ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.22 ไม่เชื่อเมีย จะให้เชื่อใคร

ชื่อตอน : EP.22 ไม่เชื่อเมีย จะให้เชื่อใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 113.3k

ความคิดเห็น : 389

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2560 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
EP.22 ไม่เชื่อเมีย จะให้เชื่อใคร
แบบอักษร

EP.22  ไม่เชื่อเมีย จะให้เชื่อใคร


วันต่อมา

หลังจากเมื่อวานเติ๊ดซักผ้า ตากผ้าให้เสร็จ เขาก็กลับร้านเพราะลูกค้าโทรตาม เขาถือถุงเซเว่นตัวเองไปด้วย อั่งเปาก็ลืมเปิดดูเลยว่ามันคืออะไร


ตอนนี้บ่ายสามกว่า

อั่งเปากำลังเดินออกจากคณะเพื่อกลับหอ เด็กหนุ่มเดินอยู่คนเดียว จนกระทั่งพี่รหัสเดินเข้ามาทัก


"ทำไมมาเดินคนเดียววะ กูเห็นเพื่อนมึงไปโรงอาหารกันหมด" นิ พี่รหัสของอั่งเปาถามขึ้นงงๆ เพราะปกติเห็นอั่งเปาอยู่กับกลุ่มเพื่อนตลอด


"ไม่มีใครคบว่ะพี่" อั่งเปาตอบทีเล่นทีจริง นิเลิกคิ้วขึ้นนิดๆขณะเดินไปพร้อมกัน


"พูดจริงหรือพูดเล่นเนี่ย"


"พูดจริงสิ แล้วพี่มาหาผมมีไรเนี่ย" อั่งเปาถามกลับ


"ก็เห็นมึงเดินคนเดียวเลยมาทัก เออ แล้วอาจารย์สั่งงานยากๆบ้างยัง" นิตอบและถามในคราวเดียว


"ก็มีแหละพี่" อั่งเปาตอบสั้นๆไม่ได้เจาะจงอะไร จริงๆอาจารย์ก็สั่งงานกลุ่มแล้ว แต่ตอนนี้อั่งเปายังไม่มีกลุ่มอยู่เลย เพื่อนกลุ่มเดิมที่เคยอยู่ อั่งเปาก็ไม่สนิทใจ แถมพวกนั้นหาคนมาเข้ากลุ่มทำงานกันเรียบร้อยแล้ว กลุ่มอื่นอั่งเปาก็ไม่สนิท ไม่รู้จะไปขออยู่ยังไง ถ้ามันไม่มีจริงๆ อั่งเปาคิดว่าจะทำคนเดียว มันคงไม่ยากนักหรอก(มั้ง)


"ตั้งใจนะมึง มีอะไรปรึกษาได้ยกเว้นเรื่องเงิน" นิพูดขำๆ อั่งเปายิ้มน้อยๆ


"แล้วนี่มึงเดินมาหรอ ให้กูไปส่งไหม"


"ไม่เป็นไรพี่ ขอบคุณครับ" อั่งเปาตอบยิ้มๆ 


"งั้นกูกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน" นิพูดบอก อั่งเปาก็พยักหน้ารับ และพอนิไป อั่งเปาก็เดินคนเดียวอีกครั้ง ตอนนี้แดดแรงมากแถมอากาศก็ร้อนสุดๆ อั่งเปาไม่ได้เอามอไซค์มา ซึ่งตอนนี้อั่งเปารู้แล้วว่าตัวเองคิดผิด


ตืดดด ตืดดด

อั่งเปาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเติ๊ด อั่งเปาไม่กลับหอแล้ว เดี๋ยวให้เติ๊ดมารับไปร้านทีเดียวเลยดีกว่า


ตืดดด ตืดดดด

ปลายสายยังคงไม่รับ อั่งเปาเดินไปก็ถือสายรอไป จนกระทั่ง


ตื๊ดดด... ตึ๊ด ตึ๊ด~

ปลายสายถูกตัดทั้งที่เพิ่งรอสายได้ไม่นาน อั่งเปาขมวดคิ้วน้อยๆ เด็กหนุ่มหยุดเดินแล้วกดโทรหาอีกครั้ง


'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สารถ...' อั่งเปากดวางทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับ เด็กหนุ่มมีเรื่องต้องเคลียร์กับพี่มันแล้วล่ะ ตัดสายแถมปิดเครื่องหนี  อั่งเปาอยากฟังคำแก้ตัวของพี่มันมากๆเลยตอนนี้ เด็กหนุ่มเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับหอเหมือนเดิม


....


หลังจากกลับไปที่หอ เปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บของเสร็จ อั่งเปาก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาหาเติ๊ดถึงร้าน เด็กหนุ่มลงจากรถ ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามาในร้านเลย


"มึงตัดสายกูทำไม!" อั่งเปาถามเสียงขุ่น เติ๊ดที่กำลังซ่อมCPUอยู่นั้น เงยหน้าขึ้นมองทันที เขานั่งอยู่กับพื้นและถือไขควงอยู่ด้วย


"แบตหมด พอมึงโทรมามันก็ดับ ที่ชาร์จก็พัง" เติ๊ดเงยหน้าตอบ ตอนนี้ยังไม่มีลูกค้า เขาเลยใส่กางเกงบ๊อกเซอร์อยู่ตัวเดียวเท่านั้น


"กูโทรปุ๊บ ดับเลย?" อั่งเปากอดอกแล้วเลิกคิ้วถาม เติ๊ดว่าตอนนี้อานุภาพความเมียของอั่งเปามันแรงมาก


"ก็...เออ" เติ๊ดตอบแค่นั้นก็ก้มแงะCPUเหมือนเดิม เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตเกือบ30ปีที่เกิดมานี้ เขาต้องมากลัวเด็กอายุ18


"ไหนขอดูโทรศัพท์หน่อย" อั่งเปานั่งลงแล้วแบมือขอด้วยคำพูดนิ่งๆ


"อยู่ไหนไม่รู้"


"พี่เติ๊ด"


"อยู่บนหลังตู้เย็น" เติ๊ดตอบใหม่ อั่งเปาก็ลุกไปหยิบแล้วมานั่งที่เดิม เด็กหนุ่มลองเปิดเครื่องดู โอเค มันเปิดไม่ติดจริงๆ


"ที่ชาร์จล่ะ"


"พัง" เติ๊ดตอบโดยไม่เงยหน้า อั่งเปาไม่ได้พูดอะไรต่อ เด็กหนุ่มนั่งอยู่เงียบๆ


เงียบ

มันเงียบจนเติ๊ดต้องเงยหน้าขึ้นมา เขาสบตากับอั่งเปานิดเดียวก็รู้เลยว่างานเข้าแล้ว


"หมามันกัดพังจริงๆ" เติ๊ดพูดบอก อั่งเปาก็ไม่ได้ว่าอะไร เด็กหนุ่มส่งโทรศัพท์คืนให้เติ๊ด


"ไม่เอา อย่าทำหน้าแบบนี้สิวะ" เติ๊ดขยับมาใกล้ๆ เขาจ้องตาอั่งเปาอีกครั้ง คอมช่างมันก่อน เขาต้องง้อเมีย


"แล้วโทรหามีอะไร ปกติไม่เห็นจะโทร" เติ๊ดถามดีๆ เขาจับแขนอีกข้างของอั่งเปามาบีบเล่นเบาๆ เขาไม่เคยง้อหรือทำอะไรกับใครแบบนี้เลยจริงๆ


"เปล่า" อั่งเปาตอบสั้นๆ เติ๊ดใช้อีกมือบีบแก้มอั่งเปาอีกอย่าง เขาจะหยอกแต่แรงเขามันแรงควายไปหน่อย

บีบ บีบ

อั่งเปากัดฟันเล็กน้อย เด็กหนุ่มทนก่อน ให้โอกาสพี่มันอีกสักนาที


บีบ บีบ เติ๊ดยังบีบไม่เลิก แก้มน่ะหยุดแล้ว แต่แขนนี่สิ มันบีบสองมือเลยทีนี้


"กูเจ็บ!" อั่งเปาด่าทันทีเมื่อเติ๊ดไม่ยอมหยุด หยอกๆของพี่มัน ทำทั้งแก้มทั้งแขนอั่งเปาแดงเป็นปื้นหมดแล้ว แขนนี่ปวดหนึบๆเลยตอนนี้


"กูทำอะไรก็ผิดหมดแหละ" เติ๊ดบ่นเบาๆแต่อั่งเปาก็ได้ยิน เด็กหนุ่มส่งโทรศัพท์คืนให้อีกรอบ


"กูเชื่อมึงก็ได้ หมดจริงกูไม่ว่า แต่อย่าโกหกกูก็พอ" อั่งเปาพูดมา เติ๊ดรับมาและไม่ได้ตอบอะไร เขาเงียบจนอั่งเปาพูดมาต่อ


"กูไว้ใจมึงมากนะ"


"กูไม่ได้โกหกจริงๆ กูมัวซ่อมคอม เดี๋ยวเสร็จก็ว่าจะไปซื้อเลยเนี่ย" เติ๊ดพูดบอก เขาไม่เคยคิดจะโกหกหรือตัดสายอั่งเปาเลย แต่เขายังยุ่งอยู่จริงๆ เมียก็สำคัญ คอมฯก็สำคัญนี่นะ


"ก็เชื่อแล้วไง แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย!" อั่งเปาเปลี่ยนประเด็นเร็วมาก เติ๊ดก้มมองตัวเองเล็กน้อยก็มองอั่งเปาเหมือนเดิม


"ร้อน" เติ๊ดตอบกลับ ปกติเขาไม่เปิดแอร์ จะเปิดก็แค่ตอนไอ้เด็กนี่มาอยู่เฉยๆ


"พี่เติ๊ด หนูโทรนัดพี่โจ้ไว้ว่าจะมาสักวันนี้" ผู้หญิงคนนึงเปิดประตูเข้ามาเรียก อั่งเปาหันมองเธอทันที เด็กหนุ่มนั่งขวางเติ๊ดไว้ด้วยความรวดเร็วแบบไม่รู้ตัวเลย ก็บ๊อกเซอร์เติ๊ดมันสั้นมาก กางเกงในก็ไม่ใส่ ยิ่งตอนนั่งยิ่ง.....


"วันนี้มันไม่เข้าร้าน พรุ่งนี้มาใหม่" เติ๊ดตอบไป เธอคนนั้นพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปที่รถ


"มึงมานั่งบังกูทำไมเนี่ย" เติ๊ดถามขำๆกับการกระทำของเมียเด็ก


"บังอะไรที่ไหน บ้าบอ" อั่งเปาลุกยืนแล้วเนียนๆไปนั่งที่โซฟา เติ๊ดมองตามไปตลอด เขาลุกมานั่งข้างกันอีกครั้ง


"เปา" อยู่ดีๆเติ๊ดก็เรียกขึ้น อั่งเปาก็รอฟังอยู่


"ช่วยอะไรพี่อย่างนึงได้ไหม" เติ๊ดพูดดีๆ อั่งเปาว่ามันแปลกตรงพูดดีๆนี่แหละ


"อะไร" อั่งเปาถามก่อน เติ๊ดไม่ตอบแต่จับข้อมืออั่งเปาให้ลุกขึ้นพร้อมกัน เขาจูงแขนอั่งเปาเข้ามาในห้องสัก


"สักรูปนี้ที่หลังมือให้หน่อย" เติ๊ดส่งสมุดลายสักให้อั่งเปาดู อั่งเปานิ่งไปเล็กน้อย มันก็แค่รูปหัวใจดวงเล็กๆเท่านั้นเอง แต่ว่ามัน....


"ทำไมไม่ให้พี่โจ้สักเล่า กูไม่กล้าหรอกพี่" อั่งเปาตอบไปทั้งที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ อั่งเปาทั้งรู้สึกดีและรู้สึกไม่ดี แค่นี้มันก็ผูกพันธ์จนตัดยากแล้ว ถ้าอั่งเปาสักให้อีก อั่งเปากลัวอนาคตมันจะไม่ง่าย หากจะต้องเลิกกันจริงๆ


"เดี๋ยวร่างให้ แล้วมึงสักให้เต็ม อันนิดเดียวเนี่ย"


"ไม่เอา" อั่งเปารีบปฏิเสธเช่นเคย เด็กหนุ่มเดินออกไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม มือข้างนึงมันแอบสั่นเหมือนกัน ความกดดันต่างๆมันเริ่มมาอีกแล้ว ถ้าเลือกได้จริงๆ อั่งเปาก็เลือกจะคบกับคนนี้ให้นานที่สุด และอยากจริงจังไปตลอด แต่พอคิดว่าพ่อแม่จะรับไม่ได้ มันก็กลัวอีกแล้ว


"เป็นไรไหม" เติ๊ดตามมานั่งย่อตรงหน้า เขาวางมือบนขาอั่งเปาแล้วเงยหน้าขึ้นถาม อั่งเปาก็ก้มลงสบตา


"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ไม่ทำก็ไม่ทำสิวะ" เติ๊ดพูดขำๆ อั่งเปากระพริบตาเล็กน้อย เด็กหนุ่มจ้องตาเติ๊ดอยู่พักใหญ่ จนกระทั่ง....


"พี่จริงจังกับผมแค่ไหน" อั่งเปาตัดสินใจถาม


"ที่สุดในชีวิตแล้ว" เติ๊ดตอบออกมาจากใจจริงๆถึงมันจะดูเสี่ยวๆก็ตาม อั่งเปาเม้มปากนิดๆ


"ถ้าพ่อกูจะกระทืบมึง ก็หนีเอาเองเน้อ" อั่งเปาพูดขำๆ ทว่าใจมันสั่นๆยังไงไม่รู้ เด็กหนุ่มไม่รู้ว่ามันจะต้องเจออะไรบ้างที่ตัดสินใจไปแบบนี้ ติดสินใจที่จะจริงจังกับพี่มันเช่นกัน 


"พ่อจะมาหรอ" เติ๊ดพูดถาม อั่งเปาส่ายหน้าไปมา


"บอกไว้ ถ้าพ่อรู้ว่ามึงเป็นแฟนกู มึงโดนแน่ๆ" อั่งเปาพูดต่อ เติ๊ดยิ้มเล็กน้อย เขาไม่หนีหรอก เขาจะไปขอเองด้วยซ้ำ แต่คงต้องรอมันโตอีกหน่อยล่ะนะ


*********************

มาแล้วค่า ><

ความคิดเห็น