดๆ


“ออกไปทำธุรระข้างนอกครับ ทำไมเหรอครับ” เดย์ถามออกมาอีก


“ก็พอดีว่า เข็มไปห้างกับเพื่อนน่ะค่ะ แล้วก็ไปเจอ..” หญิงสาวทำทีเป็นพูดอ้อยอิ่ง เหมือนไม่กล้าพูดต่อ พอได้ยินมาถึงตรงนี้ เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆ และเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที


“เจออิฐไปนั่งกินข้าวกับผู้หญิงน่ะเหรอครับ” เดย์พูดดักขึ้นมาก่อน ทำให้หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเดย์จะรู้


“ค่ะ..คุณเดย์รู้ด้วยเหรอคะ” หญิงสาวถามขึ้นมาอย่างอึ้งๆ เพราะนึกว่าเดย์จะไม่รู้เรื่องนี้เสียอีก


“รู้สิครับ ก็ผมให้เค้าเป็นคนพาผู้หญิงคนนั้นไปทำธุระเอง เค้าเป็นแฟนเก่าสมัยมอปลายของอิฐน่ะครับ” เดย์บอกกลับอย่างไม่ใส่ใจ พลางนึกรำคาญความจุ้นจ้านของหญิงสาวอยู่ไม่น้อย ทำไมเขาจะไม่รู้ถึงจุดประสงค์ในการมาพูดเรื่องนี้ของหญิงสาว เพียงแค่เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะสิ้นคิดเอาเรื่องนี้มาพูดเพื่อให้เขากับอิฐมีปัญหากัน


“แฟนเก่า? แล้วคุณเดย์ก็ยอมให้ไปด้วยกันน่ะเหรอคะ” หญิงสาวถามออกมาอีกอย่างแปลกใจ


“ครับ ทำไมเหรอครับ” เดย์แกล้งถามกลับไป เพื่อดูว่าหญิงสาวจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็พอจะเดาคำพูดของหญิงสาวต่อไปได้เหมือนกัน


“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” หญิงสาวบอกกลับ ทำให้เดย์ส่งเสียง หึ ออกมาจากลำคอ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะเริ่มฉลาดขึ้นมา ว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อ แต่เมื่อหญิงสาวจุดประเด็นมาแล้ว เขาก็ต้องต่อให้จบ


“ถ้าคุณเข็มห่วงเรื่องถ่านไฟเก่ามันจะคุ ผมบอกได้เลยครับ ว่าผมไม่เคยกังวลเรื่องนั้นเลย เพราะผมสองคนเชื่อใจกัน และซื่อสัตย์ต่อกัน ต่อให้มีมือที่สาม หรือมีคนมาใส่ไฟมากแค่ไหน ผมสองคนก็รักกันดีครับ” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงพูดแรงกว่านี้โดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม และคงจะชักสีหน้าไม่ก็พูดขู่หญิงสาวให้กลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่การที่ได้มาทำงานตรงจุดนี้ ทำให้เขาเรียนรู้การเข้าสังคมอีกอย่างก็คือ การใส่หน้ากากและรอยยิ้มการค้าเข้าหาคนอื่น และการใช้คำพูดที่เหมือนจะดี แต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจอย่างเมื่อกี๊ และเมื่อได้ยินที่เดย์พูดออกมา ทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าร้อนวูบ แต่ไม่ทันจะพูดอะไร พ่อของหญิงสาวและของอิฐก็เดินตรงเข้ามาหาเสียก่อน


“เดี๋ยวเข้าไปคุยในออฟฟิศอีกทีนะเดย์” พ่อของอิฐพูดขึ้น เดย์ตอบรับ ก่อนที่จะย้ายกันไปคุยเรื่องงานกันต่อ

..

..

“นี่ก็เที่ยงพอดี เดี๋ยวผมขอเลี้ยงอาหารกลางวันคุณอาทิตย์กับคุณรวิพลสักมื้อนะครับ” พ่อของหญิงสาวพูดขึ้น พ่อของอิฐเลยหันมามองเดย์ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“ก็ได้ครับ รบกวนหน่อยนะครับ” พ่อของอิฐตอบกลับไป


“เข็ม เดี๋ยวให้เลขาโทรจองโต๊ะอาหารที่ร้านประจำให้หน่อยนะ” พ่อของหญิงสาวหันไปพูดกับลูกสาวตนเอง


“ขอโทษนะครับ” เดย์พูดขัดขึ้นมาก่อน ทำให้นิรุตและหญิงสาวหันมามองเดย์ทันที

“ป๊า ผมโทรตามอิฐมาด้วยได้รึเปล่าครับ” เดย์หันมาถามพ่อของคนรักก่อน พ่อของอิฐเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็พอเข้าใจว่าเดย์ต้องการอะไร เขาจึงหันไปหาอีกฝ่าย


“คุณนิรุต ผมขอชวนลูกชายของผมอีกคนมาร่วมทานอาหารมื้อนี้ด้วยได้รึเปล่าครับ ส่วนค่าอาหารเดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง” พ่อของอิฐถามขึ้น


“ได้สิครับ เรื่องค่าอาหารไม่ต้องห่วงครับ ผมบอกว่าจะเลี้ยงเอง โทรตามได้เลยครับ จะได้ไปเจอที่ร้านอาหารกันได้เลย” พ่อของหญิงสาวเชื้อเชิญโดยไม่รู้เรื่องอะไร แต่เข็มรู้สึกขัดใจและรู้สึกเสียหน้าอยู่ลึกๆ แต่ก็ควบคุมสีหน้าตัวเองเอาไว้ เมื่อตกลงกันได้แล้ว ก็พากันขับรถไปยังร้านอาหารที่ทางนิรุตได้จองเอาไว้ ส่วนเดย์ก็โทรตามอิฐให้ขับรถมาที่ร้านเลย เดย์ไปถึงร้านก่อนอิฐ เขาเข้าไปด้านในพร้อมกับพ่อของอิฐก่อน และไปนั่งที่โต๊ะร่วมกับนิรุตและเข็ม 


Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น เดย์จึงลุกออกจากโต๊ะมารับสาย

“มาถึงรึยัง อืม เดี๋ยวกูเดินออกไปรับ รอแป๊บ” เดย์พูดสายกับอิฐ ที่โทรมาบอกว่าถึงแล้ว เมื่อวางสายจากอิฐ เดย์ก็เดินกลับมาที่โต๊ะก่อน

“ป๊าครับ เดี๋ยวผมออกไปรับอิฐก่อนนะครับ” เดย์พูดขึ้น


“มาถึงแล้วใช่มั้ย” พ่อของอิฐถามกลับ เดย์พยักหน้ารับ ก่อนที่จะพูดขอตัวกับนิรุตแล้วเดินออกไปรับอิฐที่หน้าร้าน เมื่อเห็นเดย์เดินออกมา อิฐก็รีบเดินเข้ามาหาเดย์ทันที


“ทำไมถึงโทรชวนกูมาด้วยล่ะ” อิฐถามขึ้นอย่างแปลกใจ


“ก็ไม่มีอะไร กูไม่อยากให้มึงกินข้าวเที่ยงคนเดียว” เดย์ตอบกลับ อิฐยิ้มขำออกมานิดๆ


“แล้วมีใครบ้างอ่ะ” อิฐถาม โดยที่ทั้งสองยังคงยืนอยู่ที่หน้าร้าน


“ก็มีคุณนิรุตพ่อของคุณเข็ม แล้วก็คุณเข็ม” เดย์ตอบกลับ อิฐนิ่งไปนิด แต่ก็พยักหน้ารับ


“จะน่าเกลียดรึเปล่าวะ ที่กูมาด้วยน่ะ” อิฐถามต่อ


“ไม่หรอกน่า เข้าไปข้างในเถอะ” เดย์พูดกลับไป ก่อนจะเดินนำอิฐเข้าไปในร้าน อิฐก็เดินตามทันที ขณะที่เดินเข้าไป หญิงสาวก็มองมาที่อิฐเล็กน้อย


“สวัสดีครับ” อิฐยกมือไหว้นิรุตกับหญิงสาว นิรุตก็ยกมือขึ้นมารับไหว้พร้อมรอยยิ้ม ส่วนหญิงสาวแค่ส่งยิ้มฝืนๆให้เท่านั้น เดย์ให้อิฐนั่งข้างๆพ่อของอิฐเอง แล้วเดย์ก็นั่งขนาบข้าง ส่วนหญิงสาวกับพ่อของหญิงสาวนั่งฝั่งตรงกันข้าม โดยที่หญิงสาวนั่งตรงกันข้ามกับอิฐพอดี


“ลูกชายคุณอาทิตย์หน้าตาดีทั้งสองคนเลยนะครับ” นิรุตพูดชมขึ้น


“ขอบคุณครับ นี่อิฐครับ อิฐนี่คุณนิรุตเจ้าของบริษัท NR ส่วนนี่คุณเข็ม ลูกสาวคุณนิรุต” พ่อของอิฐแนะนำลูกชายตัวเอง นิรุตก็ส่งยิ้มมาให้ อิฐก็ส่งยิ้มกลับไป


“ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับคุณเข็ม” อิฐพูดทักทายหญิงสาว หญิงสาวก็ยิ้มฝืนๆมาให้


“อ่าว เคยเจอกันมาก่อนด้วยเหรอ” นิรุตหันมาถามลูกสาวตนเอง


“ก็..ค่ะ เคยเจอกันที่ห้าง ตอนนั้นคุณอิฐมากับคุณเดย์” หญิงสาวตอบพ่อตนเองกลับไป ก่อนจะมองหน้าอิฐอีกครั้ง ถึงจะสงสัยเรื่องรอยบนใบหน้าของอิฐ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรออกมา


“มีลูกชายสองคนนี่ก็ดีนะครับ จะได้ช่วยกันบริหารกิจการครอบครัวได้ ของผมนี่มีแค่ลูกสาวคนเดียว คงต้องหาลูกเขยมาช่วยแล้วล่ะครับ” นิรุตพูดออกมาอย่างขำๆ

“แล้วนี่ทั้งสองคนมีแฟนรึยัง” นิรุตถามแบบหยอกๆเสียมากกว่าจะถามจริงจัง


“มีแล้วครับ” ทั้งอิฐและเดย์ ตอบออกมาพร้อมกัน ส่วนพ่อของอิฐก็นั่งยกยิ้มนิดๆ ส่วนเข็มก็นั่งทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ ที่พ่อตนเองถามแบบนั้นออกไป


“พ่อคะ อย่าทำให้คุณเดย์กับคุณอิฐอึดอัดสิคะ” หญิงสาวพูดปรามออกมา


“พ่อแค่ถามเล่นๆเท่านั้นเอง จริงสิ อิฐสั่งอาหารอะไรเพิ่มสักหน่อยมั้ย” พ่อของเข็มส่งเมนูให้อิฐ


“ไม่เป็นไรหรอกครับ เมื่อกี้ผมสั่งเผื่อเค้าไปแล้ว” เดย์พูดขึ้น อิฐเลยหันไปมองหน้าเดย์ยิ้มๆ หญิงสาวก็ได้แต่มองเดย์กับอิฐสลับไปมา สักพักอาหารก็ถูกนำมาเสริฟ ทุกคนก็นั่งทานไปพร้อมๆกัน


//เดย์ มึงทำปลาแบบนี้เป็นมั้ยอ่ะ// อิฐพูดไม่ดังมากนักแล้วพยักหน้าไปยังหม้อไฟที่ใส่ปลากระพงนึ่งมะนาวอยู่ตรงหน้า


//เป็น ทำไม?// เดย์ตอบรับ แล้วถามกลับไป ทำให้อิฐยิ้มกว้างทันที


//สอนทำหน่อยสิ มันอร่อยอ่ะ กูชอบ// อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ


//งั้นเดี๋ยวเย็นนี้จะสอนทำละกัน// เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐยิ้มกว้างออกมาทันที


“เป็นพี่น้องที่สนิทกันดีนะครับ แล้วใครพี่ใครน้องเหรอครับเนี่ย เมื่อกี้ก็ลืมถาม” นิรุตถามขึ้นด้วยความไม่รู้


“เดย์เค้าเป็นพี่น่ะครับ ส่วนอิฐเป็นน้อง” พ่อของอิฐเป็นคนตอบแทนให้ นิรุตก็พยักหน้ารับ อิฐหันไปมองหญิงสาวก็เห็นว่าหญิงสาวกำลังมองมาที่เขากับเดย์ โดยที่คิ้วขมวดเข้าหากัน อิฐเลยยื่นมือไปตักไก่สามรสไปใส่จานให้หญิงสาว ทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด


“ขะ..ขอบคุณค่ะ” เข็มพูดขอบคุณอย่างเสียไม่ได้


“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมเห็นคุณเข็มทานน้อย ก็เลยอยากให้ลองชิมไก่สามรสดูบ้าง อร่อยนะครับ” อิฐพูดพร้อมส่งยิ้มให้หญิงสาว แน่นอนว่าเขาแสร้งทำไปอย่างนั้นเอง เพราะหมั่นไส้ที่หญิงสาวเอาแต่มองหน้าเดย์ หญิงสาวก็เลยต้องนั่งกินโดยไม่พูดอะไรต่อ จนกระทั่งทุกคนทานกันอิ่มแล้ว นิรุตอาสาจ่ายเงินค่าอาหาร แล้วทั้ง 5 คนก็เดินออกมานอกจากร้าน


“เรื่องสินค้า ผมพร้อมจัดส่งให้วันมะรืนนี้นะครับ ยังไงผมจะให้คนติดต่อไปอีกที” นิรุตพูดขึ้น พ่อของอิฐก็ตอบรับ ก่อนที่นิรุตและลูกสาวจะแยกไปขึ้นรถของตัวเอง


“ที่ชวนให้เจ้าอิฐมา เพื่อต้องการยืนยันความสัมพันธ์ให้หนูเข็มเค้ารู้แน่ชัดใช่มั้ยเจ้าเดย์” พ่อของอิฐหันมาพูด เมื่อเดาทางของเดย์ออก เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“ประมาณนั้นครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะชวนกลับร้าน เพื่อไปทำงานต่อ ส่วนอิฐก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจกับสิ่งที่เดย์คิดและทำ

..

..

“อิฐ พรุ่งนี้ไปกาญจน์นะ” เดย์พูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงาน


“บอกป๊าแล้วใช่ป่ะ” อิฐถามกลับ


“อืม จะไปค้างสักสองวัน เดี๋ยวคืนนี้กลับไปก็ไปเตรียมจัดกระเป๋าด้วย” เดย์ตอบกลับไป


“แล้วเย็นนี้จะได้สอนกูทำปลานึ่งมะนาวมั้ยอ่ะ” อิฐถามขึ้นทันที เดย์ยกยิ้มที่เห็นอิฐกระตือรือร้นที่จะหัดทำอาหาร


“เอาไว้ก่อนละกัน” เดย์บอกกลับ อิฐก็พยักหน้ารับ


“ว่าแต่ ทำไมอยู่ๆถึงไปกะทันหันล่ะ ที่ร้านมีอะไรรึเปล่า” อิฐถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะถ้าเดย์วางแผนจะไปล่วงหน้า ก็ต้องบอกเขาก่อนหน้านี้แล้ว


“พอดีพี่เบลโทรมาตอนที่กูขับรถ โทรมาเตือนเรื่องงานแต่งไอ้ไผ่ กูเองก็ลืมไปเสียสนิท” เดย์พูดขึ้น


“อ่อ ที่มึงบอกว่าเค้ามาฝากการ์ดไว้ที่ร้านเมื่อเดือนก่อนอ่ะนะ” อิฐถามเมื่อนึกได้ เดย์พยักหน้ารับ


“มันโทรมาบอกกูเหมือนกัน แต่กูยุ่งๆก็เลยลืม ดีที่พี่เบลโทรมาเตือน” เดย์บอกกลับไป


“อืม จะว่าไป กูก็ไม่ค่อยรู้จักเพื่อนๆมึงที่อยู่ทางนั้นสักเท่าไร คนชื่อไผ่นี่ ใช่ที่เป็นเจ้าของร้านอาหารที่อยู่ริมแม่น้ำป่ะ” อิฐถามขึ้น เพราะเคยเจอ แต่ไม่บ่อยนัก เดย์ก็พยักหน้ารับ

“เออ จริงสิ เดี๋ยวขากลับบ้าน แวะซื้อของไปฝากอิงฟ้าหน่อยนะ ไม่ได้เจอนานแล้ว” อิฐพูดถึงลูกสาวของแบงค์เจ้าของโต๊ะสนุ๊กฯซึ่งเป็นรุ่นน้องของเดย์



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“เดย์ พี่เบลบอกว่าให้ซื้อส้มโอไปฝากด้วย” อิฐพูดขึ้นขณะกำลังเดินทางไปกาญจนบุรีในช่วงสายๆของวันใหม่ แล้วเบลก็ส่งข้อความเข้ามาหาอิฐ


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ เมื่อเจอร้านขายส้มโอข้างทาง เขาก็แวะซื้อไปฝากเด็กในร้านด้วย ส่วนอิฐก็ซื้อแบบที่แกะใส่แพ็คแล้ว ขึ้นมานั่งกินบนรถไปด้วย


“กินป่ะ” อิฐหันมาถามคนรัก


“กูขับรถ” เดย์ตอบสั้นๆ อิฐอมยิ้มเล็กน้อย


“จะให้กูป้อนก็บอกมาเหอะ” อิฐแกล้งแซวคนรักกลับไป เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ก็สมเป็นเมียกูดี” เดย์ย้อนกลับไป อิฐเลยยื่นส้มโอไปป้อนเดย์ เดย์ก็อ้าปากรับโดยไม่ได้พูดอะไร อิฐก็กินเองบ้าง สลับป้อนเดย์บ้างจนหมดแพ็ค และทำท่าจะแกะแพ็คใหม่

“พอๆ เดี๋ยวกินข้าวก่อน แล้วค่อยกินต่อ ใจคอจะกินให้หมดเลยรึไง” เดย์พูดดักออกมา อิฐเลยต้องเก็บไว้ในถุงเหมือนเดิม


“แล้วมึงจะแวะกินร้านไหนอ่ะ” อิฐถามขึ้น


“อบอุ่น” พอเดย์พูดจบอิฐก็ตาโตพร้อมกับยิ้มจนแก้มจะปริ


“จริงนะ แวะร้านอบอุ่นจริงๆนะ” อิฐรีบถามเดย์เพื่อความแน่ใจ เดย์พยักหน้ารับ ทำให้อิฐอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ไม่รู้ว่ามีเมนูอะไรใหม่ๆบ้าง ไม่ได้ไปที่ร้านพี่เค้านานเลย” อิฐพูดขึ้นลอยๆ พลางนั่งคิดล่วงหน้าแล้วว่าตนเองจะกินเค้กอะไรบ้าง


“กินข้าวก่อนนะ เค้กค่อยสั่งมากินทีหลัง ไม่ใช่กินเค้กก่อนข้าว” เดย์พูดดักขึ้นมา ดับฝันอิฐไปทันที ตอนแรกเขาตั้งใจจะสั่งเค้กมากินก่อนสักชิ้น


“เออ ก็ได้” อิฐตอบรับอย่างจำยอม ใช้เวลาพักใหญ่ก็มาถึงร้านอบอุ่น เดย์ขับรถเข้าไปจอดตรงลานจอดด้านหลังร้าน

“โห พี่เค้าขยายร้านเพิ่มนี่ ใหญ่ขึ้นอ่ะ” อิฐพูดขึ้น เมื่อเดินเข้าไปทางด้านหลังพร้อมกับเดย์


“อ่าว เดย์ อิฐ ไม่เจอกันนานเลย มากาญจน์ตั้งแต่เมื่อไร” เจ้าของร้านเดินเข้ามาทักทายทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเดย์กับอิฐ ทั้งสองก็ยกมือไหว้ทันที


“เพิ่งมาถึงครับ ก็เลยพาอิฐแวะหาอะไรกินก่อน” เดย์ตอบกลับไป ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะติดหน้าต่างกระจก เจ้าของร้านเดินเอาเมนูมาให้


“มีเมนูใหม่เยอะเลยนะ” เจ้าของร้านบอกยิ้มๆ แล้วปล่อยให้เดย์กับอิฐดูเมนูอาหารไปก่อน อิฐเลือกเปิดเมนูของหวานก่อน เดย์เหลือบตามองเล็กน้อย


“กูดูเฉยๆ ว่ามีอะไรบ้าง” อิฐรีบแก้ตัวออกมาทันที เพราะกลัวโดนคนรักว่า เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ แล้วอิฐก็ดูเมนูของคาวบ้าง เมื่อเลือกอาหารที่จะกินได้แล้ว เจ้าของร้านก็เดินมารับเมนูด้วยตัวเอง ระหว่างที่นั่งรออาหารที่สั่ง อิฐก็มองไปรอบๆ

“ถ้ากูทำอาหารเก่งๆ กูก็อยากเปิดร้านแบบนี้บ้างเหมือนกันนะ” อิฐพูดขึ้น เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“เจ๊งแน่นอน” เดย์พูดขึ้น อิฐหันไปมองหน้าคนรักพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น


“มึงนี่นะ รู้ได้ไงว่าจะเจ๊ง” อิฐโวยถามคนรักกลับไปไม่ดังมากนัก


“ก็เจ้าของร้านอย่างมึง คงแดกเค้กหมดร้านก่อนที่จะได้ขายน่ะสิ” เดย์ว่าออกมา อิฐเถียงไม่ออก เลยได้แต่ทำปากมุบมิบบ่นเบาๆ จนอาหารทยอยออกมาเสริฟ อิฐกับเดย์ก็ลงมือกินทันที


“เออ ลืมถามไปเลย งานแต่งเค้าจัดที่ไหนอ่ะ แล้วเราต้องแต่งตัวยังไงวะ” อิฐถามขึ้น เพราะไม่รู้ว่าทางเพื่อนของเดย์จะจัดงานรูปแบบไหน


“ก็แต่งตามปกติ เวลาเราไปงานเพื่อนนั่นแหละ แต่ไม่ต้องถึงขั้นใส่สูทผูกไทค์หรอกนะ เย็นนี้อาจจะเข้าไปที่บ้านมันก่อน พรุ่งนี้คงมีขบวนขันหมากไปบ้านเจ้าสาว ส่วนตอนเย็นก็กินเลี้ยง” เดย์พูดขึ้น เพราะคุยกับเพื่อนคร่าวๆแล้วเหมือนกัน เพื่อนของเดย์ทางนี้ก็สนิทกันมากพอสมควร แต่ไม่ค่อยได้มาพบเจอกันสักเท่าไร เพราะเดย์ไปอยู่กรุงเทพฯเสียเป็นส่วนใหญ่


“มึงจะไปขันหมากด้วยมั้ย” อิฐถามขึ้นมาอีก


“ยังไม่รู้ ดูก่อน” เดย์ตอบกลับ เพราะเขาไม่ชอบคนเยอะๆสักเท่าไร แต่ในเมื่อเป็นงานเพื่อนอาจจะต้องคิดดูอีกที เมื่อทานของคาวเรียบร้อย อิฐไม่พลาดที่จะสั่งของหวานอย่างรวดเร็ว


“เอาบิงซูมะพร้าว  เครปเค้กสตอเบอรี่ 1 ชิ้น อืม..เอาฮันนี่โทสต์ด้วยครับ...แล้วก็เอา..” อิฐสั่งของหวานที่ตนเองอยากจะกิน


“พอ” เดย์พูดออกมาเสียงนิ่ง ทำให้อิฐชะงักคำพูดไปทันที


“มันมีที่กูอยากจะกินอีกอ่ะ” อิฐบอกเสียงอ่อย


“ซื้อไปกินทีหลัง เอาไปฝากพี่เบลด้วย แต่ตอนนี้กินแค่นี้ก่อน” เดย์บอกเสียงนิ่ง อิฐเลยจำต้องยอม

“กินให้หมดนะ ถ้าไม่หมดมึงโดนนะอิฐ” เดย์ว่าออกมา


“แล้วมึงไม่กินเหรอ นี่กูสั่งมาเผื่อมึงด้วยนะ” อิฐรีบพูดเอาใจเดย์ทันที


“ไม่” เดย์ตอบกลับสั้นๆ


“กูกินคนเดียวก็ได้” อิฐลอยหน้าลอยตาตอบ


“ถ้าปวดท้อง อย่ามาร้องให้ได้ยินนะอิฐ กูจะกระทืบซ้ำด้วย” เดย์แกล้งขู่


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปหากินอีโนกับแอร์เอ็กซ์” อิฐตอบกลับพร้อมกับยักคิ้วใส่เดย์ เดย์หัวเราะเบาๆในลำคอ พอของหวานมาเสริฟ อิฐก็จัดการกินคนเดียวจริงๆ มีให้เดย์กินบ้าง แต่อิฐก็ต้องป้อน เดย์ถึงจะกิน แต่ก็กินไม่เยอะส่วนใหญ่จะเป็นอิฐที่กวาดเรียบ

“โอยย อิ่ม” อิฐเอามือลูบท้องตัวเอง


“อิ่มแล้วใช่มั้ย กูจะได้เรียกพนักงานมาคิดเงิน” เดย์พูดขึ้น


“เดี๋ยว ยังไม่ได้สั่งกลับเลย มึงบอกเองนะ ว่าให้สั่งเค้กกลับไปฝากพี่เบลด้วยอ่ะ” อิฐรีบทักท้วง เดย์เลยให้อิฐสั่งเค้กใส่กล่องกลับร้านอีก 4 ชิ้น ของเบลอีก 2 เป็น 6 เมื่อจ่ายเงินแล้ว เดย์กับอิฐก็ลาเจ้าของร้าน ก่อนจะพากันเดินไปที่รถ

“นี่ถ้าร้านนี้อยู่กรุงเทพฯนะ กูต้องลำบากใจแน่ๆ” อิฐพูดขึ้น เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว


“ทำไม” เดย์ถามกลับ


“ก็กูต้องเลือกน่ะสิ ว่าจะเข้าร้านพี่น้ำ หรือจะเข้าร้านนี้ดี มันเลือกลำบากจริงๆนะมึง” อิฐพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เดย์หัวเราะในลำคอ พร้อมกับส่ายหน้าไปมากับความจริงจังในเรื่องเค้กของอิฐ เดย์ขับรถไม่ถึง 10 นาทีก็มาถึงร้านของเขา


“อุต๊ะ! รถใหม่เหรอคะ” เบลทักขึ้น เมื่อเห็นอิฐกับเดย์ลงจากรถป้ายแดง


“ครับ ป๊าซื้อให้เดย์ล่ะ” อิฐรีบอวดทันที


“แน่นอนสิคะ ลูกเขยสุดที่รักนี่เนอะ” เบลตอบรับยิ้มๆ ก่อนจะช่วยยกของลงจากรถ เดย์ให้เบลแบ่งส้มโอให้กับพนักงานในร้าน อิฐเองก็เอาเค้กให้เบลด้วย ส่วนของเขาเอาไปแช่ตู้เย็นในครัวเอาไว้ก่อน


“อิฐ มายกกระเป๋าขึ้นห้อง” เดย์เรียกคนรัก ตอนแรกเบลจะช่วยยกขึ้นไปให้ แต่เดย์จะให้อิฐยกของอิฐเอง เมื่อเอาเค้กไปไว้เรียบร้อย อิฐก็รีบมาขนกระเป๋าตัวเองขึ้นห้องทันที ในห้องนอนยังสะอาดสะอ้าน เพราะเบลขึ้นมาทำความสะอาดให้เรื่อยๆ อิฐนอนแผ่ไปบนเตียง เดย์เดินออกมาจากห้องน้ำภายในห้องนอนก็มองด้วยสายตาดุๆ ที่อิฐนอนหลังจากที่เพิ่งกินไปอิ่มๆ อิฐเองก็รู้ จึงค่อยๆลุกนั่ง เดย์เดินเข้ามาหา พร้อมกับจับผมของอิฐ

“ไหนๆก็มาร้านละ ตัดผมออกสักหน่อยมั้ย” เดย์ถามขึ้น อิฐพยักหน้ารับทันที เพราะเขาไม่ได้ตัดผมที่ร้านมาหลายเดือนแล้ว ตอนอยู่บ้านเดย์ก็มีเล็มๆออกให้บ้าง


“เดย์ กูอยากไถข้าง แล้วให้ข้างบนยาวๆมัดได้อ่ะ วันก่อนกูเห็นในทีวี โคตรเท่ห์เลย มึงตัดได้ป่ะ” อิฐถามคนรักขึ้นมาเมื่อนึกถึงทรงผมที่ตนเองเห็น


พรึ่บ..

เดย์เอามือผลักตรงหน้าผากของอิฐ จนอิฐหงายหลังไปเล็กน้อย

“ผลักทำไมเนี่ย” อิฐโวยขึ้นไม่จริงจังนัก


“จะตัดผมทรงไหนหัดดูหนังหน้าด้วย” เดย์ว่าออกมาเสียงนิ่ง อิฐหน้ามุ่ยทันที


“กูหล่อ กูตัดทรงไหนก็หล่อ” อิฐเถียงกลับ เดย์ส่ายหน้าอย่างระอาใจ จริงอยู่ที่อิฐหน้าตาดี แต่ทรงผมบางทรง บางครั้งมันก็ไม่เหมาะกับรูปหน้าหรือรูปทรงของศรีษะของบางคน โดยเฉพาะทรงที่อิฐอยากจะตัด


“กูไม่อนุมัติ จบมั้ย เอาทรงเดิมนี่แหละ เล็มให้มันสั้นอีกนิดหนึ่ง พอ” เดย์พูดเสียงจริงจัง


“มึงอ่ะ ชอบขัดใจ” อิฐบ่นอุบ แต่เขาก็คิดไว้แล้วว่าคนรักคงไม่ยอมให้ตัดแน่ๆ แต่ก็ถามเผื่อฟลุคไปอย่างนั้นเอง


“หรือมึงอยากจะโกนหัวเลย เอามั้ย” เดย์แกล้งขู่ อิฐส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว


“ไม่เอา เอาทรงเดิมก็ได้ จะตัดเลยมั้ยอ่ะ” อิฐถามกลับไป


“เออ ลงไปตัดเลย” เดย์บอกกลับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินลงมาจากห้องนอน ตอนนี้มีลูกค้าอยู่พอสมควร แต่เตียงสระผมก็มีว่างอยู่

“ไปนอนรอบนเตียงสระไป” เดย์บอกคนรัก ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กบนชั้นวาง


“อิฐจะตัดผมเหรอเดย์” เบลถามขึ้น เดย์พยักหน้ารับ พร้อมกับพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นไปอีกนิด

“โอ้วว นานๆทีจะได้เห็นช่างใหญ่ของร้านกลับมาทำผมอีกครั้ง พี่ขออัดคลิปไว้ได้มั้ยเนี่ย” เบลแกล้งแซวขึ้นมา เดย์ยกยิ้มมุมปาก แต่ไม่พูดอะไร ตอนนี้ระบบวีไอพีได้ยกเลิกไปแล้ว เพราะเดย์ไม่ค่อยได้กลับมาที่ร้านบ่อยนัก ส่วนใหญ่จะให้เบลกับพนักงานเป็นคนทำเสียมากกว่า แต่ก็ยังมีคนเข้าร้านเยอะเหมือนเดิม เดย์จัดแจงเอาผ้าขนหนูรองคอคนรักและเอาผ้ายางที่กันน้ำรองอีกชั้น ก่อนจะค่อยๆเปิดน้ำเพื่อสระผมให้อิฐ อิฐก็นอนมองหน้าคนรักยิ้มๆ


“ยิ้มอะไรของมึง” เดย์ถามขึ้น มือก็สระผมให้อิฐไปด้วย


“ก็รู้สึกดี ที่กูได้ช่างใหญ่ของร้านมาทำผมให้ไง” อิฐแกล้งแซว เดย์ยกยิ้มแต่ไม่พูดอะไร พอสระผมให้อิฐเสร็จ เดย์ก็ให้อิฐไปนั่งรอที่เก้าอี้หน้ากระจก ตอนนี้มีลูกค้าสาวหน้าใหม่หันมามองเดย์อย่างสนใจ เดย์จัดแจงแบ่งผมให้อิฐ แล้วเล็มอย่างคล่องแคล่ว ถึงแม้ว่าจะร้างลาการจับกรรไกรตัดผมไปพอสมควร แต่ฝีมือของเดย์ก็ยังดีเหมือนเดิม อิฐเองก็รับรู้ได้ว่ามีลูกค้าสาวที่รอคิว นั่งมองมาที่เดย์ เพราะกระจกมันสะท้อนให้เห็น


“พี่คะ คิวของป่านให้พี่ผู้ชายคนนั้นตัดได้มั้ยคะ” หญิงสาวหันไปถามเบล ซึ่งอิฐกับเดย์ก็ได้ยิน เบลหันไปมองเดย์เล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขำเบาๆ


“คุณน้องคะ พอดีว่าช่างทำผมคนนั้น เค้าจะตัดให้กับลูกค้าประจำเท่านั้นน่ะค่ะ” เบลพูดขึ้นยิ้มๆ หญิงสาวทำหน้างง


“งั้นพี่ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกค้าประจำเหรอคะ” หญิงสาวถามต่อ เบลก็หัวเราะขำเบาๆอีกครั้ง


“น้องผู้ชายที่นั่งอยู่ จะเรียกว่าลูกค้าประจำก็ได้ค่ะ แต่ถ้าจะให้ถูกต้อง เรียกว่าลูกค้าคนสำคัญจะดีกว่านะคะ” เบลบอกกลับไป ทำให้อิฐนั่งอมยิ้มเล็กน้อย และดูเหมือนว่าหญิงสาวจะเข้าใจในสิ่งที่เบลสื่อออกมา เลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วก็ไม่ถามอะไรต่ออีก เดย์ตัดผมให้อิฐสักพักก็เสร็จเรียบร้อย อิฐมองทรงผมของตัวเองในกระจกอย่างพอใจ ตั้งแต่คบกับเดย์ อิฐไม่เคยเข้าร้านทำผมร้านไหนอีกเลย และอิฐเองก็ชินกับการที่มีช่างประจำตัวอย่างเดย์แล้วเหมือนกัน


“เดี๋ยวกูจะเข้าไปในห้องทำงานหน่อย มึงจะอยู่ช่วยพี่เบล หรือจะเข้าไปกับกู” เดย์ถามขึ้น


“อยู่ช่วยพี่เบลหน้าร้านดีกว่า” อิฐตอบกลับ เดย์เลยเดินเข้าไปในห้องทำงานด้านใน ส่วนอิฐก็มานั่งที่เคาน์เตอร์คิดเงิน คอยช่วยคิดเงิน ช่วยหยิบของให้เบลไปด้วย


“แล้วนี่เดย์จะเข้าไปบ้านงานรึเปล่าน่ะอิฐ” เบลที่ว่างจากลูกค้า ก็เดินมาถามอิฐ


“เข้านะครับ แต่ไม่รู้จะไปตอนไหน แล้วพี่เบลไปรึเปล่าครับ” อิฐถามกลับไปบ้าง เพราะเห็นว่าเบลก็ได้การ์ดเหมือนกัน


“พี่ว่าจะไปทีเดียวตอนกินเลี้ยงเลยอ่ะ เพราะเดี๋ยวปิดร้านเสร็จพี่ต้องไปทำธุระต่อ” เบลตอบกลับ อิฐทำหน้าเสียดาย


“ผมนึกว่าพี่เบลไปด้วย ผมจะได้มีเพื่อน ผมไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนเดย์ทางนี้สักเท่าไร” อิฐบอกกลับ


“จะหาเพื่อนทำไมล่ะคะ ในเมื่อมีผัวไปด้วยน่ะ คึคึ” เบลแกล้งแซว อิฐก็รู้สึกเขินนิดๆ แต่ก็ชินเสียแล้วกับการถูกเบลแซว


“มันไม่เหมือนกันนี่พี่เบล” อิฐตอบกลับยิ้มๆ


“แต่เดี๋ยวก็เจอเจ้าแบงค์ เพราะไผ่เค้าเป็นญาติกับเจ้าแบงค์ มันต้องไปที่บ้านงานอยู่แล้ว” เบลบอกกลับ


“อ่า ดีเลย นี่ผมซื้อของมาฝากอิงฟ้าด้วย จะได้เอาไปให้ทีเดียวเลย” อิฐพูดขึ้นเมื่อรู้ว่าแบงค์จะไปด้วย เบลหันไปรับลูกค้าที่เดินเข้ามา อิฐก็ไม่ได้ชวนคุยต่อ อิฐนั่งช่วยอยู่หน้าร้านจนถึงสี่โมงเย็น เขาจึงเดินไปดูเดย์ที่ห้องทำงาน อิฐเปิดประตูเข้าไป ไม่เห็นเดย์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แต่พอมองไปที่โซฟา ก็เห็นเดย์นอนหลับอยู่ อิฐจึงเดินเข้าไปหาคนรัก พร้อมกับเขย่าแขนเดย์เบาๆ

“เดย์ ทำไมมานอนตรงนี้ ไม่ขึ้นไปนอนบนห้องล่ะ” อิฐปลุกถาม เดย์ลืมตาขึ้นมา ก่อนจะยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มานวดขมับตัวเอง

“ปวดหัวเหรอ ไม่สบายรึเปล่า” อิฐถามอย่างเป็นห่วง เดย์เลยดึงอิฐให้นั่งลงที่ขอบโซฟา แล้วดึงให้มานอนเกยทับกัน


“กูแค่พักสายตาเฉยๆ กี่โมงแล้ว” เดย์ถามขึ้น


“สี่โมงเย็นแล้ว มึงจะเข้าไปที่บ้านงานเพื่อนมึงตอนไหน” อิฐถามกลับไปบ้าง


“สักหกโมงเย็นละกัน” เดย์ตอบพร้อมกับหลับตาลงอีก แต่ก็ยังกอดอิฐเอาไว้



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาช้าหน่อย โทษทีค่ะ

ตอนนี้เรื่อยๆไปก่อนนะคะ พักเรื่องตื่นเต้นบ้างอะไรบ้าง 

 ภาคนี้ออกแนวสบายๆนะ ไม่มีอะไรหนักหนามาก



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น