l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : IX

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2557 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : IX
แบบอักษร














กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : IX










!

 

 

ในขณะที่ผมกำลังเดินฝ่าแดดเปรี้ยงไปตามทางที่ไร้จุดหมายอยู่ เสียงทุ้มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะคิดอยู่แล้วว่าผมไม่ได้รู้จักใครในละแวกแถวนี้อยู่แล้ว

 

 

“พี่หยุดก่อน!!

 

 

หมับ

 

 

ผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะพลิกตัวหันไปปล่อยหมัดใส่ไอ่คนที่ถือวิสาสะมาจับแขนผมทันที

 

 

“โอ๊ย ไมหมัดหนักจังวะ”

 

 

ผมก้าวเท้าถอยห่างจากไอ่คนปริศนาที่กำลังยกหลังมือปาดเลือดที่ปาดออกอยู่ ผมมองผลงานตัวเองอย่างพอใจก่อนจะจ้องเขม็งไปที่ไอ่เชี่ยนั่น

 

 

“มึงเป็นใคร!?

 

 

“แหม ความจริงพี่ควรจะถามประโยคนี้ก่อนจะปล่อยหมัดออกมานะผมว่า เจ็บชะมัด”

 

 

ทันทีที่ไอ่เชี่ยนั่นเงยหน้าขึ้นมาให้ผมเห็นได้เต็มตา ผมก็นึกออกทันทีว่ามันคือไอ่เด็กเชี่ยที่ GAMES Center

 

 

“มึงมาได้ไง!?

 

 

“ก็เห็นตั้งแต่สี่แยกก่อนนู่นแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหันสักที ก็เลยตามมาเรื่อยๆ แล้วนี่พี่จะไปไหนเนี่ย บอกได้นะพี่ แถวนี้ผมเซียน :)

 

 

ไอ่เด็กนั่นส่งยิ้มมาให้ผม ผมมองไอ่เด็กตัวเปรตนั่นอีกครั้งอย่างชั่งใจ จนสุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยถามออกไป

 

 

“มึงพอจะมีห้องเช่าแนะนำกูไหม?”

 

 

 

 

 

 

และหลังจากที่ผมถามคำถามนั้นกับเด็กที่ชื่อ อเล็กซ์’ ไป  มันก็พาผมมายังที่หอพักที่มักจะมีนักศึกษาเดินวนไปเวียนมาเข้าออกอยู่บ่อยๆ ซึ่งแน่นอน มันคือหอพักนอกของนักศึกษานั่นแหล่ะ แต่ที่นี่คนนอกอย่างผมก็สามารถขอเช่าได้ เนื่องจากได้เส้นจากเด็กอเล็กซ์นั่นล้วนๆ

 

 

“มาทำไมอีก? -*-

 

 

ผมทำหน้าหงิกใส่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูทันที

 

 

“มาตรวจความเรียบร้อยแทนป้า :)

 

 

ผมมองเด็กนั่นอย่างหน่ายๆ ป้าของมันที่ว่าก็คือเจ้าของหอนี้เองแหล่ะ ไม่แปลกใช่ไหมล่ะที่มันสามารถขอให้ผมเข้ามาพักได้

 

 

“ฉันไม่ทำข้าวของอะไรเสียหายหรอกน่ะ”

 

 

“...”

 

 

ไอ่เด็กอเล็กซ์เงียบก่อนจะทำปากจู๋แบบเซ็งๆ ผมเลยถอนหายใจไปพรืดหนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวให้ไอ่เด็กนั่นเข้ามา

 

 

“อยากเข้ามาก็เข้ามา”

 

 

;)

 

 

 

 

 

 

TODSAKAN’s

 

 

เกือบอาทิตย์แล้วที่มันหายไป ไม่ว่าผมจะพยายามตามหามันที่ไหนก็ตาม ทั้งที่บ้าน ค่าย แกลลอรี่หรือแม้แต่ที่ที่ผมเคยพามันไป แต่ไม่ว่าจะที่ไหนๆผมก็ไม่เคยเห็นวี่แววมันทั้งนั้น

 

 

มึงอยู่ที่ไหนเหรอกรีน? มึงทำอะไรอยู่? มึงสบายดีไหม? มึงโอเครึเปล่า?

 

 

คำถามเกี่ยวกับร้อยแปดพันอย่างวนอยู่ในหัวผมเต็มไปหมด ทั้งๆที่ตอนอยู่ด้วยกัน ผมแทบจะไม่เคยมีคำถามพวกนี้ผุดอยู่ในสมองด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว รู้แล้วว่าขาดกรีนแล้วมันเป็นยังไง.. .

 

 

ปรี๊นนนนนนนนนนนนนนนน!!

 

 

ฟึ่บ  ป้าป!

 

 

หัวผมโน้มลงตามแรงตบของมือหนา เมื่อค่อยๆยกใบหน้าหนักๆของตัวเองขึ้นมา ก็พบกับไอ่รามที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่ผมอยู่

 

 

“จะรีบไปตายห่าที่ไหนฮะ! ข้ามถนนบ้านมึงสิเขาบอกให้เหม่อ!!

 

 

“...”

 

 

ผมมองมันอย่างเงียบๆก่อนจะส่งสายตาบางอย่างออกไป มันถอนหายใจก่อนจะยกมือมาวางบนหัวผม

 

 

“มึงกลับบ้านไปก่อนไป เดี๋ยวกูจะบอกคุณท่านให้ว่ามึงขอลา”

 

 

มันพูดเสียงอ่อน

 

 

“ขอบใจ”

 

 

แล้วผมก็เดินจากมา ผมรู้ว่าการละทิ้งหน้าที่ไว้ครึ่งๆกลางๆแบบนี้มันผิด แต่ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมจะไปเป็นบอดี้การ์ดให้ใครทั้งนั้น เพราะแม้แต่ตอนนี้ขนาดปกป้องตัวเองผมก็ยังทำไม่ได้ ใจของผมมันยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

 

 

และครั้งนี้ผมก็คงต้องขอบคุณไอ่รามมัน บางทีการมีพี่น้องมันก็ไม่ได้แย่นักหรอก ในตอนที่ไม่มีใครเข้าใจหรือไม่อยากจะเล่าเรื่องบางเรื่องออกไป สำหรับไอ่ราม แค่ผมมองตามัน มันมักจะมีเซ้นขึ้นทันทีว่าผมต้องการอะไร

 

 

นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ผมกับมันไม่เคยมีความลับต่อกัน

 

 

กึก

 

 

ร่างผมชะงักนิ่งเมื่อเห็นกรีนอยู่ตรงหน้า ซึ่งมันกำลังยืนซื้อหมูปิ้งอยู่ ผมหลับตาและสะบัดหัวตัวเอง เมื่อลืมตาขึ้นมา ผมก็ยังเห็นว่ามันยืนอยู่ ผมจึงไม่รีรอรีบวิ่งมุ่งไปตรงที่นั่นทันที

 

 

กูกำลังจะเจอมึงแล้วใช่ไหม!?

 

 

ผมวิ่งข้ามถนนไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่หันมองรถรอบตัวเลยทั้งนั้น ผมวิ่งฝ่าข้ามไปด้วยความยากลำบาก

 

 

เอี๊ยด  โครม!

 

 

ขาผมถูกเชี่ยวชนด้วยรถมอเตอร์ไซด์คันหนึ่ง ร่างของผมล้มลงบนถนน เจ้าของมอเตอร์ไซด์รีบลงรถลงมาต่อว่าผมต่อ รถรอบตัวก็หยุดนิ่งเพื่อมุงดูสถานการณ์ แต่ตอนนี้สมองผมมันไม่ได้รับรู้อะไรทั้งนั้น สายตาของผมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางที่คุ้นตา ทั้งๆที่อยู่ใกล้แค่นี้แล้วแท้ๆ.. .

 

 

ไม่ได้ผมจะปล่อยมันไปไม่ได้! ผมปล่อยมันไปไม่ได้อีกแล้ว!!

 

 

“คุณ! เป็นอะไรรึเปล่า!? นี่คุณ”

 

 

ฟึ่บ

 

 

ผมปัดมือของเจ้าของรถที่พยายามจะช่วยดึงผมออกอย่างแรง ก่อนจะพยุงตัวเองขึ้น แล้วพยายามกลั้นใจวิ่งไปด้วยความเจ็บ ตาผมจดจ้องมันไม่วางตา และดูเหมือนว่าร่างบางของผมมันจะซื้อของเสร็จแล้ว และมันกำลังจะเดินจากไป...

 

 

อย่าไปนะกรีน!

 

 

ตุบ

 

 

ทันทีที่ถึงขอบพื้นฟุตบาทร่างผมก็ร่วงลงพื้น คราวนี้แม้ว่าผมจะพยายามลุกเท่าไหร่ผมก็ทำไม่ได้

 

 

“ก่ะ...!

 

 

ก้อนเสียงผมหายไปพร้อมกับความเจ็บที่แทรกซึมเข้ามา ทั้งๆที่อยากจะเรียกรั้งมันไว้ แต่กลับทำไม่ได้ และครั้งนี้... ผมก็กำลังปล่อยมันไปอีกครั้ง

 

 

ปล่อยไปด้วยความไม่ได้ตั้งใจ

 

 

 

 

 

 

“สุดท้ายมึงก็โดนรถชนจนได้สิหน่า”

 

 

ไอ่รามกอดอกพร้อมส่ายหน้าใส่ผมอย่างเอือมๆ ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในสภาพที่นอนเดี้ยงอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล โดยขาข้างหนึ่งของผมได้ถูกเข้าเฝือกไปเรียบร้อยแล้ว นั่นหมายความว่าผมจำต้องลาพักงานไปสักระยะหนึ่ง

 

 

แต่นั่นใช่เรื่องสำคัญที่ไหน

 

 

“กูจะไปตามหากรีน!

 

 

“ตลก เจ็บขนาดนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองจะเดินไว้อยู่รึไง!? กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่างานของเรามันต้องรักษาร่างกายตัวเองให้ดีที่สุด ถ้าแค่นี้มึงยังทำไม่ได้ แล้วมึงจะไปปกป้องคุณท่านได้ยังไง!?

 

 

“กูขอโทษ แต่กูต้องตามหามันให้เจอ! อีกอย่างกูก็แค่โดนรถเชี่ยว ไม่ได้เจ็บมากสักหน่ะ... โอ๊ยย!

 

 

ผมร้องครางเสียงหลงออกไปเมื่อมันใช้มือกดทับตรงแผลผม

 

 

“ไม่เจ็บของมึงสินะ -*-

 

 

ไอ่รามถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียง

 

 

“คิดยังไงถึงได้วิ่งข้ามไป”

 

 

“กูเห็นกรีน ทั้งตกใจทั้งดีใจก็เลยวิ่งข้ามไป”

 

 

“ไม่มีสติ อีกอย่างแถวนั้นมันละแวกหอนักศึกษา คนนอกเข้าพักได้ที่ไหน -*-

 

 

“แต่กูเห็นกรีนจริงๆนะ!

 

 

“...”

 

 

“ขอร้องเถอะราม ช่วยกูที”

 

 

ผมพูดกับมันออกไปด้วยเสียงอ่อน พร้อมขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ผมใช้หลังมือปากน้ำใสที่เอ่อนั่นออกจากที่มันจะไหลลงมา

 

 

“เออ กูจะช่วยมึงก็ได้ แต่ตอนนี้! ขอร้องเลยนะว่าห้ามไปไหนหรือคิดจะทำอะไรบ้าๆอีก! นอนแดกข้าวฟรีอยู่ที่นี่แหล่ะ -*-

 

 

ไอ่รามพูดอย่างหัวเสียก่อนจะชี้คาดโทษผมแล้วเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

เกือบสองอาทิตย์แล้วที่ผมตื่น-แดก-นอนอยู่บ้านเฉยๆ  เชื่อไหมว่าผมแทบจะลงแดงตาย! เพราะไม่ว่านานเท่าไหร่ก็ยังไม่มีข่าวคราวเรื่องของกรีนมาสักที หลายครั้งที่ผมพยายามจะออกไปตามหากรีนเอง แต่เพราะไอ่เฝือกที่ติดขางี่เง่านี่มันทำให้ผมไปไหนมาไปไม่สะดวก

 

 

จนในที่สุดวันที่หมอนัดผ่ามันออกก็มาถึง และเมื่อผ่าออกเสร็จ ประโยคแรกที่ไอ่รามมันพูดกับผมก็คือ...

 

 

อะ ที่อยู่กรีน จริงๆกูเจอนานแล้วแต่ลืม -*-’

 

 

ไอ่มันได้อย่างนี้สิวะไอ่แฝดเหี้ยขอบอกเลยนะเว้ย ณ วินาทีที่มันบอกเรื่องนี้กับผมด้วยใบหน้าเรียบๆตามฉบับ ผมแทบอยากจะดั้นหน้ามันกลางโรงพยาบาลเข้าให้ เหอะ!

 

 

ห้อง 1203

 

 

และตอนนี้ผมก็กำลังหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องที่ไอ่รามมันให้มา ผมกุมมือตัวเองแน่นพร้อมเดินวนไปเวียนมาอยู่นาน ...เอาไงดีวะ... ตอนนี้คำพูดหวานๆแสนเลี่ยนที่อุตส่าห์ซ้อมมาจากบ้านมันละลายจากหัวผมไปหมดแล้ว

 

 

ที่ที่กรีนมาพักอยู่ มันเป็นหอพักเล็กๆที่ส่วนมากจะเป็นพวกนักศึกษาซะมากกว่าที่มาพัก แต่ปล่อยเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ ตอนนี้ต้องคิดเรื่องที่ผมควรจะคุยกับเจ้าของห้องข้างในซะมากกว่า

 

 

ผมนิ่งและจ้องลูกบิดประตูนั่นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจลองบิดมันอยู่เผื่อฟลุ๊ค และมันก็ฟลุ๊คจริงๆ ลูกบิดคลายออกพร้อมบานประตูที่ถูกดันเข้าไป

 

 

“หยุดนะไอ่เด็กบ้า ฉันเจ็บนะเว้ย!

 

 

กึก

 

 

บนโซฟานั่นคือกรีนกับใคร...!?

 

 

END-






______________________________________________________________________________________







[TODSAKAN] :  ไอ่เหี้ยนั่นมันเป็นใคร!?!















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น