ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.23 แมนๆ น้อยใจเมีย???

ชื่อตอน : EP.23 แมนๆ น้อยใจเมีย???

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.3k

ความคิดเห็น : 443

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2560 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
EP.23 แมนๆ น้อยใจเมีย???
แบบอักษร

EP.23  แมนๆ น้อยใจเมีย???


"ไปใส่เสื้อผ้าไป กูจะไปทำการบ้านละ" อั่งเปาถอนหายใจเบาๆแล้วเปลี่ยนเรื่อง เติ๊ดก็ลุกขึ้นก่อน


"จะกลับแล้วหรอ" เติ๊ดถามขึ้น


"เปล่า เอามาด้วย" อั่งเปาลุกเช่นกัน เติ๊ดอมยิ้มน้อยๆ


"ได้เอาเสื้อผ้ามาไหม"


"ไม่" อั่งเปาตอบปฏิเสธ เด็กหนุ่มเอาการบ้านมาทำเฉยๆ ไม่ได้แปลว่าจะมานอนกับพี่มันสักหน่อย


"มึงอ่ะ ไปใส่เสื้อผ้า" อั่งเปาดันหน้าท้องเติ๊ดเบาๆ เติ๊ดยกมือขยี้ผมอั่งเปาแล้วเดินไปหน้าตู้ผ้า อั่งเปาก็แยกมาหน้าร้าน เด็กหนุ่มเปิดเบาะรถ หยิบชีทงานในถุงออกมาทำตรงม้านั่งหน้าร้าน


อั่งเปานั่งกับพื้นแล้วเอางานวางบนม้านั่งเพื่อเขียน ตอนแรกมันร้อนมาก แต่ตอนนี้แดดร่ม แถมลมก็เย็นสบายกว่าข้างในเยอะ


เด็กหนุ่มนั่งเขียนงานเรื่อยๆจนสุนัขบางแก้วตัวนึงเดินมานอนข้างๆ อั่งเปาหันมองทันที


....โซ่หลุดสินะ....


"พี่เติ๊ด!" อั่งเปาเรียกด้วยความกลัว ก็หมาเติ๊ดแต่ละตัว เขี้ยวเงาวับ แถมกัดทุกตัว กัดแม้กระทั่งเจ้าของ แล้วจะไม่ให้อั่งเปากลัวยังไง


"อะไร" เติ๊ดออกมายืนตรงประตู เขาใส่เสื้อกล้ามและเปลี่ยนกางเกงใหม่แล้ว


"มันจะกัดไหมอ่ะ" อั่งเปาถามทันที เติ๊ดยิ้มน้อยๆ


"ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันกัดเดี๋ยวกูพามึงไปฉีดยาทีหลัง"


"เหี้ย!" อั่งเปาด่าทันทีกับคำตอบของเติ๊ด เด็กหนุ่มค่อยๆขยับห่างจากสุนัขตัวนี้เล็กน้อย


"มาจับมันไปสิ" อั่งเปาบอกอีกครั้ง


"ไม่เอา เดี๋ยวมันกัดกู"


"เอ้า!" อั่งเปาโวยวายทันที อั่งเปาคิดว่าตัวนี้น่าจะตัวที่ชื่อควาย เพราะจอร์นนี่มันมีด่างๆสีน้ำตาลเข้มกว่านี้


"เดี๋ยวกูไปซื้อที่ชาร์จก่อนนะ" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็ใส่รองเท้าแล้วเดินไปร้านมือถือทันที เขารู้ว่าไอ้ควายมันไม่กัดอั่งเปาหรอก มันกัดแค่เติ๊ดคนเดียวนี่แหละ อีกอย่างถ้ากัด มันไม่ไปนอนข้างๆแบบนั้นหรอก


"ควายอย่ากัดนะ" พอเติ๊ดเข้าร้านมือถือไป อั่งเปาก็หันมาทำความรู้จักกับสุนัขตัวนี้ก่อน จะลุกหนีก็กลัวมันงับน่องเอา เลยลองคุยกับมันดู มันกระดิกหางเล็กน้อยขณะนอนอยู่เหมือนเดิม มันดูโหดๆดุๆ แต่ก็มึนๆเหมือนเจ้าของเลย อั่งเปากล้าแค่นี้แหละ ไม่กล้าเล่นกับมันมากหรอก


เด็กหนุ่มนั่งเขียนงานต่อ จนเติ๊ดเดินกลับมา เขาวางถุงที่ชาร์จลงแล้วหยิบปลายโซ่ของไอ้ควายขึ้นมา


"ไปมึงอ่ะ เข้ากรง!" เติ๊ดกระตุกโซ่เบาๆ ไอ้ควายมันก็ลุกขึ้นยืน อั่งเปาระแวงกลัวมันขย้ำอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ลุกให้มันตกใจ


"ตัวนี้ที่มันกัดที่ชาร์จพี่หรอ" อั่งเปาถามขึ้น


"เปล่า จอร์นนี่มันกัด"


"เอ้า!แล้วพี่จะขังควายมันทำไม ล่ามไว้ก็พอ"


"ขังนี่แหละ..."


"ล่ามก็พอ!" อั่งเปาสั่งอีกรอบ อั่งเปาเห็นความลำเอียงของเติ๊ดชัดเจนมาก ทีจอร์นี่ให้อยู่ข้างนอก ขังแต่ไอ้ควายนี่อยู่ในกรงตลอด


"เออๆ!" เติ๊ดตอบรับในที่สุด เขาจูงโซ่ไอ้ควายไปล่ามไว้อีกฝั่งตามที่อั่งเปาบอก เติ๊ดปล่อยไม่ได้หรอก เดี๋ยวมันขับรถคนอื่น เติ๊ดขี้เกียจเสียเงิน


"เมียเพื่อน ทำไรวะ"

ขณะเติ๊ดล่ามไอ้ควายอยู่ ดังก็อุ้มลูกแมวตัวเล็กๆอ้วนๆมาทักอั่งเปาที่ทำการบ้านอยู่


"ทำงาน เฮ้ยพี่ น่ารักอ่ะ" อั่งเปายิ้มขึ้นทันทีเมื่อเห็นลูกแมวที่ดังอุ้มมา เติ๊ดเงยหน้ามองทันทีเช่นกันกับคำว่า 'น่ารัก' ของอั่งเปา


"ของพี่หรอ" อั่งเปาถามขึ้น ดังนั่งย่อลงก่อน เขาส่งลูกแมวให้อั่งเปาอุ้ม อั่งเปาก็ค่อยๆรับมา


"มีคนฝากเลี้ยง" ดังตอบไม่เต็มเสียงนัก เหมือนดังจะเขินๆแปลกๆ พวกเถื่อนๆนี่เวลาเขินหูจะแดงๆเหมือนกันหมดเลย


"แฟนหรอพี่" อั่งเปาแกล้งแซว


"เอาน่า กูฝากแป๊ปนะ เข้าห้องน้ำก่อน" ดังลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าร้านไปก่อน อั่งเปาก้มลงลูบหัวแมวน้อยนี่เบาๆ จนเติ๊ดมายืนแทนที่ดัง อั่งเปาก็รู้


"มึงชมมันว่าน่ารักทำไม!" เติ๊ดถามเสียงขุ่น อั่งเปาเงยหน้ามองทันที


"ผมหมายถึงแมว" อั่งเปาตอบงงๆ เติ๊ดไม่พูดอะไรต่อ เขาหยิบที่ชาร์จแล้วเข้าร้านไปเลย อั่งเปาขมวดคิ้วทันที พี่มันโกรธเรื่องอะไร???


"ไอ้เติ๊ดมันเป็นไร ทำไมหน้ามันหงุดหงิดจังวะ" ชั่วครู่ดังก็เดินกลับมาอุ้มแมวคืน อั่งเปาส่ายหน้าไปมา เด็กหนุ่มก็ไม่รู้เหมือนกัน


"งั้นกูไปแดกข้าวก่อนนะ" ดังพูดแค่นั้นก็อุ้มแมวเดินไปร้านข้าว อั่งเปาลุกเก็บของใส่เบาะรถเหมือนเดิม พอเรียบร้อย เด็กหนุ่มก็เดินเข้าร้านมาหาเติ๊ดในห้องสักด้านใน


"โกรธอะไรกูป่ะเนี่ย" อั่งเปาถามทันที เติ๊ดไม่ได้ตอบอะไร เขานั่งสูบบุหรี่อยู่ที่โซฟานิ่งๆ


"อย่าบอกนะว่าโกรธที่กูชมแมวพี่ดังน่ารัก" อั่งเปาถามขำๆ เติ๊ดยังคงไม่ตอบ เขาไม่ได้โกรธหรอก แค่ใจมันน้อยไปหน่อย ทีแมวของดัง อั่งเปาทั้งชมทั้งเล่นด้วย ทีหมาของเติ๊ด อั่งเปาไม่เห็นชม ไม่เห็นเล่นเลย เขารู้ว่าเหตุผลมันปัญญาอ่อน แต่เขาก็รู้สึกแบบนี้ไปเอง เขาว่ากับเรื่องอั่งเปา ใจเขามันบางกว่าเด็กอนุบาลอีก


"ตัวเท่าควาย มึงโกรธอะไรบ้ามากอ่ะพี่" อั่งเปายังคงพูดขำๆ เด็กหนุ่มเดินมาหาเติ๊ดใกล้ๆ


"ไม่ได้โกรธ" เติ๊ดตอบหน้าเครียด อั่งเปายิ้มน้อยๆ เด็กหนุ่มดึงมือเติ๊ดให้ลุกขึ้นมา แต่เติ๊ดไม่ยอมลุก


"ปิดร้านแล้วไปหอกูกัน" อั่งเปาพยักหน้าชวน


"ไปทำไม!" เติ๊ดยังคงหน้าเครียดๆ เขาคีบบุหรี่สูบแล้วพ่นควันออกจากจมูกเบาๆ


"เอางานมาไม่หมด จะกลับไปทำ"


"มึงก็กลับไปสิ" เติ๊ดดึงมือตัวเองออกมานิ่งๆ อั่งเปาหุบยิ้มลงก่อน เด็กหนุ่มกอดอกตัวเองอีกครั้ง


"มึงจะไปไหม" อั่งเปากดเสียงถาม เด็กหนุ่มไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ก็ต้องทำงาน และก็อยากง้อพี่มันด้วย เลยต้องใช้วิธีบังคับนี่แหละ


"ไม่!" เติ๊ดเงยหน้าขึ้นตอบชัดๆ อั่งเปาก็สบตาอยู่


"จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!" อั่งเปาถามต่อ เติ๊ดกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ทำไมสายตามันทำร้ายใจดวงน้อยๆของเขาขนาดนี้ก็ไม่รู้ ถ้าไม่เกรงใจความโหดตัวเอง เติ๊ดอยากจะเอามือทาบหัวใจตัวเองแล้วเนี่ย


พ่ายแพ้อยู่เรื่อยไป.....


"ไปรอที่รถ!" เติ๊ดพูดเสียงขุ่นเพื่อให้เกียรติความโหดของตัวเองสักนิดก็ยังดี


"เร็วๆด้วย" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็เดินออกไป เติ๊ดหมั่นเขี้ยวมันมาก เขาว่าเขาเอาถุงยางที่ซื้อมาเมื่อวานไปด้วยดีกว่า ดูท่าจะได้ลงโทษเมียเด็กบ้างแล้ว ขนาดน้อยใจอยู่ ยังต้อง'เกรงใจ'มันเลยเนี่ย


.....

หอพัก

หลังจากซ้อนมอเตอร์ไซค์กันมาถึงหอพัก อั่งเปาก็หอบงานตัวเองขึ้นมาบนห้อง เติ๊ดก็ตามมาติดๆ เขาไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน เอามาแค่บุหรี่และถุงยางเท่านั้นเอง แต่เขาว่าคืนนี้เขาจะนอนนี่แหละ


"นี่พี่ มึงโกรธกูเรื่องแมวจริงดิ" อั่งเปาเอาของมาวางที่โต๊ะคอมแล้วถามอีกครั้ง


"ใครมันจะปัญญาอ่อนแบบนั้นวะ!" เติ๊ดตอบหน้าเครียด จริงๆเขาหวงอั่งเปากับทุกอย่างนั่นแหละ กับเพื่อนตัวเองก็หวง เขาว่าเขาเริ่มอาการหนักแล้วล่ะ


"แต่หน้ามึงมันฟ้องมากนะ" อั่งเปาเดินมายืนตรงหน้าเติ๊ดแล้วพูดแย้ง


"กูไม่โกรธ กูแค่...ช่างแม่งเหอะ" เติ๊ดเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าคอมแล้วเขย่าขาเบาๆด้วยความเคยชิน อั่งเปาก็ตามไปอีก


"ไม่ช่างหรอก บอกมา" อั่งเปานั่งคร่อมลงบนขาเติ๊ดโดยหันหน้าเข้าหากัน เด็กหนุ่มสบตาแล้วถามอีกครั้ง


"หวง" เติ๊ดตอบมาในที่สุด อั่งเปาขมวดคิ้วอีกรอบ


"เรื่องแค่นี้อ่ะนะ?" อั่งเปาถามด้วยความไม่เข้าใจปนงงเล็กๆกับความบ้าบอของพี่มัน


"มึงยิ้มให้มันอ่ะ ทั้งไอ้ดังทั้งแมว ทีไอ้ควายกับจอร์นนี่มึงเคยเล่นกับมันไหม ก็ไม่ป่ะวะ!" เติ๊ดพูดมาต่อ อั่งเปาหลุดขำทันที ไอ้ควายมันมึนได้เจ้าของมันจริงๆ อีกอย่างหมาของเติ๊ดมันดุขนาดนั้น จะให้เล่นยังไง อั่งเปาอยากเถียงพี่มันมาก แต่ไม่ดีกว่า


"มึงใจน้อยขนาดนี้นี่...ตกลงมึงเป็นผัวหรือเมียกูกันแน่ห้ะ" อั่งเปาเปลี่ยนเป็นถามขำๆ เติ๊ดชะงักเล็กน้อย


"ยอมรับแล้วว่ากูเป็นผัว?" เติ๊ดเลิกโฟกัสเรื่องนั้นชั่วคราวแล้วถามเรื่องนี้แทน เป็นอั่งเปาที่ชะงักไปบ้าง 


เมื่อกี้พูดอะไรออกไป????


****************************

มาต่อแล้วค่า เดี๋ยวคุณพ่อเปาจะมาแล้วนะคะ ไม่ต้องกลัวดราม่าค่ะ ระดับป๋าเติ๊ดคนจริงแล้ว คึคึ 

​​

ความคิดเห็น