อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

เนื่องจากนิยายมีเยอะมากทำให้ตามอ่านคอมเม้นไม่ทั่วถึง หากต้องการพูดคุยกับนักเขียนหรือสั่งซื้อนิยายทำมือ ติดต่อได้ที่เพจ "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน" หรือเพจ "อัณณากานต์”

ชื่อตอน : พี่น้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2562 01:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่น้ำ
แบบอักษร

“พี่น้ำของน้องนายมาแล้ว” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนทักทายและแซวพี่สาวหน้าใสในเวลาเดียวกัน

            “จะสองทุ่มแล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน” น้ำส่งยิ้มที่อาบไปด้วยยาพิษให้ไอ้เด็กปากเปราะ เธอชินแล้วกับคำแซวที่กวนโมโหและอวัยวะเบื้องล่างเพราะได้ยินมาเกือบปี

            “ลืมดูเวลาเลย ขอโทษนะน้ำ” นายดูเวลาที่ข้อมือแล้วก็ตกใจจริงๆ นี่เขานั่งโม้กับเพื่อนมาเป็นชั่วโมงแล้วหรอ

            “เวลาก็อยู่กับมือ น่าเบื่อ” น้ำยืนกอดอกและฟังข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย

            “ก็รู้อยู่ว่าป้าน้อยยกของหนักไม่ได้ยังจะมาเที่ยวเล่นจนมืดค่ำนี่กลับจากเรียนยังไม่ได้เข้าบ้านก็ต้องมาตามเธอเนี่ย” น้ำยังคงเทศนาน้องชายต่างสายเลือดอีกชุดใหญ่

            “ขอโทษจริงๆ นะน้ำ กลับบ้านกันเถอะ”

            “ไอ้เชียรขากลับปั่นจักรยานไปไว้หน้าบ้านให้ด้วย” น้ำปั่นจักรยานมาตาม เขาจึงฝากให้เพื่อนปั่นกลับเพราะอยากให้เธอซ้อนท้ายไปด้วยกัน

            “ไม่รู้จักเวล่ำเวลา” ขึ้นมานั่งน้ำก็ยังคงบ่นไม่เลิก

            “ทำผิดครั้งเดียวบ่นอะไรเยอะแยะ”

            “ไม่ใช่ครั้งแรกป่ะนาย”

            “นานๆ ครั้งก็ได้อ่ะก็มันลืมดูเวลาจริงๆ”

            “ไม่เคยแยกแยะได้หรอกว่าอะไรสำคัญ ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทุกคนทำตัวไร้สาระไปวันๆ”

            “ขอโทษ” นายไม่รู้จะบอกยังไงว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะผิดเวลาและเขาก็น้อยใจด้วยที่น้ำกล่าวหาคิดไม่ได้ว่าอะไรสำคัญ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ยอมให้มานั่งบ่นนั่งด่าฉอดๆ แบบนี้หรอก น้ำไม่เคยรู้เลยว่าเธอสำคัญกับชีวิตเขาขนาดไหน

            “ตั้งแต่คบเพื่อนกลุ่มนี้เกเรกว่าเมื่อก่อนนะ” ขนาดมอเตอร์ไซค์วิ่งอยู่น้ำยังไม่วายมาตะโกนบ่นใส่หูเพื่อให้เขาได้ยินชัดๆ

            “ไหนมาคุยกันดีๆ ดิ หงุดหงิดอะไรมาป่ะ” นายตัดสินใจจอดเจ้าสองล้อเข้าข้างทาง ปกติน้ำจะบ่นแต่ก็ไม่มากมายขนาดนี้เธอไม่ใช่คนพูดมากแต่วันนี้มันมากเกินปกติ

            “เปล่า” น้ำปฏิเสธ

            “ไม่อ่ะ มันต้องมีอะไรแน่ๆ”

            “เรื่องเกรดจบหรอ” เมื่อเขาถามประโยคนี้น้ำก็ปิดปากเงียบและทำท่าจะร้องไห้

            “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล น้ำต้องหางานทำได้แน่ๆ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรน้ำมาช่วยแม่ขายของก็ได้”

            “แต่น้ำไม่อยากเป็นแม่ค้า น้ำอยากทำงานตามที่เรียนมา”

            “และน้ำจะทำได้เชื่อนายสิ ไม่ต้องกลัวใครจะไม่รับคนเก่งๆ แบบน้ำเข้าทำงาน”

            “อืม ขอบใจนะแล้วก็ขอโทษ” น้ำบอกอายๆ เธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าไอ้ที่บ่นๆ ไปทั้งหมดเพราะกังวลเรื่องตัวเองแล้วเอาไปลงที่น้อง เธอกับนายเป็นลูกโทนและรู้จักกันมาเป็นสิบปีแล้วเธอรักและเอ็นดูนายเหมือนน้องชายคนนึง

            “ไม่เป็นไรกลับบ้านกันดีกว่า” นายขี่เจ้าสองล้อไปช้าๆ และมาถึงบ้านตอนสองทุ่มสิบนาที 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น