จางบิวตี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lucifer 1

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.4k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2560 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Lucifer 1
แบบอักษร

Lucifer 1


แชะๆๆ

เสียงกล้องดังขึ้นอยู่สองสามครั้งก่อนที่ผู้ที่ถือกล้องจะรีบเบี่ยงตัวเขากับซอกเสาเมื่อเห็นว่าเป้าหมายหันมามองมาทางนี้  รอจังหวะอยู่สักครู่ตากลมก็ค่อยๆ เหลือบไปมองที่เป้าหมายอีกครั้งอย่างระแวดระวังและเมื่อเห็นว่าเป้าหมายเลิกสนใจทางนี้และเดินเข้าไปในโรงแรมแล้ว เขาจึงออกจากที่ซ่อนได้  มือบางเปิดดูรูปภาพที่พึ่งถ่ายได้เมื่อครู่ก่อนจะยกยิ้มบางๆ สามรูปชัดๆ แบบนี้คงจะได้หลายบาทเลยทีเดียว!...และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อภาพถ่ายส่งถึงมือ บก สำนกพิมพ์ เงินสามพันก็ถูกส่งมาให้เป็นค่าตอบแทน ตากลมเบิกกว้างทันทีที่เห็นเงินในซอง


          "มันไม่เยอะไปเหรอลุงอ้วน?" เสียงใสถามขึ้นอย่างตกใจ


          "ดาราคนนี้ดังระดับท็อปนะ มีข่าวฉาว ภาพชัดขนาดนี้ บก เขาเลยจ่ายหนัก" เมื่อได้ยินคำตอบร่างโปร่งก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจทันที แม้ว่าเขาจะไม่รู้หรอกว่าไอ้ดาราที่ว่าจะดังขนาดไหน เขาไม่ได้สนใจเรื่องอะไรแบบนี้อยู่แล้ว


          "งั้นผมกลับก่อนนะลุง อย่าลืมเรียกใช้ผมอีกนะ"


          "เออๆ กลับดีๆ"...พอได้เงินจากการทำงาน ‘ปืน’ ก็แวะซื้อโดนัทร้านดังกลับไปฝากน้องชายทันที เห็นบ่นๆ มาสองสามวันละว่าอยากกิน ถ้ารู้ว่าเขาซื้อไปฝากคงต้องดีใจมากแน่ๆ ส่วนเขาเองก็ดีใจที่วันนี้ได้เงินดี เยอะกว่าครั้งก่อนๆ ใช่...ปืนเป็นปาปารัซซี่ แต่เขาไม่ได้ทำงานประจำหรอก แค่บางงานเท่านั้นที่จะถูกเรียกใช้ ปืนเป็นเด็กกำพร้าอายุ 20 ปี  เคยมีความใฝ่ในอยากเรียนนิเทศและเป็นนักข่าวแบบพ่อและความฝันของเขาก็ต้องมาสลายลงในวันที่สอบติดเมื่อสองปีก่อน เมื่อพ่อแม่และน้องชายของเขาประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ พ่อกับแม่เสียชีวิตส่วนน้องชายของเขา...ตาบอด หึๆ ชีวิตเขาดูน้ำเน่าเหมือนละครหลังข่าวเลยใช่มั้ย? มันยังมีน้ำเน่ากว่านั้นอีก...เมื่อพ่อกับแม่เขาเสียชีวิต บ้านที่ขาดการผ่อนส่งก็กำลังจะถูกยึด ปืนไม่มีทางเลือกจึงไปกู้เงินนอกระบบมาจ่ายค่าบ้าน เพราะเด็กที่พึ่งจบ ม. ปลายอย่างเขาคงไม่มีเครดิตดีๆ ไปกูเงินธนาคารแน่นอน ทำให้เขาต้องทำงานหาเงินใช้หนี้ที่มีดอกเบี้ยมหาโหด  ก็นะ...เขาไม่มีทางเลือกเพราะถ้าเลือกได้ เขาคงเลือกที่จะไปกับบพ่อแม่และน้องในวันนั้น บางทีเราสี่คน...อาจจะตายไปพร้อมๆ กันแล้วก็ได้ พอๆ เลิกพูดเรื่องอดีตอันขมขื่น เดี๋ยวจะเครียดตายก่อนนิยายจบกันเสียเปล่าๆ ...และเพราะการที่เขาใฝ่ฝันอยากเป็นนักข่าวแบบพ่อ เขาเลยคุ้นเคยกับการถ่ายรูปมาก ลุงอ้วน เพื่อนสนิทของพ่อที่สำนักพิมพ์ที่สงสารเขาไม่น้อยในความเป็นอยู่ที่แร้นแค้นจึงหางานปาปารัซซี่ให้เขาทำ เงินที่ได้ก็ตามความยากง่ายของงาน และงานล่าสุดเขาก็ได้ถึงสามพันกับรูปแค่วามรูปถือว่าโคตรคุ้ม!


          "ปลายพี่กลับมาแล้ว!" ปืนเรียกชื่อน้องชายขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้าน


          "พี่ปืนนน~" ปืนยกยิ้มก่อนจะเดินไปหาน้องชายที่นั่งอยู่ที่โซฟา บนหน้าตักมีหนังสือเล่มหนึ่งสำหรับคนตาบอดวางอยู่


          "อ่านหนังสืออยู่เหรอ?"


          "อื้ม สนุกมากเลยพี่ปืน" ‘ปลาย’ ว่ายิ้มๆ


          "อยากให้พี่อ่านให้ฟังมั้ย?"


          "เอาๆ แต่เอาไว้ตอนกลางคืนดีกว่า ว่าแต่...พี่ปืนซื้ออะไรมาน่ะ ปลายได้กลิ่นหอมๆ" ปลายว่าพร้อมทำจมูกฟุดฟิดไปมา


          "ก็ใครบอกว่าอยากกินโดนัทกัน"


          "โดนัท? จริงดิ! เย้ๆๆๆ ปลายอยากกินๆ" ปลายว่าอย่างดีอกดีใจ


          "งั้นเดี๋ยวพี่แกะกล่องแปบ" ว่าแล้วปืนก็แกะกล่องโดนัทแล้วส่งขนมใส่มือน้องชาย ปลายรับไปกินพร้อมเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ปืนมองหน้าน้องชายยิ้มๆ แต่ในใจกลับหม่นหมอง สงสาร...เขารู้สึกสงสารปลายไม่น้อย ปลายต้องอยู่ในโลกความมืดมาตลอดสองปี ไม่ได้เรียนต่อ ทำมห้เรียนจบแค่ ม. ต้น วันๆ ก็อยู่แต่บ้านไม่ได้ออกไปไหน เขาเคยคิดว่าถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะพาน้องไปผ่าตัดแต่ไหนล่ะเงิน...ใช่ เงินคือปัจจัยหลักจริงๆ...สองวันผ่านไป...สองวันแล้วที่ปืนไม่มีงานเข้ามา ลุงอ้วนไม่ได้ติดต่อเขาเข้ามาเลย เงินที่ได้ในวันก่อนก็เริ่มร่อยหรอ และอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็ถึงกำหนดที่ต้องจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้แล้วแต่เขาก็ยังมีเงินไม่พอเลย ให้ตายสิ...เขาควรทำยังไงดี? ว่าแล้วมือบางก็หยิบกระเป๋าคู่ใจขึ้นมาสะพายทำท่าจะออกจากบ้านแต่เสียงใสของน้องชายก็ทักขึ้นก่อน


          "จะไปไหนเหรอพี่ปืน?"

         "เอ่อ...ทำธุระนิดหน่อยน่ะปลาย เดี๋ยวพี่รีบไปรีบกลับนะ"


          "โอเคเล้ย!" ปืนยกยิ้มนิดๆ พร้อมยีหัวน้องชายเลาๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป...ปืนมาหาที่สำนักพิมพ์ที่ลุงอ้วนทำงานอยู่ พอเข้าไปด้านในออฟฟิชก็เห็นว่าเงียบสงัดอาจจะเป็นเพราะเป็นช่วงพักกลางวัน


          "ผมอยากทำข่าวนั้น"


          "แต่มันอันตรายนะครับ บก." ปืนทำท่าจะเดินออกไปแต่พอได้ยินเสียง บก. กับลุงอ้วนดังขึ้นทำให้ปืนชะงัก ขาเรียวค่อยๆ เดินไปที่หน้าห้อง บก. แล้งแอบฟังบทสนทนาทันที


          "แต่ถ้าหนังสือพิมพ์เราทำข่าวได้ คงจะดีไม่น้อย"


          "แต่ผมได้ยินมาว่าหัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์ ไม่แม้แต่ออกสื่อใดๆ"


          "ก็แอบถ่ายสิ"


          "แล้วจะให้ใครเสี่ยงแชอบถ่ายล่ะครับ งานเสี่ยงขนาดนี้ใครจะรับกัน"


แกรก


          "ขออนุญาตครับ! ผมครับ ผมขอรับงานนี้ครับ บก. นะลุงอ้วน!" ปืนถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปด้านในทันที


          "ปืน?"


          "แน่ใจนะว่าทำได้?" บก. ชายวัยกลางคนถามย้ำ


          "ได้ครับ ได้แน่นอน!" เพื่อเงิน ยังไงเขาก็ทำได้!


          "แต่ลุงว่ามันอันตรายนะปืน แก็งค์ลูซิเฟอร์มีชื่อเสียงเรียงนามด้านความโหดเหี้ยมแค่ไหน เรารู้บ้างมั้ย?" อ้วนพยายามห้ามปืน ที่เขารักและเอ็นดูเหมือนลูกหลาน


          "ผมไม่สนใจหรอกลุงอ้วน แต่ผมอยากได้งาน นะลุงอ้วน นะครับ บก. ผมขอรับงานนี้นะครับ" ปืนว่าก่อนจะหันไปขอร้อง บก.

        "เอาสิ ถ้าคิดว่าทำได้ก็ทำ" ปืนยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้รับคำตกลง อ้วนก็ยากที่จะห้ามปรามปืนเพราะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้หัวรั้นแค่ไหน เมื่อตกลงรับงานปืนก็ได้รายละเอียดจาก บก. งานที่เขาต้องทำคือแอบถ่ายรูปของเจ้าของ L ไนต์คลับ ซึ่งก็คือหัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์นั่นเอง ว่ากันว่าเป็นคนหาตัวจับได้ยาก ไม่ค่อยชอบออกงานหรือให้สัมภาษณ์  แต่วงในก็ว่ากันว่าหล่อเหลาเอาการไม่น้อย ทำให้ บก. ของสำนักพิมพ์ต้องการภาพของมาเฟียหนุ่มมาลงพาดหัวข่าวหน้านึ่งของหนังสือพิมพ์สักภาพ สองภาพ เชื่อสิ...แม้จะมีแค่ภาพหนังสือพิมพ์ของเขาต้องได้รับความสนใจีไม่น้อยทีเดียว ครั้งก่อนที่ถ่ายภาพดาราระดับท็อปที่มีข่าวฉาวได้ ยอดขายของหนังสือพิมพ์ของเขาก็พุ่งกระฉูดนำหน้าคู่แข่งใดๆ ถ้าจะกระตุ้นยอดขายอีกก็ต้องหาสิ่งที่กำลังเป็นที่สนใจ ซึ่งก็ไม่พ้นเรื่องมาเฟียของเมืองนี้! ...คืนนี้ปืนตั้งใจจะออกไปถ่ายรูปตามงานที่ได้รับมอบหมาย ร่างโปร่งแอบออกจากบ้านในตอนที่น้องชายหลับแล้วพร้อมกับกล้องคู่ใจที่เป็นสมบัติของพ่อติดตัวมาด้วย ปืนพาตัวเองมายัง L ไนต์คลับเพราะจากที่ได้ฟังรายละเอียดคร่าวๆ ของงานจาก บก. แล้ว ลุงอ้วนยังชี้ทางเขาอีกว่าหัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์จะชอบมาที่ไนต์คลับของตัวเในตอน 3-4 ทุ่ม ซึ่งเป็นเหมือนกิจวัตรประจำวัน ปืนยังคงหามุมในการซ่อนตัวซึ่งไม่ไกลจากประตูทางเข้า

         "แม่ง ไม่มาสักทีวะ" ปืนบ่นอุบอิบออกมาพร้อมกับใช้มือบี้ยุงที่บังอาจมากัดเขา จะตบก็ไม่ได้กลัวเสียงดัง และนี่เขาต้องนั่งรออีกนานแค่ไหนวะเนี่ย ไข้เลือดออกจะแดกกูตายแล้วโว้ย!

         "เอ๊ะ นั่น" ปืนพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นรถคันหรูมาจอดเทียบที่หน้าร้านอีกทั้งการ์ดที่ยืนอยู่หน้าร้านก็รีบตรงเข้าไปเปิดประตูรถให้ทันที  ก่อนที่ใครบางคนจะก้าวเท้าลงมาจากรถ ใครบางคน...ที่มีรังสีแห่งความน่ากลัวแผ่ออกมา ปืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่หยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายเป้าหมายสั่นนิดๆ จนเขานึกหงุดหงิดใจตัวเอง ไอ้เชี่ย! สั่นทำเชี่ยอะไรเนี่ย!


แชะๆ

ปืนกดถ่ายภาพได้ประมาณ 3-4 ภาพ มีเห็นหน้าแบบชัดบ้างไม่ชัดบ้างแต่ก็ถ่ายไว้ก่อนค่อยไปเลือกเอา ร่างโปร่งค่อยๆ ถอยหลังทำท่าจะออกจากที่ซ่อนแต่...


แกรก

เสียงกระเป๋ากล้องที่ไปกระทบอะไรบางอย่างทำให้เกิดเสียงดังขึ้น ปืนเบิกตากว้างทันทีที่เห็นลูกน้องของแก็งค์ลูซิเฟอร์พากันหันมามองทางเขา แม้เขาจะอยู่ในมุมมืดก็ตาม

                     "ใครวะ! จัดการมันเว้ย!" ไม่รอให้ใครสั่งปืนก็ติดเกียร์หมาวิ่งหนีทันที ร่างโปร่งวิ่งซอกแซกเข้าซอกซอยเพื่อหาที่ซ่อน โดยที่ยังได้ยินเสียงฝีเท้าจากคนหลายคนวิ่งตามเขามาไม่ขาด ตากลมเหลือบไปเห็นกระบุงใหญ่อันหนึ่งที่ตั้งไว้ ว่าแล้วร่างโปร่งก็นั่งขดตัวแล้วรีบหยิบมันขึ้นมาคลอบตัวเองทันที


ตึกๆๆๆ

         "แม่ง หายไปไหนแล้ววะ?" เสียงเท้าแบะเสียงพูดคุยดังขึ้นไม่ห่างจากที่ปืนซ่อนตัวอยู่ ร่างโปร่งแทบจะกั้นหายใจเมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ เข้ามา


          "กลับเว้ย เมื่อกี้เฮียรันโทรมาว่าเฮียไฟบอกให้ช่างแม่งมัน" ว่าแล้วเสียงฝีเท้าก็พากันวิ่งออกไป ปืนค่อยๆ ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจก่อนที่ร่างโปร่งจะเอากระบุงที่คลอบตัวตัวเองอยู่ออกและรีบติดเกียร์หมาวิ่งหนีไปอีกทางเพื่อกลับบ้านทันที...อีกด้านหนึ่ง...


          "ทำไมนายถึงไม่จัดการมันครับ?" เสียงทุ้มถามขึ้นหลังจากที่ผู้เป็นนายสั่งให้ตามตัวลูกน้องกลับ


          "แค่เรื่องไร้สาระ" พูดจบก็พ่นควันบุหรี่ออกจากปาก


          "แต่มันอาจจะเป็นคนของไอ้พวกแก็งค์โพอิซั่น"


          "ไม่หรอก แค่นักข่าวกระจอกๆ ธรรมดา" คำพูดของผู้เป็นนายทำให้ ‘รัน’ ทำหน้างุนงงทันที

         "กูได้ยินเสียงแฟลตกล้อง เอาเป็นว่าถ้าพรุ่งนี้รูปกูหลุดออกมาที่สำนักพิมพ์ไหน ก็จัดการมันซะ"


          "ครับนาย" ตอบรับจบมือขวาคนสนิทก็ออกไปจัดการงานที่คลั่งค้างต่อ เมื่อลูกน้องออกไปปากหนาก็พ่นควันบุหรี่ออกมาอีกครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่าไอ้นักข่าวคนเมื่อกี้มันต้องการอะไรที่มาถ่ายรูป ‘ไฟ’ หัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์อย่างเขา แต่เขา...ไม่ปล่อยมันไว้แน่! อะไรที่ทำให้หงุดหงิดใจก็ควรจะกำจัดทิ้ง ว่ามั้ย?










...

เฮียไฟค่าตัวแพงไปหน่อยค่ะ เลยออกแค่นิดเดียว 55555 ตอนแรกเกริ่นๆ เรื่องกันสักนิดนะคะ ชอบไม่ชอบยังไง ฝากคอมเม้นติชมด้วยจ้า

___จางบิวตี้___

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น